Hiç Yoktan Yine Gülümsedim Hayata!

...Hiç Yoktan Yine Gülümsedim Hayata!...
Sana, serin bir sonbahar sabahının,
Sade kahve kokulu rüzgarından sesleniyorum,
Sana, kabussuz uyunmuş da uykusu alınmış,
Eli, yüzü yastık izi olmuş bir cumartesi sabahının,
Gürültüsüz yağmur çiselerinden sesleniyorum.
Ey benim sevdiğim, sevdiceğim, yürek çiziğim.
Az önce yokladım yüreğimdeki eski yerini!
Az kalsın seni unuttuğumu unutacaktım ya!
Eski bir Türk filmi şeridi gibi geçip gittin gözlerimden.
Sonra siyah beyaz ekran renklendi,
Geçen gün terasa koyduğum buğday tanelerine kuşlar kondu.
Cıvıl cıvıl cıvıldaşıp teşekkür ettiler bana.
Gülümsedim.
Hiç yoktan yine gülümsedim hayata.
Cemre.Y.

Sonrası Şiir İşte

…Sonrası Şiir İşte!...

Nicedir farkına varamamıştı kadın,
Her sabah yüzünü yıkadığı aynada…
Şöyle uzun bir vakittir…
Gözlerinin içine bakıp gülümsemediğinden olsa gerek!
Saçlarının sarısı, renkten renge bulanmış,
Başı, sonu, netameli bir hal almış!
Farkında bile değil.
O kadar çok, o kadar fazla gönül yorgunuymuş ki,
Depresyona girmeye dahi,
Kendine zaman ayıramamış!
Ki depresyona bari girse…
Saçlarının rengiyle oynaşıp,
Mutlaka, kendine gülümseyecek bir renge boyarmış.
İklimlerin bile rengine karar veremediği şu günlerde,
Kadının normalliğinin,
Normal'siz olduğunu anlayanlar olmuş nihayet!
Usulca fısıldamışlar kulağına,
Ve kadın uyanmış!
Saçlarındaki sarının renklerini soldurmuş önce.
Sonra mısra mısra boyamış her birini.
Siyah ve mavi.
Sonrası şiir işte!
Kısa, kısa, şiirler,
Kısa, kısa, parlement mavisi saç kırılmaları işte.
Nihayetinde…
Kadın artık, yeniden gülümsüyor,
Her sabah, yüzünü yıkarken,
Karşısında beliriveren o değişik kadına.
Dediğim gibi, sonrası, şiir işte.
Cemre.Y.

