Acı Anı

..Masal...
Hepsi, herkes!
Senin yaşamış olduğun onca acı anıları,
Birer masalmış gibi dinliyorlar,
Sanıyorlar ki, masal bitince,
Bütün o kötücül canavarlar,
Ölecek, yok olacak.
Ve kahramanlar,
Mutlu mesut yaşayacak!
Maalesef ki bu hikayelerin sonunda,
Bütün o kötü canavarlar,
Hala yaşamakta.
Cemre.Y.

Sonra Mı? Sonra, Birdenbire Büyüdüm

…Sonra Mı? Sonra, Birdenbire Büyüdüm…

İmsak vakitleri yalnızlığım kadar,
İftar vakitleri kalabalıklarım vardı benim!
Gece yorgunu, sabah neşelerim kadar,
Akşam sefası keyiflerim vardı benim!
İkindi sarhoşu hayal kırıklıklarım kadar,
Sabah rüzgarı, rüyalarım vardı benim!
Uykumun en derininde gelen canavarlar kadar,
Gün ortası, yıldızlı, yakamozlu hayallerim vardı benim.
Çikolatayı çok severdim mesela her kadın kadar!
Sonra mı?
Sonra, birdenbire büyüdüm!

Ve sonra...

Hikayesi olmayan hiçbir çikolatayı asla yemedim!
Cemre.Y.

Kader Değil

...Kader Değil...

Sanki hiç Titanic'i seyretmemişler gibi,
"Hepimiz aynı gemideyiz."diye bir türkü tutturmuşlar!
Doğrudur bayım!
"Hepimiz aynı gemideyiz!"
Fakat günün sonunda,
Öncelik…
Filikaları çoktan satın almış olanların olacak.
Kazan dairesinin camlarından fışkıran,
Bi çare fakirleri ittire ittire yol alıp, onlar hayatta kalacak.
Tıpkı, zengin malikanelerinin birer odalarını,
Oksijen tüplü, yoğun bakım odası hazırlığı yapmış olanlar gibi.
Havada asılı kalmış Corona rüzgarı,
Sanki iki gün ekmek yemese ölecekmiş gibi!
Bir gecede bütün karantinaları piç eden bütün beyinsizler,
Sokakları yağma yağma yağmalarken,
Cahil cühala herkesin burnuna dolanmakta.
Bu Corona canavarı tümevarım bileşkesiyle ilerlemekte…
Çimen yeşili, çimen kokulu günlerimle,
İyot kokusunu özledim en çok!
Lakin benim denizim bu değil.
Kabuğumdan sıyrılıp kurtulamadığım bu yer,
Benim seçtiğim kader değil.

Cemre.Y.

Kim Bilir

...Kim Bilir...

Yıkıntısı boldu hasarları bütün ömrümün!
Ben yamalamaya çalıştıkça hayatımın atmosferini,
Yırtıp parçalıyordu kangren bir yaranın derinin dibi.
Belki de yanlış filmi izliyordum kim bilir?
Ya da herkesle aynı ana denk düşmeyen yanlış müzikleri!
Frekanslarımız,

Aynı paralel evrenin kaderiyle uyuşmuyordur ne bileyim.
Lakin nedendir bilmem...
Onca çileleri çekerken bile ben,

Bir tek kabuslu gece geçirmedim.
Ya koşarak kurtuluyordum kötücül canavarlardan,
Ya da melek kanatlarımla üstlerinden uçarak!
Rüyalarımı başkalarına anlatmaya başladığımdan beridir,
Ne koşabiliyor, ne de uçabiliyorum artık.
Belki de bütün suç bende değildir kim bilir?
Lakin artık çok zaman da yok hani!
Cemre.Y.

Çocuk

...Çocuk...

İçimde...

Henüz çocukluğunu kaybetmemiş,

Henüz kötücül canavarlar rüyalarına el değmemiş,

Yeni bir ruh geziniyor.

İçimde...

Henüz ergenliğinin asiliğini giyinmemiş,

Henüz kötücül canavarlarla hiç yüzleşmek zorunda kalmamış,

Küçümen, özgür ve cennet kokulu bir kız çocuğu var şimdi.

