Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Güzel Gülümsemeler

...Güzel Gülümsemeler...

Bazı karşılaşmaların sımsıkı sarılışları vardır.

Sanki hep tanışıyormuşsunuz gibi hiç yabancılık çekmezsiniz.

Mutluluğu gözlerinden tanırım ben.

Yakınından da yakın hissettirir bazı insanlar.

Güzel gülümsemelerle sıcacık ısıtır yürekleri.

Özlemişiz böyle hisleri, hem de çok özlemişiz.

Cemre.Y.

Belki De Güneş Çıkar

...Belki De Güneş Çıkar...

Dünden kalmış kaçak çay kıvamında uyandım yeni güne.

Ben de isterdim bir kerecik de güneş uyandırsın beni ama

Uykusu kabuslu rüyalarla dolu olanın sabrı kalmıyor geceye.

Birazdan gün ağarmaya başlar nasıl olsa.

Kahvaltı tabakları serilir masalara, çaylar demini alır.

Evlerde pazar neşesi başlar birazdan.

Tek başıma evimde çayımı yudumlarken,

Hiç yoktan umutlanırım mutlu evlerin, mutlu sesleriyle.

Kim bilir belki de güneş çıkar penceremin üzerine.

Kış günü sebepsiz sevinçlenirim işte o zaman.

Yüzüme bir gülümseme konuverir hemencecik.

Olamaz mı, olsun bence.

Cemre.Y.

Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam

...Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam...

Hiç boşuna rüyalarımı meşgul etme ciğer çiziğim,

Daha ben onlara yeni umutlar, yeni hayaller ekeceğim.

Hiç boşuna arada bir yüzünü döküp, üzgünmüş gibi,

O yosun yeşili gözlerini dikme gözlerime.

Tam istediğin gibi çekildim ben senin ömründen.

Ki zaten ne vakit seni özleyecek olsam,

Mıh gibi aklımda "Ben sensizken daha mutluydum." deyişin.

Yeni yeni öğreniyorum işte ben de, sensizken nasıl mutlu olunuyormuş.

Cemre.Y.

Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim

...Yeniden Sevelim, Hiç Yoktan Sevmeyi Sevelim...

Nihayet rüyası yaşanılası geçen bir geceden sonra,

Sabahına gülümsemelerle uyanılan bir gündeyiz.

Kaç zamandır nefesimiz bile kavrulmaktaydı,

Yıkanır yıkanmaz bile yeniden oluşan terden, nemden,

Yapış yapış iklimden bıkmıştık artık.

Nihayet çay ile kahveyi aynı anda yapacak kadar mutluyum bu sabah.

Hadi gel...

Yeniden sevelim.

Hiç yoktan sevmeyi sevelim.

Cemre.Y.

Oysa

...Oysa...

Dalgaların sahile vurduğu bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa,

Hani gece sırt üstü yüzerken yıldızların seyrine dalarsın ya,

Sonra kulağında o şarkının nağmeleriyle,

Yavaş yavaş evinin verandasından yatak odana süzülüp,

Öyle mutlu, hafifçe yorgun uzanmışım yatağına da,

Sabaha kadar sandaki meyhanenin müzikleriyle

Dans ediyormuşsun gibi bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa.

Gece boyu çıkamadığım merdivenlerin basamaklarından kayarak

Beni kovalayanların eline düşmekten son anda kurtuldum uyanarak.

Cemre.Y.

Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!

...Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!...

Ey benim canının içi ciğerinden kırılmış yüreğim,

En çok sen bilirsin halbuki, yeterince özlüyorsan özleneni,

Değiyorsa hani özlemelerin her haline,

Yeter ki yola çık

İmkansızlıklar durağını geçip,

Olasılıksızlıklar zincirini de aşınca

Gayri deniz de senin, kum da, kumsal da.

Hatta az daha kordon boyu sahil yanlarının hemen ötesinde

Sana gülümseyerek upuzun kulaç kulaç sarılır sana.

Tam da beklenilenlerin beklenmez olduğu son durakta

Razıysan gel sarıl koynuma der,

Güneş de benim, deniz de,

Hatta belki yeterince mutlu yolcularsam seni,

Yorgun geçmişini de geçmişine bırakırsın.

Hatta...

Belki evinin penceresinden ışıldayan ay olurum da

Bir yıldız düşürürüm sana, dilekler tutarsın gülümseyerek.

Öperim omuz başlarının mutlu güneş yanığından.

Hadi şimdi yeniden gülümse hayata, inadına!

Cemre.Y.

Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.

Covit'in Hangi Versiyonu?

...Covit'in Hangi Versiyonu?...

