Oldu İşte, Oldurdular

...Oldu İşte, Oldurdular...

Ömrümden iliğimi, kemiğimi törpüleyen

Onca zemheri ayazından sonra,

Hiç aklımdan geçmezdi

Bir Eylül'e bunca telef olup

Bir daha o ağaca yaprak olmayı bırak,

Dalından bile filiz olmaktan cayacağım.

Oldu işte, oldurdular.

Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Seven Sevdiğine Söylesin Bence!

...Seven Sevdiğine Söylesin Bence!...

O değil de, kaç yıl oldu,

Sevdiceklerimizle,

Şöyle yürek yüreğe sarılmayalı,

Ama öyle böyle değil ha!

Sarılmak dedimse,

Şöyle...

Kaburga kemiklerini falan kıtlatırcasına.

Kokusunu, burnunun direğine çekmelisinden,

Bir yandan da,

Biriktirilen bütün özlemlerle beraberce,

Şöyle şapur şupur öpmeli falan yani!

Kaç ay, kaç hafta, kaç gün,

Kaç saat, kaç dakika, kaç salise oldu ha!

Hani kıyamet günü,

Seven sevdiğini tanımaz gelecekti ya!

Kaç zaman oldu,

Şu Covid ve varyantlarından sebep,

Göz göze bile değdirmeye korktuğumuz, kaç an geçti.

Yeter be.

Seven sevdiğine söylesin bence!

Sarılmasak da olur, koklamasak da,

Ne bileyim, öpmesek de olur da.

Bir şekilde...

Seven, sevilene, sevdiğini hissettirsin bence.

Cemre.Y.

Selam Olsun

…Selam Olsun…

Keyfim, rafadan yumurta istedi,
Kahyası, biraz peynir ve zeytin.
Bana taze demlenmiş çay yeterdi
Üçümüz kahvaltı ediyoruz...
Yalnız ve çaresiz kalacak,
Düşüp yıkılacak diyenlere selam olsun.
Ha ayrıca…
Gözünü sade Türk Kahvesiyle açanlara,
Sade Türk Kahvesinin yanında,
Derin bir nefes sigara çekenlere,
Ve tiroid ilaçlarına ve mide koruyuculara,
Ve kahvaltı sonrası kolestrolle birlikte,
Hiç sevemediği şekerinin ilaçlarına,
Eriyen kemiklerine, dizinin sıvı kaybına,
Ama en çok…
Ara ara vuran yürek yangısıyla,
Ertesi güne gözünü,
İnadına, gülümseyerek açana da selam olsun!
Cemre.Y.

Eylül De Gelmiş Çoktan

…Eylül De Gelmiş Çoktan…
Yaz yorgunu bir adanın,
Neredeyse, kemik üşüten bir akşamındayım şimdi.
Yıllar yılı zaman zaman gelirim buralara.
Hangi yaz ayının, hangi anındaysak,
Yanımda kim olursa olsun,
Yalnızlığım yüzüme her vurulduğunda,
Hep merak ederdim,
Dudağımdaki o buruk tebessümümle,
Buraların sonbaharı nasıldır acep?
Yaz boyu, bütün kumsallarını
Sıra sıra, sıralanıp kucaklayanlar,
Onu teker teker ettiğinde misal!
Neler hisseder?
Ya da...
Nasıldır misal,
İlk kar tanesi yağmaya hazırlanırken,
Onun için,
"Evim de evim" diyenlerin de,
O, son bavulları gemilere binerken ki halleri!
Meğer, üşüyormuş o da benim gibi,
Hem de çok olanından.
Eylül de gelmiş çoktan.
O da toparlanıp gider hiç yoktan!
Bir şiirimde;

"Belki bir şiirin,
Son mısrasında karşılaşırız" demiştim bir zamanlar...
Şimdi şiir bile can kırığı.
Sen yine de,
Boynundaki kırlangınçları ters çevir,
"Hiç yok!"tan iyidir.
Cemre.Y.

Neyse

...Neyse!...

Mevsimler ayarsız geçip giderken,

Arsız yağmurlar başladı durduk yere!

Durduk yere gök gürledi en şimşeklisinden,

Durduk yere yine korktum ya anne'm!

Dizimin ağrılarını yeni affetmiştim oysa,

Oysa yüreğimin yaralarını yeni mumyalamıştım.

Ciğerlerim falan da idare ediyor işte kendince!

Lakin sol kürek kemiğimin üzeri kurak bir toprak sanki.

Sağ elimle kaşıdıkça yeni yaralar,

Yeni yeni sorumluluklar çıtırdıyor her hücresinden!

Sahi...

Onu ne yapacağız anne'm!

Kuruyup, çürüyüp toprakta yok olmadan şu deriden elbisem,

Sevilecek mi şöyle doya doya hani en mevsimsiz olanından,

Hani en masallara kahramanlar olunanından.

