Yorgan

...Yorgan...

Önceki gece sarılıp sarmalandığımı,

Her sabah usulca terk ediyorum.

Neyse ki o, her sonraki gece affediyor beni.

Ruhumu da, bedenimi de ısıtıyor.

Ah canım yorganım benim.

Cemre.Y.

O Kadar Çok Ağladım Ki

...O Kadar Çok Ağladım Ki...

Ahhh çocuk ahh!

O kadar çok ağladım ki,

Sana "Git!" demeden önce

Yüreğimden çoktan gitmiş bedensizliğine!

Bilesin ki benim hiçbir zaman vicdanım ölmedi!

Sadece senin vicdansızlığına hüküm giydi!

Cemre.Y.

Yazık Değil Mi Bana?

...Yazık Değil Mi Bana?...

Uzun zamandır kendimden haber alamıyorum,
Umarım iyiyimdir ve her şey yolundadır!
Yoksa!
Beden var, ruh çoktan ölmüş demektir,
Yazık değil mi bana?
Cemre.Y.

Ruhum

...Ruhum...
Ülkeler arası mutlu ruhlar ile mutlu şu an...
Şu an bedenim!
Evimde, emekli zamanlarındaki bütün hayallerim gibi,
Öncesi ülkemi tur tur gezip,
Sonrası bütün dünyayı gezer olmak iken,
Kırk dört yaşımda, hastaneler arası tur yorgunu olabilir,
Yürümekten yorgun ayaklarım serzenişte olabilir lakin!
Bedenim onca hayallerinin kırıklarını atmış bir kenara!
"Sen değil miydin ki üç beş merdivende ah edip,
Ecele merdiven kuran!" diye bana serzenişte bulunmakta.
Ruhum...
Merak eyleme!
Ben iyi ile kötü arasındaki farkın gayet de fevkindeyim.
Mademki değil mi ki!
Bütün doktorların ikili artısı bol olmaması gereken sonuç ile,
Tam olarak sonuç sonuca kaldığında cevapları kalmayıp,
Her şeyi psikolojikliğe bağladığında bir kez daha idrak ediyorum!
Elbette benim de pes etmeyi ret ede ede,
Anlık sanal yanılsamalardan yorulup,
Vazgeçmişliğim çoktur!
Lakin...
Gün...
Bugündür!
Sevilmeyi bekleyemeyecek kadar yorgun olduğuma göre!
Seni...
Tam da başının bebeklik bıngıldağından başlayıp...
Alnının...
Üçüncü gözünü saygıyla tekrar edip,
Sinene derin bir iç çekip,
Boğazının ilmeğinden geçirip,
Kalp ve göbek çakrasından sevgiyle aşırıp,
Hara ve kök çakrama iyimser birer veda ediyorum!
Lütfen!
Yeni bir ruh,
Yeni bir beden,
Ve...
Ki...
Elmayı hiç sevmem!
Yeni bir Havva olabilir miyim?
Hiç de...
Sana varlığıma dair öyle bir kanıta ihtiyacım yok oysa!
Söz...
Cennette öylece canı sıkılan bir eril insan olan Adem'le de hiç işim olmayacak!
Ben sadece...
Birilerine, bir şeylere, bir bedel ya da berdel olarak değil de!
Bütün genetik enlem ve de boylarımdan arınmış olarak,
Dünyası fark etmeksizin misal!
Nasıl bir form olurdum onu merak ediyorum lakin,
Mademki kendim olarak gelip konmaya hak değilim bu dünyaya!
Amip olacak kadar da umarsız olmayayım lütfen!
Cemre.Y.

