Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde

...Hep Bir Ağlamak Var Boğazımın Düğümünde...

Ne vakit sessiz bir yüzleşmeyle karşılaşsam bir yerlerde,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Gözyaşlarım hıçkırıksız dökülüyor göz pınarlarımdan

Çünkü gerçekten ben bu, bana yapılanları hak etmedim.

Ki ömrüm boyunca da

Kimsem tarafından ihanete uğramamak için gereken her şeyi yaptım.

Lakin aldatıldım.

Hep, herkes tarafından aldatıldım.

Belki de sırf bu sebepten

Cinsiyeti fark etmeksizin yeni hiçbir insanı hayatıma dahil etmedim.

Yine de yalnızlık bazen çok büküyor boynumu.

Güvenmek istiyor bir yanım birine, bir şeylere.

Bak yine oldu işte,

Hep bir ağlamak var boğazımın düğümünde.

Cemre.Y.

Uyan!

...Uyan!...

Hani onu özlemeyi bile unuttuğun yılların ardından,

Öylesi bir pişmanlıkla rüyana akar ya biri!

Sanki gidişine kılıf uydurmak için, almış kucağına bir erkek çocuk,

Bir ona, bir sana sarılır ya sımsıkı!

O sarılmadaki yabancıl hissi sana anlatamam.

Ruhun bilir, tanır ezelindeki o kokuyu lakin,

Sanki sen aynı sen değilsin de o hep,

Aynı aldatışındaki anında kalmış gibi!

Şöyle bir acıma gelir de yoklarsın yüreğini,

Hani sevdayı geçtim de ufacık bir şefkat bari kalmış mı diye?

Bırakmamış!

Kim bilir kaç kere kırdığı, dağıttığı,

İhanet camlarıyla kanattığı yüreğinde tek bir his olsun bırakmamış.

"Uyan!" dersin rüyandaki kendine, "Kaç kurtul bu andan."

Öyle ya...

Pişmanlıksa bu onun pişmanlığı!

Seni kendini düşündürtmesine izin verme biliyorsun ki değmez.

Bu sabahlık sade kahveyi es geç,

Bir fincan çay koy kendine,

Sabah sabah şöyle en güzelinden bir meyhane pilavı demle!

Ne rüya kalsın, ne de kabus!

"Uyan Cemre'm uyan,

Sana ne, senden sonra,

Kim, hangi pişmanlığının denizindeyse!

Aç bir müzik, salın kendi kendine!,

Artık bu hayat senin kime ne?"

Cemre.Y.

Yalan Gülüşler

...Yalan Gülüşler...

İsmiyle müsemma gül kıvrımlı gamzelerinden içtim,

Yalan gülüşlerin kahkahasının son durağındaki o hain bakışı.

Cemre.Y.

Kar Taneleri

...Kar Taneleri...

Kim bilir kaç mevsimdir gücenikti kara kış'a!

O gün durduk yere giyinip dışarı çıktı kadın.

Öyle ya daha ne kadar uzaktan seyredecekti,

Önünden geçip giderken,

Kar topu oynayan çocukların sevinçli çığlıklarını.

Zamanında dost dediklerinden birinin

İçine taş koyup ona attığı,

Gözünü mosmor eden o acı anıyı bir kenara koyup,

Kendi kendine yumuşacık bir kar topu yaptı,

Usulca atıverdi kendi başından aşağı.

Öyle ya, kendi kendine de ihanet edecek değildi ya!

Sonra gökyüzüne baktı gözlerini kısarak.

Oradaydı, gülümsüyordu güneş!

Kadına kalpten kar taneleri yolluyordu usul usul,

Kirpiklerinin tellerine konuverdiler kalpten taneler.

Kristal ışıltılar doldu göz pınarlarına.

Birkaç tane de burnunun ucundan öptüler.

Durduk yere sevinçlendi kadın, unuttu gücenikliğini her şeye!

Cemre.Y.

Bilmiyorlar!

...Bilmiyorlar!...

Yaşlanmışım diyorlar...

Yüzüm, gözüm, elim, dizim,

Kalbim, ömrüm hep ihanet çiziği!

Zamanında iki koca belik ördüğüm saçlarım,

Küçük bir kız çocuğunun incecik örgüsü kadar kalmış.

Aralarına güz yanığı kırağılar yağmış bolca.

Bir tek kere daha,

Bir tek kere olsun yeniden gülebilseydi gözlerimin içi!

Eminim mutluluk yine güzelleştirecekti beni.

Lakin, dudağımın kenarına,

Hani arada bir de olsa yerleşiveren gülümsemelerim bile kırık.

Yaşlanmışım diyorlar,

Nicedir içim, dışım, terk edilmiş bir ihtiyar, bilmiyorlar!

