Günaydın Ey Ömrüm

...Günaydın Ey Ömrüm...

Güneşli bir sonbahar sabahındayız sevdiğim,

Sevdiğim dediysem de lafıma bakma,

Nicedir sadece özümü sevmekteyim.

Terasımdaki sarmaşığın yaprakları nazlı nazlı salınmakta.

Çıkıp derin bir nefes alayım dedim.

Rüzgar öptü burnumun ucundan.

Omuz başlarıma dokundu hafiften.

Üşümeye daha çok vardı, ısınmalar çoktan uzaklaşmıştı.

Günaydın ey ömrüm dedim kendime.

Günaydın can özüm.

Çayıma birkaç taze güneş ışığı serpeyim.

Cemre.Y.

Şefkat

...Şefkat...

Uyurken şefkatle, yavaşça yastığa serdiğim saçlarımı,

Uyanır uyanmaz usulca okşadım en çocukluğundan.

Cemre.Y.

Aşk Öyle Bir Şey Değildir

...Aşk Öyle Bir Şey Değildir...

"Aşk'ın şavkı yaktıysa can'ını da canan'ını da,

Gerekiyorsa tamamen vazgeçebilmektir ondan." dedim.

"Yok!" dedi en sevdiklerimden biri.

Diyemedim ki; "Konu evlat aşkıysa!" diye.

O bu konuyu sadece kadınla adam arası bir şey sandı.

Sansındı.

Böylesi bir pes edişi kimse yaşamasındı.

Cemre.Y.

Akıllı Telefonlar

...Akıllı Telefonlar...

Hayatın renkleri insanlıkta gizliydi.

Şimdiki zamanlardaysa mekanik robotlarla dolu kaldırımlar,

Her birinin ellerinde akıllı telefonlar,

En "Sevdim, seviyorum." dediklerini bile tanımıyorlar.

Hala da kendilerini insan sanıyorlar!

Oysa bağlanmak kalbe giden bir yoldu.

Unuttular, unutturuldular.

Cemre.Y.

Pazartesi

...Pazartesi...

Hatırlayamıyorum ki,
En son ne zaman küstürüldüm pazartesiye.
Oysa ne çok severdim bugünü yeni bir başlangıç diye.
İşim olsa da, işsiz de olsam mutlaka severdim pazartesileri.
Birkaç zamandır adı bölümü boş bırakılmış,
Hükümsüz bir kimlik gibi bendeki hükmü!
Geçer mi bilmem,
Hadi diyelim geçti lakin,
Eskisi gibi severek sevebilir miyim ki seni.
Cemre.Y.

Başka Bir Bayram

...Başka Bir Bayram...

Şöyle bir yokladım da içimin içini,

Artık acıtmadan anlatabiliyorum yaralarımın sebeplerini.

Geçmiş de geçmiş, bitmiş nihayet.

Kolay olmadı tabi!

Kırgın yürekler denizinde boğula boğula öğrendim yaşamayı.

Ondan mıdır bilinmez ama bu bayram başka bir bayram.

Kendi kendimin ellerini öptüm misal,

Çocukluğumdan sevdim kendimi, yetmez mi?

Cemre.Y.

Güzeldi Hayallerim

...Güzeldi Hayallerim...

Sonu denize çıkan sokakları oldum olası sevmişimdir,

Lakin...

O sokakların darlığı da ayrıca boğar beni!

Neyse ki renkler var derim, neyse ki çiçekler.

Önünde bahar bahçe rengarenk çiçekleri olan,

Geniş bir sokağı olmalı evimin.

Penceremden upuzun ufka dalabileceğim,

Kocaman bir denizin kenarında olmalı yuvam.

Güzeldi hayallerim.

Benim hayallerimin hepsi çok güzeldi.

Sabahına uyanılmak istenmeyen rüyalar gibi güzeldi.

Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...

Gel sevdiceğim,

Ben'i sana çarp!

Ne'n varsa her şeyini alıp da gel.

Geçmişinde sadece "Sıfır!" ı bırak ki

Biz'i de yok edemesin.

Öyle olsun ki

Bizi uzaktan görenler

"Bunca zaman

Birbirlerine yazılmayı beklemişler." desin.

Cemre.Y.

Özledim Sanma!

...Özledim Sanma!...

Ben senin,
Şakaklarındaki beyazlara bile şiir yazdım be adam!
Yüzüne konan kar tanelerinde,
Gecelerce eridim de sevdim.
Özledim sanma!
Şimdi sadece "Ahh!" ettim.
Cemre.Y.

Sevdik

...Sevdik...

Kimilerini,

Uğruna ölecek kadar sevdik!

Ama bazılarını,

Uğruna yaşamı göze alacak kadar sevdik!

Biz!

Sadece...

Birkaç kişiydik!

Cemre.Y.

Yoruldum!

...Yoruldum!...

Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,

Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,

Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,

Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,

Yeni setler yıkılmasından da,

Haylice çok...

Yo-rul-dum!

Madem öyle...

Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!

Mümkünse müsait bir yerde,

Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!

Cemre.Y.