Ah Be Anam

…Ah Be Anam…
Burnumda kesif bir kapı kolu kokusu…
Sanki bir daha girmemek üzere arkadan kapatılmış,
Gözyaşlarını silerken istemsizce koklanmış da sinmiş gibi.
Dudaklarımda acımış kekremsi bir demir tadı…
Sanki bir daha söylenmemek üzere son ünlemler tüketilmiş,
Yılların gün dönümüne ererken istemsizce dilden dökülmüş gibi.
Ah be benim kaderi kara yazgılı, allı güllü çiçek fistanlı anam!
Benim ilk sevdam sendin, daha neleri, neresizliklerinden ansam.
İnsan olan çoktan ölmüş birinin onu yıkarken ki halleri gibi,
Ölü bedeninin olsun ayak tırnaklarını bile öpmeyi özler mi?
Nasıl da pir-ü paktı en son yüz sürdüğüm ayacıklarının altı.
Yani şimdi sen…
Ölüp gittin de, beni büsbütün terk ettin de...
Yani şimdi sen, sana olan sevdalığımdan geçtim mi sandın.
Yanıldın ah be anam çok yanıldın.
Cemre.Y.

Taciz... Don't Touch Me!

...Taciz... Don't Touch Me!...
Hani ülkemde olanlara şöyle bir bakıyorum da,
Milyonlarca duyarlı beyinlerin,
Sadece bir gün duyarlı olmaları ağır yaralıyor beni.
Misal çocuk bayramında,
Beş yaşında küçücük bir bebenin bağırsakları yırtılmış,
Büyüyüp evlenince sevdiğiyle sevişince,
Çocuğunun kurulup yerleşeceği rahimi parçalanmış!
Kaç gündür yoğun bakımda yatıyor türlü kabuslarla!
Ve ben...
Tek kelime şiir bile etmedim he mi?
Hangi yüzümle!
Her taciz ve tecavüz eylemi sonrası
Durup, düşünüp, soruyorum bu soruyu kendime!
Ve her seferinde de...
Annemin bizi guatr ameliyatı için bizi bırakıp gittiği,
Gündüzünde kırmızı pabuçlarımla sek sek oynadığım,
Ayaklarımın bağıra çağıra, tepine tepine,
Altı yaşımın kirlendirilmeye çalışılan bedenine dönüyorum!
"Önünü yaparsam seni alan olmaz,
Arkana yelteneyim!" diyen babamın sesi kulaklarımı tırmalıyor!
Korkudan altıma sıçışım,
Annemin ricası üzerine,
Komşunun bizi kolaçan etmek için kapıyı tıklatması,
Babamın acilen götümdeki bokları silip,
Beni kardeşimin yanına yatırması,
Söylersem, dilimi keseceğini söylemesi...
Hepsi ama hepsi an be an belleğimde!
Ben büyüyene kadar çok taciz edildim.
Ama ne zaman bir arkadaşımın evinde kalmaya kalksam,
Rahmetli annemin analığı tutardı da yollamazdı beni ya,
En çok o zaman gücüme giderdi.
"Sen düşmanı dışarıda değil ana,
Koynunda ara!" derdim de bana yine aylarca küserdi.
...Çocukluğumun Kırmızı Pabuçları...
