Salacak Bile Aynı Salacak Değil

...Salacak Bile Aynı Salacak Değil...

Sen bilemezsin lakin...

Çaya da, papatyaya da, simide de, martıya da,

Epeydir küsüm.

Bir Kız Kulesi sızlatıyor burnumun direğini...

Ona da...

"Salacak bile aynı Salacak değil ki!" diye diye,

Yalnızlığımın omuz başlarına sarılarak

Kendimi avutuyorum.

Cemre.Y.

Sen Yine De Gülümse Hayata

...Sen Yine De Gülümse Hayata...
Hadi gel, bugün bir değişiklik yap!
Kimse-siz şiirlerimin, kimse-si ol mesela demek isterdim birine.
Sonra ne mi oldu?
Kız Kulesine karşı bir sigara daha yaktım.
İkimiz de kalabalığa yalnızız ne de olsa.
Dedim ki kendime...
Sen yine gülümse hayata,
Olursa olur, olmazsa kendisi bilir.
Cemre.Y.

Bugün Günlerden Sen

…Bugün Günlerden Sen…

Bugün günlerden "Sen"di.
Yani pazartesiydi.
Bana göre hayli yağmurlu bir güne inat!
Yine de gülümsedimdi evrenime.
Oysa bütün evrenimde
Pazartesi günümün başlangıcı dahil
Sen hariç hiç kimsem!
"Ama bugün yağmur yağmıyor İstanbul'a
Demek ki yağmur…
Cemre'nin akamayan yaş tanelerinde!"demedi.
Yüz yıl kere eminim ki,
Onu, sessiz haykırışlarla diyebilen tek sendin...
Sonra soruyorlar bana "Onun, nesini sevdin?" diye
Susuyorum senin bana olmazların kadar
Bir İstanbul kadar susuyorum!
İstanbul'unsa Kız kulesi kadar susuyorum!
Oysa en sevdiğim Pazar ertesime
Ömrüm boyunca sadece ikisi denk geldiydi.
Pazarlıksız sevmeyi severdim ya ben hep!
Ertesinde yani...
Birinin yosuna sarmış çoktan gözlerin yeşili
Diğerin çoktan kuytularına sarmış alası, elası...
Sonradan yani, ertesinde yani.
Hep ertelerimin en başı ve sonu yani.
Oysa ben her Pazartesi bıkmadan başlarım,
"Gelmişine...
Neyse ya neyse" lerime!
Günlük güneşlik İstanbul'uma yağmur yağar bazen
Olmadık mevsimlerde kar yağar
Günlük güneşlik gülerim ya içim zemheriyken
Kimsem duymaz, anlamaz.
Sonra,
Ansızın,
Susar bütün şehirleri ülkemin
Umursuz olur kalbim.
Ulan!
Duymayın!
Sağır olsun sensiz bütün kulaklar.
Nasılsa bir gün yolunuz düşer
Günü İstanbul kadar kalabalık
Gecesi yapayalnız bir ahenge
Yapayalnız ayazlarınızda kadehiniz yeterse
Elbet bana doğru içersiniz
Ve ben ille de kıyamam size!
İçimden gelememişinize söverken
Dost bile olurum hepinize....
Kız Kulesi olmak hayli zor yar!
Sen daha yeni İstanbul'umu keşfederken.
Cemre.Y.

Bu Hiç Olmadı Şimdi

...Bu Hiç Olmadı Şimdi...

Birazdan, gün, geceye dönünce,
Çiçek Pasajının üstündeki mahyasını,
Üzgünce söndürüverir İstiklal Caddesi,
Beyoğlu'nun o gizemli Dersaadet sokağında,
Hiç olmadık yere kırılır bir çay bardağı,
Hiç olmadık yere çatlayıverir,
Nevizadenin tam orta yerinde bir rakı kadehi!
Hadi Galata Kulesinin gönlünü aldın,
Eminönünde nefeslendin ya hani!
Daha yıldızlar kurulmadan gökyüzüne,
Olanca gönül koymuşluğuyla,
Zülüflerini döküverir Kız Kulesi!
"Salacak merdivenlerinde, bana karşı,
Yarinin dudaklarından kahve bile içmeden gittin he mi?
Hani, en çok, İstanbuldun sen, bu hiç olmadı şimdi!"

