Gitme Diyebilsem

...Gitme Diyebilsem...

Nede güzel salınıyor saçların,
Işıl ışıl parlıyor gün ışığında!
Sesinden kırgınlık akıyor koltuğunun kenarlarına ama!
Yine de yıkatmam perdeleri,
Bir kaç yumuşak bakış asıldı çiçeklerine.
Kokunu çektim ciğerlerime de,
Bir tek kere daha sarılsam bedeninle beraber yüreğinin tellerine...
Ve...
"Gitme!" diyebilsem.
"Benden bir tek kere daha gitmeee!"
Cemre.Y.

Arın Ruhum!

...Arın Ruhum!...

Arın ruhum!

Tozlarından arın.

Seni kirletmek isterken yakaladığın,

Yalancılardan da,

Yürek dolandırıcılarından da arın.

Korkma yokluklarına alışamamaktan.

Acıtmaya acıtır lakin geçer.

Hiç değilse,

Sahte sarılışlarla ömrünü törpüleyemezler artık.

Arın ruhum!

Ömrüne ömür verdiğin bile olsa,

Hiç usanmadan seni incitmekten zevk alan,

Seni yormaktan yorulmayan herkesten, her şeyden arın.

Cemre.Y.

Yine Yanlış Yaptın Bana

...Yine Yanlış Yaptın Bana...

Pencere önü çiçeklerimin toprağını eşeledin ya

Sordun mu istiyorlar mı senin ellerini?

Memnunlar mı onların düzenine çomak sokmandan!

Oysa ben yine kıyamayıp almıştım seni evime.

Sen pişmanlığınla yüzleşecek yere

Eline ne geçerse fırlatıp attın camdan aşağıya da ne geçti eline?

Şimdi pencere önü çiçeklerim de kırgın sana.

Bir tek yapay çiçeğin umurunda değilsin.

Tıpkı benim gibi kırıla kırıla kırılacak yeri kalmamış onun da.

Yine yanlış yaptın bana ama...

Varlığınla sevinçlendirmedin ki yokluğuna üzüleyim.

Cemre.Y.

Yeter Ama!

...Yeter Ama!...

Bir tek güven kırıntısı bari bırakmış olsaydın bende!

Hadi yüreğini bıraktım, gözlerinde azıcık olsun pişmanlık olsaydı.

Belki dayanamazdı yüreğimin yufkası ama...

Sen, bunca yıl sonra,

Hala yakıp yıkmaya gelmişsin bendeki seni.

Aldıklarını aldın, kırdıklarını kırdın da,

Yeter ama!

Çıkma bir daha da karşıma.

Yoksa bir tek imdat çığlığıma bakar önümden yok olman.

Bana kıydın, sana kıydın, bize kıydın.

Ömrünü hiç uğruna harcadın da ne geçti eline be çocuk.

Şimdi sadece sararmış fotoğrafların kaldı elinde de değdi mi yani.

Cemre.Y.

Çünkü Sen Yoksun

...Çünkü Sen Yoksun...

Bugünlerde nice çabalasamda

Eskiden elekle evime, yüreğime taşıdığım güneşi

Aynı kalbur elekle içime atıp yaşatamıyorum kendimi

Çünkü artık içinde sen yoksun eskisi gibi.

Cemre.Y. 

Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam

...Ne Vakit Seni Özleyecek Olsam...

Hiç boşuna rüyalarımı meşgul etme ciğer çiziğim,

Daha ben onlara yeni umutlar, yeni hayaller ekeceğim.

Hiç boşuna arada bir yüzünü döküp, üzgünmüş gibi,

O yosun yeşili gözlerini dikme gözlerime.

Tam istediğin gibi çekildim ben senin ömründen.

Ki zaten ne vakit seni özleyecek olsam,

Mıh gibi aklımda "Ben sensizken daha mutluydum." deyişin.

Yeni yeni öğreniyorum işte ben de, sensizken nasıl mutlu olunuyormuş.

Cemre.Y.

Gibi'dir İşte, -Mış Gibi

...Gibi'dir İşte, -Mış Gibi...

Dün gece kırgın yürekler denizinin bir başka sahilindeydim.

Hani şu!

Denize çok uzak ama birkaç adım daha atsan oradasın gibi.

Hani şu!