Hani ülkemde olanlara şöyle bir bakıyorum da,
Milyonlarca duyarlı beyinlerin,
Sadece bir gün duyarlı olmaları ağır yaralıyor beni.
Misal bu akşam servisten indim,
Evime doğru yürürken,
Yaşlıca bir adamın,
Beş yaşlarında bir çocuğun burnunu silerken,
Onunla konuştuğunu gördüm de durdum!
Kanım dondu o an!
Çantamda bir şeyler arıyormuş gibi yapıp,
Epeyce dinledim onları!
Meğer çocuk gerçekten ihtiyarın torunuymuş,
Torununu parka götürüp,
Artık eve götürmek istiyormuş diye akıyormuş o sümükler!
Oysa babamın on sekiz yaşımdaki son tacizinde,
Hani o intihar eylemim olayında,
Ben odamın kapısını kililitlemiş,
Beşinci katın pencere pervazında korkudan titrerken,
"Napıyım anan vermiyor!" diyen bir babaydı o!
Yazmıştım epeyce o anları da!
Anam kurduğu pazardan gelmiş,
Epeyce bir arbede olmuş,
Ve yine anam bana küsmüştü!
Bende gece olunca anamın bütün ilaçlarından iksir yapıp içmiş,
Üç gün üç gece uyanamayınca,
Rahmetli anamın böğrüme indirdiği tekmelerle uyanmıştım.
Çok geçmedi zaten üzerinden onunla karşılaştım.
Yüreğime sevgi kırıntıları ekildi sandım,
Biri bari, uğruma ölümü göze alacak kadar beni sevdi sandım.
Öyle ya bir tek o demişti,
Ne anam, ne de babam,
Bir tek o demişti...
"Bundan sonra yanında ben varım Cemre Sultan!" diye.
İnandım, kandım, sevdim, sevdalandım.
Babamın yıllardır alamadığı bekaretimi ona hediye ettim.
Beni kucağımda iki yaşında bir bebeyle,
Eski sevgilisi için terk edip gideceğini de bilseydim,
Asla ama asla evlenmezdim.
Gider vesikalı orospu olurdum daha evla olurdu.
Zira o zamanlar ne anana, ne babana,
Ne de koynuna aldığın kocana güveniliyordu.
O vakitler düşman içerideydi zira!
Şimdi her yer ürkek birer korku.
Yani sizin sanki ilk defa yaşanıyormuşçasına,
Haber diye günlük tepkisel durumlarınızı,
Ben tam tamına otuz sekiz senedir,
Beynimde acı anı,
Yüreğinde hasarı telafisiz bir yara,
Bedenime sahip olmaya çalışan kirli eller olarak yaşıyorum.
O yüzden konuşup dillendirmeyelim bu konuları!
Siz...
Sadece empati yapmaya çalışırsınız,
Ben ya devamını getirebilseydi ne olurdu diye sonumu görürüm!
Üstelik rahmetli anamın gücüne gitmesin ama...
Sanmam ki beni doktora filan götürsün!
Ona da anlatırım diye korkardı zira.
"Anyway!
Please, go away!
Don't touch me!"
Cemre.Y.

