Uyu... Yavrum... Uyu

...Uyu... Yavrum... Uyu...

Neredeyse aklıma düşecektin bu gün,

Neredeyse sızım sızım sızlayacaktı ciğerimin köşesi!
Durduk yere yine...
Özlemelerin iskelesinde tek başıma oturmayayım diye,
Yordum kendimi tüm gün!
Önce toz, kir ne varsa yudum, yıkadım, yok ettim evimden,
Sonra sanki misafir gelecekmiş gibi
Tencereler dolusu yemekler yaptım ne zaman yerim bilmem.
Tam nihayet yine gittin aklımdan da yüreğimden de derken.
Kalbimin notaları çook eskilere götürdü beni,
Sana rast makamı şarkılardan ninniler söylerdim ya hani!
Elbette bütün ninnilerinin hepsi,
Ahmet Kaya'dan şarkılar, Yusuf Hayaloğlu'ndan şiirler değildi.
Sana rast makamından sözünü içime yuttuğum,
Bir sürü şarkının nağmelerini sunardım her biri, birer ninni gibi.
"Vuslatından gayrı el çektim yeter ey bî-vefâ
Dilfigar ettin beni şimden geru eyle safâ"
Ne de güze söylerdi Muazzez Abacı!
Sonra Nesrin Sipahi ile Nihavent Makamından
"Biraz kül biraz duman, o benim işte..." diyerek devam ederdik.
Daha da olmadıysa,
Kürdili Hicazkara geçer Mediha Sen Sancakoğlu'n dan,
"Bu ateşi sen yaktın içime, gel de sen söndür." diyerek
Beraberce ağlardık sen kollarımdayken.
Ağlayınca herkesin uykusu gelirdi zaten,
Uyu...
Yavrum...
Uyu...
Cemre.Y.

İçinden Yandım Hep!

...İçinden Yandım Hep!...

Mesele ateş olup yanmak değil azizim,

Mesele kül olup içinden tutuşmak.

Oysa ben gün oldu kömür oldum,

Gün oldu çıra oldum,

Gün oldu kor ateş oldum,

Gün oldu kül oldum da yetmedi.

İçinden yandım hep!

En içinden,

En ciğerinin çiziğinden.

Olsun, ona da eyvallah!

Cemre.Y.

Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?

...Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?...

Çatılarını kar kaplamış kalbimin duvarlarının.

Dumanı tütecek bir bacası bile kalmamış sanki,

Göğüs kafesimi sızlatan nefes borumun.

Sonra sonra fark ettim ki donmaya yüz tutmuş parmak uçlarım.

İçimin dehlizlerinde gezintiye çıktım ki ne göreyim!

Neresinden yamalasam ömrümü eskimiş, sökülmüş her anısı.

Yeterdi bu kadarı hem de çok yeterdi.

Açtım penceremi avaz avaz kahkaha attım.

Bir gören, bir duyan olsa delirdi sanırdı kesin.

Lakin biliyordum ki herkes kendi derdindeydi yine.

Yastık izi kalmış yüzümü yıkadım çıktım sokağa.

En yakın kumaşçıdan atlaslı, ipekli kumaşlar aldım ömrüme.

Dokundukça içimin çocuk yorganı sevindi.

Sarındım, sarıldım kendime,

Çünkü giden de, biten de bizdendi nihayetinde.

Yarına sevinçlenmek vakti gelmişti belki de.

Öyle ya, koskoca bir yıl daha bitti yine.

Küçük küçük umut kırıntıları ektim ruhuma!

Evet daha bahara çok vardı amma velakin,

Yaşasak da, ölsek de, gelecekti o günler de.

Kim istemezdi ki çiçekli baharlara soyunmayı?

Bu sefer hazırdım ölsem de yaşamaya!

Şimdiye kadar yaşayamadıklarıma gelinceyse,

Yeterdi çünkü, hem de çok yeterdi.

Cemre.Y.

Günaydın Sevgili Kendim

...Günaydın Sevgili Kendim...
Kuş cıvıltılarının bulutlara karıştığı,
Sade kahvemin, sigaramın dumanına bulaştığı,
Limon ağacımın yapraklarıyla,
Sarmaşıklarımın, yapraklarıyla sırnaştığı,
Radyo Voyage müziklerinin,
Ruhumu okşadığı haziran sabahından günaydın.
Olmayanlarla, olduramadıkları mı da
Şöyle derin bir kirli sepetine doldurup,
Terastan aşağı fırlattıktan sonra,
Artık tamam'ım,
Günaydın sevgili kendim bana da günaydın.
Cemre.Y.

