Bahar Geldi

...Bahar Geldi...

Dün Galata'nın eteklerinde gezdirdim kendimi.

Gümüşsuyundan çıktım yola,

Yürüye yürüye Galata'da buldum kendimi.

Sokaklar alabildiğince kalabalık,

İnsanlarda birer heyecan.

Masalarda tek bir boş sandalye yok.

Durduk yere içim sevinçlendi.

"Sonunda." dedim.

"Nihayet bahar geldi."

Cemre.Y.

Gönül Koyma Bana

...Gönül Koyma Bana...

Ama bazen...

Hatta çoğu zaman...

Kalabalıklar içindeki o yalnız masada,

Tek başına,

Kendisiyle hatırlaşmak istiyor insan.

Elbet bir gün geleceğim sana,

Gönül koyma bana.

Cemre.Y.

Seni Unutmak

...Seni Unutmak!...

Ne zaman kalabalıklara dalsam,

İlla ki seni soruyor ya birileri...

"İyidir inşallah!" diyorum lakin,

Bitmiyor senli soruları!

Susup kaçıyorum hemen evime.

Sarılıyorum yalnızlığımın omuz başlarına.

Teselli ediyorum kendi kendimi.

Ertesi günün sabahındaysa,

Göz pınarlarımda tuz taneleri,

Dilimde, damağımda paslı demir tadıyla,

Ne çayın çaylığını anlayabiliyorum,

Ne de kahvenin kahveliğini!

En zoru da,

Hani nicedir seni unutmuştum ya,

Unuttuğumu unutturuyorlar bana.

Şimdi işin gücün yoksa,

Gün geceye karışmadan,

Yine, yeniden seni unutmak!

Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar!

...Oysa Bugün Pazar!...

Sayamadım ki kaç yalnızlık sabahı uyandım sensiz.

Yine kabuslu rüyalarımın müsebbibi,

Uykusunu alamamış küçük bir kız çocuğu mahmurluğundayım.

Şekersiz çayımı yudumlarken,

Birden bire, kaç sabaha sade kahvesiz başladığım geldi aklıma!

Kahvaltı yapmayı bile unutmuşum misal.

Oysa bugün pazar!

Şöyle aile boyu, güle oynaya yapılan,

Kalabalık kahvaltılara öykünüyor insan.

Geçer ama, neler neler geçmedi ki içimdeki bu sebepsiz hüzün de geçer.

Cemre.Y.

Sen Yine De Gülümse Hayata

...Sen Yine De Gülümse Hayata...
Hadi gel, bugün bir değişiklik yap!
Kimse-siz şiirlerimin, kimse-si ol mesela demek isterdim birine.
Sonra ne mi oldu?
Kız Kulesine karşı bir sigara daha yaktım.
İkimiz de kalabalığa yalnızız ne de olsa.
Dedim ki kendime...
Sen yine gülümse hayata,
Olursa olur, olmazsa kendisi bilir.
Cemre.Y.

Ömrüm

…Ömrüm…
Ne kadar kalabalıklar içinde olursan ol!
Kalabalıklar içinde en kıymetli dost ol!
Evinin kapısından içeri girdiğin an bile değil,
Yastığını başını koyduğun an
Sağına dönsen boş...
Soluna dönsen boş...
Hep soruyorlar ya "Yaşın kaç?"
O gün neyse, onu diyorum ya!
Aslında!
Ben ömrümün sadece
Çeyrek yılının gecesini de yaşadım!
Cemre.Y.

Yalnızsın

…Yalnızsın…

Kalabalıklar içine dalsan yalnızsın.
Kalabalıklar sana gelse yalnızsın.
Kalabalıklar senin dileğine razı,
Kalabalıklar senin emrine,
Çoktan amade olsa bile yalnızsın...
Cemre.Y.

Hayalim De Hayal Oldu Çoktan!

…Hayalim De Hayal Oldu Çoktan!...

