Hoş Geldin Lan Yaşamak

...Hoş Geldin Lan Yaşamak...

Belki de...

Hiç yoktan karşına çıkan bir çiçeğin özüdür hayat.

Uzanıp usulca koklasan,

Sanki küçük bir top renk kondurmuşsun gibi,

Burnunun ucuna konuverir polen taneleri.

Yüzünü güneşe dönüp gülümsersin sebepsiz.

"Hoş geldin lan yaşamak." dersin.

Seversin işte, yine, yeniden seversin.

Cemre.Y.

Sevmeye Çok Seviyorum Ama

...Sevmeye Çok Seviyorum Ama...

Ne zaman balkonlardan sarkan
Rengarenk çiçekler görsem sen gelirsin aklıma.
“Çiçekleri çok seveceksin kızım.” derdin.
“Ama suya boğmayacaksın.” ı ekleyerek.
Hala sevmeye çok seviyorum ama
Boğmamayı beceremiyorum bir türlü.
Ne çiçekleri ne de sevdiceklerimi
Fazla sevgimle boğmamayı beceremiyorum.

Cemre.Y.

Şefkat

...Şefkat...

Uyurken şefkatle, yavaşça yastığa serdiğim saçlarımı,

Uyanır uyanmaz usulca okşadım en çocukluğundan.

Cemre.Y.

Akıllı Telefonlar

...Akıllı Telefonlar...

Hayatın renkleri insanlıkta gizliydi.

Şimdiki zamanlardaysa mekanik robotlarla dolu kaldırımlar,

Her birinin ellerinde akıllı telefonlar,

En "Sevdim, seviyorum." dediklerini bile tanımıyorlar.

Hala da kendilerini insan sanıyorlar!

Oysa bağlanmak kalbe giden bir yoldu.

Unuttular, unutturuldular.

Cemre.Y.

Koku

...Koku...

Misal...

Yıllar önce terasımdaki saksıma ektiğim,

Hiçbir zaman, hiçbir çiçeğinden de,

Özlediğim o zambak kokusunu bana hiç sunmayan

Ki buna rağmen sırf hiç yoktan çiçekleri açıyor diye

Onlardan vazgeçemediğim o kökleri,

An gelince yine çiçekler açmaya meyillenince,

Saksısını ne yana çevirirsem çevireyim,

İlle de akşam güneşine döndürüyorlar ya yapraklarını,

Gayri çiçek açsa ne, açmasa ne!

O güzel çiçeklerinin kokusu,

Misk-i amber kokusu olsa ne, olmasa ne!

Hayata her daim umutla tutunmaktan da yoruluyor insan.

Hem ben güneşi seviyorum diye

Güneşinde beni sevip

Mis kokulu çiçekler açtırması

Ya da...

Sadece yapay bir çiçekmişim gibi

Çiçek yapraklarımı kokusuz bırakması

Artık umurum dışı oluyor ya!

İşte ben tam ondan vazgeçtiğimde,

Onun bu mevsimde yeni çiçekleri açtığında

Artık misler gibi alıyorum o kokularını.

Sorsan sanki anamın köyünden

Doğduğum eve giderken rastladığımız

Sadece annemle ikimizin görüp bildiği

Doya doya doyumsuz kokladığımız

O dağ zambağının kokusuymuş gibi,

Sanki bir özür ve sanki,

Elden bu kadar gelir,

Ne sana ait kalabilirim, ne de sana dair!

Ama seni seviyorum gibi bir şey bu.

Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...

Gel sevdiceğim,

Ben'i sana çarp!

Ne'n varsa her şeyini alıp da gel.

Geçmişinde sadece "Sıfır!" ı bırak ki

Biz'i de yok edemesin.

Öyle olsun ki

Bizi uzaktan görenler

"Bunca zaman

Birbirlerine yazılmayı beklemişler." desin.

Cemre.Y.

Özledim Sanma!

...Özledim Sanma!...

Ben senin,
Şakaklarındaki beyazlara bile şiir yazdım be adam!
Yüzüne konan kar tanelerinde,
Gecelerce eridim de sevdim.
Özledim sanma!
Şimdi sadece "Ahh!" ettim.
Cemre.Y.

Yoruldum!

...Yoruldum!...

Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,

Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,

Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,

Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,

Yeni setler yıkılmasından da,

Haylice çok...

Yo-rul-dum!

Madem öyle...

Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!

Mümkünse müsait bir yerde,

Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!

Cemre.Y.

Kusura Bakmam Ben!

...Kusura Bakmam Ben!...

