Günaydın Ey Sevgili Kendim

…Günaydın Ey Sevgili Kendim…
Durduk yere, dalgaların sahile vurduğu,
Güneşin güne saçlarını savurduğu,
İyot kokusunun burnumun ucundan öptüğü,
Açık büfe kahvaltıların sıra sıra dizildiği,
Sıcacık bir Avşa adasının,
Umutlu bir pazar sabahına uyandığımı hayal ettim.
En sadesinden Türk kahvemi yudumlarken,
Hiç yoktan, tebessüm ettim.
Yeniden gülümsedim misal!
Yeniden, "Günaydın, ey sevgili kendim,
Elim, yüzüm, gözüm,
Ağzım, burnum, kulaklarım." dedim.
Ne de olsa,
Gelecek, yine gelecek,
O güzel günler gelirken, geçmeyen ne varsa,
Geçip gidecek diye sevinçlendim.
Cemre.Y.

Gülümsedim

...Gülümsedim...

Nicedir...
Emekliğine eremeden,
Ömürlerinin baharını çoktan geçmiş,
Yaşlı teyzeler gibi,
Covit'ti, grip'ti, aralarına serpişen bilmem neydi,
Türlü çeşit hastalık halsizlikleriyle boğuşurken.
Ki ben ne vakit...
Kimselere, yeterince yetemediysem,
Kendimi de çoktan es geçtiysem,
Adları değişip duran hastalıklarla boğuşmuşumdur.
Nihayet...
Bugün, güneş gülümsedi yüzüme!
Kaç zamandır,
Aynada bakan yüzüme gülümsemediğimi fark ettim.
Renklerden mavi'ye, renklerden sarı'ya,
Renklerden yeşil'e ve renklerden kırmızı'ya,
Ve renklerin renklerine ve o renkleri hissetmeye,
Ne kadar da hasret kaldığımı fark ettim.
Ben bugünü,
İlkbaharın ilk günü farz ettim ve gülümsedim.
Hem de içimin içinden, dışıma kadar gülümsedim.
Cemre.Y.

Ayaza Vurdu Yine Düşlerim

…Ayaza Vurdu Yine Düşlerim…
Hiç olmayacak bir mevsimin,
Hiç olmayacak bir ayında,
Israrla, salım salım salınan mart karı gibiydi düşlerim.
Kah fırtınayla savruluyordular,
Kah nazlı bir ceylanın göz süzmesi gibi,
Kirpiklerimin ucuna yavaşça konuveriyordular.
Şimdiyse, ilkbaharın, ilk günlerine öykünmesi gereken,
Erik ağaçlarının çiçekleri bile geri uyudular.
Filizlerine don vurdu meyve ağaçlarının.
Oysa ben, daha sana,
Hayalimdeki, güneş güzeli ilkbaharlardan birinde,
"Yar saçlarımdan,
Ilık rüzgarlarla bir buse gönderdim dudaklarına.
Nazlı bir duruş gönderim kollarına denize nazır.
Gülüşümden sen akıyor bulutlara,
Sarılsana bana,
Sımsıkı sarılsana, bırakmasana!" diyecektim.
Bitmeyen kara kışın,
Kar taneleriyle ayaza vurdu yine düşlerim.
Cemre.Y.

Sen De Gideceksin Biliyorum

…Sen De Gideceksin Biliyorum…

Sen de gideceksin biliyorum!
Bari hakkımda, eksiğin ve yarım'ın kalmasın diğerleri gibi!
Bazen…
Birileri çıkıverir ortaya,
Sorgusuz, sualsiz artık neye bedelse dökülüverirsiniz!
Siz…
Hayatınızın çıkmaz sokaklarının,
En karanlığına, en meczup evine sığınmışken,
Kendi duvarlarınızın meczupluğuna kapatmışken kendinizi,
Öylece dizlerinizi karnınıza çekmişken,
Herkes sizi hayata inadına gülümserken görürken,
Aslında öylece, ölüme razı buluvermişken kendinizi,
Ve ecele dua ederken
Yalnızken, üşüyorken, ölüyorken,
O!
Artık her kimse buluverir sizi!
Siz, sadece anlatırsınız
O!
Sadece elinizden tutar.
Sadece dinler sonuna kadar!
Sadece doktorların bile çözüm bulamadığı,
Çözüm bulamazsa kuruyacak o son en iyi gören göz’ü değil!
Ağlayamazsa kör olacak o sol göz’ü de kurtarıverir!
Çok kişi…
Çok şey’iniz olur belki hayatınızda ama!
Sadece bir tek’i…
Son görecek gözünüz olur, o sol gözünüz.
Cemre.Y. 15.03.2014

