Artık Anlamsız

…Artık Anlamsız…

Bazen de öylece ansızın,
“SUS!”gergefimizi gerer,
Daha nice dile savuramadıklarımızı nakşederiz.
Anlam’a mana edemiyorsa konuştuklarımız,
Kelimelere ses’i ve harf’i harcamak artık anlamsız!
Cemre.Y.

Uzun Susuşlar

...Uzun Susuşlar...

Belki çok şeyler söylüyordum amma!
Hiçbir dile çevrilemiyordu sensizliğin acısı.
Sana ve dünyaya uzun susuşlarım sırf bu yüzden!
Cemre.Y.

Yokmuş!

…Yokmuş!...
“Yakında gelecek biliyorum
Beni senden götürecek kelimelerin.” demeye mecal komadan
Rüzgar olup aktılar çoktan,
Hani, es kaza denk gelip,
Hani, dayanamayıp,
Sarmaş dolaş hasret hüzünlerinin gözyaşlarıyla
Sende biriken o melun kinleri,
Unutmaya mecal bile komadın ya sen çocuk!
Adımın bahsine bile sabrın yokmuş!
Sen her konuştuğunda ben…
Gidiyorum her gün, senden, biraz daha.
Bir sussan, ya da hep gözlerin konuşsa kalabilirim ya!
Sen kendi yüreğini bile duymuyorsun ki!
Yoruldum, artık bu geçici misafirliklerden.
Yok muydu sana can verdiğim yüreğinde,
Sevdamızın sonuna kadar kalabilecek
Sevdalar bitince gidilecek kadar bir yer?
Sende sonsuz kalabilecek kadar izin verebileceğin
Bir küçük yelkenli aşkına hiç mi yer, yok muydu?
Olsun varsın,
Gitmek lazımsa!
Giderim öyleyse senden de.
Sen benim limanım olabilecek kadar büyük değilsen
Ben demirlerim kendimi kendi limanıma üzülme sen.
A ciğerimin esaslı çiziği!
Cemre.Y.

Sızı

…Sızı…

İnsan sevdiceğinin,
Suretini ve o son bakışını içine hapsetmeli!
Bir de o doyumsuz kokusunu!
An'dan sonra bilir ki,
Artık ona benzeyen ne varsa,
Sadece onu hatırlatmak için orada!
Gerisi, hiç dinmeyen burun direği sızısı.
Cemre.Y.

Geride Kalanlar

…Geride Kalanlar…

Kaç yaşında olursa olsun,
İçinde saklı hasretlerle ölmemeli bir insan!
Geride kalanların…
Dimağında kalsa da,
Damağında demir tadı kalıyor sonrasında.
Cemre.Y.

Kimi Sevsem

…Kimi Sevsem…

Kimi sevsem!
Narin bir gün batımında...
Kozalarından çıkalı yirminci saatleri oluyor!
Sonra onun kurumuş kanatlarını bile,
Eskiden beri bekliyormuş olanlar,
Gelip avuçlarım arasından uçuruveriyor!
Bana sadece parmak izleri kalıyor!
Beş parmağımın beşincisi ya sebepsiz,
Ya sonsuz yere doldu amma illaki son'du!
Cemre.Y.

Şahit

…Şahit…

Sen...
Kimselere,
Bana bile söylemedin de bu yaşananları,
Bana bu aşk'ı da sır mı kaldı sandın?
Gündüz şahit,
Gece şahit,
Gökyüzü şahit,
Güvercinler şahit,
Rüzgâr şahit,
Güneş şahit,
Ay şahit,
Uçak şahit’ti amma!
En mühimi be sevdicegim!
Rabbim ve melekleri şahitti bu aşk’a...
Seni ilk tanıdığımda
Eşim kabul ettim de sevdim seni ve sen bunu bilmiyordun.
Ben senden gidince artık bilsen ne olur, bilmesen ne olur...
Korkma sevdiceğim yalnız bırakmıyorum,
Söz verdiğim gibi terk etmiyorum seni.
Ama artık anladım ki tüm şahitlere rağmen beni,
Bana ve kendine ve insanlara inkardasın!
Korkma sevdiceğim seni terk etmiyorum,
Seni şahitlerimize emanet edip, gidiyorum.
Sessizce ve seni asla incitmeden.
Cemre.Y.

Sevme

…Sevme…

Sevmelere, sevdalara zincirli yüreğim.
Yüreğimi, beynime esir ettim.
Bir tek kere daha…
Acımasın, yanmasın diye.
Ki saymadım kaç zamandır daha da sevmedim.
Cemre.Y.

Rüyalarımın Efendisi

...Rüyalarımın Efendisi...

E hadi madem!
Beni de hain bir kurt kapsın bakalım.
Yüreği benim kadar mangalda kül'se!
Kusura da bakın isterseniz,
Umurum dışındasınız çoğunuz!
Çünkü ben sadece...
Rüyalarımın efendisiyim.
Cemre.Y.

Mektup

...Mektup...

Sevgilimm!
Yıllar sonra ilk defa uzun bir mektup yazdım.
Sen, sadece, soğuk Times New Roman karakteri ile
On iki puntoluk uzun bir mesaj okudun sanıyorsun ya!
O mektubun sayfaları sana özel alındı,
Yıllardır kullanılmayan dolmakalemim, saklandığı kuytudan bulundu.
Özenle seçilmiş kızgınlık içermeyen harfler sıraya dizildiler.
Mektubumdaki,
“Suskunluğun...
Kabulümdür.
Sen sustukça da bu, böyle olacak!
Sen benim hayatımda ilk kez gördüğüm,
Masalımsı bir rüya olarak kalacaksın.
Dizelerinin üzerine istemsiz iki damla yaş aktı.
“Oysa ben!
Gerçekten ilk gözlerimin içine baktığında aşık oldum sana!”
Dizelerinin üzerine pembe rujlu küçük bir buse konduruldu.
“Ben ömrümde ilk defa korkuma sarılıp uyudum, sana...”
Cümlesini bir kere koklayabilmiş olsaydın…
Parfümümden sıkıldı özenle, koklasaydın ben kokardım.
Sol ucu yakıldı o mektubun mesela!
Sana özel renkte bir zarfa koyuldu ki rengin bana göre yeşil’di.
Ve bu sana ilk hediyemdi.
Sonra mı?
Terastaki şöminemde yandılar ve bu benim
Kızım gittiğinde, ona dair her şeyi yaktığım gibi
İkinci yangınımdı.
Sen, sadece soğuk Times New Roman karakteri ile
On iki puntoluk uzun bir mesaj okudun
Hepsi bu!
Cemre.Y.

Bilemezdin

…Bilemezdin…

Senin yosun gözlerin yüreğime değdiğinde,
Hep yanardı, yine kanardı, yüreğim!
Cennete gidersem istedim ki son kokum ol!
Cehenneme gidersem son nefesim!
Bi-le-mez-din!
Kü-çü-cük-tün!
Cemre.Y.