Güneş Öpsün Yüreğinizi

...Güneş Öpsün Yüreğinizi...

Sanki hiç beklemediği bir anda

Eline rengarenk uçan balonları tutuşturmuşlar gibi,

Çakmak çakmak ışıldıyordu gözlerinin içi!

Kalbi kelebek kanatları gibi titreşirken,

Dudaklarının kenarlarına koca bir gülüş yerleştirmiş,

Ritmik bir şarkı mırıldanıyordu neşeyle.

Burnunda denizin iyot kokusu yürüyordu kordon boyunca.

Sonra yavaşça açtı gözlerini,

Günlerden pazar, sabahlardan güneşli bir sabahtı.

Her şey hayal gibi birer rüya olsa da

Güneş öpsün yüreğinizi.

Cemre.Y.

Gitme Diyebilsem

...Gitme Diyebilsem...

Nede güzel salınıyor saçların,
Işıl ışıl parlıyor gün ışığında!
Sesinden kırgınlık akıyor koltuğunun kenarlarına ama!
Yine de yıkatmam perdeleri,
Bir kaç yumuşak bakış asıldı çiçeklerine.
Kokunu çektim ciğerlerime de,
Bir tek kere daha sarılsam bedeninle beraber yüreğinin tellerine...
Ve...
"Gitme!" diyebilsem.
"Benden bir tek kere daha gitmeee!"
Cemre.Y.

Yeter Ama!

...Yeter Ama!...

Bir tek güven kırıntısı bari bırakmış olsaydın bende!

Hadi yüreğini bıraktım, gözlerinde azıcık olsun pişmanlık olsaydı.

Belki dayanamazdı yüreğimin yufkası ama...

Sen, bunca yıl sonra,

Hala yakıp yıkmaya gelmişsin bendeki seni.

Aldıklarını aldın, kırdıklarını kırdın da,

Yeter ama!

Çıkma bir daha da karşıma.

Yoksa bir tek imdat çığlığıma bakar önümden yok olman.

Bana kıydın, sana kıydın, bize kıydın.

Ömrünü hiç uğruna harcadın da ne geçti eline be çocuk.

Şimdi sadece sararmış fotoğrafların kaldı elinde de değdi mi yani.

Cemre.Y.

Çünkü Sen Yoksun

...Çünkü Sen Yoksun...

Bugünlerde nice çabalasamda

Eskiden elekle evime, yüreğime taşıdığım güneşi

Aynı kalbur elekle içime atıp yaşatamıyorum kendimi

Çünkü artık içinde sen yoksun eskisi gibi.

Cemre.Y. 

O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli

...O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli...

Yağmuru bol gri günlerin ardından,

Nihayet bu sabah usulca sokuldu güneş.

Nazlı nazlı salınırken gökyüzünde

Bulutlarla saklambaç oynar gibiydi.

Bir gülüş yerleştiriverdim dudaklarımın kenarına.

Nihayetinde sonbahar da bir bahardı.

Gölgesi ayaz, güneşi sımsıcak.

Yorgunluğum geçmek üzere,

Eklem ağrılarım vücudumu terk etmekte.

Çok şükür iyileşiyorum sanırım, ruhum da arınmakta.

Bir kere daha tutundum güzel günlerin geleceğine.

İlmek ilmek işliyorum yüreğime,

O güzel günler gelecek, çünkü gelmeli.

Cemre.Y.

Hiç Aldatmadım Ben Seni

...Hiç Aldatmadım Ben Seni...

Yorgunum biraz...

Biraz halsiz.
Üstüme üstüme nazar atıp
İçimden içeri girmeye çalışanlarla
Savaşmaktan hayli de mecalsiz!
Ama en çok da sensizim biraz...
Oysa bi katre nazar atsan yüreğime
Ki yüreğim hala sana yanar,
Ben sözümdeyim ey yar!
Hiç aldatmadım ben seni.
Ya sen?
Cemre.Y.

Gri Günler

...Gri Günler...

Griye uyandım bu sabah.