Cemre.Y.

Gülüşünden Sevdim Seni

...Gülüşünden Sevdim Seni...

Gülüşün...

Cinsine ihanet edercesine

Karşı cinsine

"Reklamlar!" değil de

Sadece kendine münhasır

Hayatına idi be adam!

Bende tuttum

Gülüşünden sevdim seni.

Cemre.Y.

Ah Be Çocuk!

…Ah Be Çocuk!...

Ah be çocuk!
Benim sadece sana…
Kalbim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Yüreğim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Canım gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Ciğerim gücenmedi ki,
Benim sadece sana…
Gönlüm gücenmedi ki,
Ah be çocuk!
Benim sana içimin içi gücendi.
Artık daha nasıl,
Nerenden güvendirebilirsin ki kendini?
Şimdi…
İhanetlerin de senin olsun, iftiraların da!
Zira artık benim sana dair…
Kırgınlığım dahi kalmadı.
Ne doğuruldum ne de doğurdum!
Vücudumda bıraktığın kalıcı izleri,
Ruhumda bıraktığın yeni kalıcı izlerle tanıştırdım.
Döne dolaşa affedip unutuyorlar her gün seni.
Ah be çocuk!
Ödüm kopuyor sana…
Sen bıkıp usanmadan,
Canımın kırıklarının üstünde,
Cam kırıkları dolu ayakkabı tabanlarınla,
Sek sek oynar gibi tepinip dururken,
"Aaaaahhhhhh!
Be çocuuukkkkk" derim de,
Yine...
Senin için,
En çok ben üzülürüm diye!
Ah be çocuk!
Cemre.Y.

Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor

…Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor…

Epeyce bir vakit…
İçim, dışım, "Sen." doluyken,
Nasıl olup da…
Yapayalnız kaldığımı sanıyorlar,
Anlam veremiyorum!
Ben seviyorum ya onu...
O'na ne diye diye avuttum kendimi.
Epeyce bir vakittir de
Sessiz bir kabullenilişindeyim ihanetinin.
Her özlemimin birer hançeri var sırtımda.
Lakin ömür keşke'ler le geçmiyor.
Öyle bir hissizlikteyim ki…
Artık hiçbir şey acıtmıyor canımı.
Cemre.Y.

Bilemedim

…Bilemedim…
Benim sana olan güvenim kırıldığından beridir,
Artık şaşırtmıyor hiçbir ihanetin.
Ben seni yüreğimin,
Ben seni ciğerimin,
Ben seni…
İçimin taa en içinde taşıyıp dururken,
Sen içten içe beni çürütmeye meyilliymişsin bilemedim.
Cemre.Y.

Haziran Gülüşlü Tebessümler

...Haziran Gülüşlü Tebessümler...
Pencerelerimin perdelerini,
Üçerli beşerli, bembeyaz...
Zambak çiçeklerine terk ettiğimden beri,
Fesleğen yapraklı yalnızlıklarımın yanına,
Rengarenk çiçekli sardunyalar ektiğimden beri,
Asma ağacım yeniden yeşerdiğinden beri,
Biber çiçekleriyle, salatalık çiçekleri,
Ağız ağıza, sarmaş dolaş kavuştuğundan beri,
Haziran gülüşlü tebessümlerim var benim.
Hiç şaşmaz, her cumartesi,
Sabahında sulayıp, okşadığım hayallerim gibi,
Severim her birini teker teker.
Vakti saati gelince de...
Söverim herkeslerimin gizli ihanetlerine.
Sonra da,
Şöyle bir güzelce,
Affederim hepsini gelmişlerinden, geçmişlerinden!
Ne de olsa ömrün sonunda,
Musalla taşında yatan herkesin ardından,
"İyi bilirdik!" diyecekler nihayetinde!
Olsun.
Nasıl olsa...
O gün geldiğinde ben yine,
Düğün salonlarında,
"Ankara'nın Bağları." çalarken yaptığım gibi,
Sözlerinin acısıyla yutkuna yutkuna ağlarken,
Müziğinin ritmiyle de,
Haziran gülüşlü tebessümlerimi takınıp,
Bütün affedişlerimi savura savura söveceğim!
Cemre.Y.

Hiç Kimse De Fark Etmedi

.