Boğaz yanığı günlerden geçiyorum sevgilim.
Ciğerlerim...
Yokuşu tırmanmaya çalışan körüklü otobüsler gibi hırıltılı.
Kulaklarımda hep bir uğultu,
Kim bilir bu hastalık da Covit'in hangi versiyonu?
Üstünden geçen yıllar yok edememiş onu.
Renksiz, kokusuz, tatsız yaşıyorum günlerdir.
Yaşıyorum dediysem de çok da inanma sen!
Halbuki baharın ilk günlerine sevinçlenmeliydim bugünlerde!
Güneşli günlerim sebepsiz mutlu ederdi ya hani beni.
Gözüm görse de ruhum sevinemiyor
Kaç gündür yavaş yavaş dallara konan meyve çiçeklerine.
Ne çok severdim oysa...
Bademin, eriğin, çileğin, kirazın müjdecisi bugünleri.
Bunca zaman, bunca ömrüm boyunca,
Gelseydin, konsaydın yüreğimin baş ucuna,
Hastalık nedir bilmezdim bence.
Oysa sen gelmedin hiç!
Hiç bir zaman gelmedin ya neyse!
Ama geçer elbet, geçecek bugünler de.
İyileşince sensizlik bile geçiyor nihayetinde.
Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Bilmiyorlar!

...Bilmiyorlar!...

Yaşlanmışım diyorlar...

Yüzüm, gözüm, elim, dizim,

Kalbim, ömrüm hep ihanet çiziği!

Zamanında iki koca belik ördüğüm saçlarım,

Küçük bir kız çocuğunun incecik örgüsü kadar kalmış.

Aralarına güz yanığı kırağılar yağmış bolca.

Bir tek kere daha,

Bir tek kere olsun yeniden gülebilseydi gözlerimin içi!

Eminim mutluluk yine güzelleştirecekti beni.

Lakin, dudağımın kenarına,

Hani arada bir de olsa yerleşiveren gülümsemelerim bile kırık.

Yaşlanmışım diyorlar,

Nicedir içim, dışım, terk edilmiş bir ihtiyar, bilmiyorlar!

Cemre.Y.

Toz Oluyor Hepsi

...Toz Oluyor Hepsi...

Bizim dost kervanımız...

Kapalı gişe oynuyor bu gece.

Ne vakit dara düşsek toz oluyor hepsi.

Oysa...

Benim ütopyamı da bir sorsaydılar.

Camdan saraylar yapardım her birine.

Eksiksiz mutluluklar sunardım her birine.

Sorgusuz, sualsiz, hesapsız, kitapsız,

Yüreğimin en baş köşesiydi yerleri.

Ama ne vakit ayağım tökezlese, hiç yoktular!

Böyle böyle acılaştı kahvelerin telveleri.

Böyle böyle azalıp bittiler ömrümden.

Cemre.Y.

Dün Geceydi İşte

...Dün Geceydi İşte...

Hatırlamıyorum ki en son ne zaman,

Gülümseyerek yattım yatağıma.

Battaniye üstü yorganıma sarınıp,

Yastığıma küçük bir buse kondurup,

Sabaha kadar hiç uyanmadan uyudum.

Dün geceydi işte.

Kırmadım, incitmedim kendimi,

Ne çatımı akıtan yağmura kızdım,

Ne de güneşimi saklayan gri bulutların karasına.

Sabahında yeniden sevdim kendimi.

Tavuk suyuna çorba yaptım hiç yoktan.

Aferin dedim canımın canına,

Ve hiç yoktan mutlu oldum yeniden.

Aferin hayata inat günaydının var hiç yoktan!

Cemre.Y.

Anlatabildim mi?

...Anlatabildim Mi?...

"Son!" dediğin şey mutlu bitmediyse bile!

Bizim onları gözümüzde büyüttüğümüz kadar

Değerli ve saygıdeğerdir ve hala da aynı saygıyı hak ederler.

Ama aslında onları,

Bulutların üzerine çıkartıp indirmeyen de sadece biziz!

Farkına vardığımızda bir çuvaldıza bakar sönmeleri.

Anlatabildim mi?

Cemre.Y.

Ne Zaman Özleyecek Olsam

…Ne Zaman Özleyecek Olsam…

Sen çocukken…
Hayatı yaşamak,
İkimize de gücümüzden de zordu.
Öyle ya…
Sen esnerken bile yosun gözlerinden yaşlar aksa,
Benim kaburgalarım çatırdardı,
Kalbimin müsebbiblerine sebep acısından!
Sarılırdım sana sımsıkı, öperdim alnından.
Seneler öyle öyle geçip gitti çocuk.
Büyüdün…
Kimbilir kaç mevsim geçti sensiz.
Ne zaman özleyecek olsam,
Ben sensizken daha mutluydum deyişin gelir aklıma.
Mutlu ol, hep, mutlu ol.
Cemre.Y.

Pazar Kahvaltısı

...Pazar Kahvaltısı...