Mühür

…Mühür...
Ey benim zifiri yalnızlık dolu yıldızlarına,
Sabırlı bir nakkaş zanaatiyle nakış nakış sevdalar ektiğim.
Ey benim güneşi bol kalabalıklarındaki yalnızlıklarına,
Tel tel, telkari dokuyup ömrüne ömürler biçtiğim.
Sen daha benim kararsızlıklar denizimden daha yeni geçmişsin.
Oysa hissizlik okyanusumun kuytusunda rastladım ben sana,
Ruhunun çırpınışını hissettim de
Sundum sana en mahremimi ve gizemli iklimlerimi.
"Sev!"desem emir kipi ya amade olma şehrime zira benlik değil!
"Ey benim hiç yoktan hiç olmayacak yerde aklıma esişim.
Ben senin gönlüne talibim ki zaten çırpınışında bedenim.
Baksana yüzyıldır sana hasretim." derim.
Şimdi ister gel, ister gelme,
İster sev, ister sevme yürek sana yakmış şirlerinin ucunu ne gam!
Benim bundan gayrı'm sensin.
Ben seni yüreğime mühürledim.
Cemre.Y.

Zaman

...Zaman...
Baktım da şöyle bir geçmişime,
Zaman...
Ayarı bozulmuş bir sarkacın gölgesine saklanmış,
O yaramaz çocuğun bütün misketlerimi çalıp,
Kayışı kopmuş zemberek hali gibi hızla geçmekte.
Karşımdaki adamın artık uzayan sakalları,
Yer yer kırlaşmış çoktan!
Saçlarına kırağı yağmış ben görmeyeli.
Halil İbrahim sofrasını da yese
Hep incecik kalan bedeninde
İhtiyar göbeği oluşmuş ben görmeyeli.
Fakat ne vakit karşıma geçip bir hikaye anlatacak olsa!
Hala arsız bir deli kanlı gibi kahkahalarla sırıtmakta.
O güldükçe gözlerinin içi öbek öbek gülmekte umursuzca!
Kızmadım bu sefer, kırılmadım, gücenmedim de,
Meğerki divanına durup
El sürdüğü Kabe bile onu adam edip büyütemediyse.
Meğerki onun da olmayasıca mizacı böyle.
Saygıda kusur etmedim yine de,
Sırf Kabe'ye el sürmüş diye elinin içini de öptüm hani!
Artık gelenin de geçenin de benimle değil mizanı.
Gördüm ki yaradan da artık,
Her onun divanına yanaşıp şeytanı taşlayanın,
Öyle nur falan yağdırmıyor yüzüne.
Selamını yollamış bana aldım kabul ettim.
Zira adam,
Nuru pak cennetlik dönseydi ona daha çok gücenecektim.
Yüreğime sardım selamını ve de sevgisini,
Çok tatlı şeyler sevmiyorum diye,
Peygamber efendimizin diktiği
Hurma ağacının torunlarından yollamış bana,
Tam da ağzımın tadına göre, ne çok tatlı, ne de tatsız!
Teşekkür ve şükür ettim.
Doğduğum günden itibaren, tam da artık tam zamanıyken,
Kendim dahil her şeyi canı gönülden,
Tam ciğerimin içinden Allah'ımı bile affettim.
Cemre.Y.

Hayat Bu

…Hayat Bu…
Bitirdin mi ki sen ömrünün bütün yaslarını.
Hani yaralarının kabuklarını da denize savuralı nice oldu ama!
Baksana bir kendine!
Hani çırılçıplak soyunacak olsan…
Her yanında hançer yarası izi, bıçak çiziği…
Ne bileyim birine yeniden güvenecek olsan!
Soyunsan…
Arkanı dönsen, sırtın, hançer yarası,
Önünü dönsen, yüreğin ciğer karası.
Ama hayallerinin kırıklarından,
Canlarının kırıklarından,
Gözyaşının ağusundan…
O yılkı atlarını yüzdürmenden tanırım ben seni.
Sonra gülümsersin yeni güne!
Ayrık otlarını toparlarsın ömründen!
Hayat bu…
Yaşamak zorundaysak meğer!
O nefesi almamız gerek.
Bu sefer de yine…
"Soyunmayalım sevgilim…
Bedenim tadilatta dersin olur biter!"
Cemre.Y.

İnsan Umutları Kadar Sever Birini

...İnsan Umutları Kadar Sever Birini...
İnsan umutları kadar sever birini...
Umudu ne kadar çoksa, o kadar sever...
O umutlar son bulunca...
Vazgeçmeyi öğrenir, vazgeçemediklerinden.
Öğrenir yeniden ki insan kendi kaderini yaşar hem de yaşaması gerektiği kadar.
Zira böyle yüreklerde ayrılıklar da sevdalara dahildir,
Ta ki sesinden sonra, kokusunu da unutana kadar.
O vakte kadar dilinde kendi uydurduğu bir bestenin farklı bir güftesiyle
Ruhlarımızın ve bedenlerimizin kesiştiği o sonsuzluk anlarında,
Hem kimselere olmadığın kadar her şey'indeydim ben senin,
Hem kimselere olmadığın kadar her şey'indeydim.
Ruhlarımızla bedenlerimiz kesişemediği zamanlardaysa,
Ya ben senin dünündüm, ya da bugün'ün!
Yarının hiç olamadım ki be sevdiceğim.
Dedim ya!
İnsan umutları kadar sever birini...
O umutlar son bulunca vazgeçmeyi öğrenir, vazgeçemediklerinden.
Sakın yanıltmasın seni bu vazgeçişler!
Pes etmiş olsaydım eğer...
Bir bakışına kanardım yeniden,
Fakat bende pare pare olacak ne ciğer kaldı, ne de yürek.
Şimdi canımın kırık canlarına artık dokunma, nereden geldiysen oraya!
İnsan umutları kadar sever birini...
Umudu ne kadar çoksa, o kadar sever...
O umutlar son bulunca...
Cemre.Y.

