Yeter Ama!

...Yeter Ama!...

Bir tek güven kırıntısı bari bırakmış olsaydın bende!

Hadi yüreğini bıraktım, gözlerinde azıcık olsun pişmanlık olsaydı.

Belki dayanamazdı yüreğimin yufkası ama...

Sen, bunca yıl sonra,

Hala yakıp yıkmaya gelmişsin bendeki seni.

Aldıklarını aldın, kırdıklarını kırdın da,

Yeter ama!

Çıkma bir daha da karşıma.

Yoksa bir tek imdat çığlığıma bakar önümden yok olman.

Bana kıydın, sana kıydın, bize kıydın.

Ömrünü hiç uğruna harcadın da ne geçti eline be çocuk.

Şimdi sadece sararmış fotoğrafların kaldı elinde de değdi mi yani.

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

Ey benim gül yaprağındaki yağmur tanelerim.

Nasıl da güzelce, elini yüzünü yıkadınız İstanbul'umun.

Terasıma çıkıp kahveme birkaç damla yağmur damlatayım hele!

Seveyim, sevineyim hiç yoktan.

Öpeyim gülümseyişlerinizin kıvrımlarından.

Aylardır yokluğunuz kavuruyordu yüreğimizi.

Geldiniz, iyi ki geldiniz...

Hoş geldiniz.

Size söz verdim bu gece,

Sitem etmeyeceğim artık çatımdaki tıkırtılarınıza.

Yeter ki ağlatmasın odalarımın duvarlarını.

Cemre.Y.

Başka Bir Bayram

...Başka Bir Bayram...

Şöyle bir yokladım da içimin içini,

Artık acıtmadan anlatabiliyorum yaralarımın sebeplerini.

Geçmiş de geçmiş, bitmiş nihayet.

Kolay olmadı tabi!

Kırgın yürekler denizinde boğula boğula öğrendim yaşamayı.

Ondan mıdır bilinmez ama bu bayram başka bir bayram.

Kendi kendimin ellerini öptüm misal,

Çocukluğumdan sevdim kendimi, yetmez mi?

Cemre.Y.

Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?

...Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?...

Çatılarını kar kaplamış kalbimin duvarlarının.

Dumanı tütecek bir bacası bile kalmamış sanki,

Göğüs kafesimi sızlatan nefes borumun.

Sonra sonra fark ettim ki donmaya yüz tutmuş parmak uçlarım.

İçimin dehlizlerinde gezintiye çıktım ki ne göreyim!

Neresinden yamalasam ömrümü eskimiş, sökülmüş her anısı.

Yeterdi bu kadarı hem de çok yeterdi.

Açtım penceremi avaz avaz kahkaha attım.

Bir gören, bir duyan olsa delirdi sanırdı kesin.

Lakin biliyordum ki herkes kendi derdindeydi yine.

Yastık izi kalmış yüzümü yıkadım çıktım sokağa.

En yakın kumaşçıdan atlaslı, ipekli kumaşlar aldım ömrüme.

Dokundukça içimin çocuk yorganı sevindi.

Sarındım, sarıldım kendime,

Çünkü giden de, biten de bizdendi nihayetinde.

Yarına sevinçlenmek vakti gelmişti belki de.

Öyle ya, koskoca bir yıl daha bitti yine.

Küçük küçük umut kırıntıları ektim ruhuma!

Evet daha bahara çok vardı amma velakin,

Yaşasak da, ölsek de, gelecekti o günler de.

Kim istemezdi ki çiçekli baharlara soyunmayı?

Bu sefer hazırdım ölsem de yaşamaya!

Şimdiye kadar yaşayamadıklarıma gelinceyse,

Yeterdi çünkü, hem de çok yeterdi.

Cemre.Y.

Dua

...Dua...

Ben...

Seni...

Allah'la yeniden barışıp,

Sana da, bana da...

Yeniden dua edecek kadar sevdim!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Yeter Ki Artık Sus!

...Yeter Ki Artık Sus!...

Sen daha küçükken,

Yaramaz bir laf ettiğinde,

"Ağzına acı biber sürerim." der idim!

Benden korkma diye de,

Sana ben sevdirdim acı biberi.

Şimdi ne diyeyim sana çocuk!

Kötü söz etmişsin benden yana!

Ağzını öpeyim çocuk senin.

Yine bebekliğinde olduğu gibi,

Yeter ki artık sus!

Cemre.Y.

Kusura Bakmam Ben!

...Kusura Bakmam Ben!...

