Rüyan Olurdum

...Rüyan Olurdum...

Oysa ne de güzel uyunurdu

Yarin göğüs kafesinden gelen

Bi yürek dolusu ninniyle

Teninin kokusunu giyinirdim üzerime.

Sabaha kadar dudakların

Okşayışlarım olurdu.

Serilirdim sana yıldız niyetine

Rüyan olurdum.

Cemre.Y.

Gibi'dir İşte, -Mış Gibi

...Gibi'dir İşte, -Mış Gibi...

Dün gece kırgın yürekler denizinin bir başka sahilindeydim.

Hani şu!

Denize çok uzak ama birkaç adım daha atsan oradasın gibi.

Hani şu!

Ormana çok uzak ama birkaç adım daha atsan tam ortasındasın gibi.

Lakin o birkaç adım'lardan da çoktan çok yorulmuşuz gibi!

Dertlerin derya olup taştığı,

Herkesin birer sandal olduğu o günler zaman aşımına uğramış gibi.

Gibi'dir işte, -mış gibi.

Hani şu!

Bizden kaybolan o kayıpların,

Çoktan kaybolmaya niyetli kayıplar olduklarına emin olduğumuzda,

Onları saldığımız o anın acısını artık hissetmemek gibi.

Değmezmiş gibi değil de, bizden yanası, çoktan yanmış gibi.

Vicdanın rahat, gönlün senden memnun.

Çünkü nihayetinde...

Kuş cıvıltıları kesildiğinde onlarla beraber uyuyorsun,

Bir ayak çıtırtısı duysan onlarla beraber uyanıyorsun gibi huzurlusun.

Bir tek...

Arada bir, sen onların hassasiyetlerine,

Ki genellikle sık sık, onlara bile fark ettirmeden çok özendiğinde bile...

Yola değil de, yürütecek olana en güvendiğinde,

Hani sızım sızlıyor ya diz kapağının bütün can özü!

İşte o kırıyor hayalinin dahi güvenini.

Çünkü sen hayata yalpalıyorken,

Çoktan gidilmiştir o yollara,

Çoktan aşılmıştır o duvarların ötesi.

Tadı tadılmış, duası okunmuştur hayatın her anının.

Şimdi o yollar sana da, onlara da kapanmış olsa onlara ne gam!

Sanki sen, o anlara değmiyormuşsun gibi gülmüşlerdir çoktan.

Sanki sen, o anları anlayamazmışsın gibi ağlamışlardır çoktan.

Ama kesin kes, herkes, her suskunluklarında sadece kendilerini düşünmüşlerdir.

Yani şimdi senle de yaşanacak yeni anıları, sensiz yaşamışlardır çoktan!

Seninle olan her yeni an, her şey, gibi'dir işte, -mış gibi hissedersin acıdır, acıtır.

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

İçimin kıpır kıpır güneş sıcağı olması gereken günlerde,

Hiç gelmeyen baharı beklemekteyim hala.

Pencerelerimden puslu gri rengini eksilteyim diye

Dün güzelce camlarımı silmiştim oysa!

Yarın diyordum yarın...

Yarın bahar gelecek, sonrası yaz işte diye avunuyordum.

Yarın olduğundaysa delirmişçesine yağıyordu yağmur.

Dünkü yorgunluğuma kırılmadım.

Salonumun ışıklarını yaktım güneş niyetine.

Çayımın yanına sade kahve de yaptım,

Limon ağaçlarımın yıkanışını izledim penceremden.

Günaydın olsun madem,

Hem de en sadesinden.

Cemre.Y.

Elma Çiçekleri

...Elma Çiçekleri...
Ilık bir rüzgarla,
Salına salına saçlarıma dökülen,
Elma çiçeklerini ayrıca severim!
Düşünsene ne kışın yorgan niyetine…
Ne de yazın, rüzgar niyetine…
Sadece bahar olduğun için seviyor seni.
Cemre.Y.

Corona Mı Ne Sokum Sa, Belki De Geçip Gitti De, Biz Ölemedik!

...Corona Mı Ne Sokum Sa, Belki De Geçip Gitti De, Biz Ölemedik!!...

