Hayata Dair Hala Bir Umut Var

...Hayata Dair Hala Bir Umut Var...

El, ayak üşüten bir ekim sabahındayız sevgilim,

Sevgilim dediysem de varlığına dair değil.

Her ne kadar yağmurun ardından doğan güneş içimizi ısıtsa da,

Sonbaharın son demlerine doğru adım atmaktayız.

Önümüz kış.

Ama artık korkmuyorum ne ayazdan ne kıştan.

Korkularımın da korkusu geçti nihayet!

Bir kahve fincanına bakar ellerimin ısınması.

Bir sıcak su torbasına bakar ayaklarımın ısınması.

Ufaktan bir gülümseme sıkıştırdım iki cümlemin arasına

İşte tam da o anda...

Küçük bir kuş kondu karşı binanın çatısına,

Cıvıl cıvıl şarkı söylemeye başladı bana bakarak.

Vardı işte!

Hayata dair hala bir umut vardı.

Ötesine "Mevsimiydi." der geçerim.

Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Hiç Yoktan Yine Gülümsedim Hayata!

...Hiç Yoktan Yine Gülümsedim Hayata!...
Sana, serin bir sonbahar sabahının,
Sade kahve kokulu rüzgarından sesleniyorum,
Sana, kabussuz uyunmuş da uykusu alınmış,
Eli, yüzü yastık izi olmuş bir cumartesi sabahının,
Gürültüsüz yağmur çiselerinden sesleniyorum.
Ey benim sevdiğim, sevdiceğim, yürek çiziğim.
Az önce yokladım yüreğimdeki eski yerini!
Az kalsın seni unuttuğumu unutacaktım ya!
Eski bir Türk filmi şeridi gibi geçip gittin gözlerimden.
Sonra siyah beyaz ekran renklendi,
Geçen gün terasa koyduğum buğday tanelerine kuşlar kondu.
Cıvıl cıvıl cıvıldaşıp teşekkür ettiler bana.
Gülümsedim.
Hiç yoktan yine gülümsedim hayata.
Cemre.Y.

Sonrası Sen

...Sonrası Sen...
Vıcık vıcık nemli bir gecenin,
Sabaha yakın uyuyabildiğin son çeyreğinden,
Kuş sesleriyle dolu,
Serin bir sabaha uyanmak gibiydi seni sevmek!
Güneş ışıltılı saçlarını yüzünden yavaşça sıyırıp,
Uykulu kirpiklerini tel tel öpmek vardı şimdi.
Akşam sefalarım mor çiçeklerini salınmışken,
Sade kahvelerimizin fincanları kol kola girmeliydi misal.
Sonrası güneş, sonrası deniz, sonrası sen!
Cemre.Y.

Günaydın Sevgili Kendim

...Günaydın Sevgili Kendim...
Kuş cıvıltılarının bulutlara karıştığı,
Sade kahvemin, sigaramın dumanına bulaştığı,
Limon ağacımın yapraklarıyla,
Sarmaşıklarımın, yapraklarıyla sırnaştığı,
Radyo Voyage müziklerinin,
Ruhumu okşadığı haziran sabahından günaydın.
Olmayanlarla, olduramadıkları mı da
Şöyle derin bir kirli sepetine doldurup,
Terastan aşağı fırlattıktan sonra,
Artık tamam'ım,
Günaydın sevgili kendim bana da günaydın.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Güne gülümseyerek uyandı kadın,
Rüyasında ne görmüşse belli ki mutluydu.
Uzun zaman önce aç karnında da,
Tok karnına da içilecek ilaçlarıyla vedalaşmıştı.
Sade bir kahve yaptı kendine!
Yudumlayarak verandasının kapısından çıktı.
Ayağını gıdıklayan kumları aşıp denize ulaştı.
Bugün pazardı ve daha kuşlar bile uyanmamıştı.
Usulca sokuluverdi denizin koynuna.
Bu sabah yüzünü deniz yıkayacaktı.
Daha akşama çok vardı.
Cemre.Y.

Bayram

...Bayram...
Ses'in, bir nefes' e, kuş cıvıltıları gibi şakırken,
Yar dediğine, aynı şenlikte,

Yaren oluyorsa bayramdır asıl!
Ve hiçbir bayram, asla yalnız yaşanmamalıdır.
Hiç yoktan, akşam olunca, kendine kalınca,
Gelip gidenlerin, yerinden kaydırdıkları halıları,
Koltuk örtülerini, sehpalarını düzeltmelisin misal!
Yarın gelip, yine dağıtsınlar diye dileyerek.
Cemre.Y.