Neyse!

Hava ayaz, mevsim zemheri,

Soba da yok ki bir odun daha atıp ısınsam.

Yıldızsız, yakamozsuz akşamlardan geçiyorum sevgili'm.

Hani bir keresinde...

"Umudu yıldızlara astık, ay tutuldu." demiştim ya!

Eksik kalmış...

Rüyayı, hayal sandık, yalan oldu.

Geçer ama...

Bütün geçenler gibi!

Neyse!

Cemre.Y.

Senin Haberin Yok Be Sevgili

...Senin Haberin Yok Be Sevgili...

Senin haberin yok be sevgili.
Yıllar yılı ilmek ilmek işlediğim güven duvarımı söktüm de estim sana.
Cümle olup uçarcasına milyon parça ben dağıttım zerrelerine,
İklimi değişirken kuraklığımın,
Sana ılıman coğrafyalarımı sundum kavurmadan.
Bundan gayri ne vakit bir gülümseme belirse dudaklarında,
Ben rüzgar olup konacağım gülüşünün kıvrımına.
Hiç sarılmasak ya da hiç sarılamayacaksak da ne olur sanki,
Teninin, terinin kokusu burnumda hızma.
Senin haberin yok be sevgili.
Hani sitem ettin ya hiç sormadık birbirimize,
"Biz bunca zamandır bizsizken, neler yaptık, nasıl geçti onca zaman?" diye...
Ben kim bilir kaç ay, kaç hafta, kaç gün, kaç saat, kaç dakika, kaç saniyedir,
Güne gözlerimi açtığım her "Günaydın!" ımda,
Ben her "İyi Geceler" imde öpüyordum seni kaburga kemiklerinden, hala da öperim.
Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...
Sana...
Korkularımı biriktirmiştim oysa!
Hani ansızın yakalanırsam,
Sana sımsıkı sarılıp,
Ürkek bir serçe misali korunurdum ya,
Güvenli kollarının gücünün kuvvetinde.
Sen, usul usul...
Dağınık zülüflerimi atardın kulak arkalarıma!
"Geçecek!" derdin altı üstü...
"Geçecek!"
Geçerdi ille de...
Bense bunca yıldır,
Kendi zülüflerimi kendi kulak arkalarıma atarken,
Hep de "Geçecek!" demiştim kendi kendime...
Neden tam bir geçemediğini anladım nihayet,
Neden hiç kimseye, hiçbir zaman,
Sana güvendiğim kadar, güvenemediğimi!
Geçecek, geçiyor elbet
Lakin tam da bir geçemiyormuş demek ki!
Artık seninle geçmeli.
Ki madem şimdi yine yalnızım,
Lakin hayalinin elleri zülüflerimde.
Vallahi de, billahi de geçti.
Seni seviyorum net.
Sen benden hiç geçme ama!
Ki zira öpüyorum kaburga kemiklerinden,
Ve dahi o mağrur alnın tam ortasından.
Cemre.Y.

O Kesin

…O Kesin…
Dünya köprücük kemiğimin etrafında dönüyor aslında...
Ömrüme yaralarımdan yama yapa yapa geldim bu hayata...
Şimdi ister sever geçersin, ister öper seversin.
Ama senin için bile...
Asla bir üçgenin dik açılarının toplamı olamam o kesin.
Cemre.Y.

Yıllar Önce

...Yıllar Önce...
"Gönül sayfamda yoksun" diyorsun ya,
"Hiç dokundun mu,
Sağ elinle sol yüreğinin üzerine..." demiştim yıllar önce!
Senin de ödün kopmuş,
Bir daha asla dokunumamıştın yüreğine.
Şimdi mi yani...
Bunca vakit sonra yani!
Hiç zahmet etmeseydin be eski yarim,
Zira benim çoktan soğudu sana yüreğim.
Arda bir geri dönüp bakmıyor değilim tabi!
Ama ne vakit geçmişime dönsem,
Daha ilk adımımdan kırılıyor yüreğimin kemikleri.
Her odası can kırığı, her damarı aldatılmışlıklı,
Her hücresi,
"Artık, acıyacak yerin kalmadı bak ona göre!" li.
Ne gönülü, ne sayfası!
Tekne alabora olmuş çoktan okyanusun dibinde,
Liman desen...
Gazetelerde manşet halinde...
Buzulların altında, teknesini beklerken göçen,
Bir liman kalıntısı bulundu!
Arkeologların dediğine göre M.Ö. bilmem ne!
Araştırılıyor hala,
Yıllar öncesinden bir şeyler kalmıştır elbet!
Buralarda bir yerlerde,
Bir aşık ve de bir maşuk olmalı bizce!
Neyse ya neyse!
Çoktan öldük lan biz...
Hayat?
Yerli yerinde!
Cemre.Y.

