Çek Git Yoluna

...Çek Git Yoluna...

Yıllar önce dinlemiş olduğum sözsüz müziği,

Tam sekiz saat aralıksız araya araya sonunda bulmuş insanım ben.

Bana boşuna "İmkansızız!" deme istersen!

"Sevmiyorum." de mesela.

"Bi heveslenmiştim işte,

Şimdi de hevesim geçti!" de mesela.

Zira bu hayatta,

"İmkansız!" diye bir şey yoktur,

Olasılıksızlıkları,

Azaltabilmeye bakar her şey!

Şimdi çek git yoluna, bir daha da karşıma çıkma!

Cemre.Y.

Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!

...Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!...

Ey benim canının içi ciğerinden kırılmış yüreğim,

En çok sen bilirsin halbuki, yeterince özlüyorsan özleneni,

Değiyorsa hani özlemelerin her haline,

Yeter ki yola çık

İmkansızlıklar durağını geçip,

Olasılıksızlıklar zincirini de aşınca

Gayri deniz de senin, kum da, kumsal da.

Hatta az daha kordon boyu sahil yanlarının hemen ötesinde

Sana gülümseyerek upuzun kulaç kulaç sarılır sana.

Tam da beklenilenlerin beklenmez olduğu son durakta

Razıysan gel sarıl koynuma der,

Güneş de benim, deniz de,

Hatta belki yeterince mutlu yolcularsam seni,

Yorgun geçmişini de geçmişine bırakırsın.

Hatta...

Belki evinin penceresinden ışıldayan ay olurum da

Bir yıldız düşürürüm sana, dilekler tutarsın gülümseyerek.

Öperim omuz başlarının mutlu güneş yanığından.

Hadi şimdi yeniden gülümse hayata, inadına!

Cemre.Y.

Hoşça Kalın Ey Boşuna Sevdiklerim

...Hoşça Kalın Ey Boşuna Sevdiklerim...

Kırık canlarımın üzerine basıp durdukça hayat,
Canımın diğer yarılarının,
Benimle aynı dünyaya ait olmadığını kabullendiğimden beridir,
Artık incinmiyorum.
Hani iki cihan bir araya gelse olmaz derlermiş ya!
Biz hepimiz, her şey, öyleymiş meğer!
Çocukluğunun hayallerinde yaşattığım cenneti yedi kat,
Her katına kurum kurum kurulmuş sevdiceklerim falan,
Hepsi birer olmaları imkansız düş-müş meğer!
Şimdi ben yokum hiçbirinizin hayatında.
Ömürlerinize ömürlük hayatlar dilerim hepinize!
Benimki sizden apayrı artık.
Hoşça kalın ey boşuna sevdiklerim, hoşça kalın.
Cemre.Y.

Gitme!

…Gitme!...

"Gitme!"
Sadece bu cümle…
Değiştirebilirdi bütün bir hayatın devamını.
"Gitme, kadınınım,
Sana şimdiye kadar hissettiremediysem bunu, beni affet!
Gözlerimden gözlerine akmadıysa yüreğin,
Aktı da bende o yürek yoktu ise…
O bakış sende ve o yüreğim yerinde,
Fakat imkansızlıklar sebepse…
Mademki iki kelime kadar basit ve net!
"Seni seviyorum!"
"Gerek yoktu olanlara,
Olmak istemeyenlere, oldurmaya engel bahanelere.
Tek kelime yeterdi söyleyebilene.
"Gitme!"
Cemre.Y.

Kağıttan Gemiler

...Kağıttan Gemiler...

Ömürlerimizin...
Kendi ömrümüze yetemediği kadar uzunca bir süredir,
Mütemadiyen her gün...
Kağıttan gemiler yapıp yapıp, öylece suya bırakmıştık lakin!
Biz durgun nehir deltalarına saldıkça kağıttan gemilerimizi,
Ya hiç olmayacak anda bir tufana kapılıp alabora olmuştuk,
Ya da hiç olmayacak bir zamanda,
Koskocaman bir çağlayan kenarındaki kayaya ayağımız takılıp,
Öylece uçuvermiştik yar'larımızdan oluşan yaralarımızdan.
Şimdi durduk yere ona bari "El aman!" olur muyum diye düşünüp,
"Haydi şimdi el ele,
Gidelim madem uzak diyarlara!" diyecek olsak...
"Senin yukarı uçman lazımken, benim aşağı uçmam gerek!" derken,
Ki o esnada da, senin hangi anının,
Hangi salisesinde hayata dair,
Sana yeni bir hayat sunabileceğimi hesaplayabilmem gerek.
Seni, daha yaprağın kımıldamadan, dalından düşmeni kurtarmam gerek!
Ya da...
Şimdi...
Sezen Aksu'nun dediği gibi,
"Bi'lodos lazım şimdi, bana bi'kayık!"
Neyse...
Zamanında yeterince ölebilseydim!
Olamayacaktı zaten bütün, bütün bu olasılıksızlar,
Bari imkansızlıkları azaltmaya dahil edelim.
Unutturma sakın!
Yarın, sana, yine, aynı, gülümseyerek...
"Hayata, inadına günaydın!" diyeceğim.
Cemre.Y.

