Şimdi Vakit Yaşamak Vakti

...Şimdi Vakit Yaşamak Vakti...

Ben ne zaman ömrümü kurtarmaya çalışsam.

Çoğu zaman,

Hatırlamak istemediklerimi unuturken,

Unutmak istemediklerimde siliniyordu hafızamdan.

Nice zaman sonra anladım ki,

Yıllar öncesi birine ettiğim şu cümlem yüzündendi bu!

"Ama sakın unutma!

Hafızam kuvvetlidir ve nerede neyin rüzgarına son verdiğimi,

O kendimce veda an'ımı asla unutmam!" demiştim ona!

Nicedir bu kilidi de örselemekteydim ki,

Nihayet kırıldı gitti tümden.

Düzelmeyecek, düzeltemeyeceğim ne varsa,

Onarılmayacak, onaramayacağım ne varsa,

Usulca sarmaladım yara izlerimi.

Fakat artık vakit...

Geçmişin izlerini deşip durma vakti değil.

Şimdi vakit...

Şöyle alabildiğince derin bir nefes alıp,

Yaşamak vakti.

Bugüne, yarına ve dahi geleceğime,

Usulca tebessüm edip yeni şanslar vermek vakti.

Şimdi vakit yaşamak vakti.

Cemre.Y.

Evlat

...Evlat...

Evlat!
Değeri paha biçilemeyen
Tek hazinendir.
Mesela sen papatya severdin o ise lale!
Kim bilir şimdilerde,
Kim, neyi sevmekten vazgeçmiştir.
Oysa evlat...
Pahası edere denk gelemeyen
Ruhunun en eş, tek cevheridir.
Dinlenmeyi umma ondan.
Ondan sonra doğmadın sen!
Dinle...
Anla...
İdrak et!
Gerekiyordur kesin pes et, vazgeç!
Ama asla yenilme ve sakın ölme!
Doğurabildin diye de kendini,
Öyle çok da ana sanma!
Zira...
Güya analığımla övünürdüm ben en çok!
Oysa görüyorum bazen etrafımda,
Etrafındakilere yettiği yetmezmiş gibi,
Rahmetli anamın...
Bana hiç sunamadığı gözleriyle,
Gözümün dibine bakıyor şefkati.
Olası hata kararlarımdan dönüyorum.
Küsüp durduğum yaradanıma
Bir şans daha şükrediyorum....
Hala "Amin!" yani.
Cemre.Y.

Korkuyorum Çünkü

...Korkuyorum Çünkü...
Ne kadar şanslı olduğunuzu hiç düşündünüz mü misal?
Olur olmadık zamanlarda,
Benim dedikodumu yapacak birileriniz bari etrafınızda hep var!
Ya ben...
Bir tek an...
Birinize dahi gücenecek olsam,
"Kırıldım ama neyse bari, diyemedim" diyebileceğim kadar,
Güvenebilebileciğim hiç kimsem yok!
Evet, hala gönlüme göre bir iş bulamadığım doğru!
Lakin...
Hanginizin kapısını tıngırdattım ki,
Bir bardak un veya bir tek soğan,
Yahut, bir yemek kaşığı salça için!
Nedendir bu, beni, benden çok dile dolamalarınız!
Limon mu istedim misal,
"Salatama eksik kaldı." diye bahane uydurarak!
Ne bileyim bayat ekmek falan mı istedim,
Köfte yapacağım diye kafiye koyararak!
Neyse...
Bu gece de...
Binbir dua ve aminlerle,
Dolanın dolandıklarınıza bir güzel uyuyun siz!
Beni de, öyle çok merak etmeyin!
Gürültünüz sustuğunda uyurum!
İlk kapı çarpışlı çıkışlarınızda uyanırım!
Korkuyorum çünkü!
Hepinizden, hepimizden, herkesten!
Korkuyorum çünkü.
Cemre.Y.