Ormana çok uzak ama birkaç adım daha atsan tam ortasındasın gibi.

Lakin o birkaç adım'lardan da çoktan çok yorulmuşuz gibi!

Dertlerin derya olup taştığı,

Herkesin birer sandal olduğu o günler zaman aşımına uğramış gibi.

Gibi'dir işte, -mış gibi.

Hani şu!

Bizden kaybolan o kayıpların,

Çoktan kaybolmaya niyetli kayıplar olduklarına emin olduğumuzda,

Onları saldığımız o anın acısını artık hissetmemek gibi.

Değmezmiş gibi değil de, bizden yanası, çoktan yanmış gibi.

Vicdanın rahat, gönlün senden memnun.

Çünkü nihayetinde...

Kuş cıvıltıları kesildiğinde onlarla beraber uyuyorsun,

Bir ayak çıtırtısı duysan onlarla beraber uyanıyorsun gibi huzurlusun.

Bir tek...

Arada bir, sen onların hassasiyetlerine,

Ki genellikle sık sık, onlara bile fark ettirmeden çok özendiğinde bile...

Yola değil de, yürütecek olana en güvendiğinde,

Hani sızım sızlıyor ya diz kapağının bütün can özü!

İşte o kırıyor hayalinin dahi güvenini.

Çünkü sen hayata yalpalıyorken,

Çoktan gidilmiştir o yollara,

Çoktan aşılmıştır o duvarların ötesi.

Tadı tadılmış, duası okunmuştur hayatın her anının.

Şimdi o yollar sana da, onlara da kapanmış olsa onlara ne gam!

Sanki sen, o anlara değmiyormuşsun gibi gülmüşlerdir çoktan.

Sanki sen, o anları anlayamazmışsın gibi ağlamışlardır çoktan.

Ama kesin kes, herkes, her suskunluklarında sadece kendilerini düşünmüşlerdir.

Yani şimdi senle de yaşanacak yeni anıları, sensiz yaşamışlardır çoktan!

Seninle olan her yeni an, her şey, gibi'dir işte, -mış gibi hissedersin acıdır, acıtır.

Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...

Günaydın ey benim kırgın kirpiklerini tel tel öptüğüm.

Uyandıysan yeni güne,

Pencerenin perdelerini kenara sıyırırken,

Mor çiçekli sarmaşığın sana selam verdiyse gülümse.

Gitti, daha da gelmez dediğin güneş,

Bulutları kovalayıp konduysa terasının baş köşesine,

Hafif bir rüzgar öptüyse omuz başlarından gülümse.

Sade kahvenin yerine güne demli bir çayla başladıysan,

Aç karnına içilen ilaçlarına bu sefer ara verdiysen,

Derin bir nefes çektiysen sigaranın dumanından,

Her şeye rağmen, herkese rağmen yaşıyorsan,

Gülümse!

Hem de hayata inadına gülümse.

Günaydın ey benim pazar sabahım sana da günaydın.

Cemre.Y.

İnadına Gülümse

...İnadına Gülümse...

Sana küçücük bir bebeğin gözlerinden bakıyorum ey hayat.

Ne kadar da kocaman, ne kadar da korkutucuydun öyle.

Bakma sen aradan tam elli yıl geçtiğine,

Hala en ufak bir kırgınlığıma bakıyor o günün, o anına dönmem.

Yine de mademki uyanıyorsak her yeni güne,

Küçücük bir bebeğin gözleriyle bakmak lazım hayata.

Ama bu sefer hiç korkmadan

Ve evet her sefer,

İnadına gülümseyerek bakmak lazım hayata.

Cemre.Y.

İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!

...İçimde Bir Yerler Seni Hala Seviyor!...

Ey benim gözlerinin yosunundan çiy damlaları topladığım.

Sana hafif rüzgarlı bir ağustos ikindisinden sesleniyorum.

Her ne kadar sesim,

Ses tellerime ulaşıp dudaklarımdan çıkmasa da,

Ruhumun derininden avaz avaz fısıltılarla sesleniyorum.

Seni affedemediğimden beri,

Bütün affettiklerimin, tüm aflarını da sildim bilesin.

Bana bütün ayıp edenlere nefret dahi hissetmezken,

Yani tamamen duygusuzken,

Sana, sadece sana hissiz değilim bilesin.