Sevdiğim

...Sevdiğim...
Sana kavuşmalar biriktirdim sevdiğim,
Sana nice yıllık vuslatlar biriktirdim.
Sana sarılmalar biriktirdim sevdiğim,
Öpe koklaya, kokunu içime çeke çeke,
Sımsıkı sarılmalar biriktirdim.
Sana,
Sonu gerçeğe dönüşen rüyalar biriktirdim sevdiğim,
Sana ulaşmamın imkansız olduğunu,
Düşündüğüm günlerde bile,
Sana her sabah,
Doğan güneş gibi kararlı umutlar biriktirdim sevdiğim.
Sana şefkatler biriktirdiğim sevdiğim,
Hem de bütün hastalıkları geçe geçe.
Sana,
Şiirler dolusu sonsuzluk biriktirdim be sevdiğim,
Seve seve sev diye.
Cemre.Y.

Kime Ne!

...Kime Ne!...

Gayri acılarına da acımalarının seyrü seferi dolduysa...

Sayfa sayfa, yaprak yaprak, mısra mısra,

Cümle cümle, kelime kelime, hece hece,

Harf harf silersin geçmişinin bütün ayak izlerini hayat defterinden..

İmkansızlıkların olasılık ihtimalleri de geçip gittiyse ömürden!

Yalnızlığını yara görenlere gülümseyerek sarılırsın bir kez daha ona.

Hiç de korkmazsın emin ol!

Şeytanmış, cinmiş, melekmiş, huriymiş hepsi yalan billa!

Yıllar var ki, ben hep aynı yalnızlığımla dertleşirken hala aynı minvaldeyiz illa!

Şerefsiz bir ayrılık, ağulu bir veda daha yaşanacağına...

Tebessüm eder durursun dört mavi duvar, beyaz bir tavana.

Ilık bir bahar rüzgarı da eser ya hafiften pencerenden,

Umurun dahi olmaz, bu hangi bahardı diye...

İlk mi, yoksa son muydu bu meltem diye!

Eserse iki kelam şiir edersin, esmezse açar bir film seyredersin kime ne!

İster yıldızlara dilek fısıltıları savurursun,

İster, her gece pencerenin önünde salınan ay'ın tam da bu gece...

Hiç yokluğuna sitem edersin.

Bu senin şahsi yalnızlığın caniçim...

Kime...

Ne!

Yeter ki...

Sen...

Buruk bir tebessüm de olsa dahi!

Hayata, inadına gülümse ve yeter ki hayal et...

Gerçekleşmesi sana çok uzak olsa bile!

Cemre.Y.

Nasıl Anlatabilirsin Ki

...Nasıl Anlatabilirsin Ki...

Nasıl anlatabilirsin ki,

Yüreğinin sol anahtarının kalbi kırık tınılarıyla,

Bütün imkansızlıklar,

Bütün olasılıksızlıklara yenilmiş bir sızıyken beyninde,

Ve bütün doktorlar sana...

"Hani evin yansa!

Dönüp ardına bakmayacaksın,

Canını kurtarıp ardına bakmadan uzaklaşacaksın" dediğini!

Nasıl anlatabilirsin ki,

Senin için kocaman bir cennet diye hayallendiğinin,

Kendi cennetlerinde mutlu mesut sevişirken,

Seninse yıllar sonra bile beş duvarla hasbıhal ettiğini.

Nasıl anlatabilirsin ki,

Yüreği narin bir kelebek gibi boş duvara çarpıp duran,

"İlle de, illa!" diye her yeni gününe umut bağlayan,

Geleceğe hayallenirken, geçmişine hayıflanan,

Her ikilemde cebelleşirken gününü, an'ını kaçıran,

Zamanın zembereği bozulmuş ayarlarıyla,

Sek sek oynayan o küçücük kız çocuğuna nasıl anlatabilirsin.

Hayatın bildiğini okuduğunu ve en azından senin...

