Neyse Gülümseyelim Bari

...Neyse Gülümseyelim Bari...

Taze kesilmiş çimen kokusuyla uyandım yeni güne.

Gündüzü yaşadığım kabustan sonra,

Gecesi gördüğüm rüyaları hatırlamıyorum çok şükür.

Sabah sabah domatesli pirinç pilavı düştü aklıma

Hatta biraz da zencefil de kattım.

Mükellef bir kahvaltı yapmayalı ne kadar oldu acaba?

Ne çok severdim oysa peynirin her çeşidini,

Zeytinin her rengini sunum sunum kendime sunmayı.

Neyse gülümseyelim bari.

Gülümseyince o da, bu da, hepsi de geçmiş oluyor nasıl olsa.

Cemre.Y.

Vicdan İşte!

...Vicdan İşte!...

Sanki bayrammış da,

Mahallenin hiç tanımadığı tüm zenginlerinin ellerini öpüp,

Tomar tomar paraları cebine indirmiş gibi,

Kaldırım kenarında durmuş

Paralarını döke saça saymaya çalışıyordu.

Sanırsın o, beş yaşındaki en küçük yaramaz kardeşim!

Sanırsın ben on bir yaşımdayım, bir küçüğüm on.

Tanımadığı insanların asla elini öpmeyen biz.

Eh haliyle de...

Şekerden başka bir şey toplayamamış olan bize sırtını dönmüş,

Yerden toplamaya çalışarak yeniden saymaya çalışıyor,

Sayamadıkça daha çok dökülüyordu paraları.

Etrafta onu kolaçan eden çingene çocukları

Ortalık sakinleşince doluşacaklar yere dökülenlerin üzerine!

Dayanamayıp yanına yaklaşıyorum,

Toparlayıp cebine sokuşturuyorum paralarını.

"Eve git!" diye kızıyorum ama nafile!

Ben kızdıkça o kahkahalar atıyor umursuzca.

"Çikolata alacağım ben!" diye bağırınıyor sokak ortasında.

"Sizin paranız yok diye kıskanıyorsunuz hep beni." diye çığırınıyor!

Kıyamıyorum yine de,

Sayamadığı paralarını toparlayıp bakkala götürüyorum,

Abur cubur ne isterse dolduruyor naylon poşete.

Kasadaki kızın gözleri parlıyor paraları görünce.

Ederini verip, kalanı cebine doldurup zorla eve götürüyorum.

Biz kardeşimle topladığımız bayat şekerleri anneme verirken,

O salonun ortasındaki halıya oturup bacaklarını açıyor kocaman,

Elindeki abur cubur poşetini boşaltıyor bacaklarının ortasına.

Bir onu açıyor ucundan bir ısırık,

Bir diğerini açıyor kenarından kocaman bir ısırık.

Hiç kimse de hiçbir şey demiyor ona.

Çünkü "Bar bar bağırıyor bunları ben kazandım kime ne!" diye!

Yalan yok, yutkunuyoruz ama!

Hiç de yeltenmiyoruz ondan bir ısırıkçık olsun istemeye!

Hiç kimse de bize bayram harçlığı falan da vermiyor zaten.

İşte bugün, tam da o günü yaşattı bana babam olmayasıca!

Kendine sigara almaya giderken,

Artık sayamadığı paraları sokağa saçarken,

Yerden toplayıp toplayıp tekrar yere dökerken o anı yaşattı bana.

Komşu dükkandaki insanlar pis pis ona sırıtırken

Tam da o duyguyu yaşattı bana.

Bakkala götürüp sigarasını aldım,

Parasını sayıp cebine doldurdum zar zor eve yolladım lakin,

Hala aklımın kenarında bir soru!

Yere döküp saçılan o paralar acaba kendi emeklisinden olanlar mıydı,

Yoksa onun yüzünden kanser olan,

Bir küçük kardeşimin ve eşinin çabasıyla malülen emekli olup,

Tek bir emekli maaşını bile doya doya yiyemeden ölen anamın hakkı mıydı?

Çifter çifter emekli maaşa konan o adamın

Gözümün içine soka soka,

Tekrar tekrar saymaya çalıştığı paralar saçılsa mıydı!

Birileri bir kenarda sümsüğü yapıştırıp,

Elinde belinde ne var ne yok soysa mıydı?

Lakin öyle hık diye ölmezdi ki böyleleri,

Yanarlar, yakarlar, hiç olmadı sakat kalırlar,

Canları sağ, yakınlarına sakat yaşar giderlerdi.

Bir de serde olmaz olasıca vicdan var tabi.

Onlar bilmezler.