Gri

...Gri...
Nicedir...
Yer, gök griye kesmişti yine,
Yine beyaz, bembeyazlar toparlanıp,
Siyah, simsiyah poşetlere dolduruyorlardı hayallerimi!
Rengarenk misketlerimin,
En içindeki o tek gri olmaktan,
Başka şansımda yoktu ki hani!
Ki benim...
Renklerden onca renk,
Tonlardan onca palet seçeneğim varken,
Beyaz ve siyahın ortasıysa tek seçeneğim,
Her zaman griden en nefret edendim!
Kan kırmızı akardı şiirlerim.
Epeydir bilmiyorum,
Günlerden hangi ay,
Yıllardan hangi gün,
Ömrümü yiyen basamakların,
Kaçıncı salisesindeyim?
Bugün...
Dünyada görüş günüymüş,
Bir nevi normalleşme yani!
Ben daha mahallemin yarı sınırını aşamamışken,
Çocuklar top sektiriyordu mahallede,
Çoktandır beni dikiz alanına almış olan ihtiyar amca...
Bunca zamanımdaki çaresizliğimi de dikizlerken,
Ne kadar da çok kilo aldığımı yüzüme vurdu,
Sokağımın bakkalından su almaya giderken!
Nicedir...
Yer, gök griye kesmişti yine,
Yine beyaz, bembeyazlar toparlanıp,
Siyah, simsiyah poşetlere dolduruyorlardı hayallerimi!
Rengarenk misketlerimin,
En içindeki o tek gri olmaktan,
Başka şansımda yoktu ki hani!
Ki benim...
Renklerden onca renk,
Tonlardan onca palet seçeneğim varken,
Beyaz ve siyahın ortasıysa tek seçeneğim,
Her zaman griden en nefret edendim!
Kan kırmızı akardı şiirlerim.
Bu sefer!
İsyan etmedim, kızmadım, öfkelenmedim,
Sitem etmedim yaradınıma unuttuğu için falan!
Bu sefer...
Ne siyah umurumdaydı, ne beyaz, ne de gri!
Kan kırmızı şiirlerimle de çoktan vedalaşmıştım hani!
Hepsinin mezarlarına tekerli, çoklu korunaklı ziyaretteyim!
Bana ne kim...
"Bana bir şey olmaz yahu!"deyip,
Efelik taslamış da memleketi boylamış!
Bana ne kim...
Öylece bir çare bekleyişte kalmış da,
Ben bile olsam...
Bir çare,  el uzatılmamış!
Ben hala...
Siyahı soluyor da griye kesiyor diye sevmeyenlerdenim.
Ben hala...
Beyaza yağmur bulutu değiyorda,
Griye kesiyor diye sevmeyenlerdenim.
Bunca zaman sonra...
Ay sonuna yakın Galata'da nefesleneceğim,
Kırmızı, kıpkırmızı posta kutum orada duruyor hala!
En son gittiğimde dilek mendili bağlamıştım ona.
Hani olur ya "Görüldü, kabuldür!"cevabı alamazsam.
Malüllüğümün...
Siyah...
Beyaz...
Ve...
Gri hariç!
Rengarenk tesciline atacağım bütün resmi evraklarımı.
Ki eğer yine de emekli olamazsam!
Posta kutumu yeni boyadım şiir kırmızısı,
Corona illetinin kıçına sokarsınız!
Ben...
Yok'um!
Cemre.Y.

Biriciğim

...Biriciğim...

Yordum, yoruldum da epeyce!
Şimdi ardıma dönüp baktığımda...
Bir tek...
İki göğüs arasında gördüğüm,
Tam da yürek çiziğinde, öylece, sade...
Siyah çizgilerle,
Bembeyaz bir tene çizilmiş,
Taç yapraklarına hasret,
Tek bir lale!
Oysa iki güğüm arası Zümrüdüanka olasıydı orada.
Yoruldum...
Yordum da epeyce!
Beni içinden affedebilecek misin biriciğim?
Beni iki göğüs arası tam da yürek çiziği,
İki kaş arası alın yazımızdan,
İki yanak arası burnumuzun direğinden!
Beni iki dudak arası yürek kelamından affeder misin?
Cemre.Y.

Düşün Ki

...Düşün Ki...
Düşün ki yapayalnızsın bu hayatta
Bütün ömrün en sevmediğin griye çalan bir soyut,
Sadece o kırmızı elma, kıpkırmızı, somut!
Düşün ki...
Kanıp ta uzansan elmaya siyaha kesecek yüreğin bir ömür!
O en sevmediğin grinin üzerinden bir yağmur bulutu geçip,
Hiç olmadık bir anda güneş açıp,
Altında altın aradığımız rengarenklikte,
Sen de, bildiğin gökkuşağı,
Ben diyeyim ebemkuşağıyla,
Alem-i semavat!
Hangisini seçerdin?
Misal mavi yeterdi bana,
Biraz da yeşil.
Beyaz badanalı ömre bir güneş sarısı da yaraşırdı illa!
Biz...
Kırmızıyı da, öyle sonu, siyaha kesmeyeceğinden seçeriz billa!
Ondandır on'a çok az renge denk gelişlerimiz.
Cemre.Y.

Çocuk

...Çocuk...

İçimde...

Henüz çocukluğunu kaybetmemiş,

Henüz kötücül canavarlar rüyalarına el değmemiş,

Yeni bir ruh geziniyor.

İçimde...

