Tuzluksa Bana Ne!

...Tuzluksa Bana Ne!...

Bugünlerde çığlık figan
Çocuksu heyecanlarımla
"İlle de olacak!" dediğimi,
Bir türlü punduna getirip,
Olduramasamda...
Aslında epeydir...
Lal suskunluğunda,
Kati kararlar damıtıyordum
Beynimin imbiğinde.
Sorun şuydu ki,
Yerine kondurabileceğim
Yoktu başka hiçbir şey!
Onun,
Yerine...
Yoktu işte,
Başkaca...
Hiçbir şey!
Bugün,
Hiç ummayacağım bir dost elinden,
Hiç ummayacağım,
Bir hediye aldım durduk yere!
Pembe...
Hayallerim kadar pespembe...
Tam da...
"Bütün hayallerimin,
Hepsi birden,
Öylece...
Kırıldı..." derken hem de!
Bir görseniz!
Başı, apayrı gülümsüyor,
Vücudu, sanki kahkaha atıyor!
Çocuk kalbim,
Ne sevindi bir bilseniz!
Sanki, mahallenin bütün çocuklarının,
Rengarenk misketlerini,
Yine ben ütmüşüm de...
Annemin,
Boş reçel kavanozuna saklamışım da...
Komşular...
Onların şişko çocuklarını...
Şu cılız halimle döve döve!
O misketleri aldığıma iftira atıp,
Annem...
Misketlerimin hepsini birden,
Sokağa saçmamış gibi halimdeyim!
Yalansızlığıma daha hiç...
Güvenimin kırılmadığı yerdeyim.
Gerçi siz...
Ona da...
Altı...
Üstü...
İçinde tuz bile olmayan bir tuzluk dersiniz!
Oysa ben...
Son sigaramı içtikten sonra yatarken,
Sigara paketimin üstüne koyacağım onu!
Sabah uyanınca,
Uyanırsam yine eğer!
Sigaramdan önce,
Bu sefer en ilk,
O bana gülümseyecek!
O, her yerinden akan,
Pembe, pespembe düşleriyle!
Ki ben eğer artık...
Ona da kıyarsam!
Güneşe asın beni tütün niyetine!
Yoksa...
Kıyamazsam gülen güvenine!
Valla ki tuz değil misket dolduracağım içine!
Tuzluksa bana ne!
Cemre.Y.