Ezber

...Ezber...
Hani hep kızardın yan yana uzandığımızda,
Gözlerimi kapatıp yüzüne dokunup duruyorum diye.
Sevmezdin yüzüne dokunulmasını,
Unutmuş gibi yapar dokunurdum sana.
Alnından yavaşça dokunmaya başlardım her hücresini ezber çekerek.
Kaşlarını çizerdim resim yapar gibi,
Göz kapakların kapalı olurdu rüyada gibi,
Hani hissetsem de sayabilsem kirpiklerinin tanelerini,
Elmacık kemiklerinde gezinirdi parmak uçlarım.
Şakaklarından saçlarının başlangıcını ve bitişini gezerdim.
Burnunun ucuna geldiğimde "Ufff" derdin "Yeterrr!"
Dudaklarını ezberlemeye doyamazdı parmak uçlarım
Ama sen dokunmayı bile hep çok görürdün bana!
Çenen, sakalın nasıl da zor tutardım kendimi gözlerimi açıp,
Öpmemek için seni!
"Neden peki?" derdin,
"Nedir bu şimdi, sevmiyorum işte biliyorsun!"
Ahh be sevgili bilmem mi!
Sen hiç sevmedin ki zaten beni diye kırılırken sessiz hıçkırıklarım,
Gülümseyerek bakardım gözlerine
"Bir gün kör olursam seni bir kokundan,
Bir de parmak uçlarımdan tanıyacağım da ondan" derdim sana.
Kör olmadım.
Yıllar oluyor biz bitip, bizden gideli.
Ah benim burnumun sızısı,
Ne vakit eskilerden bir rüzgar esse,
Kokun burnumun direğinde.
Gözlerimi kapattığımdaysa ezberimsin hala.
Cemre.Y.

Yüreğim

…Yüreğim…
İnsan kendi yüreğinin kemiklerini kırar mı,
Ben her seferinde sevdiklerimi kırmaktansa
Kendi yüreğimin kemiklerini kırıyorum.
Cemre.Y.

Sen Söyle ATA'm!

…Sen Söyle ATA'm!...
Sen söyle ATA'm!
Ülkem nasıl görünüyor oradan.
Nedir ahval-i geleceği?
Sızlıyor mu hala ha!
Bu vatanı kurduğundan beridir,
Silah arkadaşlarınla beraber,
Sızlıyor değil mi bütün kemiklerin?
Varlığım adına senden…
Özür dilerim!
Cemre.Y.

Acının Dibi

…Acının Dibi…
Sevgili sevdalısından ayrılır da…
Hiçbir kurban bayramında
Etlerin kemiklerden sıyrılışını seyrettin mi!
Hele senin etinse kemiklerinden sıyrılan!
Yok…
Acının bu kadar dibini kimse anlayamaz!
Cemre.Y.

Mezar

…Mezar… O birkaç zaman bilemez İki kişilik bir mezarı son kez ziyaret ettiğini... Bildiğindeyse artık o mezardaki cesetlerin Çürümüş kemikleri bile kalmamış olacaktır. Bir zamanlar ona hediye edilmiş bir tutam Kızıl saç telidir ona ondan tek kalan! Gün gelir dilin lal, yüreğin kül olur, Sessizce toparlarsın hatıralarını çöpe atılmak üzere. Yarın kaldığın yerden başlayacakmışsın gibi öpersin yanaklarından. Birkaç zaman sonra kaldığın yerden başlayacakmışsın gibi "Hoşça kal" dersin giderken dudaklarında bir gülümsemeyle, Ardına dönüp uzaklaşırsın ondan. O birkaç zaman bilemez… İki kişilik bir mezarı son kez ziyaret ettiğini. Cemre.Y.

Kim Daha Çok Seviyor Seni

…Kim Daha Çok Seviyor Seni…
Kim ki yosun gözlüm'le aramızda olduğunu sanır…
Kim ki ondan daha değerli sanır kendini…
Ben bildirmezsem bile yüreğimin en çiziği o'dur!
Ve o bunu rahmime düştüğü andan beri bilir…
Başka hiç kimse bilmese de olur!
Onu ilk bildiğim andan beri bıkmadan, usanmadan,
Yanımda olsun veya olmasın
Her yastığa başımı koyduğumda
"Allah sana rahatlık versin ve
Seni seviyorum ciğerimin çiziği"dir uyku cümlem!
Bilmiyorum ki bazen…
Benden çok düşünüp hissettiklerini sanıyorlar ya!
Acaba…
Onların mı kanlarından kan, etlerinden et,
Kemiklerinden kemikler yırtılıp pare pare ayrıldılar…
Bilmiyorum ki…
O karnımda henüz altı aylıkken
"Ya annenin canı, ya bebeğin?" diye
Seçim sunduklarında büyüklerime
Herkes bebeğim gitsin derken
Ben canımdan vazgeçtim, onu seçtim.
Komik…
Çok komik değil mi ha lülücan'ım?
Kim daha çok seviyor seni!
Cemre.Y.