Ne Gelen Vardı, Ne De Kalan

...Ne Gelen Vardı, Ne De Kalan...
Zemheri ayazının kabuslu gecelerinden sonra,
Güneşe hasret sabahlara uyanıyorduk.
Kalıcı baharlara hasretle geçti ömrümüz.
Baksana...
Yüzümüz, gözümüz, elimiz, ayağımız kış yanığı.
Biz "Her şey güzel olacak!" dedikçe,
Bilmeden belki de...
Hep geleceğe erteliyorduk geleceğimizi!
Oysa ne gelen vardı, ne de kalan.
Neyse çayımızın demiyle,
Kahvemizin telvesiyle,
Sigaramızın dumanıyla, dertleşmeye devam!
Cemre.Y.

Kardan Kadın

...Kardan Kadın...

Ne vakit kar yağsa, şöyle lapa lapa!
Çocukluğumdan beridir,
Evlerin çatılarına bakarım en ilk.
Çatıların bacalarından uzanan dumanlara!
Mutlu evleri hayal ederdim sonra...
Mutlu evlerin, mutlu aileleri,
Mutlu mutlu, soba başında kestane pişirirlerdi.
Kuzinenin gözünden börekler çıkardı mis gibi!
Çocukların gözlerinde, yıldızlar uçardı sevinçten.
Sonra anneyle baba birbirine aşk ile bakardı yeniden.
Sözleşirlerdi gizlice, mutlu bir çocuk daha yapmak için.
Yemekler yenilip, sıcacık çaylar içilirken,
Kar sessizliğine mutlu cümleler karışırken,
Gözleri mayışırdı çocukların uykuya,
Anneleri pek masal bilmezdi lakin!
Yorganlarını örterken,
İlla ki burunlarının ucundan öperdi çocuklarının.
Sonra mı?
Sonra yağmur yağdı işte!
Çocukluk, ergenlik, gençlik, evlilik, bekarlık...
Her yer çamur çamur!
Bir tek yıldız var işte şurada, tam göğsümün ortasında,
Mevsimsiz açmış, her mevsimi ayrı bahar, tek bir lale!
Kar sessizliğinde, yüreğimin çağlayanını duyduğumdur o!
Sonrası yağmur yağmadan geçsin dileğim.
Çünkü dışarıda evlerin çatılarına bakan o kardan kadın benim.
Cemre.Y.

Kader

...Kader...

Ben de şöyle ömrüme...
Bob Ross amcanın, yüzündeki tebessümle,
Titan beyazıyla mutlu beyaz bulutlar çizip,
Gün sarısı rengiyle de,
Altından akan nehre güneş yansıması akıtıp,
Uzaklardaki dumanı tüten ağaç eve,
Patikadan güzel bir yol çevirip,
Yalnız olmayan yeşil ağaçların tepesine,
Oynaşan kırlangıçlar çizmeyi dilerdim.
Lakin...
Kime gösterdiysem yaralarımı,
İlk fırsatta onlar kanattılar ömrümün tuvallerini.
Eninde sonunda hep...
Elimde kaldı fırçalarımla, renklerim.
Ne yapsam, ne yapmasam...
Bir türlü şu kaderimi yeniden çizemedim.
Cemre.Y.

Neyleyim

...Neyleyim...

Nicedir, yüreğinin derin dehlizlerinde,

Kırık dökük, toz duman,
Örtüleri eskimiş heyecanlarının gizeminde,
Uzaktan, ırağa birbirimize iç çekerken yani!
Belki, hani olur ya...
O ilkbaharımızın ilk can suyunu,
Soluk bir mum ışığında ararken ben,
Ki hayat aynanda o günkü,
Gözlerinin ışıltısını gösterecektim sana ben!
Belki yeni bir hayata doğacaktın yeniden.
Lakin...
Acımasızdı hep kaderin ağlarından ilmek çalıp çalıp,
Kendi bitmeyen açlıklarına seni yem eyleyip,
Aşamadığı yıldız tozlarını,
Sen fark etmeden sana çuvallar dolusu döküp,
Sen ona bakınca masumane gülüngeçler savurup,
Bitmiyordu sana sahte güneşler doğuran!
Bütün doğruların kilimlerini serip de sana,
Ulaşmaya çalıştıkça bulanıklaşıyordu gözlerim.
Yoruldum be sevgilim.
Mevsimli ya da mevsimsiz...
Ben vazgeçtikten sonra, hani...
Açan laleyi de...
Ne bileyim...
Neyleyim?
Cemre.Y.