Bugüne dair geleceğe gerçek bir adım daha atman gerektiğini!

Lakin hayallerini unutmamalı insan!

Hayallerine sımsıkı sarılmalı tabi!

Tabi ki o hayalin başka bir sahibi yoksa.

Nokta.

Cemre.Y.

Yorgun

...Yorgun...

Yorgun ruhlar denizinde öylece yüzüyordu kadın.

Ne bir beklentisi vardı gelecekten,

Ne de elle tutulur gerçek bir hayali.

Sonunda kabuslarına veda etmişti geceleri lakin...

Olmayacak dualara amin demekten de,

Olan ihanetlere göğüs germekten de,

Olası ihtimallerin imkansızlıklarından da...

Herkese yetmeye çalışırken,

Hiç kimseye yetememekten de kırgındı kadın.

Artık ne ay umurundaydı, ne de güneş...

Birinin görünüp, diğerinin kaybolduğunu sandığı yılları aşmıştı çoktan.

Cemre.Y.

Lakin İmkansız

…Lakin İmkansız…
"Bu hayatta imkansız! diye bir şey yoktur!
Olasılıksızlıkları, azaltabilmeye bakar her şey!"demişim yıllar önce.
Öyle de umut ekmişim her güne de,
Şimdi kırklı yaşlarımı da beş geçerken,
Hayallerimin çoğu çoktan hayalet olmuşken,
Şöyle bir dönüp baktım da ömür dağımın ötesine!
Ben bir şekilde sanki kazara sağ kalmışım da,
Birileri inat etmişcesine bozmuş oyunu da,
İğne oyası işler gibi ömrüme dizdiğim
Bütün o domino taşlarını yıkarken bütün gizli olasılıksızlıklar!
"Lakin imkansız!"diye fısıldamış kaderime,
"Boşa kürek çekme!" diye de eklemiş sessizce.
Cemre.Y.

En Son Ne Vakit

...En Son Ne Vakit...
En son, ne vakit,
Bütün hayallerime kırılmıştım hatırlıyorum,
Akşamüzerini geçip,

Güneşin güne doğmaya değil de,
Geceye batmaya meyl ettiği,
Geceye hayallenen o an'ın,
Sabahı ile akşamı arası,
Doğuşuyla, batışının,
Aynı fotoğraf karelerinde,
Gün batımında yansıyan o objektif görüntüsünün,
Gün doğumu gibi sunulup aynı zaman gibi sunulması,
Ya da tam aksi seda bir görüntüyle,
Gün batımının zamanına zamansızlık atfedilmesi an'ıydı!
En son, ne vakit,
Bütün hayallerime kırılmıştım hatırlıyorum!
Gerçekleşeceğine kesin gözüyle inandığımız,
Üzerimize yorgan diye serip rüyalarımıza kardığımız,
Birer yıldız kayması sanıp, dilek mendillerimizden,
Rüyalar uçurduğumuz bütün o yıldızların,
Birer uydu parçalanması,
Ne bileyim birer meteor yanığı olarak,
Dünyamıza düştüğü zamandı.
Velev ki, senin bir ömür desturun var.
"Bu hayatta imkansız diye bir şey yoktur,
Olasılıksızlıkları azaltabilmeye bakar her şey!"
Yeter ki hayaller kırılmasın, kırdırtma!
Cemre.Y.

Değer Di

...Değer Di...
Ömre dair bana yakışan ne çok başlangıç kaçırdım ah!
Ne çok da bitiş'e de, biten taraf olmaya hiç yakışmadığım gibi.
Ne çok gönül yorgunluğuma denk geldi de olmadı olasılıklarım,
Ne çok gelecek umutsuzluğuma denk geldi de olmadı kararsızlıklarım.
Ne çok "Hayır!" çektim, "Evet!"lerim birkaç adetken.
Ama en çok...
İmkansız'ın imkansız hallerine, ne çok gözyaşı dökmüşümdür kim bilir?
Üstelik, madalyam filan da yok ha dürüstlüğüme, namusuma dair!
Arada bir gün geceye karışınca,
Kendi kendime konuşurken yakalıyorum kendimi.
Penceremi açıp yıldızlara bakıyorum uzun uzun.
Tek bir kelime edip,
Sigaramın dumanını yıldızların yüzüne üfleyip soruyorum kendime!
"Değdi mi?"
Yüreğimin içi kavruluyor ama cevabımı duyuyorum içimden,
"Aşk'ı, sevda'yı, yürek içinin kalp atışını çokça biliyorsun en azından,
Her şeye rağmen!
Değer di!"
Cemre.Y.

