Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Yeniden Doğarım Sevgilim

...Yeniden Doğarım Sevgilim...

Ben sana "Yar!" dedim...
Oysa "Yar!"dan büyük yaralarım vardı benim.
Kapattım, kilitledim de geldim.
Ben, senden önceki,
Sensizliklerle dolu bütün hayat hikayemin,
Cümlelerini, hecelerini ve harflerini,
Kapattım, kilitledim de sana geldim.
Sen olmaya geldim.
Sen diye biri olunca,
Ben...
Yeniden doğarım sevgilim!
Cemre.Y.

Küsüyor İşte

...Küsüyor İşte...

Belirsizliğin derin dehlizlerinde,
Labirentlerce...
Kendisine...
Bir tek çıkış yolu ararken,
Hiçbir yolun, hiçbir sonun olmadığını görüp,
İdrak edince anlıyor insan!
Kendisinden...
Ne kadar da en erken,
Ne kadar da çabuk vazgeçildiğini!
Bir vakitten sonra...
Eş, dost, akrabanın da,
Kendi derdinde olduğu mevsimler bunlar,
Malum...
Ortalıkta corona belası var!
Yoksa iki lafın belini kırabilen biri
Hiç...
Şiirlerine de kırılıp, küser mi?
Küsüyor işte,
Hem de öyle böyle değil ha!
Yürekten gücenmelik'li.
Şiire de küsüyor,
Cümle'ye de,
Kelime'ye de,
Hece'ye de,
Harf''e de küsüyor insan olan.
Hem de ciğerden gücenmelik'li.
Cemre.Y.

Kime Ne!

...Kime Ne!...

Gayri acılarına da acımalarının seyrü seferi dolduysa...

Sayfa sayfa, yaprak yaprak, mısra mısra,

Cümle cümle, kelime kelime, hece hece,

Harf harf silersin geçmişinin bütün ayak izlerini hayat defterinden..

İmkansızlıkların olasılık ihtimalleri de geçip gittiyse ömürden!

Yalnızlığını yara görenlere gülümseyerek sarılırsın bir kez daha ona.

Hiç de korkmazsın emin ol!

Şeytanmış, cinmiş, melekmiş, huriymiş hepsi yalan billa!

Yıllar var ki, ben hep aynı yalnızlığımla dertleşirken hala aynı minvaldeyiz illa!

Şerefsiz bir ayrılık, ağulu bir veda daha yaşanacağına...

Tebessüm eder durursun dört mavi duvar, beyaz bir tavana.

Ilık bir bahar rüzgarı da eser ya hafiften pencerenden,

Umurun dahi olmaz, bu hangi bahardı diye...

İlk mi, yoksa son muydu bu meltem diye!

Eserse iki kelam şiir edersin, esmezse açar bir film seyredersin kime ne!

İster yıldızlara dilek fısıltıları savurursun,

İster, her gece pencerenin önünde salınan ay'ın tam da bu gece...

Hiç yokluğuna sitem edersin.

Bu senin şahsi yalnızlığın caniçim...

Kime...

Ne!

Yeter ki...

Sen...

Buruk bir tebessüm de olsa dahi!

Hayata, inadına gülümse ve yeter ki hayal et...

Gerçekleşmesi sana çok uzak olsa bile!

Cemre.Y.

Düş

...Düş...

Kim bilir sen, kaç mevsimsizliğimin düşüydün de,

Ben sana, ayazlı bir zemheri gecesinin ertesinde,

Kalabalıkların içindeki yalnızlığından sarındım.

Gelseydin, kalsaydın, sevseydin daha o yumuşacık saçlarını,

Daha o gül yüzünü, daha kirli sakallarını okşayacaktım.

Öpecektim daha hece hece, bütün o sessiz çığlıklı şiirlerinin harflerini.

Kim bilir sen, kaç mevsimsizliğin düşüydün de,

Ben sana, yaz bitip, bahar sonbaharın ilklerine düştüğünde,

Yıldızlı, yakamozlu, bolca mehtaplı gecelerimizde içinin dibi olacaktım.

Cemre.Y.