Yanık Kül Kokuları

...Yanık Kül Kokuları...

Doğrudur.

Hiç Kimseyi...

Hiç kimseyi böyle sevmiş olamam.

Lakin artık bizden

Hiçbir şey olmaz!

Ama sahi!

Hani es kaza da olsa,

Arada bir...

Sızlıyor mu senin de, burnunun direği.

Yüreğimi yaktığın o günün,

Yanık kül kokularına,

Yanıyor mu boğazının ilmeği!

"Ben hangi aklımla,

Bunca yalanı, onun hayatına,

Neden yamamaya çalıştım!" diyor musun misal?

Cemre.Y.

Geçecek Elbet!

...Geçecek Elbet!...

Bugünlerde nazlı bir çocuk gibi,

Usul usul okşuyorum, artık uzamaya başlayan saçlarımı.

İncecik olsa da iki belik yapıp yanlardan sarkıtıyorum.

Sevilmeyi özledikçe acıyan ciğerlerimiyse,

Battaniye altı buharlı tencerelere solutuyorum.

Nicedir kendimi önemsemeyi unutmuşum ki,

Durduk yere hastalanıp yataklara düştüğümü anlayınca da,

Gündüz vakti birkaç mum yakıp,

Radyodan en güzelinden sözsüz bir müzik açıp,

Yavaş yavaş okşuyorum yüreğimin yufkasını.

Geçecek elbet!

Bugünler de geçecek.

Cemre.Y.

Hislerimi Kaybettim

...Hislerimi Kaybettim...

O değil de...

Camın buğusuna kalp çizerek,

İçine sevdiğimle ikimizin baş harfimizi yazardım ben!

Ömrümde,

İlk defa!

O kalbi çizersem,

İçine yazacak harf bulamadım.

Başımı cama dayadım,

Ne sevdim, ne özledim.

Sadece...

Kar'ın yağışını izledim.

Hislerimi kaybettim,

Hükmü bana bedeldir.

Cemre.Y.

Dün Geceydi İşte

...Dün Geceydi İşte...

Hatırlamıyorum ki en son ne zaman,

Gülümseyerek yattım yatağıma.

Battaniye üstü yorganıma sarınıp,

Yastığıma küçük bir buse kondurup,

Sabaha kadar hiç uyanmadan uyudum.

Dün geceydi işte.

Kırmadım, incitmedim kendimi,

Ne çatımı akıtan yağmura kızdım,

Ne de güneşimi saklayan gri bulutların karasına.

Sabahında yeniden sevdim kendimi.

Tavuk suyuna çorba yaptım hiç yoktan.

Aferin dedim canımın canına,

Ve hiç yoktan mutlu oldum yeniden.

Aferin hayata inat günaydının var hiç yoktan!

Cemre.Y.

Dua

...Dua...

Ben...

Seni...

Allah'la yeniden barışıp,

Sana da, bana da...

Yeniden dua edecek kadar sevdim!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Yeter Ki Artık Sus!

...Yeter Ki Artık Sus!...

Sen daha küçükken,

Yaramaz bir laf ettiğinde,

"Ağzına acı biber sürerim." der idim!

Benden korkma diye de,

Sana ben sevdirdim acı biberi.

Şimdi ne diyeyim sana çocuk!

Kötü söz etmişsin benden yana!

Ağzını öpeyim çocuk senin.

Yine bebekliğinde olduğu gibi,

Yeter ki artık sus!

Cemre.Y.

Kusura Bakmam Ben!

...Kusura Bakmam Ben!...

Hayat masalımdaki yolculuğumun

Kitabını yazdığım cümleleri,

Ezberden okuyor küçük beyinler!

Kusura bakmam ben yüreğini sevdiğim,

Yeter ki daha fazla üzülme sen.

Cemre.Y.

Hiç Yoktan

…Hiç Yoktan…

Hiç yoktan kahkahalarla gülen kadınlara rastladım bu sabah!
Masalarında yeşil güzeli üzüm salkımları,
Ellerinde kıpkırmızı şarap dolu kadehleriyle,
Oturmuşlar kamp sandalyelerine…
Sanırsın güneş makas almış yanaklarından,
Deniz de orada, sahil de orada, şiir de orada.
Öyle güzel gülüyorlardı ki,
Bir tutam gülüş yerleşti dudaklarımın kenarlarına.
Hiç yoktan birkaç dakikalığına da olsa güzelleşti dünyam.
Hiç yoktan sevmeyi sevdim mesela, günüm günaydınlandı.
Cemre.Y.

Yarasının İzinden Öper Yalnızlığını

...Yarasının İzinden Öper Yalnızlığını...
Kimse ama hiç kimse!
Annesi, kendisinden çok başkalarının annesi olup da,
Sevilmelere sıra kendisine gelince,
Kendisine az gelen o vuslatsızlığa alışık olan birini,
Sevgisizliğiyle tehdit edemez!
Yarasının izinden öper yalnızlığını da,
Yine de minnet eylemez kimselerin yüreğine sığınmaya.
Cemre.Y.