Cemre.Y.

Kız Kulesi

...Kız Kulesi...
Onu son gördüğümde...
Parlement mavisi zülüflerini dökmüş yüzüne,
Salacak merdivenlerinde ayaklarımız birbirine dolanmış,
Sevdiğimin dudaklarından,
En sadesinden Tük kahvesini yudumlarken gülümsüyordu bize.
Kim bilir,

Onun da sevdaya dair bir umudu doğmuştu belki de geceye!
Olmadı lakin, olmayan bütün her şey gibi...
Ne ben bir daha gittim yalnızken bile!
Ne de öyle bir geceye daha şahit oldu da gülümsedi Kız Kulesi de.
Hani olur ya bazen, anıların insanları değil de...
An'ları özlenip buruk bir tebessüm savrulur ya dudakların kenarına!
Bu gece...
Tam da öyle bir tebessümlü gece işte hem de küfürsüz!
Acaba diyorum,
Hani, Kız Kulesi de özlüyor mudur beni!
Ya da ne bileyim...
O anda aynı dudaklardan öpüşürken içilen o sade kahveyi?
Cemre.Y.

Benim Adım Kız Kulesi

...Benim Adım Kız Kulesi...
Uzun uzun tanışmasak olur mu bu sefer!
Misal benim adım Kız Kulesi olsun,
İçimin dibini merak edersen,
Tavanındaki Piri Reis haritasına bir bakış atıver desem!
Ve sen artık,
Salacak merdivenleri yerine içimin derinini duy desem!
Cemre.Y.

Biz Ne Zaman?

…Biz Ne Zaman?...
Ey benim,
Şakağına düşmüş dalgalı zülüflerine kurban olduğum,
Ey benim,
Objektiflere her bakışında gözlerinden vuslata hasret okuduğum.
Ey benim, kaşı, gözü, yüzü apayrı birer hilal'im, gül cemalim!
Söyle...
Söyle ne vakit dolacak benim sensizliğim?
Ne vakit...
Burnumun direği sızlayıp sızlayıp,
Boğazımda yutkunulamayan o yumru kalmayacak,
Ne zaman kokunla dolacak yeniden!
Söyle...
Söyle ne vakit bitecek benim,
Karşıdan bakılıp durulan o Kız Kulesi duruşum,
Biz ne zaman tavanındaki Piri Reis haritasına bakıp bakıp,
Dudaklarımızı mühürleyeceğiz yeni bir geleceğe!
Cemre.Y.

Nihayet Bitti

...Nihayet Bitti...
Uzun uzun mısralarıma şiir şiir dokudum,
Ömrümün son kırk dört yılını.
Geçmişimin çoğunluğu acı yazgılı anılarını da,
Can kırıklarımı, hayal kırıklarıyla bir araya getirip,
Kağıttan bir gemi yapıp içine doldurdum.
Kız Kulesine bir selam çakıp Salacaktan denize saldım.
Nihayet bitti, ne geçmiş kaldı ne de gelecek kaygısı,
Artık önemli olan "Şimdi."
Cemre.Y.

İnsanları Özlüyorum Ömrümün Ruhunu Bilmeyen İnsanları

…İnsanları Özlüyorum Ömrümün Ruhunu Bilmeyen İnsanları…
Bir insanın hayatındaki tesadüfler asla tesadüf değildir!
Sizce de öyle değil mi?
Film repliği gibi oldu ama öyle esiyor ruhum bu akşam.
Film repliği olan şu cümle misal;
"Üst üste…
Hep aynı yerden,
Hiç durmadan açılan bir yara!"
Ne kadar da kabullenişe hazır bir cümle oysa!
İnsanları özlüyorum epeydir, ömrümün ruhunu bilmeyen insanları.
İnsanları özlüyorum ve şefkat dolu seslerini.
Ama yüreğim ne vakit bir insana çarpsa!
Hep bir yürek yanılgısı yakınmaları.
Ne kadar çok yormuşum insanları ah yüreğimin yıkıntılarından!
Artık ne hatırlamak, ne hatırlatmak!
Ne duymak, ne duyurmak, ne de görmek istemiyorum!
Soran olursa ben artık, çocukluğumdan kalma
Tek kare incecik dilimli üzümlü keki de artık sevmiyorum.
Ama insanları özlüyorum hala, ömrümün içini bilmeyen insanları!
Mesela, bir hafta sonu akşamındaki İstiklal Caddesi insanlarını,
Misal bir bahar akşamı, salacaktan Kız Kulesine bakıp,
Karşıdan karşıya geçer gibi sevmeyi, denemek isteyen,
Oraya kadar…
Sadece tavanındaki Piri Reis haritasını görmeye giden insanları!
Cemre.Y.