Ciğerim ve yüreğim ve dahi ruhumun her yeri sana kırgın olsa da,

Sana bir daha asla kaburgalarımızı çatlatırcasına,

Eskisi kadar saf güven ve sevgiyle sarılmayacak olsam da,

İçimde bir yerler, söz geçiremediğim hücrelerim her bir tanesi,

Seni hala seviyor ya, sen kendini benden nasıl mahrum ettin duy istedim.

Cemre.Y.

Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!

...Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!...

Ey benim canının içi ciğerinden kırılmış yüreğim,

En çok sen bilirsin halbuki, yeterince özlüyorsan özleneni,

Değiyorsa hani özlemelerin her haline,

Yeter ki yola çık

İmkansızlıklar durağını geçip,

Olasılıksızlıklar zincirini de aşınca

Gayri deniz de senin, kum da, kumsal da.

Hatta az daha kordon boyu sahil yanlarının hemen ötesinde

Sana gülümseyerek upuzun kulaç kulaç sarılır sana.

Tam da beklenilenlerin beklenmez olduğu son durakta

Razıysan gel sarıl koynuma der,

Güneş de benim, deniz de,

Hatta belki yeterince mutlu yolcularsam seni,

Yorgun geçmişini de geçmişine bırakırsın.

Hatta...

Belki evinin penceresinden ışıldayan ay olurum da

Bir yıldız düşürürüm sana, dilekler tutarsın gülümseyerek.

Öperim omuz başlarının mutlu güneş yanığından.

Hadi şimdi yeniden gülümse hayata, inadına!

Cemre.Y.

Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!

...Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!...

Adanan koca bir ömürden sonra,

Ben bir daha hiç ayrılmaz sanırken yollarımızı,

Sen küçük küçük, her biri birbirinden koskocaman

Gizli yaftalar biriktiriyormuşsun meğer içinde!

Üstüm başım yalnızlık doluyken izin veremezdim buna da.

Öylece açtım avuçlarımı göğe,

Susmak en güzel elvedaydı, sustum bende!

Ama sen...

Nasıl olup da kayıp gittin yüreğimden.

Dün seni sordular yine!

"Artık anahtarlarımız aynı değil." diyemedim.

"Ona karşı kapım pencerem hala kırık ama

Buna rağmen, bir daha asla,

Ciğerimin baş köşesine konamaz!" diyemedim.

Gönlümün sana ne kadar çok,

Gücenik olduğunu bilsinler istemedim.

Ah, vah edip, seni vefasızlıkla suçlasınlar istemedim.

"İyidir inşallah!" dedim.

"İnşallah iyidir."

Cemre.Y.

Başka Bir Bayram

...Başka Bir Bayram...

Şöyle bir yokladım da içimin içini,

Artık acıtmadan anlatabiliyorum yaralarımın sebeplerini.

Geçmiş de geçmiş, bitmiş nihayet.

Kolay olmadı tabi!

Kırgın yürekler denizinde boğula boğula öğrendim yaşamayı.

Ondan mıdır bilinmez ama bu bayram başka bir bayram.

Kendi kendimin ellerini öptüm misal,

Çocukluğumdan sevdim kendimi, yetmez mi?

Cemre.Y.

Yorgun Yürekler Denizi

...Yorgun Yürekler Denizi...

Yorgun yürekler denizinde el ele vermiş hep beraber boğuluyoruz.
Birileri hayatlarımızla oyun oynarken, keyfine bakıyorken hem de.
Kumsala çizip durduğunuz büyüklü küçüklü kalpleri ise,
Sanal dalgalar savurup götürüyordu denize.
En sevdiğimiz kendi kenarına çekilmiş rahatına bakarken,
Yanık canlar ordusu gibi kırıp duruyoruz cümlelerce.
Cemre.Y.

Geçecek Gibi

...Geçecek Gibi...

Uyanılamayan sabahlardan birindeyim sevdiğim,

Hani böyle yorgunluk desem değil,

Kırgınlık desem hiç değil!

Yatağımla, yorganımla, yastığımla vedalaşalı çok oldu oysa.

Öksürük nöbetleriyle kalktım diye mi böyleyim acaba?

Halbuki güneş bir açsa...