Yapma Böyle

…Yapma Böyle…
Tam unuttum derken bir fırtına eser,
Sonra sen dolarsın ruhuma!
Aslım, şeklim, karakterim, kişiliğim alt üst olur,
Yapma böyle sevdiceğim!
Hayata dik duruşumu bozma!
Akşamdan kalma kırık canlarımı bedenime yapıştırıp,
Yeni güne…
Hiçbir şeyim yokmuş gibi uyanmak hayli zor oluyor zira!
Cemre.Y.

Anne Kokusu

…Anne Kokusu…

Saçlarımın tellerinden,
Ayak tırnaklarıma kadar canım yanıyor!
Bu, benim bedenimin bile bana isyanıdır!
Yine ayaklar çekilecek karın boşluğuna,
Yine sallanılacak güneşin doğma ihtimali sabahlara!
Yine özlenilecek kara toprağın altındaki o anne kokusu.
Cemre.Y.

Yasaktı Yasak

…Yasaktı Yasak…

Fotoğraflar gördüm

Gözler baksa, yürekler ırak...

Bedenler aksa,

Yüreğin biri bir taraf,

Diğeri gözden ırak...

Her şey ama her şey

Bir sevdaya dair ne varsa

Her şey...

Yasaktı yasak! Cemre.Y.

Şimdi An

…Şimdi An…
Vakit bize ramak kalmışken
Yine zamana yenildi sevgili
Şimdi an...
Kirletilmiş hayatlardan oluşan
Kirli ruhların,
Ergen bedenlerinin en çirkef anı.
Cemre.Y.

Organ

…Organ…

Ruh bedenden gidince beden, içinden kurtlanıyor!

Bedenimin çok da sağlam olduğu söylenemez ama

Ölü bedenimi börtü böcük yiyeceğine,

Organlarımı bağışlarım daha evla!

Ya da hiç yoktan tıbbiyeye kadavra olur,

Geleceğe ışık olurum. Cemre.Y.

Ölmeyiz Biz Ölmeyiz

....Ölmeyiz Biz Ölmeyiz...

Lanet olsun ki biz

Toplama bir bedende,

Amma illa ki eski model bir kalpte,

Ölmeyiz biz, ölmeyiz. Cemre.Y.

Bu Da Benim Tercihim

…Bu Da Benim Tercihim…
Tutkulu bir aşkın bedeli,
İkinci, üçüncü, vs. hatun olmak değildir,
"Yüreğin ve bedenin,
Tek aiti olmaktır sevda!"yı seçtim.
Şimdi yalnızlığım,
Geçmiş karşıma alay ediyor benle ya!
Etsin!
Bu da benim tercihim…
Başım dik, alnım, apak!
Cemre.Y.

Artık Umuda Bile Yer Yok

…Artık Umuda Bile Yer Yok… Günlerin, hiç de, Hiç kimsemize tam ayamadığı zamanlardayız! Yine kimlerin ocağı sönecek? Şehit mi gidecek yoksa tecavüze mi uğrayacak? Ya da bir yerlerde bedenlerimiz, Parça pinçik mi olacak korkusuyla… Artık umuda bile yer yok dünyamızda! Cemre.Y.

Silikon

…Silikon…

Senin paran bende geçmez be canım,

Ne ruhumu ne de bedenimi satın alamazsın sen!

Memeleri silikonlu, burunları plastik kalkığı,

Vereceğin kredi kartı limitine göre,

Kenarımın köşesi bile olamayan,

Emmeli, gömmeli sanal dilberlere geçer.

Öyle ki, öpsen silikon,

Okşasan silikon,

S...sen silikon.

Ama öylesi yarar sana, sen bir…

En yakın starbucks'a bir uğra istersen!

Kendime en sadesinden

Türk Kahvesi yapacağım ben. Cemre.Y.

Özür Diliyorum

…Özür Diliyorum…

Ruhumdan özür diliyorum!

Bütün dünyada olanları,

Kendi başıma gelmiş gibi,

Ona özümsetip,

Onunla beraber

Bütün bedenime de,

Acı çektirdiğim için!

Ama ben henüz bir mutant değilim!

Hala anamın doğurduğu ak pak bir insan'ım!

Kadınım...

Can'ım... Cemre.Y.