Tercih

...Tercih...
Evet, yapayalnızlığımın, tek müsebbibi benim!
Ben, o çok sevdiğiniz Kız Kulesinin.
Köşe bahçesindeki o deniz feneriyim!
Faili meçhuliyetsizliğimin, tek müsebbibi benim.
Hiç suçlu yok!
Hiç delil yok!
Hiç yara yok!
Her yer, kar gibi tertemiz, mis.
Sonra zaten...
"Yar" dediklerim beni yardan attıktan,
"Yaren" dediklerim beni, hep bi yalana sattıktan,
"Ana'm" dediğimin bile benden cayıp,
Beni cennete tercih saydıktan sonra,
Evet...
Tercih ettiğim doğrudur,
Yalnızlığımın fecrini...
Faili meçhuliyetsizliğimin apak kefenini giyip,
Gözümü açtığım her güne,
Gözümü yumduğum her geceye,
Hakkıyla teslim edip,
Artık uyanmamayı dilediğim doğrudur!
(Siz... şiiri bir de sondan okuyun dilerseniz!)
Cemre.Y.

Pazar Sabahı

...Pazar Sabahı... Seninle, bir pazar sabahı, Salacak'ın merdivenlerine oturup, Kız Kulesine karşı çay içmek vardı sevgili. Yoldan geçen simitçiden iki simit alıp, Boğaza karşı, Pazar kahvaltısının hasını yaşamak vardı sevgili. Cemre.Y.

Ah Be Sevdiceğim

...Ah Be Sevdiceğim...
Ne vakit sen gelsen aklımın yürek nehrine,
Ya ıssızlıkla kuraklık karışımı Afrika'nın,
Kurumuş cangıllarının içinde bulurum kendimi.
Ya da Brezilya'nın her anı gözyaşları akan,
Amazon ormanlarının dibinde bulurum beni.
Ah be sevdiceğim!
Ben oralara hiç gitmedim, hiç bilmem.
Ne diye koskoca İstanbul varken,
Yüreğimin incisi Kız Kulesi varken,
Sinemin kolyesi Galata Kulesi varken,
Ömrümün rölyefi İstiklal Caddesi varken,
Ne diye hiç bilmediğim diyarlara savurdun ki sen beni?
Üstelik...
Oralarda dahi
"Hiç Yok!" satıyordun öyle mi!
Cemre.Y.

Yüreğinden

…Yüreğinden… Yüreğinden öperim senin kadın. 　 Şimdi yalnız kalınca kimsesiz kaldın sandın öyle mi? Bazen sessizliğe bürünmek istersin… Her şeyden uzaklaşıp, Kendi kendinin omuz başlarına sarılıp, "Geçecek!"demek istersin. Ve buna kendini inandırmak. Zira geçiyor ama… Öyle teğet filan geçmiyor be azizim, Bayağı, bildiğin, delip geçiyor! Yüreğinden öptüğüm... Sensiz geçemezdi ki o vakitler boğaz'ımdan… Kız Kulesi şahit.... Şimdilerde geçmişlerime birer af'lı gülümsemeler savurup, Olmayan salıncağımda sallanıp huzur buluyorum, Zira… Biliyorum ki… Sen hep vardın! Varsın! Olacaksın. Daim'im sende bilesin. Fırtınalarımda boğulduğum vakitler Beni nasıl da ciğerden anladığın zamanları hatırlıyorum. Her şey boğazında düğümlenen birer şiir'miş meğer! Öpüyorum seni yine, Hayata en yakın yerinden, yüreğinden! Cemre.Y.

Sen Benim Ney'imsin?

...Sen Benim Ney'imsin?...
İstanbul'umun içinde bir tek, Kız Kulesi kalmıştı,
Onu da sen fethettin...
Şimdi yasaklı elmaların hepsinin içinden
En kırmızısında saklı benim mey'im, sen benim neyim'sin?
Cemre.Y.