Gülüverse penceremden,

Yüzümden bir makas alsa geçecek gibi bu hissislik.

Gülümseyecek gibiyim yeniden hayata,

İnadına!

Cemre.Y.

Siz İki Kardeş

...Siz İki Kardeş...

Şimdi siz iki kardeşe nasılsınız diyemiyorum bile...
Şimdi belki de siz, iki kardeşi birbirinizden ayırmaya kalkacaklar bile olabilir!
Sizi seviyorum, bunu bilin yeterli.
İki kardeş her şartta ve nasıl olursa olsun asla ama asla ayrılmayın ve de sizi ayırmalarına,
Fikir ayrılıklarına düşürmelerine izin vermeyin.
Rahmetli eniştem en çok, kız ya da erkek evlat sahibi olmak yerine.
Kendisine destek olacak bir karındaşı olsun isterdi.
Bu maddiyat falan değildir yahut sınırsız sadakat da değildir.
Ama ufacık bir kırgınlık olsa dahi,
Bunu birbirinize başkalarını karıştırmadan yahut fikri dahi sorulmadan,
Kendi kendinize...
Misal sana ya da ona uygun olmasa bile yani ille de haklı olduğunu bildiğin halde
Başkalarının laf sokuşturmalarıyla haklılığını savunmak için
Kırıp dökmeye gerek duymadan azıcık bir nefes alın.
Durun, dinlenin, dinleyin, sadece birbirinize karşı duygu akışınızı sağlayın.
Siz iki kardeş büyüyene kadar bir başına sayılırdınız.
Tıpkı ben ve kızım gibi.
Hayat mücadelesi devam ederken, kim kimin evladı, kim kimin kardeşi,
Kim kimin annesi yahut ablası kesin çizgilerle belli değildi
Nasıl olsundu ki!
Önünüzde, önümüzde koskocaman bir hayatta ama sapasağlam kalabilme mücadelesi vardı.
Şimdilerde göreceksiniz ki meğer ne çok seveniniz varmış ki elbette var!
Ama bunların içinde maalesef ki...
Çokça da yıkılıp yenilmenizi görmek isteyen insanların da

Gerçekte insan bile olamadıklarını göreceksiniz!
Hepsi birer birer bu anları bekliyor ve geçmişte,
Sizin iki gülüşünüzü çok görmüş olduklarını ispatlıyor olduklarını kanıtlamak için
Gizli birer sansar gibi incitecekler!
Zaman gelecek birbirinizi suçluyor olacaksınız, sen beni doğru anlamadın, anlamalıydın diyerek.
Ya da biriniz diğerine diyecek ki, sen olmasaydın yeterdik biz birbirimize!
Bu esnada başkaları…
Hep sırtlan gibi sırıtıp kıskançlık yahut çekememezlik anlarının hüsran oluşunu zevkle izleyecekler!
Buna asla izin vermeyin!
Misal ben yıllar sonra kimliğimde baba adı yazan adamla beraber,
Çok sevdiğim eniştemi son yolculuğuna uğurlamak için aynı araçta bulunmaya mecbur kaldım.
Çünkü işsizdim, durumum yoktu.
Emekli maaşı desen anca ayı zor atlatıyor.
Benim canım kardeşim…
Arabanın arka koltuğunda ikimizin ortasında size gelirken ve giderken set oldu aramızda.
Onunla aynı havayı soluyamadığımı bildiğinden ama yine de,
Din'di, yok beddua ederdi korkusundan onu def edemediğindendi bu sabrı ve davranışı!
Bildiğin yeğenim arabayı kullandı, kardeşimin eşi ön koltukta çünkü karısı yani!
O, bütün bu çirkef kayınpederine katlamayı kocasının hatrına kabul etmek durumunda hissederken
Bir de tutup orta koltuğa alacak değildi ya!
En doğrusu böyleydi.
Yani demem o ki!
Bir şeyleri daha çok korumak için diğer şeylere katlanmak gerekir ve de bu şarttır bazen.
Eğer başka seçeneğin yoksa tabi!
Katlanacaksınız!
Ele güne karşı değil!
Biri birinizin hatırına iki karındaş olduğunuzu unutmayacaksınız!
Yoksa ne olur bilinmez ama!
En kötüsü olmaz en azından!
Benim son kardeş efendi sağa sola şov yapmak isterken kendini yaktığında!
O videoyu görünce…
Hiç canım yanmaz sanıyordum!
Ama onun, o meydanda çığlıklarını, acı içinde feryatlarını figanlarını duyunca!
Hemen, ömrümüze kaç yıldır ayrılık otu doğranmış evladımı arar,
Bak ben işte o sırada iş yerinde çalışıyor olduğum için suçlu değilmişim!
Çalışmak zorunda olduğum için,