Gün, Günaydın Olsun

...Gün, Günaydın Olsun...
Boşverin yağmuru, bulutu falan!
Kuş cıvıltılarının güneşe şarkılar söylediğini duyun.
Gün, günaydın olsun.
Cemre.Y.

Günaydın Öyleyse, Hayata, İnadına

...Günaydın Öyleyse, Hayata, İnadına...
Kabullendim, artık gücenmiyorum,
Bir türlü, İstanbul'uma bahar gelemeyişine.
Her ne kadar, zülüflerimizin simli tellerinin,
Her bir ucu kırılmış olsa da.
Nihayetinde, bir yerlerde kuşlar cıvıldaşıyorlar,
Nihayetinde, bir yerlerde,
Erken uyanmış bir çocuğun,
Saçlarını okuşuyordur güneş,
Ilık bir sahil kasabasının kumsalında.
Günaydın öyleyse, hayata, inadına!
Cemre.Y.

Bir Kere De Olsun

…Bir Kere De Olsun…

Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Şöyle ağız dolusu bir yaz gülüşü sığdırsın dudaklarıma,
Boynumdaki kuş tüylü kolyeler uçuşsun.
Rengarenk ojelerim, parmaklarımdaki yüzükleri kıskansın.
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
O benim, en güvenli limanım olsun.
Karnımdaki gebe izleri teker teker yok olsun.
Eşim, dostum demeden,
Hazımsızım, seni bana çok görenim demeden,
Senin içimdeki varlığını kutsasın.
Benim içindeki varlığımı kutsasın.
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Her yeni güne gülümseyebildiğim kadar,
Acımın acı,
Sancımın da sancı olduğunu anlayacak kadar ben olsun!
En nihayetinde…
Sevdiğim kadar sevilmeliyim ben de.
Hem de…
En sevdiceğimce!
Bir kere de olsun, sadece bir kere…
Ben onun gözlerinin yosununda boğulmaya razıyken,
O, benim en sadık limanım olsun.
Cemre.Y.

Katre

...Katre...
Sonra bir bakmışsın,
Ömrünü bitirdim dediğin kadının,
Geleceği griye kesmiş günlerle gecelerinin,
En buhranlı anlarının birinin sonunda,
Kadın, aynaya bakmış, gözlerinin taa içine!
Gözlerinin o güzelim yosunu solmaktayken,
Birdenbire...
Dudağının kenarına asılı kalmış o "Ben" e bakmış,
Durduk yere gülümseyivermiş o "Ben" hikayesine.
Dudakları kalp kalp olmuş o güldükçe...
Sonra çenesini dikleştirip,
Saçlarını savurarak, alnını aklaştırıp,
Kırlangıç kuşları uçuşurken boynunda,
Duruşunu düzeltip, adımını hazırlamış,
"Teker, teker, sıralı, sırasız değil,
Varsa yüreğiniz,
Hepiniz birden gelin ulan!" diye haykırmış!
Lakin...
Çoğul gelmeye hiç kimsenin gö*ü yememiş!
Asıl sır bu imiş.
Kadının milim milim söndürülen ömrü,
Katre katre lale mevsimine kesmiş.
Kadının bundan gayrı önü de, sonu da maviymiş!
Yeşilmiş, sarıymış, kırmızıymış, hep baharmış!
Ve kadın artık, renklerden en çok kırmızıyı sevmiş.
Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...
Hiç yoktan,
Mavi ojeli serçe parmağınıza,
Mavi bir kuşun konup,
Dudak dudağa öpüştüğünüz gelir aklınıza,
Gülümsersiniz yeniden hayata.
Cemre.Y.

 

Anlatacaktım

…Anlatacaktım…
Daha sana...

Yasemin çiçeklerinin açtığı bir günde,
Gün doğumlarıyla, gün batımlarının aynı olmadığını,
Hatta kuşların bile,
Aynı kanat çırpmadığını anlatacaktım ya neyse!
Cemre.Y.

Labirent

…Labirent… Dipteyim, ve… Bir kuşun kanadından nasıl tutunulur bilmiyorum. Kumdan kalelerimin zindanlarına atılmışım yine! Dipteyim ve martının çığlığına nasıl tutunulur bilmiyorum. Uçan balonumun ucunu tutan iplik boğumuna asılmışım yine! Yine görünmez ellerin canı sıkılmış, Dönmeye yakın kaderimin yazgısını, Acımasız haramilere sildirmiş yine! Daha, hala yaşasam… Gereksiz birer boşluk doldurmalık yer kaplarım, Ölsem… "Kim bilir daha yaşanacak ne de güzel günlerim vardı!" Yine kurtaramamışım üç kuruşluk dünyamı. Yaşım, ergenliğimin orta yaşını çoktan geçeli beri... İsyan durağını da göremez oldum, gayri bu labirent bitmez gibi! Cemre.Y.