Eskiden…
Ben çok gençken…
Ben daha henüz, yeterince büyüyememişken…
On dokuzumda, nihayet çok sevildim sanıp,
Yirmi birimde, en çok sevdiğim sanıp,
Evcilikli hayallerime büyük büyük, büyülü kanıp,
Masal kahramanlarının bütün masallarını,
Gayet de, mutlu, mesut yaşamaktayken,
Daha yirmi altı yaşımdayken,
Kocam tarafından aldatılarak, kucağımda bir bebeyle ana evine döndüğümde,
Yıllar yılı, her kalabalık ortamda üzerime, üzerime gelinip,
"Sen de bul birini, evlen de yerin, yuvan olsun." diye saldırdıklarında,
Onları susturabilmek için sığındığım tek cümlemdi.
"Ben, babama güvenemedim ki,
Kızımı elin adamına güveneyim,
Sizin dediğiniz yaşa gelirsem, huzur evine yerleşirim,
Hiç olmadı oradan kendime huzur baba alırım da,
Hiçbirinize yine yük olmam!" der,
Hepsinin çenelerine ot tıkardım!
Lakin o huzur evleri çok da huzurlu değilmiş meğer!
Yıllar yılı, ne zaman bu tür röportajlar görsem,
İnsanlara ezberletilmiş cümlelere değil de,
Gözlerine bakarım ben!
Hiç gülümseyince,
Gözlerinin içi de gülen bir tek yaşlıya rast gelmedim!
İşin kötüsü, aile yanında yaşayan yaşlıların da,
Gözlerinde bir tek gülümseme kırıntısı göremedim!
Yani hayalim de hayal oldu çoktan!
Kafam çalışmaz, elim, ayağım tutmaz olunca,
Ötenazi yollarını arayacağım ben!
Bu da böyle biline!
Ancak o zaman belki gözlerimin içi gülümseyerek,
İnsan cinsine yük olmadan,
Geçip gidebilirim bu hayattan.
Kim bilir!
Cemre.Y.

Sonra Mı? Sonra, Birdenbire Büyüdüm

…Sonra Mı? Sonra, Birdenbire Büyüdüm…

İmsak vakitleri yalnızlığım kadar,
İftar vakitleri kalabalıklarım vardı benim!
Gece yorgunu, sabah neşelerim kadar,
Akşam sefası keyiflerim vardı benim!
İkindi sarhoşu hayal kırıklıklarım kadar,
Sabah rüzgarı, rüyalarım vardı benim!
Uykumun en derininde gelen canavarlar kadar,
Gün ortası, yıldızlı, yakamozlu hayallerim vardı benim.
Çikolatayı çok severdim mesela her kadın kadar!
Sonra mı?
Sonra, birdenbire büyüdüm!

Ve sonra...

Hikayesi olmayan hiçbir çikolatayı asla yemedim!
Cemre.Y.

Siz Bilmezsiniz

...Siz Bilmezsiniz...
Siz bilmezsiniz azizim!
Yalnızken, gözünüzün içine bakamayanlar,
Kalabalıklar ortasında, tükürüklerini saça saça,
Sizi en ağır iftiralarla yaralamaya çabalarlar!
Ben mi?
Ben affederim, yaradana havale ederim.
Sonra sonra duyar bu kulaklarım,
Sizin ardınızdan iftiralar savuranların,
Bütün o saçtıkları iftiraları,
Zamanda kendilerinin yaşamaya başladığını.
Şu yürek yok mu, ah bendeki şu yürek,
Durup düşünüp onlara da üzülürüm.
Siz bilmezsiniz azizim!
Lakin ben bilirim.
Akşam olup, gece perdesini üzerime çekip,
Yalnızlık hırkamı her giydiğimde,
Evimin beş duvarı hatırlatır o günlerimi.
O yüzdendir ki, ben bilirim,
Daha da gelecektir, yaradanın ilahi adaleti.
Cemre.Y.

Günaydın, Kahve!