Hayat masalımdaki yolculuğumun

Kitabını yazdığım cümleleri,

Ezberden okuyor küçük beyinler!

Kusura bakmam ben yüreğini sevdiğim,

Yeter ki daha fazla üzülme sen.

Cemre.Y.

Bir Türlü Koyun Olmayı Beceremedim Ben!

...Bir Türlü Koyun Olmayı Beceremedim Ben!...
Hayat, bazen...
Miden, açlıktan jiletle kazınıp duruyor gibiyken,
Üstelik...
Aylardır...
Ekmek ile soğanı, hatta domatesi bile!
Şöyle, damağında kalacak bir yaz keyfiyle,
Ağzına dolayıp,
Çatur çutur yiyemediğin yetmiyormuş gibi!
Senden, ısrarla, inadına,
Misafire özel...
Bol kaşarlı tost istenmiş gibi!
Üstelik o misafirin,
Sen kendine münhasır,

Mesleğinle ilgili bir şeye düşünüp dururken,
Onca emeğinden sadece iki ısırık almış gibi!
Hayat bazen...
Zemheri ayazında, elin ayağın donmuşken,
Annenin yaptığı o, etli keşkeği özlemiş gibi,
Annenin yaptığı, o, etli güveci özlemiş gibi,
Tam da...
Sen, o etlerin en kaburgalısına dalmışken,
Baban tarafından,
Sen dahil...
Bütün kardeşlerinin etleri ve kemikleri,
Çoktan onun, boğazından geçmiş gibi!
Hayat bazen...
Miden, açlıktan jiletle kazınıp duruyor gibiyken,
Üstelik...
Aylardır...
Ekmek ile soğanı, hatta domatesi bile!
Şöyle, damağında kalacak bir yaz keyfiyle,
Ağzına dolayıp,
Çatur çutur yiyemediğin yetmiyormuş gibi!
Senden, ısrarla, inadına,
El alem gibi olman bekleniyormuş gibi.
Oysa artık sen...
Elinde malzeme alacak güç varken,
Saatlerce ve saatlerce...
Soğanlarını, domateslerini,
Çeşit çeşit sebzelerini ince ince doğrayıp!
Keşkeğini de yaparsın, güvecini de...
Yetmez!
Kışlık domates salçalarını, turşularını da kurarsın.
Zeytinyağlılarını da dizersin sıra sıra!
Lakin...
Hepsi, şöyle bir tastamam olunca...
Şöyle bir durup beklersin mecbur!
İlk kaşığı kim çalacak!
Hani kabusun yorulmuş mudur nihayet yemelerden!
Sen, zaten...
Kokularından çoktan doymuşsundur.
Hala...
Bunca özgürlüğüme rağmen!
Yaptığım hiçbir yemeği,
Üzerinden zaman geçmeden yiyemiyorum ben!
Misal eksilmişse rengi, kokusu, dokusu,
İlle de, eti, kemiği...
Kim doyarsa doysun madem.
Kokusu salınıyorsa doyuyorum zira...
Bir türlü koyun olmayı beceremedim ben!
Kendime bile.

Ama işte...

Hayat, sadece...

"Bazen!"ler de kalsaydı keşke!

Amma...

Ve lakin!

Sus!

"Neyse!" ye bağlan mı yor mu, her şey sonuçta!

Evet!

Evet!

Tok'um ben!

Taa, çocukluğumdan!

Cemre.Y.

Sen Uyu Sevgilim

…Sen Uyu Sevgilim…
Sen uyu sevgilim,
Ben nefesini dinlerim.
Göğsündeki başımı kımıldatmam bile!
Yeter ki yüreğinin ritmi değişmesin.
Yeter ki yüreğimin ritmi değişmesin.
Cemre.Y.

Y/Anma!

…Y/Anma!...

Sana alfabenin ilk harfi ile başlamayan,
Milyonlarca üç harf kurabilirdim.
Sen y/anma diye y/andım ben yıllar yılı adını.
Bir tek onu, ciğerimden kan damlatarak anlattım sana.
Bile isteye
Yeter ki, sen y/anma diye y/andım ben yıllar yılı adını.
Sadece ve sadece üç harf idi hepi topu!
Ben, gibi bencil sonsuz bir Güneş,
Sen, gibi her kara geceye ay aydınlık bir mehtap.
Cin, gibi görünmeze karabasan kabus,
Can, gibi bir nefeslik ömür’dü adı.
Sana alfabenin ilk harfi ile başlamayan,
Milyonlarca üç harf kurabilirdim.
Hem de bütün dünya dillerinde!
Sen gittin o üç harfi seçtin!
Y/ANMA!
Lanet olasıca adı “AŞK” olsada.
Cemre.Y.