Ezan

…Ezan…
Bu akşam...
"Yok artık, kat'a olmaz,
Bu yaşadığım zebani ilçesinde ezan bile zebani derken!"
İlçem'de onca yıllık sabah ezanlarına,
Her biri ayrı megafondan ayrı korkarak uyanıp,
Dua edecek yere küfürler savurduğum,
Her biri ayrı telden salak nağmeler çalan sabah ezanlarına inat
Öyle bir sela okudu ki yeni gelmiş bir hoca!
Her nağmesine, dilini hiç anlamadığım her kelamına,
Her hecesine ayrı gözüm yaşım aktı
"Elhamdülillah müslamanım!"diye!
Kim bilir kaç kere menkıbelerini okuduğum Hz.Ömer'in
İlk kur-an okunuşunu duyup müslüman olduğu o an...
Bence böyle bir sesti onu nefes eden!
Yoksa öte mahallelerde,
Arka planda hala karışık sesler, tonlar, megafonlar!
Lakin bu sefer teşekkür ettim yaradan'ıma!
Epeyce bir vakittir halime, hatırıma, ruhuma, meşguldü ya!
Varlığını nicedir şikayet dilekçemden belli etmek dilemiş!
"Sanırım bize,
Biz maaşımıza bakarız." diyen memur cemiyeti değil de...
"Yav kardeş!
Bu da böylece kalsın ciğer ve yürek silsilende,
Hele ben bir sesleneyim de,
Yani hiç de öyle çok da yalnız değilsin,
Ben varım!" kıvamında ya...
Meğerki sen,
Orkestrasının her biri ayrı teli kopmuş,
Staj zamanı tiyatrocu yorgunluğuyla değil de...
Yarın sabaha beni, aynı billur sesle,
Aynı özenle uyandırırsan,
Hiç üşenmeyip, ojelerimi silip,
Gusül ve namaz abdestimi alıp,
Sabah namazımı kılacağım nice vakit sonra.
Allah'ım!
Yatsı ezanlarını da bir düzene koyuyorsun sanırım!
Sen'i Sultanahmet'e gittiğimde ayrı,
Kabe-i imam ezanıyla,
Ayrı sevmek istemiyorum ben o kadar şanslı biri değilim.
Lakin bana çeyrek adım atsan da,
Milyon mil kaçsan da ben hep seni seviyorum bil istedim.
Cemre.Y.

Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine

…Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine…
Sana…
Birkaç şiir değil…
Seri sıra bir roman yazmak gerek çocuk.
Lakin mısralarım soğur,
Lakin hecelerim kırılır,
Ve lakin kelimelerim biter de,
Öylece kifayetsiz kalır diye çok korkarım.
Gel sen şiirim ol yine bana.
Ne bileyim…
Belki bir gün…
Uzlaşırız papatya özlü bir lalenin kalp kapağında.
Cemre.Y.

Kırılgan Şiirler

...Kırılgan Şiirler...
Elimde eskimeye yüz tutmuş mısralarım çoğaldıkça,
Heceleri aynı olmasa dahi zemheri, hep aynı zemheriyse,
Gecenin ayazı, hep aynı, ayazsa,
Üstelik mevsimi fark etmeden!
Yalancı bahar rüzgarları aynı ritüelde seyrediyor,
Denizin mehtabı aynı duyguları hissettiriyorsa,
Aşık bir kalbe ve yahut melankolik bir yüreğe!
Ne fark eder ki,
Ocak on yedi, yıl, iki bin on dokuz ise.
Ömrün her yanı...
Kırılgan şiirler işte ve üstelik...
Maya takvimine göre de kıyamet de çoktan kopmuş olmalıydı zira!
Buğulu camlardan,
Ufkunu göremediğim geleceğime bakmaktan sıkıldım.
Kelimelerimin dilinin rengini değiştirmeye karar verdim.
To be continued!
Cemre.Y.

Mutlu Yıllar Adamım

...Mutlu Yıllar Adamım.. Sana yalnızlıklar yüklü, Mısra mısra ömürler sakladım adamım. Sana kimsesizlikler yüklü, Hece hece hayatlar sakladım. Sana ömrümün son yirmi yılı boyunca, Küçük küçük çam dalları sakladım. Sen gelince yeni yıllara, İçi dışı biz olan yeni hayat ağaçları dikeceğim. Sen gelince şiirleri de geçeceğim, Her yıl sana "Mutlu yıllar adamım!"diyeceğim. Cemre.Y.