...Günaydın, Kahve!...
Gecesinde süslenip püslenmiş,
Zülüflerini yıldızlara takmış,
Yenilenmiş, gençleşmişti.
Bu gece onun için özeldi, önemliydi.
Etrafını saran kalabalıkta gözleri onu aradı.
Kadın, gelmemişti.
Kadının gözleri yaralıydı,
Beklendiğini bile hissetmemişti.
Sancılı geçen gecesi bitip gün doğunca,
Usulca çıktı sokağa!
Galata Kulesinin ihtişamlı açılışını,
Gazete manşetlerinde okumamıştı daha!
Gitmeden önce,
Eteğindeki kafeye oturdular kızıyla,
"Günaydın, kahve!" dedi kızı
Yosun gözleri, yorgunca gülümserken!
Geçecekti elbet bu yorgun gülümsemeler.
Eninde sonunda,
Sade kahveyle de güzelleşirdi hayat.
Vedalaşmadan ayrıldılar kulenin tepesiyle,
Nasılsa daha çok gelinirdi,
Şu gözlerin canı orada kaldıkça!
Hem kim bilir belki bir gün,
Balkonundan el sallarlardı sevdikleriyle.
Cemre.Y.

Çimen Kokusu

...Çimen Kokusu...

Ah nasıl da kalabalığım şimdi şu notaların içinde!
Nasıl da anıları güzel bütün renklerimin.
Misal, kahverenginin tonlarını sevmeyi öğrendim!
Koca bir çınar yaprağının ruhuma,
Kalbime, yüreğime,
Yarama, yareme, çileme,
Pes edişlerime, gencecik bir dokunuşla,
Tek bir cümleyle hem de!
Zamanı genişletip,
Ömrüme yeni atlaslar açtığına şahit oldum.
Artık biliyordum, emindim hatta,
Zemheri ayazının altında saklıydı yemyeşil çimenler.
Ki o, en tazesinden biçilmiş, o çimen kokusu...
Sanki burnumun direğinde derin bir nefes!
Sanki boğazımın ilmeğinde,
En sevdiğimin en güzel hikayesini duymuş da,
Küçük bir kız çocuğunun,
İlk kez atlı karıncaya binerken sevindiği gibi,
Zamansız, kocaman gülümsemeli, bir yutkunuş!
Ah nasıl da kalabalığım şimdi şu notaların içinde!
Nasıl da anıları güzel bütün renklerimin.
Meğerki, ne de güzel mutlu olunurmuş.
Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...

Gecenin mührü serilirken yıldızlara,

Sırılsıklam yağmura bulandı bütün sokaklar.

Eli yüzü yıkandı şehrimin coğrafyasının.

Beni hiç sorma azizim,

Dudaklarımda şakayık gülümsemesi!

İçim dışım kalabalık aile sevgisi...

Cemre.Y.

Nasılsın

...Nasılsın...

Kendi hayatımın...

Gereksiz kalabalığından sıyrılmaya çabalarken,

Kim bilir...

Ne kadar?

"Günaydın"ı kaçırdım ömrümde...

Ve kim bilir...

Ne kadar da,

"İyi Geceler"i.

Öyle ya...

Gün nasıl olsa geçiyor ya!

Öyle ya da böyle.

Lakin...

Gece çöker az sonra!

Az sonra...

Bütün yalnız yüreklerin,

Yalnızlığını...

Kirli çarşaflara feda etmeyenlerin vakti asılır duvarlara!

Sahi...

Sen...

Şimdi...

Nasılsın?

Cemre.Y.

Kalabalık

...Kalabalık...

Gönlüm kalabalıklara karışmak istiyor lakin,

Ne zaman bir insan ordusuna karışsam...

Yani ne bileyim...

Nasıl cümle edilir sizin oralarda tam bilemiyorum ama!

Misal en basitinden bir mevlite gitmişim,

Elimdeki kuran ayetlerini pür dikkat okumaktayım!

Arapçasını unuttuğum harfleri hatırlamaktayım hazır!

Birkaç kötücül bakış bölüveriyor kalabalıklara hazırlığımı.

Kimi birinin baş örtüsünü beğenmiyor,

Kimi diğerinin eteğinin rengini.

Kimi hocalık taslayıp öbürünün kuran okuyuşunu düzeltiyor,

Kimi sanki gidip gelmiş de ahiret azabının cehennemini boylatıyor!

Gönlüm kalabalıklara karışmak istiyor lakin,

Ne zaman bir insan ordusuna karışsam...

Yani ne bileyim...

Nasıl cümle edilir sizin oralarda tam bilemiyorum ama!