Henüz ergenliğinin asiliğini giyinmemiş,

Henüz kötücül canavarlarla hiç yüzleşmek zorunda kalmamış,

Küçümen, özgür ve cennet kokulu bir kız çocuğu var şimdi.

Öyle ki...

Sanki beş yaşıma geri dönmüşüm de,

Savaştığım tek şey denizin dalgalarıymış!

Nasıl olsa annem beni sahilde kucak açmış bekliyor.

İçimde...

Çoktan kabuk bağlamış o yaranın parmak izi!

Korkmuyorum bu sefer, 

Onu kazıyıp hep aynı geçmişimle yüzleşmekten.

Her şey...

Yazgımıza yenilmekten ibaretmiş meğer!

Beş yaşınızdaki özgürlüğünüze dönebildiğinizde...

Her şey çok güzel olacakmış meğer!

Şimdi ben, keyfim ve de kahyası,

Epeyce yorgun, lakin epeyce de dingin, 

Birazdan biraz fazla gururlu, biraz da mutlu bir kız var içimde.

Hayallerim, ümitlerim ve ben

Anam'la yavrum aynı lakin...

"Baba!" karakteri boyuyoruz resimlerce...

Nihayetinde baba hariç,

Bütün renkler hep güzel.

Lakin!

Siyahı hiç kimse sevmese de...

O bile yaşlanıp, saçları ağarıp, küçümen bir çocuk olunca,

Yürekten affedilmeyi artık, hak ediyor bence!

Çünkü...

Onun da kendince olabiletesi en güzel çocukluğu...

Çünkü onun da kendince değiştirmek istediği

O kader çizgisi mutlaka vardır.

Yeter ki..

Daha çok çocuk ol!

Cemre.Y.

Baharın Işığı

...Baharın Işığı...

Baharın ışığını kim kapattı acep!
Epeydir zemheriydim,
Epeydir de beklemekteydim,
İlkbaharın çimen kokulu,
Rengarenk lale mevsimini.
Kaç zaman geçti kim bilir,
Nicedir pas tuttu yüreğimin kilidi.
Elimde kurumuş bahar dalından bir anahtar,
Hani güneşi bulsam,
Hiç yoktan yeşillenirdim,
Hiç yoktan bir sızımlık boşluk bulup,
Sürgün verirdim yeni ömrüme ya!
Bu bahar da bir tastamam gelemeyecek belli.
Baharın ışığını kim kapattı acep!
Siyah beyaz resimleri hiç sevemedim halbuki.
Her yer simsiyah,
Her yer bembeyaz,
Her yer gri.
Cemre.Y.

Gitmedim Lakin, Kalmadım Da!

...Gitmedim Lakin, Kalmadım Da!...
Önce beyaz bisikletimi siyaha boyadım,
Yüzümü dökmeden sessiz bir kabullenişle,
Kaf dağındaki yalnızlık durağımın,
En mavi duvarına astım.
Selesine ince bir demet beyaz kır çiçekleri koydum ki,
Unutmayı unutmayayım diye...
Sonra yüreğimin pencerelerini son kere açtım.
İçimde hayale hayallenen nice özgür kuş varsa,
Onları göğün hapishanesine saldım,
Kelebekleri kanatlarından öpüp geçmişime yolladım.
Hiç kimseye kızmadım,
Hiç kimseyi suçlamadım.
Hiç kimseye kırılmadım.
Ve tek damla yaş ağlamadım.
Herkesin şiiri kendineydi nihayetinde,
Hayat işte, öylece zamanı israf ederken,
Olmuyordu bir türlü olması gereken, yoruldum.
Gitmedim lakin, kalmadım da!
Cemre.Y.

Sahi Senin Cennetin Neredeydi Sevdiğim?