Bu Gece Şiir Filan Yok

…Bu Gece Şiir Filan Yok…
Bu gece şiir filan yok azizim,
Zira ellerim, ayaklarım zemherili kış ayazı hala.
Dem gitmiyor yürekten kelama ki,
İki hece od eyleyeyim geçmişten geleceğe,
Öyle safi yürekde değil ha!
Ciğerinden beridir, hala sevdayı hatırlayan yüreklere…
Elbet, iki satırlık hayal olsun çizerdim bir yerlere de,
Eğer ki şimdi'm den yarınıma boşvermişliğim bari kalsaydı.
Yok yani, içim dışım tufan alevi de,
Bütün hücrelerim donarak ölmeye meyilli.
Cemre.Y.

Bana Ne

...Bana Ne...
Üç beş heceyi cümle eyleyip bir araya getirdik diye...
Emek pazarlığı yapanlar varmış,
Olmaz azizim, olmaz!
Hele artık şiir ettiyse içindekiler,
Hiç mi hiç olmaz.
Emek filan değildir bu.
Zira emek dediğin zanaatkarların işidir,
İlmek ilmek nakış ederler ellerinde evirip çevirdikleri her neyse!
Üstüne de niyet eylerler ya hani üç beş kuruş gelirse diye.
Bilmiyorsanız öğrenin azizim.
Ne diye egomu yükselten Türk dilinde yer almayan,
Günümüz güncel sıfatlarını kendime yüklenmeyişimi hiç merak eylediniz mi?
Şiir dediğin yürek işidir,
Öyle aman, zaman, ego tatmini filan dilenmez.
Bilmiyorsanız öğrenin azizim.
Emek...
O şiirin harf harf hece olup,
Kelimeye taşıp, cümlelerden aşana kadar,
Mısralar dolusu kusana kadar ki olan eylemler sırasıdır.
Soran olursa...
Onun şiirleri reflü ifrazatı dersiniz!
Ciğer sancısına dokunduğum da olursa,
Hani paralel hayatlar denkleminde...
Sevgiyle karşılarım, şefkatimle gülümserim.
Yoksa kim beğenmiş, kim paylaşmış,
Kim methiyeler düzmüş...
Açıkçası bana ne!
Cemre.Y.

Öperim Kirpiklerinden

...Öperim Kirpiklerinden...
Kim bilir kaç geceler boyu
Uyumadan hemen önce alet ettim seni yalnızlığıma ihanet etmeye.
Kaç günaydın biriktirdim dudaklarının gül kıvrımından gizlice öperken.
Kim bilir kaç rüyamda sayıkladım ismini şeytan beni aldatırken.
Kaç kere utandım yaptığım onca yaramazlığımdan.
Kaç kere varsın olsun helalim o benim diye kandırdım kendimi.
Kim bilir kaç kere unuttum seni, kaç kere geri döndüm o şiirin içine...
Kim bilir kaç kere mısralar arası cümlelerin içine gizlendim.
Kaç kere kelimeler arası hecelerinin içinde saklambaç oynadım kendimle.
Şimdi bunca vakit sonra...
Tenim terine bunca susamışken...
"İki kadeh şiir içelim." deme
Sonra Allah ne verdiyse severim seni de...
Sonra gidersin sen de...
Bütün gidenlerim gibi sende gidersin.
Öperim kirpiklerinden adam.
Gözünün yaşından öperim seni
Yüreğinin atışından öperim.
Kim bilir kaç kereler içimden çığlık çığlığa
"Sen böyle şiir içi daha güzelsin.
Kal bence." dedim sana.
Ama gitme.
Cemre.Y.

