Güzel Gülümsemeler

...Güzel Gülümsemeler...

Bazı karşılaşmaların sımsıkı sarılışları vardır.

Sanki hep tanışıyormuşsunuz gibi hiç yabancılık çekmezsiniz.

Mutluluğu gözlerinden tanırım ben.

Yakınından da yakın hissettirir bazı insanlar.

Güzel gülümsemelerle sıcacık ısıtır yürekleri.

Özlemişiz böyle hisleri, hem de çok özlemişiz.

Cemre.Y.

Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun

...Ruhumu Da Ruhundan Ayrı Koydun...

Dilinin zembereği bozulmuş ağulu cümleler akıyordu dudaklarından.

Yüreğinde bir gram pişmanlık yok kırıp döktüklerine dair.

Gecenin bir yarısı tam karakolluk acılar yaşanmakta.

Kıyılamıyor işte ömrünün sicili bozulacak diye,

İçime içime akıtıyorum gözyaşlarımı.

Lakin...

Ağrılarım hala çok ağrıyor işte.

Bedenimdeki mor güller elbet geçer de,

Güvenimin korkularının sonu ne olacak?

Ruhumu da ruhundan ayrı koydun ya,

Yine de iyi bak ama kendine.

Benden olabildiğince uzak, kendine çok yakın ol lütfen.

Cemre.Y.

Gel İstersen

...Gel İstersen..

Ey benim beklemelerimin son durağı!
Sana gün doğumu turunculuğundan sesleniyorum.
Hani denize yakın nehirler olur ya,
Yavaşça süzülsem derinine diyen,
Küçük mavi bir kayığım şimdi.
Bakma sen benim,
Bir yamacın kıyısındaki ağaca bağlanmış urganıma.
Bir tutam gülüşüne bakar sana süzülmem.
Bir demet kır çiçeğine bakar sana dökülmem.
Gel istersen.
Cemre.Y.

Sarılmak

...Sarılmak...
Bir zaman sonra,
Uzakları yakın edemediğin vuruyor insana!
Eskiden, sadece yalancıların maskesi vardı,
Şimdilerdeyse konuşulanları bile anlayamaz olduk,
Yüzlerimize taktıkları beyaz maskelerden!
Çok özlediğini, öyle uzaktan görmek yetmiyor misal.
Şöyle kalbinin kanatlarını hissedecek kadar sıkı,
Kaburgalarını çıtırdatacak kadar sıkı sarılmak istiyor insan!
Sarılmalara bile hasret kaldığımız günlerdeyiz be can.
Cemre.Y.

Sahi Biz

...Sahi Biz...
En son...
Ne vakit geçmiştik,

Anason kokulu akşamlardan,
En son...
Ne zaman,

İkinci kadehte, aynı şarkıya gülümsemiştik!
Hangi ara kahkahalarla gülerken,
El ele tutuşup sarsıla sarsıla ağlamıştık.
En son...
Ne vakit!

Gelmeyenlerin anasını, avradını, dümdüz sevmiştik.
Sahi biz en son...
Ne zaman,

Birbirimize kalıp, bizden gayrısına rest çekmiştik!
Hangi ara, birbirimize cancağız iken,
Hangi zaman,

Bu kadar yakınken birbirimizden uzaklaşmıştık.
Sahi biz ne ara...
Birbirimize bu kadar başkalaşmıştık.
Ne zaman bu kadar çok yabancılaşmıştık?
Cemre.Y.

Fark Etmeden

...Fark Etmeden...

Bütün gençliği uzağı görememekle geçmişti oysa!

Her gün, bir sonraki günün,

Bilinmezliğini içeriyordu fark etmeden.

Şimdiden çok yıl sonrasındaysa,

Yakın gözlüğü takacaktı muhtemelen.

Bütün o uzaklar...

Artık yakın olduğundan beri mi,

Karar vermişti acaba yakını görememeye!

Bütün gençliği, kulaklarını tıkamakla geçmişti oysa!

Her an, bir sonraki anının,

Acı çığlıklarını içeriyordu fark etmeden.

Şimdiden çok yıl sonrasındaysa,

Kulakları duymayacaktı muhtemelen.

Bütün o uzaklar...

Artık yakın olduğundan beri mi,

Karar vermişti acaba iyi duymamaya!