"Corona mı ne sokumsa belki de geçip gitti de, biz ölemedik!"
Yok!...
Benim cümlem değil bu cümle.
Çok şükür herkes her şeyin farkında!
Güya Corona hakkında hiçbir şey yazmamaktı niyetim.
Kafalarına at gözlüğü takmış, at kadar beyni olmayan,
Yıllar yılı ezber ettikleri cümleleri tekrarlayan,
Toplumun asalak kesimi hariç,
Başka başka, bambaşka yaşlılarımızın da var olduğunu hatırlayana kadar!
Kulağımdan bahçedeki yaşlılara, tükürürcesine,
"Yaşlılar, ya yaşlılar, evlerinize gidin ya!" diye seslenen genç delikanlının sesi,
Dimağımdan yaşlı amcaların o çaresiz bakışı geçip gitmezken.
Öyle bizim millet gibi markette ne var ne yok evime stoklamadığımdan!
Zira kalbim şiir yürekli olsa da, beynim muhasebecidir benim.
Eğer, bu musibet bize de uğrar da, ölmez de sağ kalırsak,
Ay sonu o kredi kartının kaç para geleceğini hesap edenlerdenim.
Çok şükür temizliğimi bitirmiş, hem evimin ihtiyaçlarını almak,
Hem de şöyle insanlara uzak mesafe bir tutam nefes almak için dışarı çıktım.
Birkaç maskeli, birkaç da eldivenli insan dışında herkes normalindeydi.
Bu sefer ben uzak ara korunmasını tercih ettim.
Parkın sonuna doğru ilerlerken hayret ettim mangal sefalarına bari ara verilmiş!
En köşedeki kamelyada iki kasketli yaşlı amca vardı.
Tam "Eyvah, eyvah hala söz dinlemiyorlar bunlar!" diye söylenecekken,
Daha yaşlı olanın şu cümlesini duyduğum an donakaldım.
"Korona mı ne sokum sa, belki de geçip gitti de, biz ölemedik!"
"Ne biliyim aga! Sen tee Çinlerden gez dolaş, dünyayı kavur,
Bir bize uğrama! Olacak iş mi şimdi?" dedi diğeri!
Beynim yanmıştı duyduklarımdan gittim karşı kamelyaya oturdum.
Nasılsa iki kamelya arası ikişer metreydi.
"Sankim biz şinci çıktık sokaklara, sanki hep evde böyle torun torba,
Sanki böyle, gelin, oğul, damat, kız, iç içeydik de şimdi böyle diyolar" dedi biri.
"Sorma aga! Bu olaylar olmadan evvel duydum daha bizim oğlandan,
Emekli maaşım olmasa çoktan huzur evine atacaklarmış beni!" dedi öteki!
Diğerinin sesi çatallaştı öylece uzaklara bakarak konuşurken...
"Sanki dünden önce sarılmamıza izin veriyorlar mıydı torunlarımıza,
Ya da ne bileyim hatırlamıyorum en son ne vakit sarıldık biz oğlumla!"
Öteki burnunu kırıştırdı böyle direği sızlamış da ağlayacakmış gibi!
"Ben en son dört bayram önce sarılmıştım kızıma,
Sonra emekli maaşımı oğlana veriyorum diye gönül koyduydu bana!" dedi.
"Sanıyorlar ki, derdimiz onlara heder olmak!
Rabbim ömürlerimizden alıp onlara verse ya keşke!" derken bey amca...
Ah nasıl da koşup sarılmak istedim her ikisinin de boyunlarına!
Hiç benim babam gibi değildiler, ya ne biliyim gerçek baba gibiydiler işte.
Ortalıkta hastalık kol gezerken köyüne gideceği günü,
Kahvehane arkadaşlarıyla okey taşı yuvarlayarak geçirmiyorlardı misal.
Onlar, sadece, doya doya, sevip, sevmek ve sarılmak istiyorlardı emeklisiz!
"Önceden evlerimizde iğreti bakıyorlardı bize fazlalık diye,
Şimdi sokaklarda aynı bakışlar üzerimizde aga!" dedi kasketli amca.
"Hee, eskiden camilerde, meydanlarda dolanırdık da kimse görmezdi,
Hani bizde bu bacaklarla sokaklarda olmaya meraklı değildik lakin,
Ya gelin temizlik yapacaktır, ya oğlan evden çalışacaktır,
Ayakaltında olmamak içindi bütün gayretimiz." dedi diğeri.
"Şimdi her yerde fazlalık olduk mirim,
Şu Corona mı ne sokumsa belki de geçip gitti de, biz ölemedik!"
Şu insanlar ne kadar zenginler bir farkına varsalar!
Benim ne böyle bir babam oldu, ne de...
(Rahmetli anamın gücüne gitmesin)
Ne de böyle bir anam!
Ne dedelerimden gördüm bir tek sevgi dolu bakış,
Ne de anneanne ya da babaannemden!
Çocukluğunun hayli yerleşiverdi hülyalarıma,
Keşke kocaman cam fanustan bir dünyam olsa da,
Bütün sevgileri bir araya toplayıp koskocaman sarılsam!
Bütün sevgilere de ölmeyi yasaklasam.
Cemre.Y.