Hayat masalımdaki yolculuğumun

Kitabını yazdığım cümleleri,

Ezberden okuyor küçük beyinler!

Kusura bakmam ben yüreğini sevdiğim,

Yeter ki daha fazla üzülme sen.

Cemre.Y.

Kendilerini Hep Kusursuz Sanıyorlar!

...Kendilerini Hep Kusursuz Sanıyorlar!...

Bazen kendimi hayatın şamaroğlanı gibi hissediyorum,
Ben ona gülümsemeye çalıştıkça, gelen de vuruyor, giden de.
Ha...
Bir de...
Her fırsatta,
Saçımın telinden,
Ayakkabımın rengine kadar
Eleştirenler var!
Oysa ben sevdiklerimin,
Tek bir kusurunu görmüyorum.
Onları o kadar çok seviyorum ki
Her şeyleri güzel geliyor bana!
Da...
Onlar...
Kendilerini hep kusursuz sanıyorlar!
Bir kere olsun aynalarına,
Bana baktıkları o gözle baksalar ya!
Aslında bana ne yaptıklarını,
Aslında kendilerinde ne kadar
Eksik olduklarını,
Anlayacaklar!
Ama ben onlara hep "Bir eksik",
Onlar bana hep "Bir tamam!" dılar.
Cemre.Y.

Eylül Akşamları Serin Olur

...Eylül Akşamları Serin Olur...

Nicedir gecenin üç otuzunda senli, sensiz kabuslarla uyanmaktayım.

Dönüp duruyorum yatağımın ortasında.

Sonra huysuz ayak sendromum sesleniyor oradan!

"Haydi kalk Cemre, iki üç tur volta at odalarında.

Ne de olsa seni sakinleştirecek hiç kimsen yok hala!"

Sonra kalbimin tam yamacında koca bir kaya oturuyor.

Böyle kıyır kıyır metcezirlerle acıtıyor anılarımı.

Üşüyor omuz başlarım gidip kıvrılıyorum yatağıma, yorganıma.

Senin de açılmış mıdır sırtın, omuzun!

Hayalimde usulca örtüyorum üzerini.

Hafifçe okşuyorum saçlarını, parmak uçlarımla çıkıyorum odandan.

Anında dönüveriyorum yalnız evime, odama!

Ayaklarımı karnıma çekip iyice kıvrılıyorum kimsesiz yatağımda.

Nicedir, olsan da, olmasan da,

Duysan da, duymasan da,

"Seni seviyorum!" diyerek uykuya dalmadığım için mi bu olanlar?

Lakin beni bilirsin yüreğimin titremeyi unuttuğu o iki cümleyi,

Hissetmediğim zaman asla fısıldamam!

Sana...

Benden uzak, kalabalık ailenle hayırlı kahvaltılar!

Unutma bugün pazar,

Sabahları hırkanı giy de çık, Eylül akşamları serin olur,

Geceleri yorganına sıkı sarıl.

Cemre.Y.

Elma Çiçekleri

...Elma Çiçekleri...
Ilık bir rüzgarla,
Salına salına saçlarıma dökülen,
Elma çiçeklerini ayrıca severim!
Düşünsene ne kışın yorgan niyetine…
Ne de yazın, rüzgar niyetine…
Sadece bahar olduğun için seviyor seni.
Cemre.Y.

Ve Seni Seviyorum

...Ve Seni Seviyorum...

Sevilmelerin ertesindeki
Kısa süre sonra buluşmak üzere
O ilk ayrılık sonrası,
İlk karşılaşmamızın,
Kendini tutamayan ilk gülümseyişindeki
O gamzelerin var ya sevgilim,
Portakal çiçekleri gibi kırılgan, naif,
Asalet açıyorlar zemheri ayazında,
Temmuz güneşi doğuyor tenime...
Sen soluyorum buram buram!
Ve seni seviyorum!
Cemre.Y.

Gitme!

…Gitme!...

"Gitme!"
Sadece bu cümle…
Değiştirebilirdi bütün bir hayatın devamını.
"Gitme, kadınınım,
Sana şimdiye kadar hissettiremediysem bunu, beni affet!
Gözlerimden gözlerine akmadıysa yüreğin,
Aktı da bende o yürek yoktu ise…
O bakış sende ve o yüreğim yerinde,
Fakat imkansızlıklar sebepse…
Mademki iki kelime kadar basit ve net!
"Seni seviyorum!"
"Gerek yoktu olanlara,
Olmak istemeyenlere, oldurmaya engel bahanelere.
Tek kelime yeterdi söyleyebilene.
"Gitme!"
Cemre.Y.