İnsanı Okumak

…İnsanı Okumak…

Oysa!
İnsan'ı okumak için bir tek gözbebeği yeter!
Üç boyutlu filmin derdinde değildik ki hiçbirimiz!
Okuduk ve kapandı bütün ciltlerinin kapağı!
Cemre.Y.

Nefessiz

…Nefessiz…

Ben tıkanası öksürüklere boğuldukça,
"Bu zamanda verem mi olurmuş,
Salak!
Aşkından verem oldu.”diyorlar ardımdan,
Du-yu-yo-rum!
Oysa ne verem’im ne zatürre,
Sadece tıkanıyorum nefessizlikten,
Her yanıma,
Birer kitle karargah kurmuş, şimdilik masum!
Nefesimi aramaktan vazgeçersem kanser olacaklar birer birer.
Sadece bir tek sevda kokusuna hasret burnum!
Yüreği, yüreğimin üzerinde atsın,
Ben,
Sabaha kadar koklayayım onu,
Bana bir on yıl daha yeter!
Cemre.Y.

Buralar Hep Kış

…Buralar Hep Kış…
Yaz ortasında durduk yere,
Benim yüreğim üşümüşse,
Saçımdan, ayak tırnağıma kadar.
Üstelik; "Buralar hep kış…" demişsem.
Durduk yere öte dünyaya göçer,
İçten içe sevip değer verdiklerimden biri!
Dedem ölmüş lan!
Yine haber bile vermemişler bana.
Yine beni terk edip…
Dedemi cennete göndermeye gitmişler.
Hani rahmetli anacığımın babası,
Bu dünyadan göçüp gittiğinde çocuktum,
On yaşımdaydım daha,
Anlamazdım belki yeterince.
Şimdi de rahmeti babaannemin kocası ölmüş!
Hala mı büyüyemedim ben.
Aradaki "Baba!" figürü,
Hala hiç yokken hem de.
Neyse ya neyse!
Cemre.Y.

Ama Artık Yeter!

…Ama Artık Yeter!...

Günlerden ve aylardan da, tam da, bu zamanken,
Yıllardan, iki bin on dört iken,
İçimden gelmiş, "Gideyim de,
İki kocaman kokulu öpücük daha çalayım anamdan,
Hem artık…
O da koklayarak öpüyorken beni daha da lezzetli.
Terini tadayım, tenini tadayım.
Hani olur ya azıcıktan fazla gücü varsa,
Dizlerine yatayım da, saçlarımda kalsın avuçlarının izleri." demişim!
Sanki anama daha yeni kavuşmuşum gibi,
Doya doya, doyamadan öpmüş, koklamışım her yerini!
Şimdi ne rahmetli anam var, ne de o kokulu öpücükleri.
Aynı yılın temmuzunun yirmi dokuzuydu bizden gidişi.
Ve yine şimdi insanlara bakıyorum da!
Sanki bu dünyaya kazık çakacakmış da,
Hiç ölmeyecekmiş gibi çalışıyor zehirli dilleri.
Bir yerde kaybediyorum işte,
Sanki kimsesizliğim,
Alnımın ortasında floresanla yazılı gibi,
Sanki sahipsizliğim,
Kolumun, kanadımın kırıklarından görünüyor gibi,
Gelen, giden, hıncını benden almaya çalışıyor işte!
Bir yerde kaybediyorum işte!
Orası...
Neresi bilmiyorum!
Ama artık yeter, sabır taşı bir çatlarsa,
Yıkılır tüm şehirler!
Cemre.Y.

Seven Sevdiğine Söylesin Bence!

...Seven Sevdiğine Söylesin Bence!...

O değil de, kaç yıl oldu,

Sevdiceklerimizle,

Şöyle yürek yüreğe sarılmayalı,

Ama öyle böyle değil ha!

Sarılmak dedimse,

Şöyle...

Kaburga kemiklerini falan kıtlatırcasına.

Kokusunu, burnunun direğine çekmelisinden,

Bir yandan da,

Biriktirilen bütün özlemlerle beraberce,

Şöyle şapur şupur öpmeli falan yani!

Kaç ay, kaç hafta, kaç gün,

Kaç saat, kaç dakika, kaç salise oldu ha!