Öyle ki...

Sanki beş yaşıma geri dönmüşüm de,

Savaştığım tek şey denizin dalgalarıymış!

Nasıl olsa annem beni sahilde kucak açmış bekliyor.

İçimde...

Çoktan kabuk bağlamış o yaranın parmak izi!

Korkmuyorum bu sefer, 

Onu kazıyıp hep aynı geçmişimle yüzleşmekten.

Her şey...

Yazgımıza yenilmekten ibaretmiş meğer!

Beş yaşınızdaki özgürlüğünüze dönebildiğinizde...

Her şey çok güzel olacakmış meğer!

Şimdi ben, keyfim ve de kahyası,

Epeyce yorgun, lakin epeyce de dingin, 

Birazdan biraz fazla gururlu, biraz da mutlu bir kız var içimde.

Hayallerim, ümitlerim ve ben

Anam'la yavrum aynı lakin...

"Baba!" karakteri boyuyoruz resimlerce...

Nihayetinde baba hariç,

Bütün renkler hep güzel.

Lakin!

Siyahı hiç kimse sevmese de...

O bile yaşlanıp, saçları ağarıp, küçümen bir çocuk olunca,

Yürekten affedilmeyi artık, hak ediyor bence!

Çünkü...

Onun da kendince olabiletesi en güzel çocukluğu...

Çünkü onun da kendince değiştirmek istediği

O kader çizgisi mutlaka vardır.

Yeter ki..

Daha çok çocuk ol!

Cemre.Y.

Herkes Yalnız

…Herkes Yalnız…
Tepeden tırnağa herkes yalnız aslında
Herkes sevmek istiyor birilerini,
İstisnasız herkes de…
Gerçekten sevildiğine inanacak kadar güvenebilmek istiyor birilerine.
Herkes sadakatin ve gerçeğin peşinde ama,
Herkes, her gün aldatıyor kendilerini dahi.
Herkesin her anı,
Başkalarının sosyal medyalarını stalklamakla,
Onun paylaşımını kimler beğendiyse de
Herkes ortamdan atılmamak için yapay teşekkürler derdinde.
Bir ben kaldım bu canavarlarla dolu ormanda,
Kurtlara annneannelerin o kadar da lezzetli olmadığını söyleyebilen,
Bir ben kaldım, Heidi'nin bütün çizgi filmlerinde,
Neden hep ayaklarının çıplak olduğunu bilen!
Bir ben kaldım, Uyuyan Güzel'in sade bir öpücükle uyanmayacağını,
Sihrin süresinin bitmesinin ona bağlı olduğunu bilen.
Bir ben kaldım, Kül Kedisi'nin camdan pabuçlarından birinin,
Onunla aynı ayak numarasına denk gelebilecek,
Milyonlarca buçuklu ayak numarasından birine denk gelip,
Bütün masalı piç edebileceğini.
Yalnız, tepeden tırnağa herkes yalnız aslında!
Cemre.Y.

Şizofren

…Şizofren…
Epeyce bir zamandır,
Canımın camlarını kırıp kırıp kaçmaktan başka bir şey yaptığım yok!
Artık ciğerimin üstüne serip çiğnemekten de yoruldum.
Daha doğrusu…
Ne can kaldı, ne cam!
Acımıyordu artık canım.
Çünkü epeydir de hissetmeyi unutmuştum.
Artık kalp atışlarımın gerçekliğinden emin olmak için,
Zaman ve adımsayar'lı aletleri bileğimize takmış olmak yetiyordu,
Günlük kaç saat uyumuşuz, kaç saati derin olmuş, kaçı kabus!
Günlük kaç adım yürümüşüz, kaç adımı verilen kilogrammış!
Saat kaç'ta uyanmalıymışız, kaç'ya uyumalı…
Yoksa uyku düzenlerimiz hayat kalitelerimize yansıyor muş!
Robotik sistem yani…
Kolumdaki derin uyudun diyor, ben uykumu alamamışım, yorgunum!
Kolumdaki kabuslarla hafif uyudun diyor,
Rüyamda gördüğüm bütün kabuslu canavarları ben yenmişim gibi dinç'im.
Bileğimdeki aptal şey nabzımı yine ölçemiyor, ben çoktan ölmüşüm!
Sonra bir bakıyorsun sanki saatlerce spor yapmışım gibi atıyor kalbim,
Meğer tiroid ilacımın ayarlarıyla oynamanın tam zamanıymış!
Aşık olsam bari diyorum!
Karşıma çıkan herif kendini oval masanın orkestra şefi sanacak kadar
Şizofren bir…
Asalakmış!
Cemre.Y.