...Sahi, Senin Cennetin, Neredeydi Sevdiğim?...
Bana sorsan...
Cennet...
Seninle bir bütün olduğum anların tümüydü,
Bana sorsan cennet!
Teninin, terinin kokusunu aldığım her andı.
Bana sorsan...
Bunca cehennem geçmişken insanlığımdan,
Cennet...
Senin dudaklarından nefes almaktı.
Şimdi ne sen aynı sensin...
Ne de ben aynı ben!
Siyah beyaz...
Yeşilçam filmi izler gibi bakıyorum geçmişime.
Araf'ta bir yerdeyim.
Sahi...
Sormayı unutmuşum biz, bizi yaşarken,
Sahi, senin cennetin, neredeydi sevdiğim?
Mutlu musun şimdi bari, kendine seçtiğin o...
Pişmanlıklarla dolu cehennem kızıllığında!
"Her şeye rağmen!" diye bir şey var bilir misin?
Ben'im o!
Her şeye rağmen...
Hiç pişman olmadım yaşamaktan!
Sahi, senin cennetin, neredeydi sevdiceğim?
Öldün mü yoksa hala cehennemde misin!
Oysa ben seni de...
Çoktan affettim!
Sahi, bayım!
Sormayı unuttum!
Sahici adınız neydi?
En azından şimdi mutlu musunuz!
Sahi, senin cennetin, neredeydi, sevdiğim?
Cemre.Y.

Kendimden Özür Dilerim

…Kendimden Özür Dilerim...
Hayat…
Ne garip şey değil mi anne'm!
Sen kendi cehenneminde boğulurken,
Meğer bütün dünya…
Kendi yok oluşuna ramak kalaya ağlıyormuş!
Ve bunu dinmeyen gözyaşlarının,
Evinin çatılarının,
Salonun koltuklarının,
Parkelerinin,
Halıların,
Ayaklarının artık...
Hep ıslağa basmasından anlıyor muşsun!
Halbuki kısır günleri yapılıyormuş bir yerlerde.
Herkes katılmayışını daha büyük zenginliklerine bağlıyormuş!
Evet...
Sigara içiyorum!
Bugün yıllardır hayal ettiğim topuğu yılanlı,
Tabanı kıpkırmızı…
Üstü hala gururlu simsiyah…
O ayakkabıya tekrar rastladım!
İki bira aldım akşamıma…
Üç paket sigara daha aldım…
Marifet değil ama!
Hayallerim…
Hatalarımdan daha büyük benim!
Kendimden özür dilerim.
Cemre.Y.

Renkler

…Renkler…
Mavili umutlarım vardı benim,
Beyazlı saf hayallerim.
Siyahlı tutkularım kadar,
Yeşilli huzurlarım vardı benim.
Kırmızılı sevdalarım vardı benim,
Sarının ayrılık olmadığını anlatabilmeye dair inceliğim.
Morlu asaletler'im kadar,
Pembeli çocukluklarım vardı benim.
Turunculu rüyalarım vardı benim,
Kahverengili doğallıklarım.
Lacivertli otoriteler'im kadar,
Grili umutsuzluklarım vardı benim.
Hayatımın renklerinin hepsini birden,
Olması gereken yerlere bir türlü koyamasam da…
Hepsi benimdi, benim renklerim.
Cemre.Y.

Ateş

…Ateş… Kırmızı, aşk… Siyah, ölüm… Bazen, çarpışıp dolanırlar ruhumda. İkisi de, ikisi birden huzura çıkan tek yoldur, Ya aşk'ın doruğuna! Ya da ecelin sonsuzluğuna. Bense ateş'tim aslında… Biraz kırmızı, biraz mavi, Biraz sarı, biraz siyah Biraz yeşil, biraz da beyaz Topraktan ve yanmaktan korktuğum kadar, Korkmadım hiçbir şeyden... Oysa ateş bendim! Yani yanmazdı hiçbir şey ben izin vermezsem… Arada su olmasaydı, ortada hava kabarcığı kalmasaydı... İçimde tenha kalabalıklar geziniyor bu aralar, Şiirleri çoktan geçtik belli ki, Belli ki özet geçmek basmıyor kafalara… Uzun uzun paragraflardan Yeni hikayeler anlatıyorum geleceğime. Bana dudakların şart değildi ey yar! Gözlerinle, yüreğimden öpsen yeterdi. Cemre.Y.