Hani kıyamet günü,

Seven sevdiğini tanımaz gelecekti ya!

Kaç zaman oldu,

Şu Covid ve varyantlarından sebep,

Göz göze bile değdirmeye korktuğumuz, kaç an geçti.

Yeter be.

Seven sevdiğine söylesin bence!

Sarılmasak da olur, koklamasak da,

Ne bileyim, öpmesek de olur da.

Bir şekilde...

Seven, sevilene, sevdiğini hissettirsin bence.

Cemre.Y.

Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye

…Yeter Ki Yüzü Gülsün Diye…
Ve sonra…
Bir ses duyarsın taa uzaklardan…
Yanındadır o ses'in sahibi…
Yüreğiyle yüreğindedir…
Geceden kara hüznündeki güneşindir o anda!
Uzaklardan da olsa, çırpınırsın,
Çareler, çözümler ararsın.
Yeter ki yüzü gülsün diye.
Çünkü o gülünce,
Yosun gözleri maviye çalar,
Işıltısı güneş gibi aydınlatır.
Çünkü o gülünce,
Dudağına yakın yerinde yüzünün,
Gül kıvrımlı gamzeler açar,
Renkleri bahar gibi ışıldar.
Cemre.Y.

Bekletme

…Bekletme…

Yüreğimdeki kelebekleri öldürme sevgilim,
Güneşimi söndürme!
Yeter artık bekletme!
Yokluğunun ardından bakmaktan kör oldu gözlerim.
Cemre.Y.

Gider Kadın

…Gider Kadın…
Ne vedalar ettim sevdama…
Sitemli, ünlemli, soru işaretli gidişlerdi hep!..
Bir bakışı gözlerinden yüreğine akan,
Bir tek tatlı sözü, bir tek ses tınısına,
Affedişlerle yeniden başlayan, o yürek sancısı.
Oysa bir tek aldatılışla,
Bakışsız, işaretsiz ve harfsiz gider kadın.
Yeter ki inansın,
Artık onda bir değerinin kalmadığına.
Yeter ki inansın,
Güveninin de yeterince kırıldığına.
Ondaki yokluğuna inandığında vazgeçer kadın,
Bir tek kerecik daha olsa sarılıp, onu koklamaktan.
Bir tek kerecik daha olsa gözünü gözüne değdirmeden.
Bir tek sitem dahi demeden,
"Gidiyorum" bile demeden,
Anahtarı içeride bırakır ve kapıyı usulca yüzüne çeker ve....!
Gider kadın!...
Cemre.Y.

Yeter Ki Sen Sabret

...Yeter Ki Sen Sabret...

Ey benim...
Saçlarının her tanesine,
Teker teker mutlu hayaller ektiğim.
Ey benim...
Kaşlarının gün dizimine,
Birer birer umutlu rüyalar dizdiğim.
Ey Benim...
Kirpiklerinin her teline,
Tane tane hevesli akışlar ektiğim.
Ey benim...
Gözlerinin irisindeki her bir yosun haresine,
Çoğar çoğar bol ışıltılar dilediğim.
Ey benim...
Yanağındaki gül gamzesi çıkınca,
Ciğerimin baş köşesinin derin bir nefes alışı.
Ey benim...
Sevinçlenince dudaklarının kalp çizimine,
Ömrüme ömrü katanım.
Her kim ki...
Sen...
Bunca güçlü duvarların ve kalelerine rağmen,
İçindeki yangını görmeyip,
Ömrüne nazar ediyorsa,
Nazarıyla çatlasın da...
Artık,
Senin için, dışın, yoksun kalmasın.
Ey benim...
Bir damla gözyaşında boğulduğum,
Yüreğinin tek bir sevinçli atışına kurban olduğum.
Sakın sen de Zümrüdüankalığa soyunma ha!
Daha ben varım!
Sağında, solunda, önünde, arkanda!
Sen söylemesen de ben, yetişirim imdadına.
Ömrümüzün ara ara, aralıklarını da,
Törpü törpü törpületiriz elbet bizi yok sayanlara.
Yeter ki sen sabret, yılma, yıkılma, kanma!
Ömürlerimizin ömrümüzce borcu var bize
Gelecek o güzel günler daha!
Cemre.Y.

Yosun Gözlüm

...Yosun Gözlüm...
Ey benim sevdalı kirpiklerini tel tel öptüğüm yosun gözlüm!
Yetmedi mi bu kendi kendine örüp durduğun kördüğüm?
Cemre.Y.