Lüzumu Söz'süz!

…Lüzumu Söz'süz!...

Ben o canavarlarla büyüdüm!

Ama evlatlar,

Ama analar,

Ama yürekler!

Artık...

Lüzumu söz'süz

Ölmese Ya! Cemre.Y.

Güven Bana

…Güven Bana…
Sonra ben ona dedim ki;
"Yarim ben okyanusa düşsem,
Sen beni piranalardan korursun.
Afrika'nın balta girmemiş ormanına düşsem,
Sen beni canavarlardan korursun.
Olmaz ama!
Ola ki sen korkacak olsan,
Ana gibi sakınır kollarım ben seni.
Güveniyorum sana,
Güven bana.
Cemre.Y.

Senin Canın Sağ Olsun

...Senin Canın Sağ Olsun...
Meğer o masalsı canavarların
Korku eşiğindeymiş korkulan hayaletler!
Saygı ile gittiler!
Peki ben şimdi
En büyük korkumu alt ettiğime göre...
Kimden...korunmalıdır anne!
Gidişinden mi?
Saygı kalacaksın bende.
Kim yetemediyse o,
Vicdanında boğulan olsun !
Sen...
Benden...
Yine...
Gidecek olsan bile
Senin canın sağ olsun!
Cemre.Y.

Canavarlar!

…Canavarlar!...

Yalnızlık, yağmur ve karanlık…

Hiç de iyi dostlar değiller bence!

Hiç yoktan annesiz bir kız çocuğunu,

Korkutuyor ve bundan haz duyuyorlar.

Fena korkutucu bu canavarlar! Cemre.Y.

Seviyorum Seni

...Seviyorum Seni...
Seni sevmekten cayabilmek gibi
Sahici vazgeçişler sunman lazım bana
Kabuslu canavarlar ya da
Kabussuz muhteşem rüyalar gibi.
Sen gibi....
Ama yaşıyor ve nefes alıyorsun hala!
Bugün de ölmedim hala seviyorum seni.
Cemre.Y.

Sadece Ağlamak İstiyorum Anne!

...Sadece Ağlamak İstiyorum Anne!...
Sadece ağlamak istiyorum.
Ama böyle çocukluğumdaki gibi.
Hani böyle daha altı yaşındır,
Annen daha ilk kez terk etmiştir seni
Hastane denen bir yerlere gitmiştir.
O güne kadar,
Annen tek bir gün bile,
Yok olmamıştır ki ömründen.
Daha terk etmemiştir
Hiç kimsen seni.
Hani böyle yüzü koyun yere yatarsın,
Ellerin ayakların,
Savrula savrula tepinirsin yerlerde.
Feryat figan ağlarsın ya!
Yeri göğü yırtarsın ya!
Sana dair bütün her şeyden
Vazgeçersin ya!
Çığlıklarının çaresizliğine…
İlk annesiz gecenin akşamında.
Konu komşu doluşur etrafına,
Akrabalar doluşur hepsi birden!
“Gelecek”derler.
“Annen, iyileşince…
Hastaneden gelecek ağlama daha!”
Susarsın sonra.
Eline tutuşturulan,
Elde dikilmiş hüzünlü bir bez bebekle
Yarına uyursun.
Annen yarın gelecek diye.
Altıncı yaşının ve sonraki yaşlarının,
Korkunç canavarları,
Henüz gelememiştir gecelerine.
İşte öylece...
Sadece ağlamak istiyorum.
Elime, yine hüzünlü de olsa
Bir kez daha
Bir bez bebek olsun tutuşturulur da
Annem bugün olmazsa da
Yarın bari bana gelir diye!
Yoksa hiç!
Annesiz?
Anneler günü mü olur ha ana!
Cemre.Y.