Düşünsene

...Düşünsene...
Düşünsene bir,

Bunca yıl sonra artık sadece iskeleti kalmış şu tahta evin,
Tam kırk altı yıl öncesindesin!
Rahmetli anan,

Sahibi diye başlık niyetine sayıldığı bütün o tarlalara,
Karnı burnunda ırgatlık yapmamış bütün gün!
Bütün tarlalarda hazır olmuş hasatlar.
Evin bütün odaları şen şakrak pür telaş heyecanda!
Ağustos sıcağı yakmıyor da efil efil esmekte o gün...
Baban ilk evladı doğacak diye,
Nasıl da gururlu cinsiyetini umursamaksızın!
Köyün tek ebesine haber etmiş daha imsak vaktindeki ilk sancıda.
Gece çökene kadar rahmetli anamın karnını sıvazlamış babam!
Güvenmişim,öyle çok güvenmişim ki babama...
Doğmuşum ve bütün ömür yaşadıklarım sadece bir kabusmuş,
Uyanınca,

Beni yine koruyup kollasın diye anamdan çok babama sarılmışım!
Cemre.Y.

Severim Tabi

...Severim Tabi...
Ah be yürek boşluğum...
Hani hasbelkader olur ya aniden...
Senin adın geçse herhangi bir filmin repliğinde,
Benim yüreğimin telleri titrerdi.
Ah be ciğer çiziğim hani hissikablel vuku olur ya birden!
Senin kokun esse en seher yelinden,
Benim burnumun direği sızlardı.
Ah benim unuttuğumu unuttuğum...
Senin gülüşüne benzese küçücük bir çocuğun tebessümü,
Benim bedenim bahara yeşillenirdi.
Hani soruyorlar ya!
"Bir daha sevebilir misin?"
"Sevebilirim elbette!
Lakin...
Misal aynı misal değil!
Kışın sobayı seversin misal!
Yazın denizi!
Ne bileyim...
Sehpanı seversin misal,
Yahut yeni aldığın koltuk kılıfının rengini.
Velev ki bunlar yitip gittiğinde...
Yoklukları boşluk yaratmaz nefesinde!
Bilmem anlatabildim mi?
Neyse şimdi ömre kurumsallık katmak lazımsa madem!
Ahde vefa niyetine...
Derin bir nefes alıyoruz...
Yavaşça bırakıyoruz...
(İşe yaramıyor bilirim!)
Şöyle ağıza buruna yastık falan tıkamadan...
Ciğerin yettiği kadar,
İçinin boşluğu dolana kadar,
Lunaparkta hızlı trene yokuş aşağı salınmış,
Sonra aniden göğe uçurulmuş kadar avaz avaz...
Kaç sessizlik yuttuysan hepsini bağırıyoruz!
"Bir daha sevebilir miymişim!"
"Severim tabi, o sevdi ya hani!"
Cemre.Y.

Son Bahar

...Son Bahar...

Hiç kimse de gidip dileklerine umut bağladıkları,
Nazar boncuklu ağaç dallarını ziyaret etmiyor nedense!
Demek ki hep kabul buyuruyor yaradan,
Kuru bir dala asılan o çaput ucu bütün hayalleri.
Lakin ben ne vakit bir dilek ağacına rastlasam...
Dalların canı yanar da kırılıverir diye,
Sıkmam hiçbir dilek kurdelemin düğümünü.
Geçen gün son dileğimi görmeye gittim.
Rüzgar açıvermiş yine hafif fiyonk düğümümü...
Yine denizin derin sularına gömülmüş, dibinde görünmekte.
En mavili, en yeşilli, en kırmızılı, en beyazlı niyetlerim.
Bu sefer denize attım bütün iyi niyetlerimi.
Ne dal yorulsun, ne de o son yaprak solsun!
Ne ağaç kırılsın, ne de toprak usansın taşıyamamaktan.
Beni de sakın merak etme!
Son bahar da gelip geçiyor böylece,
Artık vakit zemheri.
Yine sensizim yani.
Cemre.Y.

