...Sonra Bir Bakmışsın, Uyanmışsın...
Sonra bir bakmışsın uyanmışsın.
Güne yetişme telaşıyla karışır sabahlar,
Aç karnına sade bir kahvenin telvesi kalır dudaklarında.
Durakta beklerken...
"Günaydın"dersin kaldırımları süpüren bey amcaya!
Hiç yoktan mutlu olur, günü aydın olur onun bari.
Karşına çıkan önemsediğin kimin varsa,
"Günaydın"dersin.
Sabahların rutin eylemleri geçip giderken,
Farkına bile varmazsın geçen kuşluk vakitlerinin.
Öğle yemeği vakti sabittir,
Ha bir saat önce, ha bir saat sonra,
Bildiğin gibi işte, hep aynı rutinlikte.
Bir ikindi vakitleri konacak gibi olur kimsesizliğin ruhuna!
Onu da savuşturuverirsin başındaki işle güçle.
Derken günün kalabalıklı vakitleri biter...
Evinin yoluna koyulursun,
Ha bir sokak önden, ha iki sokak arkadan.
Varacağın durak hep aynı işte!
Köşedeki bakkala illa ki uğrarsın.
Hasbıhal edip,
İlla ki dünyayı kurtarmanın yollarını iki çıtır katarsın.
Hiç olmayacak insan kalabalığında,
Hiç olmayacak karşı görüşü inadına savunan,
Onunla,
Aynı dünyaya bakan insanı görünce keyiflenir bakkal amca!
Hiç yoktan "İyi Akşamlar." olur ona bari.
Evinin binasının dış kapısını,
Önceden cebine hazır ettiğin anahtarınla açarsın.
On altışardan oluşan,
Üüç kat kırk sekiz adet basamağı çıkarsın.
Her katında ayrı birer tanıdığın vardır oysa!
Sen, hem, hep yalnızlıktan yakınıp,
Hep de hep aynı basamakları sayarsın.
Evinin kapısında derin bir nefes alıp,
Kilidi çevirip, içeri girersin.
Kapını da kapattıysan tamamdır bu iş!
"Hoş buldum yalnızlığım!"dersin.
Evinin duvarları surat asarlar bazen hep aynı rutin cümlelerine,
O vakitlerde de,
Gönlünü alırsın duvarlarının, halılarının, koltuklarının.
"Oyyy benim güvenli sığınağım,
Nasıllarmış acaba bu akşam!"dersin.
Hiç yoktan mutlu olurlar onlar da.
Şöyle bir havalandırırsın ortalığı,
Arınırlar dün geceki yalnızlığından!
Sağı solu toparlar, eşyaların yeri değiştiyse yerine yerleştirir,
Bir bira açar, ayaklarını sehpaya uzatırsın.
Lap top'unu kucağına alır, biraz sosyal medya filan gezinip,
Taa eskilerden kalma,
Dost dediğin birkaç insan neyse ki hala dosttur.
Denk gelmişsen beğendiğin bir paylaşımına,
Hiç üşenmez kimine beş yıldız,
Kimine kalp, kimine de beş yıldızlı kalp atarsın.
Zira sen hiçbir zaman sırf insanlar mutlu olsun diye,
Görüp, anlayıp, içine sindiremediğin bir şeye alkış tutamazsın.
Yalakalığı da hala da öğrenemedin zira!
Arada bir iki sigarayı aynı anda yaktığın da olur hani!
Zira beyninle yüreğini aynı anda kurcalayan biri adaysa.
Bu sefer kızmazsın kendine!
"Madem var olma ihtimali yüksekse bu saatlerin,
Engelsiz olasılıklıksızlıkları nedir, nedendir?" diye!
Bir nefes ilk yaktığın sigarandan çekersin,
Bir nefes de unutup ikinciyi yaktığından.
Nasılsa bu hayatta unutamayacağın en az üç şey var,
Biri ne kadar yıkanırsa yıkansın terasındaki toz tanen,
Diğeri...
Her akşam şu ana ulaşabilmek için saydığın,
O merdivenlerin basamak sayısı!
Bir diğeriyse her mevsim açtıramadığın,
Rengarenk lale sarayı!
Yoksa...
Kim istemezdi ki...
Mutlu olsun geceler ve de uyumadan önceki rüyalar!
"Neyse...
Belli ki kurtaramayacağız yine hiçbir geceyi.
O zaman,
Şiir yazalım azizim!"der uyuruz,
Sonra bir bakmışsın uyanmışsın.
Güne yetişme telaşıyla karışır sabahlar,
Aç karnına sade bir kahvenin telvesi kalır dudaklarında.
Durakta beklerken...
"Günaydın"dersin kaldırımları süpüren bey amcaya!
Hiç yoktan mutlu olur, günü aydın olur onun bari.
Oysa…
Neyse!
Cemre.Y.