Eksik

...Eksik...
Ucuza harcanmasın diye ömrümün gururu...
Pahalı gün batımlarının çok yıllık kadehlerini,
Yüzlerine döküp, arkama dahi bakmadan,
Çekip gitmişliğim çoktur da!
Hani es kaza...
Salaş bir balıkçı masasının,
Rengarenk masalarından birinde,
Hayata..
Yeni bir şans vermişçesine eğmişsem başımı,
Fesleğen yalnızlığımın tam ortasındaysam hani!
İzin vermişliğimde vardır hani,
Yüreğimin usulca okşanmasına.
Kalbimde çiçek bahçeleri açarken,
Misk-i amber kokularımı da salmışımdır ya hani!
Şimdi...
Şöyle bir bakınıyorum da yüreğimin kıyılarına,
O, onca yüze dökülen kadehlerin mi ahı vardı acaba!
Zira...
Nicedir masaların rengi solmuş,
Sandalyelerin hep bir ayağı aksak!
Bir tek fesleğen çiçeği bile yok, eksik!
Hadi insanı geçtim de...
Mavi eksik, yeşil eksik, sarı eksik,
Gururumun koca çınarının kahverengisi eksik!
Hani şöyle namus timsali falan da seçilmemişim,
Şu hayattan bir "Aferin!" bile bana hep eksik!
Daha denizi, yıldızı, yakamozu, mehtabı, ay'ı...
Daha...
Rakıyı, şalgamı, eşliğinde balığı saymıyorum bile!
Ulan özlenmeyi falan geçtim de,
"Sen bende eksik kaldın." diyenim bile olmamış hiç!
Eksik işte.
Her şey...
Herkes...
Fesleğen yalnızlığına bürünmüş ömrümde...
Ömrüm...
En başından terk edilmişçesine,
Hala, hep eksik!
Cemre.Y.

Eksik

... Eksik...
Eksiğim ben sana...
Varlığına hazırlanırken tamdım oysa!
Sonra birden yarım kaldım içimde çeyrek sen varken.
Tamamlarım sandım masalsı hayallerimle lakin!
Çekirdek aileni dahi bi cümle tam'layamadım!
Hiç unutmam...
Bir bayram pazarında anneannenle bize ettiğin o lafını.
Numuneydi hayranlıkla baktığın elbise!
Anneannenle ben birleştirip kesemizi alıverdik hemence.
Sen...
Durup...
Yutkunup!
(Birlik olunca bazı şeylerin olduğunu görünce...)
"Ben aslında hiçbir şey istemiyorum,
Bu pazarda baba'm da var mıdır vitrinde?" derken,
Daha sadece iki yaşındaydın!
Yutkunup dikkatini başka şeylere vermeye çalışmak istemişti anneannen.
(İlk defa o vakit anladın bazı şeylerin birlik olmakla alakası olamadığını!)
Çünkü ben sana hiç hayal masal anlatmadım...
"Babalar satılıp, alınamazlar lülü'm, babalar zaten baba'dır,
Olsalar da olmasalar da, emin ol çocukluğumdan bildiriyorum!" demiştim de...
Ancak o vakit gülmüştü yüzün o bayram!
Lakin...
Hep eksiktim ben sana!
Çalışsam küçümen yaşında kreş çocuğu oluyordun,
Çalışmasam, başka şansımız hiç yoktu!
Bize çok şans lazım çocuk!
Yoksa...
Hani...
"Sultan hamamındaki sabun yeterince dağ kekiği kokmuyor!"değildi derdimiz!
Beni, yeterince affettin mi?
Bütün hayatın boyunca...
Her gün işe gidip gidip sana yeterince yetemediğim için?
Cemre.Y.

Özlemedim

...Özlemedim...

Her gece...

Hiç üşenmeden,

Ömrümün on yıl öncesini,

Ve de on yıl sonrasını,

İğne deliğinden geçirip,

Kah efkara basıp,

Kah hayale dalıp,

Şu anımdan geçip gitmekten sıkıldım.

Ben...

Sizin kadar şanslı değildim bayım!

Ne çocukluğumu özledim,

Ne de en ergen hallerimi,

Ne gençliğimi özledim,

Ne de daha dünkü hayatımı.

Bugün mü...

Geçti gitti işte!

Lakin...

Bir tek "Şimdi!" kaldı elimde.

Şu satırlarımı,

Cümle ederken gülümsüyorum misal!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Sadece Bir An

…Sadece Bir An… Ben...  Sadece bir an.... Muhteşem bir şansa ait olduğuma inandırıldım. Ondan sonrası... O'ndan sonraydı zaten! Gerek filan da hiç yoktu gayri ötesine fiilen. Cemre.Y.