Korkma

...Korkma...

Sen böceklerden bal yapmak için,

Çiçek arayan ve seni çiçek sanıp

Sana dokunan arılardan, örümcek ağlarından

Korkma hakkını savunuyordun!

Sen cinlerden, uyduruk fani korkulardan,

Doktordan mesela, iğneciden,

“Öcü” diye uydurulmuş mecazlardan

Korkma hakkını savunuyordun!

Bense…

Hiçbirisinden korkmaman için,

Elimden gelmeyenleri de yaptım?

Hatta bazen kendi korkularıma bile alışmanı diledim.

Artık seni asla üzemeyecekleri kadar korkusuz olmanı!

Çünkü ben…

Sadece horlayan insanlardan korkuyordum!

Ne acı ki hep içlerinden kabuslu canavarlar çıkıyordu.

Ama en çok!

Korktukça, korkularımdan arınmak için,

Ona sarılmaktan korkuyordum!

Artık korkmuyorum.

Korktukça, korkuma sarıldım.

Üstelik içinden canavarlar falan çıkmadı.

Çıktıysa da göremeyecek kadar çok yorgundum. Cemre.Y.

Bir Varmış, Hiç Yokmuş

...Bir Varmış, Hiç Yokmuş...
Gece, yokluklara sanrılı bir sancıyken,
Uyku denen rehavet anıyla
Yalnızlık denen canavar cenk ederken,
Şöyle bir döndüm de geçmişime...
Gülümseyerek anımsayacak,
Geçmişin uykusunun koynuna olsun
Sarılıp sarmalayacak,
Tatlı bir huzura gözlerimi kapatacak,
Bir tek aşk kırıntısı bile kalmamış
Hiç kimseden.
Öyle bitirmişler ki kendilerini bende
Onları mahkum ettiğim
Zindanlarımın yolları bile kapanmış!
Adları geçince bir şarkının bütün notalarında,
Ya da bir yol ayrımındaki tabelada
Hep...
Buruk bir tebessüm!
Bir varlarmış, hiç yoklarmış...
Oysa asla kaybetmek istemedikleri
Ne çok şeyim vardı onlarda!
Cemre.Y.

Küstüm Sana

...Küstüm Sana...
Hayata dair, her yenilgimden sonra,
On yüz milyon baloncukluk
Sahtekarlık yutacağıma dair!
Yeminler ediyordum,
Artık bütün yalanları eksiksiz öğreneceğime.
Sonra bir derin nefeslik,
Derin bir "Ahhh" dan sonra...
Öylece de unutuyordum, maskelerinin rengini.
Belki de,
Her seferinde,
En ilk yalanım geliyordu aklıma.
Yedi yaşındaydım daha,
Gecekondulu eşsiz bahçemizde,
"Bitli Ayşe'm, sana söz her şey güzel olacak!" deyişim!
Hani onun yüzünden,
Hani ona saçlarımı sarmadan duramadım diye,
Bitlenmişti belimi geçen o ilk saçlarım.
Ben gazlara belenirken bitsiz olayım diye!
Onun anasınca anası, öylece deyivermişti.
"Çocuk olan varsın da bitlensindi..."
İşte o Ayşe geldi aklıma, daha ilk dayağını yiyecekti o yaz.
Ellerinde, minnacık avuçlarına sığmayan,
Rengarenk misketlerle, iki dut ağacı arası,
Anamın kurduğu o pembe salıncağımıza geldiğinde.
Bütün annelere sonunda
"Ben çaldım." dediğim bütün misketleriyle!
Yeter ki Ayşenin saçı hep uzun olsundu.
Benim aklımsa kısa!
Eminim o gece yatarken gülümsüyordu,
Hiç kimseye sormadım,
Gerçekten bana anlattığı kadar dövmüş müydü anası.
Benimse sızlıyor tabanlarım hala!
Ve Ayşe...
O gün sen gelmedin hiçbir çığlığıma.
Tıpkı bir sene öncesi altı yaşımın çığlıklarına gelmediğin gibi.
Küstüm sana,
Hiç kurtarmadın beni,
Seni bütün o kötü canavarlardan kurtardığım gibi.
Cemre.Y.