Göz kapaklarım dün geceden yorgun.

Gönlüm desen ağlamaktan içi çıkmış.

Şöyle bir yokladım da yüreğimi,

Ne özlemek kalmış, ne de kırılmak!

İçim dışım hissizlik.

Güneş desen, çoktan yüzünü dönmüş başka bir coğrafyaya.

Başka ülkelerin,

Başka çocukların baharlarını yaza çevirmeye başlamış.

Saçlarını sarıya boyamaya hazırlanmış çoktan.

Yağmur yürekli insanların kalplerini ısıtmış yavaştan.

Öyle ya dönüp duruyor dünya bize hiç sormadan.

Sırası bizdeydi gri günlerin, onlar da gelip geçer elbet.

Cemre.Y.

İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!

...İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!...

Ey benim gözlerinin yosunundan çiy damlaları topladığım.

Sana hafif rüzgarlı bir ağustos ikindisinden sesleniyorum.

Her ne kadar sesim,

Ses tellerime ulaşıp dudaklarımdan çıkmasa da,

Ruhumun derininden avaz avaz fısıltılarla sesleniyorum.

Seni affedemediğimden beri,

Bütün affettiklerimin, tüm aflarını da sildim bilesin.

Bana bütün ayıp edenlere nefret dahi hissetmezken,

Yani tamamen duygusuzken,

Sana, sadece sana hissiz değilim bilesin.

Ciğerim ve yüreğim ve dahi ruhumun her yeri sana kırgın olsa da,

Sana bir daha asla kaburgalarımızı çatlatırcasına,

Eskisi kadar saf güven ve sevgiyle sarılmayacak olsam da,

İçimde bir yerler, söz geçiremediğim hücrelerim her bir tanesi,

Seni hala seviyor ya, sen kendini benden nasıl mahrum ettin duy istedim.

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

Ey benim gül yaprağındaki yağmur tanelerim.

Nasıl da güzelce, elini yüzünü yıkadınız İstanbul'umun.

Terasıma çıkıp kahveme birkaç damla yağmur damlatayım hele!

Seveyim, sevineyim hiç yoktan.

Öpeyim gülümseyişlerinizin kıvrımlarından.

Aylardır yokluğunuz kavuruyordu yüreğimizi.

Geldiniz, iyi ki geldiniz...

Hoş geldiniz.

Size söz verdim bu gece,

Sitem etmeyeceğim artık çatımdaki tıkırtılarınıza.

Yeter ki ağlatmasın odalarımın duvarlarını.

Cemre.Y.

Uyu... Yavrum... Uyu

...Uyu... Yavrum... Uyu...

Neredeyse aklıma düşecektin bu gün,

Neredeyse sızım sızım sızlayacaktı ciğerimin köşesi!
Durduk yere yine...
Özlemelerin iskelesinde tek başıma oturmayayım diye,
Yordum kendimi tüm gün!
Önce toz, kir ne varsa yudum, yıkadım, yok ettim evimden,
Sonra sanki misafir gelecekmiş gibi
Tencereler dolusu yemekler yaptım ne zaman yerim bilmem.
Tam nihayet yine gittin aklımdan da yüreğimden de derken.
Kalbimin notaları çook eskilere götürdü beni,
Sana rast makamı şarkılardan ninniler söylerdim ya hani!
Elbette bütün ninnilerinin hepsi,
Ahmet Kaya'dan şarkılar, Yusuf Hayaloğlu'ndan şiirler değildi.
Sana rast makamından sözünü içime yuttuğum,
Bir sürü şarkının nağmelerini sunardım her biri, birer ninni gibi.
"Vuslatından gayrı el çektim yeter ey bî-vefâ
Dilfigar ettin beni şimden geru eyle safâ"
Ne de güze söylerdi Muazzez Abacı!
Sonra Nesrin Sipahi ile Nihavent Makamından
"Biraz kül biraz duman, o benim işte..." diyerek devam ederdik.
Daha da olmadıysa,
Kürdili Hicazkara geçer Mediha Sen Sancakoğlu'n dan,
"Bu ateşi sen yaktın içime, gel de sen söndür." diyerek
Beraberce ağlardık sen kollarımdayken.
Ağlayınca herkesin uykusu gelirdi zaten,
Uyu...
Yavrum...
Uyu...
Cemre.Y.