Yüreğim kaçarcasına koşuyor kendi dört duvarına.

Dış kapısının kilidini açtığı anda sanki özgür oluyor yeniden.

Ah ne çok ön yargı var insan evlatlarında ah!

Kapalısı, açığı, inançlısı, inançsızı hiç fark etmiyor diğerini yermekte.

Sanırsın ki hepsi sanki birer Allah'lar!

Cemre.Y.

Düş

...Düş...

Kim bilir sen, kaç mevsimsizliğimin düşüydün de,

Ben sana, ayazlı bir zemheri gecesinin ertesinde,

Kalabalıkların içindeki yalnızlığından sarındım.

Gelseydin, kalsaydın, sevseydin daha o yumuşacık saçlarını,

Daha o gül yüzünü, daha kirli sakallarını okşayacaktım.

Öpecektim daha hece hece, bütün o sessiz çığlıklı şiirlerinin harflerini.

Kim bilir sen, kaç mevsimsizliğin düşüydün de,

Ben sana, yaz bitip, bahar sonbaharın ilklerine düştüğünde,

Yıldızlı, yakamozlu, bolca mehtaplı gecelerimizde içinin dibi olacaktım.

Cemre.Y.

Sonra Bir Bakmışsın, Uyanmışsın

...Sonra Bir Bakmışsın, Uyanmışsın...

Sonra bir bakmışsın uyanmışsın.
Güne yetişme telaşıyla karışır sabahlar,
Aç karnına sade bir kahvenin telvesi kalır dudaklarında.
Durakta beklerken...
"Günaydın"dersin kaldırımları süpüren bey amcaya!
Hiç yoktan mutlu olur, günü aydın olur onun bari.
Karşına çıkan önemsediğin kimin varsa,
"Günaydın"dersin.
Sabahların rutin eylemleri geçip giderken,
Farkına bile varmazsın geçen kuşluk vakitlerinin.
Öğle yemeği vakti sabittir,
Ha bir saat önce, ha bir saat sonra,
Bildiğin gibi işte, hep aynı rutinlikte.
Bir ikindi vakitleri konacak gibi olur kimsesizliğin ruhuna!
Onu da savuşturuverirsin başındaki işle güçle.
Derken günün kalabalıklı vakitleri biter...
Evinin yoluna koyulursun,
Ha bir sokak önden, ha iki sokak arkadan.
Varacağın durak hep aynı işte!
Köşedeki bakkala illa ki uğrarsın.
Hasbıhal edip,
İlla ki dünyayı kurtarmanın yollarını iki çıtır katarsın.
Hiç olmayacak insan kalabalığında,
Hiç olmayacak karşı görüşü inadına savunan,
Onunla,
Aynı dünyaya bakan insanı görünce keyiflenir bakkal amca!
Hiç yoktan "İyi Akşamlar." olur ona bari.
Evinin binasının dış kapısını,
Önceden cebine hazır ettiğin anahtarınla açarsın.
On altışardan oluşan,
Üüç kat kırk sekiz adet basamağı çıkarsın.
Her katında ayrı birer tanıdığın vardır oysa!
Sen, hem, hep yalnızlıktan yakınıp,
Hep de hep aynı basamakları sayarsın.
Evinin kapısında derin bir nefes alıp,
Kilidi çevirip, içeri girersin.
Kapını da kapattıysan tamamdır bu iş!
"Hoş buldum yalnızlığım!"dersin.
Evinin duvarları surat asarlar bazen hep aynı rutin cümlelerine,
O vakitlerde de,
Gönlünü alırsın duvarlarının, halılarının, koltuklarının.
"Oyyy benim güvenli sığınağım,
Nasıllarmış acaba bu akşam!"dersin.
Hiç yoktan mutlu olurlar onlar da.
Şöyle bir havalandırırsın ortalığı,
Arınırlar dün geceki yalnızlığından!
Sağı solu toparlar, eşyaların yeri değiştiyse yerine yerleştirir,
Bir bira açar, ayaklarını sehpaya uzatırsın.
Lap top'unu kucağına alır, biraz sosyal medya filan gezinip,
Taa eskilerden kalma,
Dost dediğin birkaç insan neyse ki hala dosttur.
Denk gelmişsen beğendiğin bir paylaşımına,
Hiç üşenmez kimine beş yıldız,
Kimine kalp, kimine de beş yıldızlı kalp atarsın.
Zira sen hiçbir zaman sırf insanlar mutlu olsun diye,
Görüp, anlayıp, içine sindiremediğin bir şeye alkış tutamazsın.
Yalakalığı da hala da öğrenemedin zira!
Arada bir iki sigarayı aynı anda yaktığın da olur hani!
Zira beyninle yüreğini aynı anda kurcalayan biri adaysa.
Bu sefer kızmazsın kendine!
"Madem var olma ihtimali yüksekse bu saatlerin,
Engelsiz olasılıklıksızlıkları nedir, nedendir?" diye!
Bir nefes ilk yaktığın sigarandan çekersin,
Bir nefes de unutup ikinciyi yaktığından.
Nasılsa bu hayatta unutamayacağın en az üç şey var,
Biri ne kadar yıkanırsa yıkansın terasındaki toz tanen,
Diğeri...
Her akşam şu ana ulaşabilmek için saydığın,
O merdivenlerin basamak sayısı!
Bir diğeriyse her mevsim açtıramadığın,
Rengarenk lale sarayı!
Yoksa...
Kim istemezdi ki...
Mutlu olsun geceler ve de uyumadan önceki rüyalar!
"Neyse...
Belli ki kurtaramayacağız yine hiçbir geceyi.
O zaman,
Şiir yazalım azizim!"der uyuruz,
Sonra bir bakmışsın uyanmışsın.
Güne yetişme telaşıyla karışır sabahlar,
Aç karnına sade bir kahvenin telvesi kalır dudaklarında.
Durakta beklerken...
"Günaydın"dersin kaldırımları süpüren bey amcaya!
Hiç yoktan mutlu olur, günü aydın olur onun bari.
Oysa…
Neyse!
Cemre.Y.