Farklı

...Farklı...
Aynı kanıyı anlatmaya koyulurken,
Sırf farklı kelimelerle cümleleri harmanlıyorlar diye,
Zıt kutuplar değillerdi aslında.
Farklı zamanlarda, farklı mekanlarda, farklı imkanlarda,
Ve farklı dahil olduklarıyla...
Apayrı paralel hayatları yaşıyorlardı ama ortak amaçları aynıydı oysa!
"Eskiden hayatımı anlatsam roman olur." diye bir cümle vardı.
Şimdilerde kimse roman falan okumuyor azizim.
Herkes kendince kendi romanını yazıyor!
O da üç beş kelimeyi geçmeyen basit emirlerden oluşuyor.
"Ya bu deveyi güdersin, ya da bu kervandan göçersin!"
Hayat bana rahmetli annem gibi davranıyor bazen,
Gereksiz, haksız, yersiz ve zamansız çıkışlarıyla!
Ortada suç falan yoktu oysa!
Varsa bile ben kırmamıştım o camı.
Ben kesmemiştim elektriği, suyu vesaireyi!
Ben yolmamıştım komşunun kiraz ağacını ya da eriklerini!
Çocukluğumdan kalma rahmetli anamın bir bakışına
Çoktan yumuluydu ellerim ikramlara "He!" diye bakmazdıysa!
Oysa yıllar yılı ne yanlış yaftalar yapıştırılmak istenmişti üstüme,
Bu hak olur, hukuk olur, namus olur ama illa ki bir yerlerde bir yanlış olur!
Şimdi bu saatten sonra bakıyorum da doğrularımla savaşlarıma,
Hala arada bir aynı tarafta olmamıza rağmen,
Yolun karşısına atmaya çalışmıyorlar mı beni?
"Cinnete beş kala cennet olmasam,
Babamdan başlayacağım doğramaya,
Bu saatten sonra da çok da fark etmezdi yani." diyorum içimden!
Sonra bir sigara daha yakıyor, hayata gülümsüyorum en buruğundan.
Sonra insan tohumları açıyor yine içimde, kahkahalar savuruyorum kaderime!
Bütün aylar boyunca, sadece bir bahar ayı içinde,
Sadece on beş gün açan laleleri seven
Ama adı Eylül olan bir kızım var hepim topum bu!
Bütün hazinem o ki o da bana değil kendisine ait!
Yüreğimin çiziği, kalbimin kardeleni, çoğu şiirlerimin müsebbibi,
Yosun gözlüm, her daim alının ortasından öptüğüm,
Saçlarının kokusunu ruhuma çektiğim nefesim de sadece o!
Bütün zenginliğim de o!
Ömrümü ömrüne adadığım da o!
Daha neyimi hazmedemiyorsunuz da,
Ertesine biriktirip biriktirip gönlümü hala fazladan yoruyorsunuz da
Üstelik üzerine inatla bastığınız can kırıklarımın sesini duyup,
Canımın yandığının farkına dahi varmıyorsunuz!
Yine de ey ömrümün en güzel, en huzurlu sahneleri,
Seviyorum sizi.
Çünkü sizin kadar beceremiyorum kindar olabilmeyi!
Misal bugün…
Bir hayal balonumun ipi daha kaçtı bileğimden,
Dünden belliydi zaten, gevşemeye başlamıştı.
Ama hayat bu!
Kim bilir ne vakit o balonlardan birinin içinde ben de olurum,
Kimse yerinde sabit değildir de zaten!
"Olmaz!" dersin olur,
"Olur!" dersin olmaz!
"Bu hayatta hiçbir şey imkansız değildir,
Olasılıksızlıkları azaltabilmeye bakar hayat!" demiştim bir gün.
"Olasılıksızlıklar…
Azalamıyorsa imkansız'a sığınmak gerekebilir bazen!" der giderim.
Cemre.Y.

İmkansızım

...İmkansızım...
Ey benim
Rabbimden gelen ikinci hediyem
Biliyorum sen imkansızımsın.
Sızı'm sın...
Şimdi uçabilirsin kafesinin üzerinden...
Sana da "Eyvallah!."
Cemre.Y.

Çıkıp Gitti

...Çıkıp Gitti...
Hiç doğmayacak imkansız bir sevdaya müebbetliydi onun yüreği
Daha yeni firar etmişti bana koşup geldiğinde.
Sokaklar dolusu sevgiliydik, maviler dolusu aşık.
Bayram yeri çocukları gibi mutluyduk en azından.
Sonra gizli eller sıkıverdi onun yüreğini, öylece çıkıp gitti, bitti.
Cemre.Y.