Şiirsel Vedalar

...Şiirsel Vedalar.... Her şiirinde bir kere daha terk ediyor beni Öylece çekip gideyim istiyor Arkamda tek sitem bile bırakmadan, Basıp gideyim istiyor ardıma bile bakmadan. Her sorduğunda, "İyiyim"diyorum, "İyiyim ben!" Hiç belli etmiyorum Ondan bir yere gidemediğimi. Vazgeçmiyor yine de Her şiirinde bir kere daha terk ediyor beni Bilmiyor ki, Teker teker içinden kırılıyor yüreğimin kemikleri. Cemre.Y.

Yüzüme Şiirler Çarpıyor!

...Yüzüme Şiirler Çarpıyor!...
Ben mi?
Yooo!
Ağlamıyorum.
Zaten sizin kitabınızda,
Yaş bile dıştan akmalı hep ne de olsa.
Oysa dışıma taşırdığım benim,
İçimin çeyreği bile değildir hiçbir zaman.
Sadece...
Bu aralar...
Sıklıkla...
Gözüme şarkılar kaçıyor.
Yüzüme şiirler çarpıyor bazen!
Kal geliyor harflerim'e!
Susuyorum ve nedense!
Bu sefer tek damla da yaş akmıyor dışıma.
Sadece bu aralar,
Alnımın...
Tam da beynime yakın olan yerlerinden
Üst yanları fena acıyor!
Kemikleşmiş ya aldatılmalar!
Yeni boynuzlara yer bulamıyorlar!
Hepsi o kadar.
Cemre.Y.

Çok Sevmiştim Be

...Çok Sevmiştim Be...
Söyle, şimdi hangi günah?
Hangi suç?
Hangi, herhangi bir bilinçsiz bir eylem unutturur seni!
Hangi suçtan,
Hangi mapus köşelerinde sussam acizliğime!
Hangi demir parmakların ardında
Sansalar ki suçum cinayet!
Oysa benim tek cinayetim,
Artık “O” nun ölü bedenini beklemeyi
Terk etmeyi seçmekti seninle!
Şimdi ne yapsam günah bana!
Ne yapmasam yazık bir çare.
Başka çarem yoktu!
Güven veren omuzları çökmüştü, çürüyordu!
Çarem yoktu!
Ezberine doyamadığım alnı, çenesi,
Şakakları, yeni kırlaşmaya başlamış saçları
Yok oluyordu her gün an be an!
Her gün, bir kenarından,
Elimde kalıyordu bu ecelsiz aşkım!
Bir heykeltraşın çizdiği
Oylum oylum oyduğu kemikleri bile un ufaktı artık!
Çarem yoktu!
Ölüme ve yokluğa razıyken sen geldin!
Madem sende gidecektin neden geldin be adam!
Oysa senle bile
Ne uykum uykuydu
Onun geniş omuzlarında sabahlayan,
Ne uyanışım “Günaydınım,
Akşam bile yanımda olan hatunum” la başladı!
Seninle hiçbir şey,
Hiçbir zaman tam olmadı ki!
Hiçbir zaman gönül sayfanda olmadım senin ben!
Neden “Buradan çıkmazsan,
Bende orada kalırım” diyecek kadar
Hep yalan oldun ki bana!
Yoksa senin bu hayattaki tek amacın
Beni hayatta tutmak mıydı!
Yaşadım...
Onsuz da yaşadım...
İnanamadım!
Yaşadım...
Sensiz de yaşadım!
Cehennemimden sana sığındım!
Bu hayata derin bir nefesi seninle aldım,
Yoksan...

O son nefesimdin,
Çaldım, kokladım ve aldım,
Ve sen buna hiç inanmadın!
Onunla hayallerim vardı hüsranla son bulan!
Seninle hayal bile kuramadım ki ben!
Akşam yatarken duam, gece uyurken rüyam,
Sabah uyandığımda güneşimdin sadece...
Başka hiçbir şeyim değildin.
Ben seni, senden başka her şeyden çok,
Herkesimin yerine de çok sevmiştim be!
Cemre.Y.

Acımadı Ki

…Acımadı Ki…
Hep aynı...
En kemiksiz yerinden,
Yüreğimden...
Hiç de öyle yorulmaksızın,
Sabırlı bir garezle,
Nedense…
Kıra kıra öğretti sonunda hayat
"Acımadı kiii..."demeyi.
Cemre.Y.