...Hiç Kimse De Fark Etmedi...
Nicedir,
Yüreğimin buzdan duvarlarından yorulmuştum.
Durduk yere güneşten,
Bir ışık sızıntısı aktı damarlarıma,
Ağır aksak adımlarımla camlarını açtım canımın,
Tedirgin adımlarla da kapısını araladım ciğerimin.
Birer solukta,
Soyunduk hayatlarımızın acı dolu ağulu hikayelerini.
Zira masal bitince,
Bahar gelecek,

Gökten üç elma düşecek,
Yaz gelecek,

Sepet sepet erikle kiraz yağacak sanıyorduk!
Geçmişler dökülüp sönüp de
Küller rüzgara karışınca,
Anladık etrafımızda duvar falan kalmadığını!
Şimdi'ler ertelenince,
Yakın gelecekler filizlenemeyince anladık,
Tozdan karlar üzerinde,
Öylece çırılçıplak,
Bir çare ararken devasız kaldığımızı.
Üstelik...
Havva anamız ile Adem babamız kadar da şanslı değildik.
Mevsimlerden daha incir yaprağı değildi.
Çarçabuk kapatıverdik,
Elcağızımızlarla en avret yerlerimizi.
Şimdi yine...
Yeniden beklemekteyiz!
Artık biliyoruz bize baharlar hep sonbahar,
Kışlar ise en zemherisinden.
Ne onun mecali var bu sevdayı alevlendirmeye,
Ne de benim!
O duvarlar yeniden örülecek!
O çocuk büyüyecek.
Güneş mi?
Sinelerimize yumruğu vura vura öğretti hayat!
Çöl ortasında...
Serap niyetine gördüğünü vaha sanma,
Mevsimiyse her gün herkese güneş...
Ve ay...
Vakti saatiyse...
Bütün sevdalılara...
Yıldız yakamozlarla dolu birer mehtap.
Hangi bulut hangimizin?
Hangi kahvenin telvesi,
Bir sonraki fincanda aynı şekillenir?
Neyse en yakın zamanda rakı alayım ben.
Bir de yanına acılı şalgam!
Bulursam balık filan.
Rakı kadehine ve rakıya ihanet edemem lakin,
Hiç değilse...
Acılı şalgamı bari şarap kadehinden içmeyi denerim!
Fakat donarak ölmek en acısız ölüm şekli.
Yıllar önce deneyememiştim,
Ya gerçekten ölürsem diye!
Denedim.
Öldüm.
Bu sefer hiç kimse de fark etmedi öldüğümü!
Cemre.Y.

Sana Ne Lan

…Sana Ne Lan… Sen onu asrın mucidi, Olası bütün hastalıkların devasını o buldu sanırsın, Oysaki o aşk… Aşekanın sarmaşık dalları gibi  Seni yüreğinden, yüreğinin içinden zehirler. Sonra ne mi olur? Hiç sevmediğin ve de devamlılığını takip etmediğin bir dizinin, Bir tek repliğine denk gelirsin. Bütün ömrün zınk diye geriye sarar! "Yaşadığın aşk, sana zarar veriyorsa…" vesaire vesaire! Ne kadar da bütün ömrümüze tanıdık değil mi? Sana ne lan! Belki ben acı çekmeyi seviyorum! Belki ben acı çekmeye rağmen hala onu sevmeyi seviyorum! Belki ben… Onu bana aşık etmek için gereken bütün oyunları, İhanetleri, yalanları ve bütün dalavereleri sevmiyorum. Sana ne lan! Belki ben… Onu onsuz da sevmeyi seviyorum, Ta ki kendiliğimden vazgeçene kadar! Şimdi bırak beni kendi cennetine siktir git! Belki ben… Hayata… Böyle daha umutluyum. Cemre.Y.

Ölüyorum Ya Ben

…Ölüyorum Ya Ben…
Artık...
Hiç kimsem'in yokluğuna uyanacak bir uykum bile yokken...
Tam güvenecek oluyorum yeniden,
Tam sevecek oluyorum,
Nereden geliyor bu şarkılar kulağıma?
Ben onlardan kaçmak için
Dünyayı bile tersime çevirmişken!
Nereden geliyor önüme sıra sıra
Bu zehirli cümleler.
Bu mutsuz "Son"lar!
Neden hala ihanetin kurşun deliğinden,
Can kaybediyorum ben!
Kapanmaz mı hiç bu yara?
Ne vakit yüreğimi hissetmeye meyl etsem,
Kalp yetmezliğinden ölüyorum ya ben!
Cemre.Y.

Ondan Da Mı?

...Ondan Da Mı?...
Şimdi ben tam anlayamadım
Gözleri uzak denizlere dalıp dalıp
Sarmaşık dallarını saramayan o orospu kadın.
Sen yanındakini benden mi kıskandın.
Eh be karısı da yanımdaydı.
Ondan da mı arlanmadın?
Unutma ki ben ihanet sevmem,
Hele ki dost dost diye diye
Yattığım herifin evine gidip de
Zavallı karısının çanağına hiç sıçmadım.
Cemre.Y.

Sperm

...Sperm...