Kendine İyi Bak Bence!

…Kendine İyi Bak Bence!…

Hastalık kol geziyor yosun gözlüm, zemheri günler bunlar.
Covid denilen bela bile, hala ayrılıyor katrelerce.
Yüreğin de üşüyordur şimdi senin, kendine iyi bak bence!
Cemre.Y.

Menekşeler

…Menekşeler…
Sen...
Menekşelerini okşar, severdin,
Ben...
Menekşelerini sevmeni.
Onların yerine…
Beni sevebilme ihtimalinden bile,
Menekşelerini sevmeni daha çok severdim!
Sen hep...
Bütün, o ektiğin çiçeklerini...
Rahminden çıkanlardan daha çok!
Çok daha çok, severdin ya hani.
İşte tam da bu yaramdan,
Sen...
Menekşelerini okşar, severdin,
Ben...
Menekşelerini sevmeni.
Cemre.Y.

Seviyorum Seni

...Seviyorum Seni...
Onu, bunu, şunu bilmem ama...
Bu burnumun direğindeki sen kokusu var ya...
İşte o...
Çok hoşuma gidiyor biliyor musun?
Hani böyle Ağustos'a veda ediyorken,
Sarmaş dolaş terimizi, tuzumuzu umursamadan,
Yılmış, yıkıntılarından,
Öperken ben...
Eski ve yeni yaralarından,
Dolaşamayan damarlarından öperken,
Sen...
Yüzünde açan gül gamzelerine hani,
Ömrünün en lale mevsimlerinden,
Binbir renkli mevsimler açıyor ya!
Ben, işte...
Bütün mevsimlerinden ayrı ayrı,
Apayrı, seviyorum seni...
Cemre.Y.

Değil Mi Ki

…Değil Mi Ki…

Seni üzerime alınıyorum ey hayat!
Yarınki gün doğumunda da sana inat yaşayacağım.
Değil mi ki…
Ertesi sabaha kalmamayı dilediğim çocukluğumu yedin.
Bundan gayrı sana inat bütün geceleri de seveceğim!
Cemre.Y.

Vaat

...Vaat...

Sana sonsuzluğu vaat edemem çocuk!
Sonsuzluğunda sonu gelir zira.
Lakin sana yeni baharlar vaat edebilirim,
Yeni mevsimler, yeni laleler,
Yeni umutlar, yeni hayaller vaat edebilirim.
Sararıp dalından uçmuş bir yaprak,
Kendini rüzgara teslim etse de,
Gün olup yere düşer bilirim lakin,
Bastığın toprağın gün gelip yeşilleneceğini vaat edebilirim.
Ha bir de unutmadan...
Seni, an'ı gelip ölsem bile hep aynı tavda seveceğimi!
Cemre.Y.

Artık Bu Hayat Benim Kime Ne

...Artık Bu Hayat Benim Kime Ne...
Ömrümün dehlizlerinde gezinirken,

Yirmi altı yaşıma rastladım.
Tam da bu aylarda,

Elime tutuşturulan karar kağıdına bakıyordum uzun uzun.
Medeni hali "Bekar" yazıyordu artık kimliğimde!
Oysa kucağımda iki yaşındaki kızımla son kez uğramıştım,
Nice hayallerle evimizi ev yapıp, nice hayal kırıklıklarıyla da,
Duvarlarına,

Gücenikliğimi bıraktığım o evin balkonuna son kez bakmak için!
Tam tamına on yılı geçmişti ömrümün,
"Aman ha demesinler!"diye diye hayatımı,

Hayalimi, halimi eksik yaşamışlığımdan.
Herkesin evlenme çağında sadece dört yıl evli kalmış,
Ölesiye seviyoruz sandığımız,

Yalan yumağı yavrumla elimizde kalmıştı.
O yaşımdan kaç yaş daha sonra,

Kırk beşine merdiven dayamış,
Her beğendiği şeyin,

Birkaç rengini alıp hiç de giyilmeyen elbiselerini giymiş,
Bitimine az kalmış parfümlerini şükürle kullanmış,
Tam da yol yürünmelik ayakkabılarıyla yollar yürümüştüm.
Şükranla anıyorum hala lakin...
Yaşımın yaşamamışlığını daha yaşlı gösteriyordu bütün olanlar.
Ve hepsi de,

"Aman kimse hakkımda kötü bir şey demesin!" diyeydi.
Ki zaten kolay da değildi,

Aldığım üç kuruş maaşla bir evladı gönlünce büyütmek!
Otuz altı yaşıma geldiğimde bir gün annemin arkadaşının,
Bir mevlüt sonrası gıybet anlarında benim için,