Yüreğimin Dehlizleri

...Yüreğimin Dehlizleri...
Yüreğimin dehlizlerinde gezindim tüm gün.
Kalbimin odalarında bahar temizliği yaptım teker teker!
Nicedir,

Kapısına uğramadığım bir odanın kapısını açamadım misal,
Pas tutmuş kilidi anahtarı üzerinde kalmış öylece.
Diğer odalara doğru dönecekken vazgeçtim!
Bir omuz attım,

Kırıldı kalbimin tozlu odasının kapısının paslı kilidi.
Varsın olsun kırılan kapı olsundu.
Tek tek toparladım eskimiş kanepelerin örtüsünü.
Astımlı burnumu umursamadan soludum bütün tozunu.
Artık işe yaramayan ne varsa topladım bir bohçaya,
Sokağımdaki çöp konteynırının köşesine astım.
Şimdi, kapı hariç her şey pırıl pırıldı.
Sonra bir düşünce arası vermek için dışarı çıktım.
Mültecilerin her pazar,

Püfür püfür et mangal yaptığı parkta yürüdüm.
Kızmadım bu sefer hiçbirine!
Duman ve yanmış et kokularını biraz geçince...
Gülümsedim kendi kendime,

Ayağımdaki terlikleri çıkartıp,
Çıplak ayaklarımla,

Adımladım çimenleri içimden akımlar geçti toprağa.
Sonra,

Yine geldim daha yeni temizlediğim kalbimin odasının kırık kapısına.
Paslı kilidi çıkarttım yerinden, kapıyı maviye boyadım.
Kilidin yerine de çiçekli bir yazma doladım,

Ki zaten artık kilide gerek yoktu.
Neyse ki bu sayede karşı odanın buzları da erimeye başladı zaten.
Kendi kendine yeniliyor işte kendini, kendime en derin sevgilerimle.
Cemre.Y.

Eylül Akşamı

...Eylül Akşamı...

Akşamın serinliğinin ayaza çekmeye başladığı bir eylül akşamında,

Şöyle dudaklarından dumanı tüten birkaç damla kahve içemedikten sonra!

Neyleyim içinden şehvet ırmakları akan şiirsel sözleri ben.

Neyse biraz daha yalnızlık içeyim ben.

Cemre.Y.

Ben Kendi Şarkımı Kendim Söylerim Üstadım

...Ben Kendi Şarkımı Kendim Söylerim Be Üstadım...

Bu gece...

Onu tamamen unuttuğumun yedinci gecesi!

Ama sen...

Yine de ona bir şey deme!

Kırılmasın gönlü durduk yere.

Daha balığı kızgın tavada öldüreceğiz,

Mangal keyif işi bilirsin hiç de öyle keyifli falan değiliz.

Ekmek kesme tahtasında sıra sıra doğrayacağız soğanları,

Araya yumuşak birkaç yeşillik de ekleyerek!

Ne bileyim birkaç meze olacak masada,

Birkaç da...

Aynı dertten çoktan muzdarip ahbap ekledik mi bu iş tamam.

Ben hiçbir zaman sevemedim bir ölünün arkasından helva yeme işini ya!

Bilim insanları salık vermiş güya.

Belki biraz un helvası, biraz da irmik helvası koyarız soframıza!

Bana mı...

Bana meze falan gerekmez aga, rakı ile balık eşlik etmişse makama.

Hele yanıyorsa cigaramın dumanı baş köşemde...

Öyle buzlu su falan da lazım değil ha!

Lakin acılı şalgamı sakın unutma.

Ancak öyle idrak ediyor kalbim birinin daha beynime göç ettiğini!

Gayrı kim ne istiyorsa onu izlesin, onu seyretsin bu saatten sonra.

Ben kendi şarkımı kendim söylerim be üstadım!

Sesim hiçbir zaman güzel olmasa da, hem de bağıra çağıra söylerim.

Cemre.Y.

Ey Şefkat Neredesin?

...Ey Şefkat Neredesin?...

Ben seni en çok...
Altı yaşımın, ilk ramazan ayında bekledim.
Sıcacık ekmek kokan bacalardan dumanlar süzülürken misal.
Annemle babam,