Hasta

...Hasta...

Sana fısıltılarla kendi ninnilerimi söyleyeceğim sevgilim,

Uykularını yırtan kabuslu canavarlarından koruyacağım seni.

Boğazın kuruduğunda başucunda suyun hazır olacak hep.

Açıkta kalan omzunu öperek örteceğim.

Dudaklarımla ısıtacağım omuriliğinin her bir eklemini.

Söz...

"Hasta olduğunda şımarık çocuklar gibi mızmızlanıyorsun!" da demeyeceğim.

Çünkü yapayalnızken nasıl hasta olunur en iyi ben bilirim.

Parmağının ucunu dahi kımıldatmak istemezken insan,

Kendi çorbasını kendisi kaynatmak zorundadır ölmeye niyeti yoksa!

Merak etme, vücudunun hastalıklarını da,

Ruhunun yaralarını en iyi ben iyileştiririm.

Sen hep beni böyle, seve seve sev yeter ki!

Cemre.Y.

Sahi, Şimdi, Sen, Nasılsın Baba!

...Sahi, Şimdi, Sen, Nasılsın Baba!...

Sahi, şimdi, sen, nasılsın baba!

İşine gelmeyeni,

Duymadığını sanmaları gereken,

Zamanlardaki gibi mi beynindeki nefesim!

Misal...

Torununun taa uzaklardan gören, 

Duyan, yürekleri bile ciğerinden paralayan,

Sessiz avazlarını duyabilmekte misin?

Şimdi yaşlandın ya!

Hazır Kabe-i tavaflar falan da ettin geçen yıl,

Gece kalacağın oteli dahi unuturcasına!

Hani yerlerinde süründün aff-ı talebin de,

Dilencileri bile,

Ayaklarını döve döve kovaladın ya meleklerle arandan!

Misal...

Sahi, şimdi, sen, nasılsın, baba!

Hacı da oldun ya hazır!

Hani üç beş de dağıttın etrafa,

Rahmetli anamın hakkına düşen,

Geceleri seni uyutmayan,

Bir kere, bir maaş dahi boğazına lokma koyamadığı,

O emekli maaşından,

Caiz gördüğün faslından fitre yahut zekat niyetine!

Beni geçtim be baba!

Sahi şimdi nasılsın?

Senin bir torunun daha var, farkında mısın?

Ama dilsiz, ama sağır, ama kör...

Anası gibi...

Etini yer, et görmedim demez!

Lakin...

Sahi, sen, şimdi, nasılsın baba!

Anamı gördün mü misal son zamanlarda rüyanda.

Ne akıllı bir kadındı, senden öcünü öyle de aldı.

Babasının koynunu diledi de sana dair hiçbir iz bırakmadı!

Yaşlandın...

Hemen her gün anamın mezarlığına karşı olan bahçende,

Hala hayat ekmeye,

Meyve ağaçları, mevsim yeşilliklerini diri tutmaya meyletmektesin.

Gelenler yiyip, içip, sefa sürsünler diye lakin!

Sahi...

Şimdi...

Sen...

Nasılsın baba!

Beni görmedin, duymadın diyelim lakin,

Bir evlat ki hayata dair kendini umut feda etmemeye azimli.

Torunun...

Onun neyini hazmedemedin de tek kuruş dede edemedin?

Sen hala...

Arından ölmeye niyetsizsin madem,

Öldüğünde de ele güne karşı ar etmeyeceğim ben!

Af dilemen adamlığından değilmiş madem,

Varsa sana benim bütün hayatımın cehennemlerini atfetsem yeter!

"Eyvallah!" deyip çıkıp gidesim gelmişken...

"Neyse!" ile kapatmak en iyisi galiba konuyu.

"Farkımızın farkına kadar varamayacak halde hala" diye diye avunmalı...

Lakin...

Sahi, şimdi, sen, nasılsın baba!