İmkansız'ım

…İmkansız'ım…

Günden kara.

Geceden beyazsın sevdicegim!

Ne Güneş göğe yükseldiğinde ay çıkar,

...

Ne de Ay…

Mehtaba doğduğunda Güneş doğar.

Öyle imkan'sızımsın! Cemre.Y.

Çok Mu Zor?

…Çok Mu Zor?...

Benim ilk kadınım,

Benim ilk adamım...

Anam'dı...

Çok mu zor

Anlamak bu imkan-sız-ı-mı! Cemre.Y.

Can Parem

...Can Parem...
Sarılmak...
Bütün depremlere ve bütün engellere,
En imkansız sanılan, tek çözümdür,
Biri sünger olsa da...

Ben ki sen ile ney olup
Üflemişim defalarca o sür'a...
Yenilmemişiz hayata
Boğulmak pahasına...
Daha vakit erken sana
Son kere ıkınıyorum hayata be can parem.
Hani bir daha desen!
Belki senin cesaretin le olurdu
Sus çektim.
Cemre.Y.

İyi Günler Sevgilim

..."İyi Günler Sevgilim"...
Son söz...
Yine ışıldıyor gözlerim,
Yine gülümsüyor dudaklarım,
Yine herkesin, her zaman göremediği
Üçüncü gamzem, yüzümde gizli sevgilim.
Çünkü gözlerim
Artık aşk'a bakmıyor sayende!
Yine güzelim ama...
Hiç kimseye olduğu gibi, sana da değilim!
Yani artık bende senin imkansızınım
Bil istedim.
Şairin o şarkı sözünde dediği gibi
"Bu aşk burada biter, iyi günler sevgilim!"
Cemre.Y.

LGS'yle LYS Stresi!

...LGS'yle LYS Stresi!...
Kızımın LGS'yle LYS stresi, siniri elbette beni de gerdi.
E n'olmuş yani Yıldız Teknik Üniversitesi
İngilizce Kimya Mühendisliği'ni tutturamadıysa!
İlla mühendislik istiyorsa bu sefer de
İstanbul'da okuyamayacaksa n'olmuş yani?
Benim bakış açımda mı bi sorun var anlayamadım ki!
Nedir bu, bütün sülalenin,
Sanki hepsini
Onlar okutmuşcasına teyakkuz hali!
Sanki, ilköğretime ilk başladığı günlerde
Sayfalarca ders yaparken
Yanlışını onlar silip yeniden
Bütün yazılarını düzelttirdiler,
O minnak parmaklarının uçlarının
Kalem şekli almasını
İçleri ezilerek izlediler sanki,
Sanki ona yüreğinin ezildiğini
Hiç çaktırmadan
"Doğrusu neyse
Onu yapmalısın kraliçem!" derken
Odalara kaçıp onlar ağladılar sanki!
Gece yarılarına kadar beraber ders çalışıp,
Sırf o dersini yapsın diye
Sonradan üniversiteye gidip
Ona doğru örnek olma savaşları verdiler sanki!
N'olmuş yani İstanbul değilse!
Seçeceği mühendisliği!
Belki puanının tuttuğu yerde daha mutlu olacak!
(Dinimiz çooookkkkkkkk amiiiiinnnnnn!)
Üstelik o genç kız,
Bugünü de çalışarak geçirmek,
Bunca telaşı da
Tek başına atlatmak durumundaysa!
Ve yazıklar olsun bana ki
Şu anında yanında olamadığım,
Benimle olamadığı için!
O, elbet bir üniversiteye gidecek de,
Ben bugün anneliğimden sıfıııırrrrr
(0) verdim kendime ve bunca
Olanaksızlıklarımızaa!
Hiçbir şey imkansız değildi elbet,
Pamuk eller azıcık olsa bari
Taşların altına konulsaydı.
Şimdi hiç kimse, ben de dahil!
Hak etmediği karpuzları
Koltuklarının altına alamadı diye gerilmesin!
Pamuk kalpler şapkalara!
İlk siftah da benden olsun!
Evlatlarımızın yarış atı değil de
İnsan olduğunu unutmasak!
P.S. Gerçek hikayeden midir bilemem ancak
Bu hikayenin son düzenlemeleri yapılırken
(Yosun gözlüm...
Yıldız Teknik Üniversitesi
Kimya Bölümü'nü okuyor an itibariyle!)
Cemre.Y.