Kendi yaşına göre lüks sayılan şeylere,
"E peki bu kız bunca güzel giyinip, bunca güzel makyaj yapıyor,
Nereden buluyor üç kuruş maaşla Hatice hanım!"demiş!
Rahmetli anam gözlerini yere düşürüp,
"Ben alıyorum!"deyip yalan söyleyememiş,
Ar edip "Eski kocasının teyzesi yolluyor ona!"da diyememiş.
Yıllar var hala,

"Keşke o an orada olsaydım da,

Ağzının payını bi verseydim."derim.
Yüreğimin çiziği o söylenenleri duyar da susar mı hiç!
"Feriha teyzem veriyor Birsen teyze!
Oğlunuz Enver abi,

Hangi emekli maaşınızla aldı o güzelim otomobili!"demiş!
Şimdilerde bangır bangır,

"Kandırıdık!"denilen şahsın müridleriydi onlar da.
Akşam olup yosun gözlüm olanları anlattığındaysa,
Bütün kıyafetlerimi, bütün makyaj malzemelerimi,
Yaşımı, yaşımdan yaşlı gösteren,

Bütün aidiyetliğimi yakmıştım kömür sobasında!
Öyle ya daha birkaç saat önce işimden evime giderken,
Kömürcüden aldığım,

Yirmi beş kiloluk kömür çuvalını evime taşırken,
Son model bir arabada yine aynı zengin amca önümü kesip,
Yine "Bütün bunları çekmek zorunda değilsin,
Bir imam nikahına, senden sadece bir çocuk isterim,
Kızın özel okullarda okur,

Sen de evin, arabanla keyif çatarsın!"dememiş miydi!
Ne gereği vardı,

"Aman ha demesinler!" diye,

Sırtındaki kömür çuvalını bırakıp,
Yandaki boş arsadan,

Kocaman bir kaya alıp,

Adamın arabasının ön camını patlatmanın.
O günden sonra bıraktım,

"Aman ha demesinler!"demeyi.
Hiçbir zaman marka ya da etiket derdinde olmadım,
Ki marka dahi olsa kaşındırıyor beni kesiyorum ben onları.
Canım ne giymek istiyorsa yaşımı umursamadan onu giydim.
Canım süslenmek istiyorsa süslendim,

Salaş olmak istiyorsa oldum.
O günden sonra,

Başkalarının ne düşündüğü çok da umurumda olmadı.
Saçlarım uzunken kısalabilir aniden, sarıyken siyah olabilir,
Hiçbir zaman,

İstediğim gibi olmadı diye tartışmam kuaförümle misal!
Belki kesimi istediğim gibi olmayabilir lakin yeter ki,
Eskisi gibi,

Ona giderken ki gibi giydiğim,

Kıyafetlerime uygun yapmaya çalışmasın.
Ben tam yirmi altı yaşımdan otuz altı yaşıma kadar,
Kırk beş yaş üstü teyze gibi dolandım.
Yüreğimin dehlizlerinde az daha dolansam...
Bu hayat hikayesinin gerçekliği bitmez lakin.
Beni şimdi'm ilgilendiriyor!
Yoksa geçmiş fotoğraflarıma bakınca,

Şimdi olsa onlarımı da beğenmem.
Ama eminim o zamanın sabahında aynaya baktığımda,
Kesin gururla gülümsüyordu gözlerim.
Ben en sevdiğimin bile bir şeyini çok beğenmezsem,
Onu kıyasıya eleştirmem misal sırf bu yüzden!
Ne diye,

Onun her sabah bakıp gülümsediği aynaya küsmesine vesile olayım.
Lakin o gün gözüm gönlüm şenlenmişse varlığından,
Bunu da özellikle belirtirim ki ertesi sabah...
Bütün ruhuna birden gülümsesin!
Siz, siz olun...
"Aman ha demesinler!"demeyin.
Zira herkes...
Tam olarak...
Neyi...
"Demesinler!" diye,

Çaba sarf ettiyseniz onu yerin dibine sokarlar!

Siz...
Bu gece yatarken bir aynaya bakın bence,
Ve yarın sabah...
Gözlerinin en irisine!
"Aman ha demesinler!" de misiniz?
Yoksa kendi gözlerinize göz kırpıp,
"Artık bu hayat benim ve kime ne!" de mi.
Kendime en derin sevgilerimle.
"Artık bu hayat benim, kime ne!"
Cemre.Y.