Mesela

...Mesela...

Yüreğin üşüyünce Güneşe çık sevdiceğim,
Belki eriyiverir,
Geceleri uyanık kalmaktan buz tutan yüreğin!
Arada bir terasa çık mesela,
Terasın yoksa balkona çık.
Balkon da yoksa pencerenden uzat kafanı.
Gökyüzüne bak!
Salıncağında salla ruhunun çocukluğunu.
Bulutlara selam ver, kuşlarla muhabbet et.
Arada bir...
Arada bir insan ol mesela!
Cemre.Y.

Ne Zaman

...Ne Zaman...
Hayal mi gördüm,
Yoksa bir kuş mu geçti,
Perdesiz penceremin önünden?
Ne zaman bitecek tanrım,
Etrafıma örülen bu görünmez,
Zincirsiz kafesler?
Ne zaman güneş doğacak yeniden,
Umutlu ve mutlu sabahlara?
Cemre.Y.

Hiç Değilse

...Hiç Değilse...

Kuş uçmaz, kervan geçmez zamanındayım ömrümün,

Üstümden geçip giden göçmen kuşlar bile,

Her bir kuru dalıma, ayrı birer kulp takıp gitmekte.

Her sabah göğüme kurulan güneşe umutlar ekmekteyim lakin,

Ne yapsam, ne yapmasam olmuyor işte!

Bir türlü beğendiremiyorum güne kendimi.

Gün hışmını savurup geçip gittiğindeyse,

Gece çöküveriyor olanca yalnızlığıyla!

Hiç değilse diyorum...

Hiç değilse yalnızlığım varlığımı, olduğum gibi kabullenmiş,

Ruhumun serinliğine şiirler savuşturuyorum da,

Onu bile anlayışla kabullenmekte.

Oysa az ötemde rengarenk çiçekler bana şarkılar söylemekte,

Nedeni bilinmez lakin...

Ben içimden kuruyup geçmişken yeşillenmemi beklemekte.

Ben bile hatırlamıyorum meyve bari veriyor muydum şu hayata.

Gülüyor muydum en içten gözlerimin içinden!

Seviyordum evet de nasıl bir şeydi yüreğimin ritmi?

Neyse.

Cemre.Y.

Beni Affet Miniğim

...Beni Affet Miniğim...

Sana...

Bütün hayallerinin gümrah ırmaklar gibi çağladığı,

Sana...

Önüne çıkacak bütün engellerin sefil kuşlar gibi dağıldığı,

Sana...

Ömrüne törpü olacak bütün insanların aciz kaldığı bir dünya diledim.

Lakin...

Ben dahil...

Bir sen edemedim.

Beni affet miniğim.

Cemre.Y.

Günaydın Pazar Sabahım

...Günaydın Pazar Sabahım...
Kuş cıvıltılarıyla uyandım bugün,
Yastığım yorganım yine "Ben" kokuyordu.
"Sen" kokmalıydı oysa ve hatta,
"Biz" kokmalıydı ya neyse!
"Günaydın pazar sabahım." dedim kendi kendime.
Hep gitmelere öykünürken,
Kalmalara mecbur bırakılmış ömrüme tebessüm ettim.
Verandaya çıkıp, denizi kucakladım.
İyot kokusunu derin derin burnuma çektim.
Sade bir kahve koydum ocağa,
Tek kişilik pazar kahvaltısı hazırladım servis tabağıma.
Birkaç dal hanımeli, birkaç dal iğde çiçeği,
Birkaç dal da pembe gül serpiştirdim masaya.
Gülümsedim her birine...
Artık gelse ne...
Gelmese ne!
Cemre.Y.

Artık, Susalım Mı?

...Artık, Susalım Mı?...

Yıllar yılı, feryat figan çığırtkan bahar kuşları gibi,
Ömrümü, ömür ömür tükettim ya onca insana.
Konuşacak başkaca da bir şey kalmadı tabi.
Öyle beraberce,
Bir tamam, dolanımayan sanal aşklara çoktan tokum tabi.
Zira...
Haz falan da vermiyor ya benim olamayan şeyler bana ya!
Durdurduk yere, geleceğimi hayal ettim.
Zaman saymalardan,
İllaki kavuşulamamalardan da hayli yorgunum ya hani?
Gayri, olmayan kadehleri doldururuz birer birer,
Burnumuzda, anason özlemi!
Hani kızıma saklıyorum onu da ya!
Artık, susalım mı?
Cemre.Y.