Terasımda Pazar kahvaltısı öncesi;
-Koltuk minderleri, sehpalar, kahvaltı tepsisi?
-Buradayız!
-Zeytin, peynir, söğüş domates ve salatalık?
-Buradayız!
-Peki sucuklu yumurtalar?
-Buradayız!
-İki fincan çay, biri şekersiz?
-Buradayız!
-Ya Güneş’im?
-Ben buradayım da,
Yüreğindekini soruyorsan, artık onu hiç bi yerde sorma,
Şekersiz çaylar koyma artık sofrana,
Başka dünyanın Güneş’i oldu o artık,
Alış tek fincanlı, tek şekerli çayını yudumlamaya!
Nasılsa zaman gelecek,
Şekersiz içeceksin hayatında ne varsa hepsini.
Neyse mutlu pazarlar!
Cemre.Y.

Günaydın

...Günaydın...

Günaydın ey sevgili kendim.

Güneşin yüzünden makas alarak uyandığın günler bitti.

Nicedir karanlık uyandırıyor bizi.

Malum, mevsim artık sonbahar.

Ekim sabahları serin olur, ayaklarını üşütme!

En sadesinden kahvene sarılmadan önce,

Sıcacık bir çay demle kendine.

Buruk bir yalnızlık çöreklense de yüreğine.

Üzülme ama!

Sakın üzülme!

Mevsim dediğin nedir ki,

Önündeki kışı da atlat hele!

Gelir elbet, o güzelim güneş güzeli günler.

Senin de mutlulukla salınır beyazlamaya başlayan saçların.

Günaydın ey sevgili kendim, günaydın.

Sarılayım omuz başlarıma,

Gidenlerimin, bitenlerimin yerine,

Şöyle usulca...

Öpeyim kirpiklerimden.

Cemre.Y.

Eylül Gelmiş Yine!

...Eylül Gelmiş Yine!...

Sayamadım ki sensiz kaç mevsim geçti.

Daha biz...

Bizsiz geçen sonbaharları,

Bizsiz geçen kışları, bizsiz geçen ilkbaharları,

Bizsiz geçen yazları yaşayamadan,

Eylül gelmiş yine!

Sonbahar yapraklarını soyunur azar azar,

Çırılçıplak yalnız kalır ağaçlar.

Ya sen?

Denizi olan kıyında mutlusundur umarım.

Ben mi?

Nicedir nefes alıyorum lakin!

Yaşadığımı söylesem yalan olur.

Zümrüdüankalığımdan çoktan caydım da.

Kelebek olacağını sanan bir tırtıl gibi,

Öylece kozamda saklanmaktayım.

Yüreğimdeki kırlangıçlar desen çoktan göçmüş!

Yüzemediğim denizlerin üstündeki martılar suskun.

Yan yana sessizce dertleşiyorlar.

Sonra kendi kendime, "Martılar!" dedim.

Kesin seni, beni, bizsizliği konuşuyorlar...

Sonra biri kulenin bayrağına kondu diğeri balondan bir kalbe.

Onlar da, öylece birbirlerinden ayrıldılar.

Cemre.Y.

Olamadık, Gitti, Bitti!

...Olamadık, Gitti, Bitti!...

Hiç olmayacak bir vakitte,
Hiç yoktan,
Ayrık otu gibi birden ortaya çıkıvermiş de,
Yıllar yılı, hayata tutunmaya çalışan,
Asma yaprağının dalına asılmış kırmızı kurdelayım şimdi.
Tutunsak da, bırakmasak ya birbirimizi!
Biliyordum elbet...
Öyle, üç beş yeşil yaprak, iki dal ile,
Şarap falan olmazdı bizden de!
Ne bileyim, kim bilir?
Belki birer fincan sade kahve eşliğinde,
Üzüm üzüm, iki gözüm, akacaktık ömürlere.
Ya da yapraklarımızdan sarılan sarmalarla,
Mutlu boğaz ilmeklerinden geçerken,
Bayram gelmiş sanırlardı hayatlarına.
Öyle nakış nakış, ince ince,
Sarıla sarıla mutlu ederdik herkesi.
Zaman işte!
Suyum yetse, toprağım yetmedi.
Güneşim yetse, bağım yetmedi.
Olamadık gitti, bitti.
Cemre.Y.

Hayallerimden De Özür Dilerim!

...Hayallerimden De Özür Dilerim!...

Sevgili kendim, emekli olduğunda,
Sana...
Sevdiceğinle koyun koyuna geceye selam edip,
Yarınlarını düşünmeyeceğiniz uykuların ardından,
Kıyısı deniz olan pencerelerden süzülen ışıklı sabahlar,
Mutlu mutfağın ocağındaki çayınız demini alırken,
Yüzünüzü denizle yıkadığınız gün doğumları hayallenmiştim.
Şimdi, hala, yalnızlığın acı çayını tek başıma yudumlağım için,
Kendimden de hayallerimden de özür dilerim.
Cemre.Y.