Ben Olursun

...Ben Olursun...
Sen'i...
Kırmızı bir lalenin siyah tanesinde özümserim.
Sen'i..
Çimen kokulu bir bahçenin salıncağında koklarım.
Sen'i...
Mavi'ye hasret bir okyanusta,
Son nefes gibi çekerim içime
Bundan sonra baştan sona ben olursun.
Cemre.Y.

Yazık Sana

...Yazık Sana...

Ne umarsız,

Vurdumduymaz bir renksin

Ey minel aşk?

Beyaz çok bol gelir,

Siyahsa çok, dar,

Oysa sana ilk kapılanlar

Her şeyi gökkuşağının

Yedi rengindende daha çok sanırlar!

Yine rengin gri!

Yazık sana! Cemre.Y.

Acı

...Acı...
Bu sabah…
Gün hiçbir anneye aymadı!
Her yer kan çanağı…
Her yer simsiyah...
Her yer zemheri…
Her yer…
Yüzsüz yüzlere tırnak izi...
Cemre.Y.

Guaj Boya

…Guaj Boya…
Hayatın guaj boyalı bütün renklerini görebiliyorsanız,
Siyahla beyazı es geçemezsiniz!
Cemre.Y.

Ya Siyah Ya Beyaz

…Ya Siyah Ya Beyaz…
Uzun zamandır rengi yoktu hayatımın,
Bir tek grisi kalmıştı.
Bir de sen kalmıştın.
Gittin ya artık!
Ya siyah ya da beyaz.
İlk hangisine denk gelirse!
Cemre.Y.

Huzur

...Huzur... Huzur ne güzel bir renktir Kırmızı ve siyahın Eşlik ettiği bir geceden sonra Maviyi... Denk getirebilseydik eğer. Ne de güzel bir renk olacaktı. Cemre.Y.

Diğer Bütün Geçenlerim Gibi

...Diğer Bütün Geçenlerim Gibi...
Uyandığımda,
Güne gözlerimi,
Her zamanki gibi,
Ansızın açamadığım da,
Öğrendim ki!
Her şeyin aslı sadece...
Siyah beyaz filmlerde
Koca karı masallarında olmuyor muş.
Gülümseyerek yattığım yastığım,
Bunu, acıya, ihanet saymış.
Göz kapaklarımın içi, kanlı irin dolmuş!
Annem geldi aklıma.
Sanki hiç çıkıyormuş gibi.
Olsaydı şimdi...
Yine bilmiş bilmiş
"Çayın demi ile pansuman yapıver." derdi.
Sonunda yaptım ya!
O da geçti...
Diğer bütün geçenlerim gibi.
Cemre.Y.

Samimi Aşklar

...Samimi Aşklar...
Bizim çocukluğumuz
Manuela ve Yalan Rüzgarlarının
Hatta Mavi Ay'ın
Sahte aşklarıyla değil
Pazar günleri öğle vaktine yakın
Mecburi istikamet,
Tek seyir hakkımız olan
Klasik müziklerin eşlik ettiği hayal dünyamızda
Prensler ve prensesler gibi uçuşarak esiyordu.
O zamanlar çok başka öğretilmişti bize
Aşk denen illet,
Tarihler ve zamanlar ötesinde yarışıyordu
Bütün samimi aşklar.
Öyle ki ilk gençlik çağlarımızda bile hep
Ya biz birilerine erken gelmiştik
Ya da çok geç.
Zamandı bizim tek sorunumuz.
Şimdi ne vakit birine
"Zamanlar ötesi sevdim seni." desem bile
Biliyorum fayda yok!
Kim bilir, sorun belki, klasik müzikte değildir.
Sorun belki,
Televizyonun açılma saatine kadar,
Hiç bıkmadan saatlerce,
O karların bitimini,
Sabırla seyredip durmamızdadır.
Sorun belki,
Artık sevmekle ilgisi olmayan insanların,
Tanışmadan sevişmek kısmına geçilmeye çalışılmasındadır.
Cemre.Y.