Seni onun sana taciz etmesinden koruyamadığım için suçlu değilmişim,
Sonunda Allah beni, seni, bizi gördü de belasını verdi diye müjdelerim sanmıştım.
Hatta yıllar önce bana tacizde bulunan öz babamı boşamadan,

Yıllar yılı onu gözümün önünde gezdirip,
Beni sırf bu yüzden hiçbir zaman tam sevmeyen,

Sevemeyen annemin bile öcü alınır sanmıştım.
Oysa tam tersine ben durumum olmadığı için

Bu yolculuğa katlandığım için annem beni kabul etmedi.
Gidip mezarında bir yasin okumamı bile nasip etmedi.
Ne yani şimdi ben rahmetli anacığımın ölüsüne de mi küseyim?
Ahan da buradan, evimden yolluyorum dualarımı zaten her gece.
Benim yavruma gelince, herkes çok merak ediyor!
Nasıl olup da bunca yıl sonra tek bir ah etmeden, tek bir beddua etmeden,
En ufak bir küslük gütmeden nasıl olup da bu bitişe katlandım!
Diyeyim, anlatayım bari iki kardeş, iki karındaş olan size!
Benim yavrum...
Altı yaşımdan tam on sekiz yaşıma kadar,
Öz be öz babamın tacizlerde bulunup bana bir şekilde sahip olmaya çalışıp,
Hepsinden de çok şükür ölümü bile göze ala ala namusumla kurtulduğumu,
Hatta babasıyla bile ondan ve bu hayattan kurtulmak için ve dahi
O zamanlar sevildiğimi sandığım için evlendiğimi bildiğinden
Hep ve her zaman kendisini korumayı öğrendi.
Yıllar geçti neredeyse benim yaşadığımın aynı yaşlarında,
Ben işteyken ne anne annesi ne de yengesi yanlarında yokken

Öz dayısı tarafından tacize uğradı.
Neyse ki ona öğrettiklerim sayesinde hemen kaçıp komşumuza sığındı!
İş yerinde Tülaydan o telefonu alınca var ya öldüm!
Ölüm koştu yavruma!
Ama yine de, onu üvey baba eline güvenemedim!
Bir yanda rahmetli annemin onu bırak git başkasıyla evlen baskıları,
Bir yandan ben yanımdaki evladımı anca bu kadar koruyabiliyorum korkuları!
Sizin gördükleriniz,
Bayramlarda etin yağlısını yutamayıp annesine bunu ne yapayım diyen yavru şımarıklığıyken,
Benim yaşadıklarım

Yavrum bugün yağsızını alamadım ama misafirlerimize belli etme çaresizliğiydi.
Çünkü o bilmiyordu ki, ona zaten zar zor alabildiğim etin güzelini ona yedirirken
Ah ben yağı çok severim diye diye ekmeğin arasında zorla yutkunduğumu!
Zira etin kendisi yoksa, kokusu vardı o yağda!
Öyle öyle büyüdü benim yavrum!
Şimdi buraya kadar ki bu anlattıkların iyi güzel,
Biz bu kadarını bilemezdik falan filan bir sürü konu geçecek akılarınıza
Epeyce de bir giriş, gelişme, sonuç falan

İstediğiniz kadar geyikti, dedikoduydu konuşun birbirinizle,
Hatta acınızı hafifletecekse

Gazetelere bile manşet yapabilirsiniz konularımızı inan ki bence sorun yok!
Yeter ki iki kardeş, siz, ikinizi kimsenin, hiçbir şartta ve şekilde ayırmasına izin vermeyin.
Bizim yavrumla, ömrüme biçtiğim bütün sıfatları yakıştırdığım,
Ama bir türlü…
Beklediği anne performansını sergileyemediğimi düşündüğü evladımla

Yollarımız nasıl ayrıldı biliyor musun!