Susuyorum

...Susuyorum...
Susuyorum...
Neden mi?
Çünkü onun adı Eylül'dü,
Tıpkı kızım gibi...
Boğazıma düğümlenip de avaz avaz
Yutkunamadığım uzun uzun cümlelerim var hayatımıza dair!
Ne zaman harflerim bir araya gelip de
Hecelemeye başlasa...
Hıçkırıklarımın sus çektiği uzun uzun cümleler sus çeker.
"Biz ucuzundan kurtulduk çok şükür,
Namus'larımız yerli yerinde!" derken bile...
Üstümüze yapışmış çoktan,
Bize emelleri kadar dokunamanayan o kirli ellerin,
O sapkın bakışları...
Kaç kere affetsek de geçmişimizi
Beyinlerimizde saplantılı hep o iki soru,
Kemiriyor ömrümüzün geri kalanını!
"Ya kurtaramasaydık kendilerimizi!"
"Peki bize cennet vaat edilen o yaşlarımızda,
Bizi yaratan o Rab, o Allah neredeydi?"
Cemre.Y.

Hiç Mi Yoktu

...Hiç Mi Yoktu...
Bu fon müziğinde ne şiirler yazılırdı ya
Sen var mısın,
Yok musun anlayamadım ki mısralara dökülsün heceler...
Başladı mı, bitti mi, yoksa hiç mi yoktu hiçbir şey!
Yoksa yok olan ayrılıklarmıydı da biz hep vardık bir yerlerde.
Cemre.Y.

Vazgeçebilmek

…Vazgeçebilmek…
Aslında şiir de bir nevi vazgeçebilmek erdemidir.
Boğazının ilmeğine takılan onca harf,
Onca hece, onca kelime,
Onca ipe sapa gelmez cümle varken,
Her birini teker teker yutkunabilip,
En anlaşılabilir sadelikte,
Okuyana sunabilmek eylemidir.
Oysa bir girebilseler o an'da yüreğimize!
Vay ki hallerine vay!
En acısını çektim diyenlerin bile ciğeri kül olur.
Cemre.Y.

Sen Sev Yeter Ki

…Sen Sev Yeter Ki…
Sen sev yeter ki,
Ben hece hece öperim tüm coğrafyanı.
Cemre.Y.

Peşine Düştüm

…Peşine Düştüm…

Uzun zamandır, harflerimin, hecelerimin,

Kelimelerimin, cümlelerimin,

Mısralarımın peşine düştüm,

Ecelimin ilk katli vacibini bulduğum an…

O yaprak kımıldayacak!

Zaman evrendeki paraleliyle buluşacak! Cemre.Y.

Nokta

…Nokta…

Ve Sen...

Neyse ....

Şimdi yazsam...

Şimdi sana dair ne yazsam...

Mührümüz dağılır!

Varsın...

Sus olsun bizi...

Bize saklayan bütün o heceler!

Konuşursak dağılabiliriz.

Sana susarak…

Koskocaman bir…

"Nokta!" Cemre.Y.

Doğrudur

…Doğrudur…
Adam, ağılı cümlelerden dar ağacı yapmış,
Can kırıklarıyla dolu kelimeleriyle urganını asmış,
Ciğer acısı harflerinden heceleriyle düğüm atmış,
Susa susa bağır çağır kendi iskemlesine tekme atıyor…
Ve siz bütün bunları hadi hissedebilmeyi geçtim de
Tek mısrasını dahi okumadan
Adamın kırk yıllık ömrünün içinde kopan intihar sürülerine,
"Muhteşem!"diyorsunuz öyle mi?
Çoğunlukla cinsimden de utandığım doğrudur,
Kıra, eze bize ya çoklu mezarlar,
Ya da çoklu yalnızlıklardan oluşan
Toplu intiharlar bıraktılar diye.
Cemre.Y.

Vakit Tam Değil

…Vakit Tam Değil…
Senin için sustuğum bütün şiirlerin
Hepsini,
Dökeyim istiyorsun biliyorum hecelerime
Yazıyor..
Yazıyorr..
Yazıyorrr...
Susuyorum....
Yetmiyor lan literatürlerdeki
Bütün kelimeler bir sen etmeye...
Seni seviyorum desem az...
Senle gurur duyuyorum desem az...
Her şey az...
Ölsem uğruna desem...
Vakit tam değil...
Cemre.Y.