Ben hazırım, ben doğmadan daha, ölelim mi!

O kadara dahi var mısın?

Ölmekten korkuyorsun belli ki!

Sana söz...

Rahmetli anama yaptığın gibi,

Son günlerinin, son anlarını yaşarken,

Etraftan mangalcıbaşılarının karadut ağaçlarından topladığım,

O son meyveyi boğazından aşırı akıtmalarına izin vermeyeceğim!

Sana söz...

Sen ölürken,

Nefsimle intikamım yan yana şerefsiz şeytanla tokalaşmayacak!

Sahi...

Şimdi...

Sen...

Nasılsın baba!

Sana söz...

Sen...

Bensiz öleceksin!

Ve umurunu unuttuğun kız torununsuz!

Adı Eylül...

Sen bütün bir cehennem boyunca zemheri ayazıyla donarken,

Bir tek onun ikinci adıyla kor olup yanacak dirileceksin.

Adı Nisa!

Bütün bu nidaların bir intikamı olmalıydı ama!

Cemre.Y.

Sevgilim

...Sevgilim...

Gel seninle biz...
Bizi kimselerin tanımadığı yerlere gidelim sevgilim.
Can bildiklerimiz hariç kimseler bilmesin yerimizi.
Bize kendilerimizin dışında, aslında bizi hiç de ilgilendirmeyen,
Yeni yeni dert güncellemesi yapmayacak,
Pozitif ruhlu insanlar bulalım eş, dost, akraba niyetine!
Gel seninle biz...
Yeniden doğalım sevgilim.
Deniz kokusu doğsun sabahlarımıza,
Güneş saçlı ağaçlar batsın akşamlarımıza!
Cemre.Y.

Sabır

...Sabır...
Hayat öyle, herkesin aksine,
Benim sabrımı bayım!
Öyle açlıkla falan sınamıyor!
Bir sabahtan ertesi sabaha,
Kuru bir lokma ekmek,
Ve suyla...
Günlerimi ertesine, aşırmışlığım çoktur yokluk zamanlarımda.
Hayat öyle, herkesin aksine,
Benim sabrımı bayım!
Bollukla da sınanmıyor!
Bir sabahtan ertesi sabaha,
Sultanlara yakışır günlerim de oldu elbette.
Hayat benim sabrımı bayım...
Bir doğumumla başımı yakan babamla,
Bir de yeterince özgür olamadığım devletle sınıyor!
Ulan babamı bile affedebildim de...
Nedir bu hiç yoktan olmayan faturaları bana yüklemleme dertleriniz.
(Adıma hat açılmış, iki yıl önce kapanmış olan bi telefon şebekesine,
Olmayan aboneliğime hacizci amcalar sarmış,
Sordum soruşturdum lakin,
Yeterli açıklamayı yapamıyorlarmış!
Kimlik bilgilerimiz miş,
Herkesin eline geçebilirmiş,
Bayiye gidip itiraz etmeli,
Öncesinde bilmem ne mail adresine,
Durumu izah eden o maili atıp, itirazımı sunmalıymışım!)
Benim sabrım bayım...
Sonunda bütün sabırlarımı kustuğum o anlarla sınanıyor!
Durduk yere...
Haciz yedin denen yerden, alacaklı oluyorsun!
Durduk yere sana yanlışlıkla yazılmış olan,
O cüzi miktarı uğraşmamak için ödeyip,
Durduk yere de
Ödediğinin yüzde on beş fazlasını çoktan kapanmış bir operatörden,
Alacak hakkın olduğunu öğreniveriyorsun!
Kimsenin kimseye borcu yoktur lakin.
"Yanında değilim lakin, seni güzel stalklarım!" diyen,
Olamayan en sevgili yerinden vurur seni.
Neyse ben epeyce küfürü yutup,
Zavallı operatöre,
"Eğer ki niyetliyseniz,
Size hayırlı iftarlar olsun!" diyecek kadar nezaketliyim.
Çok şükür bu ramazan o bari yok!
Ben burada tek başıma derdime yanarken,
O sefil iki alt katımdaki ilk iftarında,
Yine, hep olduğu gibi, bütün kaseleri, bütün tabakları,
Bütün hazırlanmış güzelim iftar sofrasından öç ala ala,
Vura kıra iftarın böğrüne böğrüne saplamıyor açlığını!
Nadirdir akşam yemeklerim benim.
Çok şükür dün yosun gözlümle doya doya yedim.
Ben babamdan sonraki,
Bütün ramazan iftarlarımda yalnız değildim.
Ve bir daha asla hiçbir iftarda,
Çatalla kaşık, tabağı dövmedi!
Hayyam işte...
Var olsun, hiç bırakmadı ki,
İlk iftarlarımın o hüznünde tek başıma beni!
Cemre.Y.