Bilmiyorsun!
Bunu sadece...
Kardeşim, kardeşimin karısı

Ve eski işyerimde annem gibi sevdiğim biri ve kızımın öz babası biliyor!
Ben bunca yıl her şeye rağmen, beni aldatıp giden bir adamla, kızım için görüşürken,
Kızımı ona ve ailesine gösterirken herkes beni hor görüyordu.
Eğer ki ben bu dengeyi sağlayamamış olsaydım

Şimdiye ölmüş, ya da öldürülmüş olurdum!
Haberlerde görürdünüz beni!
Sana, size aman ha denge, aman ha sabır,
Aman ha her kafanın sesini duymayın derken bunu anlatmaya çalışıyorum!
Benim yavrum dengeyi kaybetti bir ara!
Tabi ki benim de ona ayıracak dengem için sabrım kalmamıştı ki tam o aralar!
Çıldırdı!
Haklıydı!
Kafayı yemekte değil ha!
Benden başka kendisine,

Benim ona koyduğum sıfatları bulamadığında çaresiz kalıp sıyırdı!
Bunları bilmesem, hikayeler ayrı olsa da,

Hayatların sonucunun aynı ayrılığa yazıldığını bilmesem
İnan çok yorgunum, çok yorgunsunuz.
Ama sadece,
Sizin de bilmeniz gerektiğini ve ona göre ders almanız ya da almamanız gibi bir duygudayım şimdi.
Karar sizin.
Gün geldi, taa benim babasıyla evliyken,
Babasının edebiyat öğretmeniyle ortak arkadaşımızken olan zamandan olan kadının kızını,
Çünkü biz ayrıldıktan sonra yeni karısıyla samimi olup tatiller falan gittiler ya
Güya o kadının kızı, benim yavrumun babasındanmış bunu uydurdu kafasında.
Uydurmaya yetmedi bütün ana ve baba sülalesini

İspatlar bulmaya çalışarak neredeyse ikna edecekti.
Bahsettiği kızla benim yavrum neredeyse aynı yaşta!
Üstelik tesadüf o ki,

Kızımın babasının öğretmenin adı da aynı şimdi ki karısının adına aynı!
Yani ben öncesinde eski kocamın edebiyat öğretmeni tarafından aldatılmışım
Hala da yeni karısıyla beraber onu da aldatıyormuş gibi bir hikaye!
Anam bir görsen, baba annesi, amcası akrabaları vs. herkes duydu.
Kimi inandı, kimi inanmadı.
Bana sorsan ortadayım.
Ben, anama güvenememişim, babama güvenememişim,

Öz be öz küçük kardeşime güvenememişim,
Elin oğluna evladıma baba olur diye hiç güvenememişim!
Şimdi bu hikaye yalandır nasıl diyeyim.
Baktı ki olmuyor!
O ne zaman kimden hoşlansa, ne vakit ayrı bir gülse,
Ne vakit mutlu hani ayrı bir mutlu hissetse anlarım ben!
Bir tane orta okulda vardı biri.
Kızım bu çocuk hoşlanıyor senden dedim yok anne yav diyerek bana inanmadı.
Gitti çocuğu başka biriyle yaptı bir de yakınlaştırdı.
Sonra sonra anladı hislerini ama iş işten geçip
Bir de onları buluşmalarında ne giyseler yakışıra kadar halletti olayları evlendiler.
Ben, benim kızım üzülecek nasıl etsem de onu avutsam derken bana
Sırf haklıymışsın anne dememek için,

Evlatlarımı evlendirmiş gibi mutluyum aslında dedi.
Sonra üniversiteye başladı, yine bir platonik aşk!
Ondan hoşlanan, hatta işte veya okulda onunla evlenme isteyen onca insan varken.
Yok!
O çay sevmiyor, o bilmem ne hiç birine şans bile vermedi.
Sonra başka bir çocuk çıktı, dedim kızım bu çocuk senden hoşlanıyor bi bak!
Yok ben ona öyle dememişim gitti ona da bir arkadaşını ayarlayıp bir ton acısını çekti.
Sonra o çocuk karışık karışık davranınca,
Bir bunda gözü varmış gibi, bir yandan her haltı karıştırıyor,
Bir yandan en samimi ve de sevgilisi olan insanla
Böyle çapraşık bir ilişkilere girmiş mi girmemiş mi durumları!
Hepsi belki de yavrumun en yakın arkadaşının

Orospuluğundan dolayı onu da elde etme telaşından mı,
Ama elde edemeyince kuduruşundan mı bilemem.
Bak şimdi burası en heycanlı yeri!
Kızım babasına demiş ki!
Güya ben, onun platonik olduğu sevgilisiyle,
Güya taa o çocukla ilk tanıştıkları zamandan beri
Kızımın kendisiymişim gibi sosyal medyalardan konuşuyormuşum!
Bir de üstüne üstlük...