Mart Karı

…Mart Karı…

Nasıl olmuşsa olmuş,
Mart ayazı yerleşmiş ciğerlerime,
Nazlı bir kedi gibi hırıl hırıl, hırıldamakta.
Penceremden karlı kiremitlere bakarken,
Öksürük nöbetleri kaburgamı zorlamakta!
Hiç değilse sigarayı azaltsam diyorum,
Fincanımdaki çayım soğumuş,
Mutfağa gitmek lazım ayakları sürüyerek.
Hiç yoktan birkaç lokma kahvaltı etmek lazım.
Halsizliğime gücenip,
Bir sigara daha yakıyorum.
"Mart karı ağulu olur!" derdi rahmetli anam.
"Mevsiminde yağan kar gibi değildir,
Hasta eder insanı, içinin içi acır!" derdi.
İçimin içi acıyor annem, çok özledim seni derinden.
Cemre.Y.

Kış

...Kış...

Nicedir kar soğuğu sabahlara uyanmaktaydı kadın.
Kış ayazı günlerden geçip,
Nihayet, cemreler de düşünce birer birer!
Meyve ağaçlarının, ilkbahara filizlenip,
Çiçek açmaya hazırlanması gereken bugünlerde,
Gelmeyi unutan bir bahar güneşinin yüzünden,
İstanbul'un üzerine çöken bu kar taneleriyle,
Üstelik, hiç de öyle,
Çocukluğunun yıl başı kartpostallarındaki,
Simli kardan adamlı, evlerin içinden ışıklar saçan,
Bacalarının dumanından yürekleri de ısıtan,
Mutluluk dolu hayallerine,
Sayfa sayfa, umut ektiren günlerden biri de değil bu kış.
Geçer ama!
Bu yalancı güneşin,
Elleri, ayakları, yürekleri dondurduğu günler de geçer!
Cemre.Y.

Artık Her Kim İsen Gelsen Ya!

…Artık Her Kim İsen Gelsen Ya!...

Sağ göğüs boşluğumdaki eksiklik,
Sen bana sarıldığında geçecekmiş diyorlar!
Doğru mu sevdiğim?
Sen bana sarıldığında,
Gönlümün de bütün kırıkları geçecekmiş diyorlar!
Doğru mu sevdiğim?
Sana…
Kara kıştan sıyrılıp, bahara öykünemeyen,
Mart ayazı bir pazar sabahından sesleniyorum,
Ellerim, ayaklarım üşümekte.
Artık, her kim isen, gelsen ya!
Her neredeysen, yürek yamacıma konsan ya!
Kışlarım, baharlarım artık güneşlense ya!
Sarsan, sarmalasan, sarılsan ya!
Cemre.Y.

Uykundan Öperim Seni Çocuk!

…Uykundan Öperim Seni Çocuk!...

Ne de güzel salınıyordur, saçların...
Işıl ışıl parlıyordur gün ışığında!
Cemreler de düştü birer birer,
Hava yine de buz ayazı!
Bundan gayri artık sana az gelmesem,
Yapabildiklerimle yetsem sana, yetebilsem.
Yine de kalsan da, gitsen de, ben her gece…
Uykundan öperim seni çocuk!
Saçların duyar da,
Yüreğin duymaz!
Kirpiklerinden öperim seni çocuk!
Kaşların duyar da,
Gözlerin duymaz!
Cemre.Y.