Son Adres

...Son Adres...

Hani çocukluğunun en unutulmaz çağında,
Kiracılarından biri olduğun o evlerden biri vardır ya...
Hani, odalarında en güzel hatıraların kalmıştır.
Pembe salıncağında kurduğun pembe düşlerinle,
Sabahları doğan güneş bambaşkadır.
Akşamlarıysa...
Gecenin kabuslu canavarları gelmezden hemen önce,
Yastığının altına sakladığın duaların hep çok başka!
Sokağından ötesini bile bilemezsin ya daha!
Hep gitmek istersin de...
Henüz cesaret bile edemezsin ya bir türlü!
Ya dönemezsen geri?
Ya bulamazsan evini ve içindekileri?
Bahçe duvarları hep kocamandır.
Ağaçlarıysa hep büsbüyük!
Senden yaşça büyüklerin göz hizasına yetişemezsin bir türlü.
Yine de...
Yüzyıllar geçse de üzerinden...
Özlersin.
Kavurur bütün ciğerlerini o özlemin ateşi.
Sokağının dışından korksan,
Dıştan artık çok öteyken...
Gecesinden korksan,
Günden bile artık çok ileriyken...
Özlersin işte.
Savrulur bedenin.
Ayakların küçücük numaralarıyla bütün mantığına isyan ederler.
An olup,
Zamansız,
Danışıksız,
Düşerler yollarına.
Sanki aşsalar!
Çocukluklarında onlara çok büyük gelen o yolları...
Tam olacaklar sanki.
Bu sefer, hiçbir çift ayakkabı bir daha da
Asla artık ayaklarını vurmayacak sanki!
Küçücük bir çocuksan...
Gittiğin her evden gittikten sonra,
O gittiğin evin odalarından birinde hep!
En sevdiğin kaldı sanırsın!
Alıp gelmeyi unuttum sanırsın!
Sandım yine.
Gittim yine bu seferde!
Seni,
Son bıraktığım yerde de
Yoktun işte sende.
Adresin değişmiş!
Mahallen hiç yokmuş!
Sokağının adını geçtim de
Binanın adı bile değişmiş!
Hatta seni beklerken
Yıldızlara dualar savurduğum pencerelerde
Bekleyenler bile değişmiş!
Sandım ki...
Seni sağ bulurum orada bari!
Hani...
En son seni, orada sağ bırakmıştım ya?
Sandım ki...
Beni sağ bulurum orada bari!
Hani...
En son beni,
Orada sağ salim emanet etmiştim ya sana?
"Gel" dedin.
Bende öylece geldim.
Yoktun!
Bu muydu son vedan bana be anne!
Bari bu sefer bari be ana
Olsaydın ya son adresimizde?
Cemre.Y.

Sevin Kardeşim

…Sevin Kardeşim…
Eskiden memlekete
Bir memur gelince,
Bayramlıklarını giyer de
Karşılardı köylüler bilir misin?
Saygı, sevgi, özenilmişlik,
Hepsi vardı o gülen gözlerde
Memurlar el pençe divan
Saf sevgi karşılanırdı.
Şimdilerdeyse hepimiz
Göynümüzün ilçelerinde
Çoktandır
El pençe memuruz biz bize
Başka kimse kalmadı!
Etrafımdaki insanlara bakıyorum da
En sevgilisi bile
Kapılmış bir galeyana
İçlerinde öfke, kin, hırs,
Şüphe, hasetlik,
Acı sözler ile
İçlerindeki canavarın
Alevlerini püskürtüyorlar
Her yere!
Yapmayın bunu kendinize.
Lütfen yapmayın!
Aynaya bakın ve yüzünüzle,
Gözlerinizle, ağzınızla yüzleşin.
Galeyana gelmiş,
İçinde ejderha taşıyan bu
Siz değilsiniz.
Sevgiyi hatırlayın.
Evlatlarınızı
Huyunuzdan ayrı davrandığında
Nasıl da affedebildiğinizi hatırlayın.
Nasıl da sevmeyi
Unutturuyorlar yüreklerinize
İzin vermeyin.
Sevemedikleriniziyse
Hayatınıza dahil etmeyin.
En kıyamadığınız bile olsa
"Eyvallah" deyin.
Sonra yine en önce
Kendinizle başlayıp,
Etrafınızdaki herkesi
Hesapsız, kitapsız,
Çıkarsız ve gerçek sevin.
Zor değil başarabilirsiniz.
Cemre.Y.