Günaydınım

…Günaydınım... Yağmurlu İstanbul sabahıma, Günaydınım oldun, Kız Kulesi bile yıkıyordur şimdi zülüflerini, Şiir gözlerine daha çok yaraşmak için. Cemre.Y.

Armağan

...Armağan...
Seni hala...
Yolumu, yönümü, dünyamı
Şaşırmışcasına öyle seviyorum.
Canımın bütün canlarını koruyan
Yüreğimdeki camları ezmeyen
Kırmayan, dökmeyen, incitmeyen
Ve çok güzel gülen.
Dudaklarından
Kız Kulesini fethettiğimi,
Gamzelerinden gül suyu içtiğimi,
Unutamadığım tek adamsın sen.
Adın aklıma gelse,
Kalbimin ritmi kaburgalarıma hala
Tanrıdan bir armağan olan...
Cemre.Y.

Meridyen

...Meridyen...
Nerenden bakarsan bak,
Bu hayatın aynı meridyenindeyiz işte!
Senle ben...
Sen, Kız Kulesi...
Ben, tavanınındaki Piri Reis haritası!
Dışımla o kadar meşguller ki,
İçimin içini bir gören varsa,
O da, en çok, sen'sin.
Yahut...
Sen, yine Kız Kulesi
Ben, eteğinin bir köşesindeki
O hiç görülmeyen deniz feneri!
Dışınla o kadar meşguller ki,
İçinin içini bir gören varsa,
O da, en çok, ben'im.
Neresinden bakarsan bak,
Bu hayatın aynı meridyenindeyiz işte!
Ama yine de bir tastamam,
Bir türlü, kavuşamadık gitti.
Cemre.Y.

Neden Gelmeyesin

...Neden Gelmeyesin...
Neden gelmeyesin...
Sebep çok...
Daha senle biz bir kafede, iki kadeh bira içemedik.
Sohbetin dibine vurup, rakıya geçemedik.
Daha senle biz...
Yüzümüzde keşke kimse evlerine gitmese de
Sabahlar olmasalardılı gülüşlerimizle
Evlerimizin kapılarını yalnızlıklarımıza kapatmadık.
Daha senle biz...
Sabahında bize koşup kahvaltı etmedik...
Daha biz senle Eminönü'nde balık ekmek yemedik...
Sonra Rumeli'ye uzanıp
Bacak aralarımızdaki soğuk biraları içip,
İstanbul'u yenmedik,
Daha biz senle,
Kız Kulesine karşı
Dudak dudağa sade kahve içmedik
Ve daha biz senle,
Galata'nın kulesinde
Bir tek dilek dilemedik...
Daha biz senle,
Biz'lenmedik.
Cemre.Y.

Soran Olursa

...Soran Olursa...
O bana oradan...
Sabah akşam, bir "Caniçim!" diyordu,
Bana cennetin her katı, kat kat seriliyordu.
Ruhumda kelebekler uçurup,
Kalbimin kafesini sevdama dar ettirip,
Kaburgalarımı yerlerine sığamaz ediyordu.
Öyle mısralar dolusu cümleleri
Bana şiir etmesine gerek yoktu...
Cümleler dolusu güzel harflereyse
Hepten alışıktım zaten...
Hele hele...
Önemli değildi,
Kaç kere sevişebildiğimiz!
Yazılamayan,
Hiç de yazılamayacak olan tek şiirimdi işte.
Yokluğunda sığamıyorken,
Ciğerlerime tek nefesim.
Şimdi...
Dilim nasıl varsın,
"Bitti, gitti...
Çoktan unuttum onu!" demeye...
Hani yerini soran olursa,
Hala, sağ elimin içinde, tam solumda.
İstanbul'umsa hala,
Kız Kulesinin tavanındaki,
Piri Reis haritasının yıldızında.
Cemre.Y.

Zavallı Kız Kulesi

…Zavallı Kız Kulesi… Ne fark eder simidi tek kişilik, Çayı çift kişilik içtikten sonra Hepsi yalnızlık değil mi sanki! Zavallı Kız Kulesi... Kendi kendine amma da sövüyordur, İstanbul dolusu insanın onun kadar yalnız olup, Bütün dertlerini de ona ithaf edişine! Cemre.Y.