Mühür

…Mühür...
Ey benim zifiri yalnızlık dolu yıldızlarına,
Sabırlı bir nakkaş zanaatiyle nakış nakış sevdalar ektiğim.
Ey benim güneşi bol kalabalıklarındaki yalnızlıklarına,
Tel tel, telkari dokuyup ömrüne ömürler biçtiğim.
Sen daha benim kararsızlıklar denizimden daha yeni geçmişsin.
Oysa hissizlik okyanusumun kuytusunda rastladım ben sana,
Ruhunun çırpınışını hissettim de
Sundum sana en mahremimi ve gizemli iklimlerimi.
"Sev!"desem emir kipi ya amade olma şehrime zira benlik değil!
"Ey benim hiç yoktan hiç olmayacak yerde aklıma esişim.
Ben senin gönlüne talibim ki zaten çırpınışında bedenim.
Baksana yüzyıldır sana hasretim." derim.
Şimdi ister gel, ister gelme,
İster sev, ister sevme yürek sana yakmış şirlerinin ucunu ne gam!
Benim bundan gayrı'm sensin.
Ben seni yüreğime mühürledim.
Cemre.Y.

Susuyorum

...Susuyorum...
Her gelen bir bakışıyla da olsa bir soruyor ya seni
Onca kalabalık birer çift rengarenk gözleriyle,
Annemin gözleri bile...
Ben ne seni anlatıyorum artık, ne de sensizliği...
"Kurban bayramı ya bir yağmur yağar kesin...
Rabbim akan kanları temizler rahmetiyle,
İstanbul...
Hiç kurban verilmemiş gibi, nur-u pak olur." diyorum...
Bütün sessiz sorular susuyor ben susuyorum...
Cemre.Y.

Bazı Günler

…Bazı Günler…
Hiçbir yere gidilmeyen yerler vardır hani yalnızlık gibi...
İşte o bugün izinli.
Semaverde kalabalıklı mutlu birkaç köz...
Çayın deminde saklı birçok gülücüklü söz...
Siz anlamazsınız azizim.
Bazı günler...
Şiir gelmez insanın içinden şiir içilir...
Cemre.Y.