Tam Da Sen Gibi Sevdin İşte Beni

...Tam Da Sen Gibi Sevdin İşte Beni...
Bir seçtiklerimiz var yüreğimizin en baş köşesine...
Sonsuz limit ve şanslar tanıdığımız,
Hiç durmadan yeni bir hayat sayfasında,
Hep o ilk levelden başlattığımız…
Aslında seçmek bile denilemez ya,
Öylece ansız, arsız sızıverirler,
Göz bebeklerimizden yüreğimizin
Kan damlasının tam ortasına!
Öylece…
Ansız, arsız sızıverirler,
Ahh ki… ne ah!
İşte onlar, bilselerdi ki, o kadar da azdılar!
Kim yüreğini, aynı yerinden tam da üç kere hançerlerdi ki,
Hem de, bile isteye?
İşte onlar, yenilmekten bıkmadığımız,
Yeniden denemekten, hiç gocunmadıklarımızdılar!
Gurur mu?
O, ne menem laf anlamaz, ne söz dinlemez asi bir canavardır!
Damlalar, kan renginde,
Sızım sızım sızdıkça yürekten sokaklara,
Sokaklar, yüreğimden mideme sızan
Kan damlasından kızıla döndükçe,
Senden başka hiç kimsenin,
Senin sızıya sızıya yok olduğunu,
Görmediklerini fark ettikçe…
Artık dayanamazsın ya kendi acına!
Ayak ucunla sigara izmaritin gibi öylece, ezersin işte o asil gururunu!
“Gitme” der,
“Kal” der,
“Gidersen yok olur, sende başka bir sen kalmaz artık." der.
Sen yine de gidersin onun yollarına.
Artık sen sadece ona göre herhangi bir ciğercinin önündeki,
Her daim, ciğer yiyen,
Ama sanki ömrü hayatında hiç ciğer yememiş gibi bakabilen,
O arsız, o yüzsüz…
O zavallı ve gurursuz kedicik oluverirsin.
Kendine bile direnemeden!
Olsun!
Bir tekme atsalar da gam yemezsin ki!
Senin o bakışlarını sadece ve sadece o görmüştür!
Başka herkese nedense hep toksundur!
Bir de ne yapsalar, ne etseler…
Hani ağızlarıyla kuş tutup, kuş sütüyle besleseler,
Daha gözlerimizden içeriye giremeyenler var!
Daha ne ki yüreğimize gireceklermiş!
Zorrr be!
Yüreğin mühürlüdür artık senin.
Hiçbir mevsim,
Hiçbir yere göçemeyen kafes kuşları gibisindir.
Her mevsim, nerede dikili olsa da,
Hiç solmayan çam ağaçları gibisindir.
Ne bileyim,..
Damga gibi…
Mühür gibi…
Ateşle ve korla kazınır ya yüreğine ve o tek’dir!
Bir seni tek ve sebepsiz geçtim hayatımdan.
Senin gözlerin bile duymadı.
Ama şiirlerin hep duydu ya!
Ölsem de artık gam değil!
İnkar etme suskun yüreğimin suskunluğa ikrar-ı!
Sevdin işte sen de beni,
Herkes gibi değil işte!
Tam da…
Sen gibi sevdin beni!
Cemre.Y.