A Ciğerim

...A Ciğerim...

Cesaretim korkutmasın seni a ciğerim!
Heybemde hayli birikmiş can kırıklarım var benim.
Bir girip baksan ya yüreğimin içine,
Yıllar yılı kaç kırk yama ile dokumuşum ilmek ilmek.
Kaç zemheri ayazlı feryat figan günlerim geçmiş kimsesiz.
Seni ürkütüp korkutmak değildi niyetim a ciğerim.
İçimde çocukluğumdan kalma rengarenk misketlerden buldum bir ara.
Sana da onlardan verecektim.
Hem belki bilyelerden kızak yapar kaçardık yalnızlıklarımızdan.
Ne bileyim ki senin benden daha lime lime yüreğin.
Durduk yere eski bir şiirimi hatırlattın bana.
"Ey hayat!
Güneşte unutulmuş atlas kumaş gibisin.
Nerenden tutunmaya kalksam,
Lime lime elimde kalıyorsun!
Ya sağlam bir yamalık olsun
Bir yer sun bana,
Ya da beni öldürüyorsun!" demişim.
Çok da güzel hatırlattın bana,
Hala aynı yerdeymişim.
Nicedir cebimde duruyordu o misketler,
Merak etme!
Bu akşam onları da,
Sokağımda misket oynayan çocuklara hediye ettim.
Hiç değilse onlar bari, gerçekten mutlu a ciğerim.
Cemre.Y.

Öperim Kirpiklerinden

...Öperim Kirpiklerinden...
Hadi gel...
Yaralarımızın izlerini öpüştürelim biz!
Bir anı sen koy can kırıklarından,
Bir acı ben koyayım hayal kırıklarımdan.
İncitmeyelim birbirimizi...
Her geçmişi yutkunup, ömrümüze derin esler geçelim.
Öyle değil mi ki...
Aldanışlar ayrı olsa da bizde,
Aldatılışlar hep aynı.
Utangaç gözlerinden öperek uyandırayım seni.
Nicedir endişeli çizgiler doluşan alnımdan öp sende beni.
Hatta epeydir unutmuşum ya yerini,
Çocukluğumdan kalma,
Mahallenin yaramaz veletlerinden üttüğüm,
Birkaç misketim var bir yerlerde.
Bulayım onları her neredelerse,
Sana hediye edeyim kaybettiğin bütün geçmişini!
Zira ben uzun zaman önce…
Affetmeyi ve beklemeyi öğrendim.
Şükür ki ah'larımın hepsi yerli yerinde,
Kulaklarım duymakta, gözlerim görmekte de,
Yıllar içinde ne öğrendim biliyor musun?
Gidenin üstüne mevsimler yağdıktan sonra,
Ona çoktan hissizleşiyorsun da
Şöyle ağız dolusu bi "Oh olsun!"bile diyemiyorsun.
Üstelik objektifleşip üzülüyorsun bile,
Karşına çıkan bu yeni dizi repliklerine.
Hadi gel...
Yaralarımızın izlerini öpüştürelim biz!
Bir anı sen koy can kırıklarından,
Bir acı ben koyayım hayal kırıklarımdan.
Belki iyi geliriz biz bize de bütün izler yok olur ha!
Duvarlarını yıkmak,
Duvarlarımı yıktırmak değil aslında niyetim lakin.
Bir kovuk var aramızda, birbirimize yol açan!
İyi geliriz belki biz bize hiç yoktan.
Öperim kirpiklerinden.
Cemre.Y.

Kar Sessizliği

...Kar Sessizliği...
Kar sessizliği hüküm sürerken sabahıma,
Dur sevgilim öpüşmek değil niyetim.
Kahve telvesi kalmış dudaklarında.
Daha sana...
"Günaydın pazar sabahım!" diyeceğim.
Ah be sevdiceğim...
Cemre.Y.