Kızımın çıplak fotoğraflarını falan da paylaşıp öyle yazışıyormuşum
Güya benim kızım bunca sene ne bana ne de o çocuğa
Konuştukları kişinin kendisi değil

Öz annesi yani ben olduğumu söylememiş ama ispatlarmış!
Kızımın babası ya buna bir çare bulsunmuş
Ya da o artık hayatına bensiz devam etmenin bir çaresini arayacakmış!
Kızımın babasına, ben böyle bir şey yapmış olsaydım,
Böyle bir oyun etseydim şimdiye evlenmiş olmaları gerekirdi demem yetti.
Çünkü o da biliyor ki ben evladımı ona göre öğrettim bunca yıl!
Benim yanımda yıkanırken dahi çırılçıplak olmadı o!
Öğrenmesi için her şeyi öğrettim.
Nasıl onun, yavrumun çıplak fotoğrafını paylaşıp,
Bir de onun platonik olarak aşık olduğu çocuğa oymuşum gibi konuşayım!
Babasına da dedim!
Bir tek kere daha bana iftira atsa!
Bilerek ya da bilmeyerek bana kötülük etmeye kalkarsa,

Ona uzaklaştırma davası açacağım dedim!
O gün, bugün uzağız!
Ha bütün bunları nasıl olup da kardeşin hariç, nasıl olup da kardeşinin eşi hariç,
Nasıl olup da kimselere anlatmadın,
Nasıl olup da bütün bunlar yüreğinde patlarken

Evladına tek bir ah bile etmeden dayanabildin diye sorma!
İnsan olan dişlerini teker teker ya da hiç bilemedin üçer beşer döker!
Öyle görmemiş gibi emeklilikten kalan bütün parayı sayıp

Beyaz, bembeyaz, apak gülmez değil mi?
Güler!
Çünkü kim, neden, nasıl, ne hadle hangi kıymete değer ile bilmeye hakkı var ki,
Yarın öbür gün iyi ki, çok şükür, anam hiç beklemezdik denilecek derinin derinini!
İşte!
Tam da bu yüzden!
Acının derinin dibini aynı hissetmek böyle bir şey diye paylaştım içimi.
Bir kardeşi olmalı insanın.
Ki canım kardeşim olmasaydı çok kolaydı bu hayattan vazgeçmek!
Ki yavrum bile senden kurulmak istiyorum ama başımı belaya sokmadan!
Bir mektup yaz, ahan da bu terastan aşağı atla!
Zaten hiç gün görmemişsin, ne şiş yanar, ne kebap!
Eh benim de iyi kötü bir evim de olur,

Zaten emekli de oldun ama merak etme arkandan epeyce ağlarım dedi ya!
İşte tam da o zaman anladım!
Terk edilmekten korkuyor o!
Sınırları zorluyor!
Onun, o güzel ömrü sağ olsun!
Tam üç sene oldu, kızgın değilim, kırgın olamayacağım kadar ağır bu yaşatılanlar.
Evet!
Beni yıllar sonra canlı ama eniştemin hüznüyle cenaze gibi görenlerim,
Bütün en yakın akrabalarım iyi ki varlar!
Yoksa, araya dereye sıkıştırılmış güzel gülüşlerimin arasında,
Aslında çoktan yaşlandığımı, yüzümdeki çizgilerimin,
İçimin içinden nasıl çekilmişliğini
Ben rahmetli eniştemin cenazesi vesileyle gün yüzüne sermesem,
Nasıl anlayıp, nasıl kendi eksikliklerinin üstünü kapayacaklar!
Ara da bir, siz iki kardeş sunun onlara!
Birkaç zaman eğlenirler lakin, kınadıkları kınam kınam başlarına gelince anca anlarlar!
Bana sorma!
Ben hiç kimseyi, hiçbir zaman kınamadım!
Annemin olmaması gereken, hiç doğmaması gereken birine bile

Geleceğine beddualarla ölemeyen çocuğuyum!