Gizlice ziyafete konuyorlardı gecenin üç otuzu.
Kardeşimi de uyandırıp zar zor,
Kafalarımıza sümsüğü yiye yiye,
"İyi madem, tekne orucu tutarsınız sizde!" diye diye,
Boğazımıza takılan o lokmalarda bekledim.
Lakin yine de tuttum orucumu,
İftarında da ilk duamı,
"Ey şefkat neredesin?" diye ederek!
Ben seni en çok...
On üç yaşımın ramazanında bekledim.
Oruçlu ağzımla, kapıcılık yaptığımız dairelere,
Sıcak pide yetiştirmeye çalışırken,
Süslü kokana teyzelerin başımı acıyarak okşadıkları anlarda,
Eve geldiğimde, sofrayı hala kurmadan gitmişim diye diye,
Ulu orta dayak yiyerek orucumu iftar ettiğim o zamanlarda.
Lakin yine de tuttum orucumu,
İftarında da..
Orucumu açarken...
İlk duam olan,
"Ey şefkat, ya şimdi neredesin?" diyerek açarken misal.
Ben seni en çok...
On dokuz yaşımın ramazanında bekledim.
Oruç ağzımla,
Sıfatına baba denen biyolojik kimyasalın oruç falan tutmayıp,
Yine memelerime ayrı bir dokunmaya çalıştığı zaman.
Ölüme razı atlatıp,
Lakin yine de orucumu bozmadım,
Hani iftarında hani!
"Ey şefkat,
Peki ya şimdi bari neredesin?" diye dua ederek açtım orucumu!
Ben seni en çok...
Yirmi üç yaşımın ramazanında bekledim!
Karnımda beklenen o yavrunun doğumuna üç ay kala,
Eniştemin arabasıyla,
Yavrumun babasının eski sevgilisiyle kaza yaptığı gün!
Hani ben suçlanmıştım akrabalarımca,
Akrabalık bağını kuran ben oldum diye!
Ne aldatıldığımın ispatına yanabildim,
Ne de kan bağım olan insanların akrepliğine!
Lakin yine orucumu bozmadım,
İftarında da...
"Ey şefkat, ey güven, ey sevda ,
Ey yürek, neredesin?" diye dua ederek açtım orucumu.
Ben seni en çok...
Tam her şeyin artık güzel olacağına inanarak, yeni bir adımla,
Hayata yeniden başladığım o son iftarımda bekledim!
Hani sabaha kadar sarmaş dolaş sevişmişsiniz de,
Evinizden an olup çıkıp gelmişken,
Dönüşünüz boşaltılmış gibi!
Elinize haberinizde de,
Şüphenizde de olmayan bir tebligat tutuşturuluyor!
Ve siz boşanıyorsunuz!
O gün bugündür iftarım filan yok benim.
Yaktım bir sigara!
Açtım bir bira!
İftarsız açtım orucumu!
Bütün atmış bir gün cezalarım hepinize ayrı bir girsin.
Günah mı?
Baştan okuyun, yaşadıklarımı,
Bana bu kaderi yazanın adaletinin ve dahi cevapsız sorularımın,
Cevaplarını eksik bırakan, ulaştıran, ulaştıramayan,
Sorgu ve şahit melekeliğinin,
Yetki ve melekelerinde eksiklik yapan her ne cins var ise...
Taaaaaaaaaaa!
Şefkat mevkat istemiyorum ben.
Sevgi, sevda, şehvet, aşk, güven vs. de istemem!
Üstü size kalsın.
Var mı öte aleme gidip de gelen!
Bana babamın da...
Anamın da anlattığı bütün gerçekler yalanken.
Tanıdığım eril veya dişil her kim varsa,
Hani es kaza ilk anda dahi sevdiğim olsa,
"Sevişmeyelim,
Bedenim tadilatta!" demek istiyorum her seferimde!
Yakalım mı bir sigara!
Çünkü şefkat falan yazmıyor,
Okunmuyor, hiçbir ramazan mukabelelerinde!
Zulamıza saklamış mıyızdır hani, var mıdır ki iki de bira!
Neyse,
Pide kokusunu özledim ben!
Cemre.Y.

Soğuk

…Soğuk…
Bazı gecelerde de radyoyu açarsın,
Sana ve yalnızlığına ninni olsun diye.
Kendini uykuya ikna etmişken yumulursun yatağa!
Sonra birden bir şarkının sözleri çıkar gelir kulaklarına.
Darmaduman eder uykunun sıcaklığını.
Yüreğin kavrulurken acıdan,
Soğuktur...
Artık soğuktur her yer!
Cemre.Y.