Kar Sessizliği

...Kar Sessizliği...

Beynimde o kadar evrensel uğultular mevcut ki,
Kar sessizliğini özledim.
Ki madem bizi yaratanca duyulmuyor iyi niyetlerim
Başka gürültü gerekmez hükmündeyim.
Kar sessizliğini özledim.
Mümkünse ben yine yapayalnızlığıma döneyim.
Cemre.Y.

Mum Işığı

...Mum Işığı... Aslında... Herkes gibi herkes kadar olmaktı niyetim. Fakat akşam olup gün geceye karışırken, Beş duvar arası mum ışığı yalnızlıklarım geliverir aklıma. Yıldızlar da üzülürler içimin can kırıklıklarına Bulutlar yağmur ağlar hayallerimin dağınıklıklarına. Cemre.Y.

Giyotin

…Giyotin…
Belki de ben…
Zamanla ömür arası büyük bir hata etmişimdir!
Bu kadar uzun yaşayabilmeye de hiç mi hiç,
Niyetlensem de…
Hiç hayalinde değildim bu nihayete!
Her gece uykuya yatarken ben…
Sabahına, "Ölmüş uyanayım!" diye dualar ederken,
Sen nerelerdeydin be tanrım!
Kimseler de uğruma hicivlenmesin hani!
Ben bütün "Hayır!" larım için giyotine çoktan hazırım!
Cemre.Y.

Gelme Lütfen

...Gelme Lütfen...
Sonu netameli, şüpheli,

Geleneksel o girizgahları aşmıştık ya hani çoktan!
Daha önsöz'lü ilk cümlesi bile yazılamamıştı bizim şiirimizin,
Gerek var mıydı onca laf-ı güzafa...
Onca vakit sonra bir rüzgar esmişti en sam yelinden,
Onca zaman sonra hayallerime yeşillenecektim yeniden,
Senin...
Acelen vardı belli ki, bir motorsiklet arası sevda yudumlamaya,
Ancak ömürlük bir aminin yeterdi bana!
Diledin,
Sen'dim.
Derin bir yudum çektin içimden,
Ağır geldim belli ki...
Gittin.
Sonra bir kere daha estin bana rüzgarın en melteminden,
Uçup geldin bana...
Ertesinde uçup gidecek kadar çok korktun belli ki!
Diledin,
Sen'dim.
Gittin.
Bir daha da, bana çeyrek gelme lütfen!
Sonu netameli, şüpheli,

Geleneksel o girizgahları aşmıştık ya hani çoktan!
Daha önsöz'lü ilk cümlesi bile yazılamamıştı bizim şiirimizin,
Gerek var mıydı onca laf-ı güzafa...
Onca vakit sonra bir rüzgar esmişti en sam yelinden,
Onca zaman sonra hayallerime yeşillenecektim yeniden,
Senin...
Acelen vardı belli ki, bir motorsiklet arası sevda yudumlamaya,
Kal...
Orada!
Senin rüzgarın bana dair'li değil ey ömrü şaşmış adam!
Hiç de yönüne yan olmak için bi-taraf değilim.
Benim kalıbım belli...
Son'un son değilse niyeti...
"Eyvallah!"der geçerim hani.
Ama sen...
Gelme lütfen!
Cemre.Y.

Pastırma Yazı

…Pastırma Yazı… "Şimdi şuraya yağmurlu bir İstanbul'dan…" diye bi şeyler yazardım ya Sevmiyorum kendisini. İstanbul'u değil be gözüm, yağmuru sevmiyorum. Hele yalnızlığı, hele kararsızlığı, hiç mi hiç sevmiyorum! Şimdi pastırma yazından çalıntı güneşli günler geçiyor ömrümden. Her şey aslında, bir şeyleri umursamak ve umursamamaktaki o ince çizgide, Yeni bir kader kapısını açan iki yüreğin Aynı anda adım atması gereken bir sırdı...  Ve sen… Neyse ki o an… Orada değildin, sen bana hazır değildin!  Ben sensizliğin kapısından tek başıma geçtim de… Peki ya sen, bensizliğin kapısından geçebilecek misin! Bir sonraki kapıdan yalnız geçmeye niyetim yok çünkü… Senle veya sensiz! Ama kesin yanımda biriyle… Cemre.Y.