Kristal Hayaller

...Kristal Hayaller...
Kar'dan daha kristal hayallerim vardı sana dair!
Ben ne zaman seni hülyalarıma dahil etsem,
Ne zaman...
"Ömrüme şans sonunda gülerse,
Önce senin hayallerini gerçekleştiririm." diye heyecan yapsam!
Senin dileğin olur ise...
Bir daha seni göremeyecek olmam da dahildi senin rüyalarına!
Olsun...du...
Senin bütün güzel rüyaların gerçek olsundu.
Varsın kalsın benim ömrümde eriyip giden,
Ömrümü tüketen o kristal hayaller'im.
Varsın kırılsın sana dair olan bütün o kalplerim.
Yeter ki,
Yosun gözlüme her mevsim,
Artık lale devri olsun...du.
Birilerinin bari...
Kar'dan kristal hayalleri gerçek olsun!
Cemre.Y.

Hayal Balonu

...Hayal Balonu...
Uzanıp kirpiklerinden,
Bir damla mavi içeyim diyorum,
Aşka yine yeniden bir şans daha vereyim diyorum.
Tam kıracağım güven duvarımın zincirini,
Oluk oluk sevda akacak ciğerime...
Bir bakıyorum uçup gitmiş hayal balonum.
Öyle buz tutmuş ki yüreğim.
Kimse kalmıyor kalması gerektiği yerde.
Cemre.Y.

Söz

…Söz…
İyi olmaya az kaldı.
Hele bir yağmurlar dinsin yüreğimde.
Fırtınalar bitsin, ilkbahar çiçeklerim açsın,
Ruhum ruhunla okşansın,
İyi olacağım, söz!
Cemre.Y.

Üşüyor

…Üşüyor…

Sağ yanım hep üşüyor,
Senin yanında değil ve sol yanım kadar şanslı değil diye…
Aslında benim yüreğim…
İstisnasız her gün, mütemadiyen hep üşüyor!
Cemre.Y.

Başka Şans

…Başka Şans…
Geçmişimin süzgeçlerinden, üzüle düzüle geçtim,
Sonuçta sadece "A" dan sızıvermiş
Garip bir "B" ydim ben.
Ya ömrüm boyunca "Z" yi hayallenip ulaşamayacak,
Ya da ömrüm boyunca sadece "A" ya dönebilmeyi azmedecektim.
"C" ye adım atmaktan başka şansım kalmamıştı.
Cemre.Y.

Mükemmel Hatalar

…Mükemmel Hatalar…
Senin şaşkınlığından,
Mükemmel hatalar yapmış olabilirim!
Kusura bakma sevgili,
Henüz varlığına hazırlıklı değildim.
Çok mu geç bir "Özür!" le yeni bir şans için.
Cemre.Y.

Şans

…Şans…
Kırık camların köşesi bile
Bana denk geliyor da
Parmağımın etini kaldırıyor!
Sen hangi şanstan bahsediyordun kuzum?
Cemre.Y.

Sevmeli

...Sevmeli...
Uyanmamayı dileyerek,
Geceyi örttüyseniz üstünüze
Sabah olunca
Güneş ışıkları inadına
Makas aldıysa yüzünüzden
Kuş sesleri cıvıldaşıyorsa
Pencerenizin pervazından
Sizin artık
Yaşamamak gibi bir şansınız yoktur.
Her gün, yine yeniden doğmalı yani
Güne tebessüm etmeli
Bugünü de böyle sevmeli.
Cemre.Y.

Tek Şans

…Tek Şans…

Öyle olmalı ki,,,
Onun için,
Boşluktaki
Çok fırsatından biri değil,
Çokluktaki tek fırsatı,
Tek şansı
Ben olmalıyım...
Cemre.Y.

Günaydın

…Günaydın…
Gün aydın....
Güneşe yeniden gözlerimiz açılmışsa
Başkaca şansımız yok zaten.
Cemre.Y.