Döke saça, yaka yıka yaşayıp giderler de.

Vicdan işte,

O da...

Kimlere konacağını biliyor demek ki!

Cemre.Y.

Günaydın Cumartesi

...Günaydın Cumartesi...

Sanki kabuslarımı bölüp beni kurtarmak istercesine,

Taze demlenmiş kaçak çay kokusuna uyandım bu sabah.

Kavurucu sıcaklarla geçen günler ve gecelerden sonra,

Ayağıma hafiften bir rüzgar dokundu hiç yoktan.

Aralık penceremden sızıp tülümü kımıldatıyordu.

Kalkıp mutfağıma süzüldüm, çay demledim kendime en kaçağından.

Günaydın hayat, günaydın cumartesi, günaydın canım kendim.

Bana daha çok günaydın.

Hadi şimdi küçük bir tebessüm yerleştiriver dudağının kenarına.

Yaşanacak günlerimiz var daha!

Cemre.Y.

Uyu... Yavrum... Uyu

...Uyu... Yavrum... Uyu...

Neredeyse aklıma düşecektin bu gün,

Neredeyse sızım sızım sızlayacaktı ciğerimin köşesi!
Durduk yere yine...
Özlemelerin iskelesinde tek başıma oturmayayım diye,
Yordum kendimi tüm gün!
Önce toz, kir ne varsa yudum, yıkadım, yok ettim evimden,
Sonra sanki misafir gelecekmiş gibi
Tencereler dolusu yemekler yaptım ne zaman yerim bilmem.
Tam nihayet yine gittin aklımdan da yüreğimden de derken.
Kalbimin notaları çook eskilere götürdü beni,
Sana rast makamı şarkılardan ninniler söylerdim ya hani!
Elbette bütün ninnilerinin hepsi,
Ahmet Kaya'dan şarkılar, Yusuf Hayaloğlu'ndan şiirler değildi.
Sana rast makamından sözünü içime yuttuğum,
Bir sürü şarkının nağmelerini sunardım her biri, birer ninni gibi.
"Vuslatından gayrı el çektim yeter ey bî-vefâ
Dilfigar ettin beni şimden geru eyle safâ"
Ne de güze söylerdi Muazzez Abacı!
Sonra Nesrin Sipahi ile Nihavent Makamından
"Biraz kül biraz duman, o benim işte..." diyerek devam ederdik.
Daha da olmadıysa,
Kürdili Hicazkara geçer Mediha Sen Sancakoğlu'n dan,
"Bu ateşi sen yaktın içime, gel de sen söndür." diyerek
Beraberce ağlardık sen kollarımdayken.
Ağlayınca herkesin uykusu gelirdi zaten,
Uyu...
Yavrum...
Uyu...
Cemre.Y.

Nem Yapışığı

...Nem Yapışığı...

Düş yorgunluğuyla geçen nem yapışığı bir geceden sonra

Uykusu yastığına yapışmış derin bir mahmurluk var üstümde

Yeniden uzansam yatağıma rüyası kabus olur

Güne günaydın desem günü dalgın olur.

Ya en sadesinden bir kahve

Yahut en demlisinden bir çay?

Zira yaşamak lazım, hem de inadına!

Cemre.Y.

Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde

...Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde...

Ne vakit sessiz bir yüzleşmeyle karşılaşsam bir yerlerde,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Gözyaşlarım hıçkırıksız dökülüyor göz pınarlarımdan

Çünkü gerçekten ben bu, bana yapılanları hak etmedim.

Ki ömrüm boyunca da

Kimsem tarafından ihanete uğramamak için gereken her şeyi yaptım.

Lakin aldatıldım.

Hep, herkes tarafından aldatıldım.

Belki de sırf bu sebepten

Cinsiyeti fark etmeksizin yeni hiçbir insanı hayatıma dahil etmedim.

Yine de yalnızlık bazen çok büküyor boynumu.

Güvenmek istiyor bir yanım birine, bir şeylere.

Bak yine oldu işte,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Cemre.Y.

Sorsan Herkes Şair!

...Sorsan Herkes Şair!...

Salon köşelerinde unutulmuş da, yaprakları tozdan görünmez olmuş plastik çiçekler gibi,

Hiç durmadan dize dize diziyorlar yapay zekalı şiirlerini, sorsan herkes şair!

Siz hiç sandık köşesinde unutulmuş kurutulmuş canlı çiçek gibi şiirinize rastladınız mı?

Çiçeğe dokunsan sanki hala yaşıyor, cümlesine dokunsan sanki o andasın gibi oldu mu size hiç!

Cemre.Y.