Bütün gençliği dişlerini sıkmakla geçmişti oysa!

Her gece, bir sonraki gecenin,

Bilinmezliğini içeriyordu fark etmeden.

Şimdiden çok yıl sonrasındaysa,

Takma dişler takacaktı muhtemelen.

Bütün o uzaklar...

Artık yakın olduğundan beri mi,

Karar vermişti acaba dişsiz damaksız kalmaya!

Birdenbire geçmişi geleceği düşünmeyi bıraktı

Ve şimdi gülümsedi işte, hem de hem içten,

Gözleri henüz görür,

Kulakları henüz duyar, dişleri henüz sahiciyken, 

Cemre.Y.

Yetersizim

...Yetersizim...
"Nasıl mıyım, sahi mi, gerçekten mi nasılım,
Yetersizim!"
"Misal, geceleri yıldız tozları ekmek isterdim rüyalarına!
Gün ağarıp uyandığında, her bir hayalin gerçek olan.
Misal, gündüzleri güneş ışıltıları ekmek isterdim bütün anlarına!
Gece çöküp uyuduğunda, her bir rüyanı gerçek kılan.
Lakin, yetersizim, hem öyle böyle değil de ha!
Hani böyle yakın akraba düğününe davetlisin,
Kendine yakışan en şık kıyafetini giymiş,
Allanıp pullanmışsın saç, baş, ayrı bir afet!
Nasılsa ailecek kardeşinin arabasıyla gidecekmişsin de,
Yüzsüz biri en ön koltuğu kapmış da,
Sen o arabanın bagajında bile yer bulamayıp,
Yakın akraba düğünü olduğu için de o yoldan dönemeyip,
Tam da o halinle gideceğin yere, o halinle,
Otobüse akbil basıp gitmişsin gibi yetersizim!"
Cemre.Y.

Cumartesi

...Cumartesi...

Ömrümün güz güneşi vuruyor perdelerimin çiçeklerine.

Kasım'da kasıla kasıla gelmiş kurulmuş sonbaharın son deminde.

Yakındır perdeler kenara sıyrılmaz, pencereler açılmaz olur hanemde.

Bugün yüzümü yıkamadım, gülümsemedim de aynaya falan!

Ancak sade kahvemi yudumladığımda uyandım.

Günaydın cumartesim sana da günaydın.

Cemre.Y.

Tren

...Tren...

Ay ilk dördündeyken yeni bir dilek tuttum yıldızlardan,

Güne uyandığımda bırakmak ya da vazgeçmekten yıprandığım ne varsa,

Son kez bakıyordum son derece konforlu sarı lokomotifli,

Hayat trenimin ardından ve şükrettim,

Elbette makinist değildim lakin hiç değilse artık,

Yanlış sapağı görünce "Makas geç!" diyecek kadar da yakındım ona!

Cemre.Y.

Farkında Olmadan

...Farkında Olmadan...

Sol'unuza…

Çok abanmayın!

Zira orada...

Sadece atan bir kalp değil de,

Ha bire kırılıp duran bir yürek var?

Farkında olmadan...

Bir de siz kırmayın!

İşte tam da...

Bu sebeple...

Yalnızlıktan...

Bunca yakınırken sen!

Hep...

Sağ yanın üşür!

Çünkü, farkında olmadan hep sağ'dan ölünür.

Farkında olmadan,

Hücre hücre bölünürsün hem de!

Öldürmeyin kalbinizi ve de yüreğinizi! Cemre.Y.

Deniz Kenarı

...Deniz Kenarı...
Aylar oldu bir deniz kenarına tek başıma gidip,
Şöyle kordon boyunda bir banka oturup,
Uzun uzun denize içimi dökmeyeli.
Şöyle bir yüreğimi yokladım da,
Huzur yerli yerindeydi çok şükür de,
Bu kadar boşluk yoruyordu ruhumu.
Neyse yine de ben en yakın zamanda denize gideyim.
Belki bu sefer de onun bana anlatacakları vardır kim bilir?
Cemre.Y.

Yaralıyım Sevgilim

...Yaralıyım Sevgilim...

Bırak yüreğini yüreğimle uyutayım diyorsun ya
Yaralıyım sevgilim...
Aylardan hazan, hayatlardan hüzün.
Kasım taneleri de düşer yakında.
Ben sana nasıl sevda yükleyeyim.
Cemre.Y.