Sabır

…Sabır...
Sabır...
İlmek ilmek işlemek bir pamuğu,
Upuzun bir urgan yapıp,
Bir ucunu geçmişime…
Bir ucunu geleceğime sarkıtıp
Kendimi bu esaretten
Artık kurtaracağıma inanmak demek…
Yani artık başka şansım yok demek.
Sabır...
Aşkın o kirli cellatlarına
Hala inatla hayatta olmak demek!
Cemre.Y.

Satranç

…Satranç…

Bana gözlerimin sana bile kör olduğu
O esnada şahı getirin
"Mat!" ederdim.
Ama lütfen...
Ben bu kadar size şeffafken,
Bana karşı "Kale" demeyin!
Hele ki o "Fil" saçmalığına!
Bile isteye yenilmeye giderim!
"O, benim en ilkim,
Benden uçup giden
Peri'm" derdim.
"O, en son'um, oğul şansım,
Oğulcan'ım" derdim.
Ama asıl...
Bütün aralarımda ki Eylülümdür,
Son ve tek helalim....
Ömrüne acı eklemesin hiçbir bedelim.
Susarım.
Siz ise...
"Sadece..." der susarız.
Konuşmalara muhtaç,
Nice şiir sustu değil mi ya!
Ama siz...
"Sadece santranç oynuyorduk biz!" dersiniz.
İçimin içini yüreğimin cam kırıklarıyla boğduğunuzu bile bile!
Neyse biz, susalım mı yine!
Cemre.Y.

Gurursa Gurur!

...Gurursa Gurur!...
Bu gece...
Yıldız Teknik Üniversite'sinin
Geleneksel "Yılın Yıldızları Ödül Töreni" için,
Çok çook çook...
Emeği geçen kızımla ve ona en karakter oluşulan zamanda,
Bu karakteri ve kişiliği tek başıma verip,
Onu büyüten kendimle, o kadar gurur duydum ki...
O kadar kere...
"Ömrümün en güzel yıllarını,
İyi ki ben bu evlada adamışım." dedim ki…
Yaşansa bile ancak anlaşılır, sonrası kolaydı zaten.
Hazır hamuru herkes fırına atıp ekmek yapardı.
Kimi derdi ki; "En güzel ekmeği ben yaptım."
Kimi de derdi ki; "Hamurcu iflas etti fırını ben devir aldım."
"Olsun." du hepsinin de emeği vardı.
Belki de "İyi ki de öyle olmuş." lardı.
Hem...
Başka türlü iki koltuğa, nasıl bir karpuz sığardı?
Birkaç gün haber izlemekten kendime ar ederim.
Ben bunları yazarken bile...
Kim bilir doğurduğu evladının böylesi gururlu günlerini görmeyi,
Onca hayal edip ocağı sönen, ciğeri dağlanan kaç ana daha olmuştur.
Birkaç gün ruhuma bencilim!
Başka türlü insan kalamam.
Yaradan hiç kimsemizi evlat acısıyla sınamasın.
Bütün evlatlar çok ve güzel günlerde yaşasın!
Bu gece... yine... bir kere daha...
Kızımın alnının ortasından öptüm ben, ama en çok yüreğinden!
Bir duysaydınız nasıl da kelebek kanadı gibi çırpınıyordu yüreği.
Sanırsın ki bu ilk sınavı!
"Sevmek kelimesi bile sığ kalıyor ona karşı,
Aşk, meşk, tutku zaten başlı başına basit.
Canım, ömrüm, ruhum da yetmiyor ki,
Artık herkes herkese diyor!
Ne diyeyim ben sana be evlat!
Ey benim yosun gözlü dilberim.
Ben...
Kısaca...
Sana...
"Lülücan'ımm!" diyeyim,
Sen iki, üç, beş hayat anla!
Bana yaşattığın gururlar için,
Teşekkür ederim sana ama en çook!
Sana yaşatamadıklarım için
Özünden özür dilerim.
Sana yeterince yetişemediklerim için be yahu...
Affetsene beni bir daha, yeniden affetsene!"
Unuttun mu!
"Uykundan öperim seni çocuk,
Ruhun duysa belki yüreğin duyamaz,
Ama ben her gece öperim seni...
Seni seviyorum'u ekleyerek!
Saçlarının kokusunu bir bilseydin,
Sen bile kendinden vazgeçemezdin."
Gurursa gurur dibine kadar...
Cemre.Y.