Bende bir kadın, ben de bir anayım ama!
Bazı kişilerin o-rus-pu (orospu) çocukluğu tescillidir,
Nasıl ki ben anamın apak sütüne hala ihanet edemiyorduysam!
Onlar da kafalarına vurup duran,
Onlarca spermin öcünü bizden almaya çalışıyordular!
Hayat yaşamaya hiç de değer değildi.
Cemre.Y.

Geçti

…Geçti…

"Geçer."diyorlar da geçti zaten!

Bir ihanet,

Bir yalan,

Bir riya geçti!

Lakin öyle dedikleri gibi teğet geçmedi

Ciğerimi delip geçti. Cemre.Y.

Şiir Bitti

...Şiir Bitti...
Şiir bitti.
Artık roman yazmak vakti.
Artık romanıma başlamalıyım!
Yürek yine şiir isterdi lakin!
Artık...
O rüzgar,
Aynı meridyenden aynı esmez.
Artık bir daha da belli ki!
Belli ki şimdi...
İşte tam da şimdi!
Artık...
Müslümanım diyen ama yüreği,
Namüslim haçlı vicdansızları da
Affettim.
Kendimi de dahil,
O kadınları
Aşk-a meftun edip
Birer birer…
Hepli toplu mezarlarda,
Öldüredim elbet!
En azından…
Namusumu kurtarmış olmanın gururuyla
Yaşıyordum hala ama!
Sanki fazlası gerek.
Hissetmiyorlar zira.
Anlayamıyorlar!
Namus...
Sadece bacak arasından yitirilmiş bir hezimet değildi.
Namus beyinden geçen her ihanetli hayalin kabusuydu.
Siz...
Hepiniz hayallerinizle boğulunuz!
Oturup düşünce çakıllı şapkalarınızı önlerinize koyunuz!
Taşlarınıza iyi bakınız.
Hanginiz tam doğrusunuz?
Belki orada bir yerlerde bulursunuz cevapsız soruların,
Vicdana en huzurlu cevaplarını!
Yaradan yarattığını,
Daha cehennemlik olamayacağını ilan ettiği yaşta...
Ölürse cennetlik, günahsız yavrucak dediği yaşta.
O adamın o kirli ellerinin tacizine neden izin verdi?
Zira ben bu hayatta yoktum...
Yokum!
Hatta hiç doğmadım.
Şimdi zaman...
Roman yazmak vakti!
Cemre.Y.

Yer Gök İhanet Ağlıyordu

…Yer Gök İhanet Ağlıyordu…
Sonra bütün mektupları çöpe attım yakmadan...
Yalnızlık durağına çıkan o son yokuşu
Yağmur yüklü ceketimin yakasına yapışarak
Suskunca tırmandım ağır aksak
Tek damla gözyaşı akıtmadım biliyor musun?
Gülümsedim tebessümün buruk olanından.
Gerek yoktu ne virgüle, ne noktaya
Ne de herhangi bir işarete...
Zaten yer gök ihanet ağlıyordu!
Sustum ve gittim hepsi buydu.
Cemre.Y.

Ben Bağışlarım, Onlar Hep Ölürler

…Ben Bağışlarım, Onlar Hep Ölürler…
Subliminal bütün mesajlarınızın, gerçek içeriğinizin en dibini,
Ameliyat olmama rağmen hala şehla görebildiğim gözlerimden,
Yüreğime esenler ile dost doğru görebildiğim çok doğrudur!
Yine Hz.Yusuf'u yanlış yere koymuşsunuz da…
O kuyudaki o acıyı ve yapayalnızlığımı da gördüm.
Varsın Züleyha aşıkmış ona, varsın başarsınlar onlar..
Sen kardeşim, uğraşa çabalaya…
O kuyuyu...en doğru resmettiğinde ben kardeşim!
Ben…
Beni en acıtanı bile ilk anından bağışlarım.
Bunun ağırlığında benden gayri,
Bana ihanetlerine intihar edip,
Aflarıma dayanamayıp, kendine ölenim de çoktur!
Ben bağışlarım, onlar hep ölürler…
Cemre.Y.

Ayaza Bıraktılar Bizi

...Ayaza Bıraktılar Bizi...
Ve sonra bütün umutları vuruyorlar değil mi
En mavili bulutundan!
Oysa güneş çıkacaktı ardından,
Sonrası bahar, sonrası yazdı...
Ayaza bıraktılar bizi.
Don vurduk ne yazık ki!
Meyvelerimiz...
Gül dalında gonca çekirdeği,
Doğamamış onca cenin,
Yıkanıyor bir çamaşır makinesinde,
Ben de dahil...
Dönüp duruyoruz baksana!
Neyse.
Söyleyin o geceye.
Biz...
Ona dahi, ihanet etmedik.
Cemre.Y.