Kapı

…Kapı…
Akşam olup da gün kendini geceye hazırlarken,
Daha ortalık yıldızlarla, yakamozlarla bürünmemişken,
Kapı zilimin bir kere olsun,
Hiç değilse bir dost tarafından çalınmasını beklediğim saatler kadar,
Artık yalnızlığımın demir pençesindeyken de
Gelen en yakın akrabam bile olsa
Çalan zilleri duymazdan gelip o kapıları açmamışlığım vardır benim!
Cemre.Y.

Tango

…Tango… Aşka zaman az kaldı sanki... Ruhu ruhuma yakınsa kendisi de gelir, bulur beni. Bir an önce bulmalı yani. Çünkü ben… Ben sevdiğim adamla tango yapmayı öğrenip, Düğünümüzde "Tango aşkın dansıdır." deyip, Sevdiğimle kendi cennetimize gitmeliydim! Cemre.Y.

Hazırız Annem!

…Hazırız Annem!...
Ben ve valizim hazırız annem!
Çocukluğumda olduğu gibi
Bize hiç de tatil olmayan
Köyümüze gitmeye hazırım.
Korkma tam istediğin gibi doldu içi!
Uzun etekler, kısa ve uzun kollular...
Bir de vasiyet edip durduğun
Şu gelin olduğun gün
Başına koydukları
O yeşil yazmayı bulabilseydim!
Lazım olunca kullanmak için
Senin tülbentini aldım yanıma
Kızmadın değil mi?
Lazım olunca kullanıcam yakında...
Çook yakında.
Cemre.Y.

Nörolojik Bir İlaç

…Nörolojik Bir İlaç…

Hey Allahım yaa!

Hemşireye bak hemşireye!

Endişelenmiycem güya

"Morfin" demiyor da

"Nörolojik bir ilaç."diyor.

"Morfin yani."diyorum,

Annemin doktorunun dediği cümleyi söylüyor,

"Bilinçli hasta yakını olması güzel bir şey,

Böylece bizler daha az yoruluyoruz."

Bense sadece

"Keşke hiç bilmeseydim,

Bilmek zorunda kalmasaydım."diyorum.

Susuyoruz... Cemre.Y.

Benim Babam O Kolyede Kaldı

…Benim Babam O Kolyede Kaldı… O zamanlar fakirlik yürekte değil, Üstte baştaymış. Kırk da bir... Gurbetteki baba sana, On sekizinde ancak takabileceğin Bir kolye yollamış Onunla da bir kare fotoğraf istemişse, Sadece bir poz hakkın olsa bile O fotoğrafın karesinde Yakınında kimin çocuğu varsa O da o kareye eklenirmiş. Öyle sadece kendi çocuğunla Tek bir karen olamazmış. Belki de babalar sırf bu yüzden Hayat boyu başka hediye almaz Başka da resim istemezmiş. Öyle derdi anam. O ilk ve son hediyem olan o kolyeyi çok aradım sonra Anam hep vardı bir şekilde de Benim babam o kolyede kaldı. Cemre.Y.

Dokunuyordur Yalnızlık

...Dokunuyordur Yalnızlık...
Belki de artık
Güneş çok yakınlardadır
Ama yine de
Dokunuyordur yalnızlık...
Cemre.Y.

Ruhun Bile Duymaz

…Ruhun Bile Duymaz…

Öyle biterim ki ruhun bile duymaz!

Uzansan elimi tutacak kadar yakın bile olsak,

Ruhumla ruhunun arasına uçurumlar koyarım.

Çıkmak için didindiğin yüreğe hasret kalırsın! Cemre.Y.

Kıyamam

...Kıyamam...
Güçlüyken ve gücümün farkındalığını yansıtırken,
Kimseler bir şey söyleyemiyordu bana...
Oysa şimdi kanadımın biri,
Kalbime yakın tarafı kırık ya.
Ne kadar da ben dostunum acı söylerim diye acıtan
Kelimeler savruluyor ortalıkta...
Bu kendini dost sananlar hep mi acı söyler?
Oysa ben hiçbir dostumu
Canı yanarken bir kez daha acıtmaya kıyamam.
Zaten öylesine azlar ki, kıyamam...
Cemre.Y.