Bilemedim Sevmeden Önce Sevilmenin Değerini

...Bilemedim Sevmeden Önce Sevilmenin Değerini...

Hiç olmayacak bir zamanda,

Hiç de aklımda olmayan bir şarkıya denk geldim bu gece.

Bana bu şarkıyı hediye ederken bütün hayatımın hayali vardı gözlerinde.

Bilemedim sevmeden önce sevilmenin değerini,

Sevilmelerimin kıymetini bilemediğimdi.

Uçarı gençliğimdeki beni affetsin gençliğimin aşığı.

Sevemedimdi o zamanlar, beni benden çok seveni.

Cemre.Y.

Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar

...Ağlamasın Yaramı Tanıyanlar...

Acılarımın acıları gözyaşlarımı durduramadıkça,

Nasıl olur da benimle benzer acıları yaşamış olanlar,

Tek bir damla gözyaşı dökmeden sadece dinleyip,

Üstüne üstlük;

"Sakın ha!

En kötüsü ne olabilir ki diye merak etme!" dediklerinde,

Benim yaşadığım kadar acıyı

Hissederek yaşamamışlardır demek ki derdim hep.

Varmış.

En kötüsü de varmış!

Anlatamadığımda, ağlayamadığımda anladım.

Gençtim, o zamanlar gözyaşlarım da gençtiler.

Bilemezdim ki bu derin yaralar beni,

Yüreğimin en çiziğinden, en çok acıtırlar.

Ağlamasın yaramı tanıyanlar.

Ben artık ağlamıyorum çünkü.

Bu yaşıma kadar ben, sayamadığım kadar öldüm.

Ama sorsalar, nefes alıyorum hala.

Ve artık asla merak etmiyorum

Ömrümün en kötüsü ne olabilir cümlesini.

Yiten gitti çoktan.

Varsa yeni güne, yeni cesaretin,

Yarın yeniden doğarız nasıl olsa.

Gelsin, gelecek olanın iyisi,

Hem daha iyisi ne olabilir ki?

Cemre.Y.

Pazartesi

...Pazartesi...

Hatırlayamıyorum ki,
En son ne zaman küstürüldüm pazartesiye.
Oysa ne çok severdim bugünü yeni bir başlangıç diye.
İşim olsa da, işsiz de olsam mutlaka severdim pazartesileri.
Birkaç zamandır adı bölümü boş bırakılmış,
Hükümsüz bir kimlik gibi bendeki hükmü!
Geçer mi bilmem,
Hadi diyelim geçti lakin,
Eskisi gibi severek sevebilir miyim ki seni.
Cemre.Y.

Elbet Bir Gün Şöyle Ağız Dolusu Kahkahaların Da Zamanı Gelecek

...Elbet Bir Gün Şöyle Ağız Dolusu Kahkahaların Da Zamanı Gelecek...

Dudağımın kenarına izinsiz yerleşiveren uçuk yarası
Gülümsemelerimi acıtsa da,
Gelip konmalaranının zamanını aksatmadığı için
Her yıl aynı zamanlarda sadece onu ve kendimi affediyorum ben.
Ötesi hep...
Vakitsiz gelip geçen hayat kırığı zaten.
Durup durup yüreğimi incitmeye değmez diyerek
Sağ elimi de kalbimin üzerine koyarak
Acıtmadan, incitmeden, üzmeden,
Hafiften bir tebessüm yerleştiriveriyorum dudaklarıma.
Elbet bir gün şöyle ağız dolusu kahkahaların da zamanı gelecek.

Cemre.Y.

Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!

...Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!...

Ey benim canının içi ciğerinden kırılmış yüreğim,

En çok sen bilirsin halbuki, yeterince özlüyorsan özleneni,

Değiyorsa hani özlemelerin her haline,

Yeter ki yola çık

İmkansızlıklar durağını geçip,

Olasılıksızlıklar zincirini de aşınca

Gayri deniz de senin, kum da, kumsal da.

Hatta az daha kordon boyu sahil yanlarının hemen ötesinde

Sana gülümseyerek upuzun kulaç kulaç sarılır sana.

Tam da beklenilenlerin beklenmez olduğu son durakta

Razıysan gel sarıl koynuma der,

Güneş de benim, deniz de,

Hatta belki yeterince mutlu yolcularsam seni,

Yorgun geçmişini de geçmişine bırakırsın.

Hatta...

Belki evinin penceresinden ışıldayan ay olurum da

Bir yıldız düşürürüm sana, dilekler tutarsın gülümseyerek.

Öperim omuz başlarının mutlu güneş yanığından.

Hadi şimdi yeniden gülümse hayata, inadına!

Cemre.Y.