Kızıma tek bir güceniklik etmeyin lütfen!
Onun suçu değil!
Ha sadece sizinle paylaştığım bu sırrımı,
Sizi bir arada her şeye rağmen tutmak için uğraşımı umursamadan,
Otuz yılda bir çalışa çalışa anca koluma taktığım bir bilezik gibi

Dalga geçerek ifşa da etmeye kalkabilirsiniz
Yahut birer ders alıp iki kardeş, iki karındaş

Bir bilek, iki yumruk dünyaya gardınızı da alabilirsiniz.
Ben sadece rahmetli eniştemin son dileğine inanmanız için içimi açtım size!
Şu insanoğlu her şeyi unutup hep başkalarının hayatı hakkında konuşur durur!
Yani derleerrr hikayesi işte!
Dedirtmeyin!
Cemre.Y.

İncinmeyesin!

...İncinmeyesin!...
Sıfatı ve statüsü fark etmeksizin, insanların hepsini,
Günün birinde, senden faydalanma oranları düşünce,
İlk seni gözden düşüreceklerini bilerek sev ki incinmeyesin!
Cemre.Y.

El Alem Ne Der?

...El Alem Ne Der?...
"El alem ne der?" diye diye...
Kendi içimizin klavuzunu dinlemediğimiz için oluyor bu gönülsüz kırgınlıklar!
Oysaki içimizde ne fırtınalar koptuğundan kimsenin haberi yok?

Rahmetli eski kayınpederim derdi;
"Ah be evladım, seni korusam,

Kendimden bile kollasam da şu ciğerim yarılsa içinde saklasam!
İyi ki, bir kız evladım olmamış yoksasını düşünemiyorum bile!
Bir sen oldun işte!" der idi.
O zamana kadar görmemişim ya,

Ciğer içini tam anlayamazdım asıl ne demek istediğini.
Şimdi şimdi anlar gibiyim,
Bir yanın ne olursa olsun kardeş, karındaş!
Bir yanın evvelinden yaralı bir kız kardeş?
Velev ki evlat!
Kusuruma bakın isterseniz lakin...

Faili meçhul cinayetimin tek müsebbibi olsa bile.
Evlattır mühimmatı önemli olan!
Velev ki, o kırgınsa sana en çocukluğundan,
"Sen, onun, elini...

Bayramlarda bana, onun elini, öptürdün ya!" der durur hala.
Ki oysa çocukluğumdan beridir biliyordum öyle öyle
"Unut, bitsin, gitsin." deyince unutulmadığını!

Amansız bir dilekti unutabilmesi!

Unutamadık...
Film...
Koptu işte!
Cemre.Y.

Garip Bir Veda Bu!

…Garip Bir Veda Bu!...

Garip bir veda bu!
Ne de olsa,
Saçlarım biraz daha uzayınca,
Yeni bir evim olacağını söyleyen sizsiniz!

Şimdi, hemen yamacımda,

Yeni bir ev yapılmakta

Lakin benim gönlüm

Birazdan daha fazla gücenik o ne olacak?

Daha da mı ırasak biz, bizden.

Hazır yürekler de nicedir ıramışken.

Cemre.Y.

Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında

…Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında…

Hani böyle…
Küs değilsindir artık!
Kırgınlık…
Yahut güceniklik de kalmamıştır çoktan!
Hani böyle…
Çookk eskiden…
Ruhun…
Ruhuyla kesişmiş sanki bir şekilde de,
O an…
Çoktan geçmiş bitmiş gibi bir histir bu!
Ama yara kabukların yerli yerindedir ya hani!
Yazık ama,
Kime, neye, ne kadar, hangi zamanda yazık?
O muamma işte!
Sonra bir gün yitip gidersiniz,
Bir şiirin son mısrasında da…
Geçip bitmiş o hissin ardından konuşurlar!
Derler ki;
O da öksüz kaldı desenize,
Gençliğimin mihenk taşları azalıyor git gide!
Cemre.Y.