Değer Di

...Değer Di...
Ömre dair bana yakışan ne çok başlangıç kaçırdım ah!
Ne çok da bitiş'e de, biten taraf olmaya hiç yakışmadığım gibi.
Ne çok gönül yorgunluğuma denk geldi de olmadı olasılıklarım,
Ne çok gelecek umutsuzluğuma denk geldi de olmadı kararsızlıklarım.
Ne çok "Hayır!" çektim, "Evet!"lerim birkaç adetken.
Ama en çok...
İmkansız'ın imkansız hallerine, ne çok gözyaşı dökmüşümdür kim bilir?
Üstelik, madalyam filan da yok ha dürüstlüğüme, namusuma dair!
Arada bir gün geceye karışınca,
Kendi kendime konuşurken yakalıyorum kendimi.
Penceremi açıp yıldızlara bakıyorum uzun uzun.
Tek bir kelime edip,
Sigaramın dumanını yıldızların yüzüne üfleyip soruyorum kendime!
"Değdi mi?"
Yüreğimin içi kavruluyor ama cevabımı duyuyorum içimden,
"Aşk'ı, sevda'yı, yürek içinin kalp atışını çokça biliyorsun en azından,
Her şeye rağmen!
Değer di!"
Cemre.Y.

Araf

…Araf… Artık hiç kimse ve hiçbir şey, Öyle büyük hasarlar veremez bana! Bütün depremlerimi, Darmaduman toz bulutlarıyla savurdum evrene Mutlaka, yerine, Eskisine dair hiçbir yaşanmışlık izi bırakmayan, Yeni bir bina inşaa edilecektir . Sen aslında sen kendime açtığım bir cennet rüyasıydın Çünkü sen sadece aşk olmayan tek şeydin… Güven, sevgi ve saygıydın. Sırasıyla ilk üçü gitti de saygını da karşımda durup duran O küçük yosmaya harcamasaydın ya! Belki güven duvarımdan kalabilirdin cennetimde.. Cennet benim be koçum! Kimi istersem alır ve yollarım sonsuz cehenneme. Bir tek sen kalacaksın araf'ta... Cemre.Y.

Sensizim

...Sensizim...
Doğduğum toprak gibi ol istedim sadece.
Seni vatanım saydım da yeniden doğdum sende.
Oysa senin yüreğin işgalcilerin istilasındaydı çoktan,
Dumanı tüten son ocak bile yıkık ve virane.
Bilemedim yangın yerinden
Ot bile bitmezmiş, ben papatya hayalindeyken.
Artık vatanım yok benim.
Ne yer yüzünde, ne gökyüzündeyim.
Arafta yersiz, yönsüz, kimsesizim.
Sensizim.
Cemre.Y.

Neyse!

…Neyse!...

Ki zaten olay...

"Neeyysee!"ye bağlayabilmekte...

Neyse bağladın bağladın,

Yoksa ciğer ne ki

Bu yürek yangın yerinde kül,

Toz, duman...

Neyse ey sevgili yalnızlığım…

Nerede kalmıştık? Cemre.Y.

Dikkatli Ol Bence

…Dikkatli Ol Bence…

Hiç değilse bizim

Her gün sıcak şiirimiz var

Üstünde hala dumanı tüten.

Gerekli ise de

Deklanşörüne bastığımız bir kapağımız.

Dikkatli ol bence!

Sen sadece

Romanıma karaktersizlik olursun! Cemre.Y.

Ciğer Alevi

…Ciğer Alevi…

Ki ben...

Güneşimin...

Benden gittiği bütün günlerde,

Hayli bir çok üşürüm.

Tercihim belliydi de...

Bundan gayrı, üşümekten de,

Haylice hicap duyacağım!

Zira, gün zemheri olsa da!

Her taraf...

Gazeteden çocuk yanığı!

Her taraf...

Ciğer alevi!

Yan, kül, yan.

Kal, git, kal!

Ömür-ül sefer bu,

Ötesi yok!

"Bana sade bir, Eylül getirin acilen!

Lütfen!"

Ne o öncesini sorsun,

Ne ben sonrasını söyleyeyim.

Susalım öylece.

Her taraf zifiri duman zira!

Yanıyorlar! Cemre.Y.

Neyse!

…Neyse!...

Kısa süreliğine hastane arası bulunduğum bu ortam nedeni ile

Az önce fark ettim ki

Kadınlığım boyunca kullandığım o cümle;

"Ben dağınıklığı sevmiyorum."değil de

"Ben, dağınıklığı toplamayı sevmiyorum." olmalıymış.

Ohhh!

Dinlenmek için kaçtığım bu otel odası da

Misler gibi darmaduman ergen odası oldu,

Toplasınlar işleri ne!

Cemre'nin iç sesi;

"Burada iki gün kalacak olsan,

Çoktan simetri hesaplarına bile girmiştin!"

Cemre'nin dış sesi;

"Keyfine baaak yarın nasılsa burada değilsin!

Gerçi şu karşındaki tablo oraya da pek abes durmuş,

Hiç koca duvarın cam kenarına

Küçük bir tablo,

Üstelik yamuk asılır mıymış da neyse yahu!

Neeeyyyseee " Cemre.Y.