Elbet Bir Gün Şöyle Ağız Dolusu Kahkahaların Da Zamanı Gelecek

...Elbet Bir Gün Şöyle Ağız Dolusu Kahkahaların Da Zamanı Gelecek...

Dudağımın kenarına izinsiz yerleşiveren uçuk yarası
Gülümsemelerimi acıtsa da,
Gelip konmalaranının zamanını aksatmadığı için
Her yıl aynı zamanlarda sadece onu ve kendimi affediyorum ben.
Ötesi hep...
Vakitsiz gelip geçen hayat kırığı zaten.
Durup durup yüreğimi incitmeye değmez diyerek
Sağ elimi de kalbimin üzerine koyarak
Acıtmadan, incitmeden, üzmeden,
Hafiften bir tebessüm yerleştiriveriyorum dudaklarıma.
Elbet bir gün şöyle ağız dolusu kahkahaların da zamanı gelecek.

Cemre.Y.

Unuttuğumu Da Unutmamalıyım

...Unuttuğumu Da Unutmamalıyım...

Nicedir unutma beni çiçeklerini de unutmuşum

Bu sabah durduk yere aklıma gelip yüreğime düşüverdiler.

Usulca, incitmeden aldım sakladığım yerden

Ciğerimin baş köşesine iliştiriverdim.

Öyle ya epeyce zaman geçti geçmişlerin üzerinden,

Neyi, kimi, ne zaman, nasıl,

Neden unuttuğumu da unutmamalıyım.

Ey benim içimin unutulmuş sızısı,

Arada bir gönlümün sabahına düşen çiy tanesi

Günaydın öyleyse sana da günaydın.

Cemre.Y.

Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!

...Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!...

Adanan koca bir ömürden sonra,

Ben bir daha hiç ayrılmaz sanırken yollarımızı,

Sen küçük küçük, her biri birbirinden koskocaman

Gizli yaftalar biriktiriyormuşsun meğer içinde!

Üstüm başım yalnızlık doluyken izin veremezdim buna da.

Öylece açtım avuçlarımı göğe,

Susmak en güzel elvedaydı, sustum bende!

Ama sen...

Nasıl olup da kayıp gittin yüreğimden.

Dün seni sordular yine!

"Artık anahtarlarımız aynı değil." diyemedim.

"Ona karşı kapım pencerem hala kırık ama

Buna rağmen, bir daha asla,

Ciğerimin baş köşesine konamaz!" diyemedim.

Gönlümün sana ne kadar çok,

Gücenik olduğunu bilsinler istemedim.

Ah, vah edip, seni vefasızlıkla suçlasınlar istemedim.

"İyidir inşallah!" dedim.

"İnşallah iyidir."

Cemre.Y.

Başka Bir Bayram

...Başka Bir Bayram...

Şöyle bir yokladım da içimin içini,

Artık acıtmadan anlatabiliyorum yaralarımın sebeplerini.

Geçmiş de geçmiş, bitmiş nihayet.

Kolay olmadı tabi!

Kırgın yürekler denizinde boğula boğula öğrendim yaşamayı.

Ondan mıdır bilinmez ama bu bayram başka bir bayram.

Kendi kendimin ellerini öptüm misal,

Çocukluğumdan sevdim kendimi, yetmez mi?

Cemre.Y.

Gönlümdesin

...Gönlümdesin...

Nicedir hislerimi kaybettim sanmaktaydım.

Gecenin üç otuzunda kimsesizliğime uyanmışken,

Omuz başlarıma sarılmış kelimeler yuvarlanıyordu ağzımdan.

Hiç birinin kifayeti yetemiyordu yüreğimi hissetmeme.

Sonra birden bire sustum, durdum, yutkundum.

"Gönlümdesin!" kelimesi geçiverdi ruhumdan.

Sonra harf harf yuvarlanıverdiler dudaklarımdan.

Hissetmeyen hislerimi hissettim o an.

Böyle bildiğin burnumun direği sızladı.

Göz pınarlarım dökülmeye hazırlanan yaşlara hazırlandı.

Yok!

Ağlamadım.

Koca bir ağız dolusu tebessüm ettim.

Kalkıp gece gece uyku mahmuru gözlerimi aynaya diktim.

Olabildiğince gülümsedim.

Şükür ki insandım hala!

Ha bu arada hala...

"Gönlümdesin unutma!"

Cemre.Y.

Geçer Elbet

...Geçer Elbet...

Nicedir nisan ortasında yağan kar gibi üşüyordu içim, dışım.

Meyve çiçeklerime don vurmuş, ayaza kesmişti yüreğim.

Bundan sonra, yaprak yaprak yeşillensem ne, yeşillenmesem ne?

Ne meyvelerim salkım saçak dökülebilir baharıma,

Ne de sebzelerim büyüyebilir yaza öykünen sabahlarıma.

Lakin yaşıyoruz hala,

Yaşamayı nefes almaktan ibaret sansak da,

Bugünler de geçer elbet, geçmek zorunda!

Cemre.Y.

Uyan!

...Uyan!...

Hani onu özlemeyi bile unuttuğun yılların ardından,

Öylesi bir pişmanlıkla rüyana akar ya biri!

Sanki gidişine kılıf uydurmak için, almış kucağına bir erkek çocuk,

Bir ona, bir sana sarılır ya sımsıkı!

O sarılmadaki yabancıl hissi sana anlatamam.

Ruhun bilir, tanır ezelindeki o kokuyu lakin,

Sanki sen aynı sen değilsin de o hep,

Aynı aldatışındaki anında kalmış gibi!

Şöyle bir acıma gelir de yoklarsın yüreğini,

Hani sevdayı geçtim de ufacık bir şefkat bari kalmış mı diye?

Bırakmamış!

Kim bilir kaç kere kırdığı, dağıttığı,

İhanet camlarıyla kanattığı yüreğinde tek bir his olsun bırakmamış.

"Uyan!" dersin rüyandaki kendine, "Kaç kurtul bu andan."

Öyle ya...

Pişmanlıksa bu onun pişmanlığı!

Seni kendini düşündürtmesine izin verme biliyorsun ki değmez.

Bu sabahlık sade kahveyi es geç,

Bir fincan çay koy kendine,

Sabah sabah şöyle en güzelinden bir meyhane pilavı demle!

Ne rüya kalsın, ne de kabus!

"Uyan Cemre'm uyan,

Sana ne, senden sonra,

Kim, hangi pişmanlığının denizindeyse!

Aç bir müzik, salın kendi kendine!,

Artık bu hayat senin kime ne?"

Cemre.Y.

Yanık Kül Kokuları

...Yanık Kül Kokuları...

Doğrudur.

Hiç Kimseyi...

Hiç kimseyi böyle sevmiş olamam.

Lakin artık bizden

Hiçbir şey olmaz!

Ama sahi!

Hani es kaza da olsa,

Arada bir...

Sızlıyor mu senin de, burnunun direği.

Yüreğimi yaktığın o günün,

Yanık kül kokularına,

Yanıyor mu boğazının ilmeği!

"Ben hangi aklımla,

Bunca yalanı, onun hayatına,

Neden yamamaya çalıştım!" diyor musun misal?

Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?

...Var Mısın Bugün Mutlu Olmaya?...

Güneşli bir bahar günü bugün.

Düne bıraktık hüzünleri

Var mısın bugün mutlu olmaya?

Ve sakın unutma!

Aşk hep vardır,

Dönem dönem gelir konar yüreğinin baş ucuna!

Kim daha çok severse, o kadar az sevilir de sonu şiir olur!

Bundan sonra, seven de, sevilen de hep sen ol.

Cemre.Y.