Arada İmsak Vakti Eksik Misal, Arada Kuşluk Vakti Eksik!

...Arada İmsak Vakti Eksik Misal, Arada Kuşluk Vakti Eksik!...
Gündöndü.
Hatta, gecelerde döndü,
Amma velakin yine de gündöndü!
Ama sanki sabah hiç olmayacakmış gibi,
Ezberlerini hepten kandırmışlar gibi,
Çoktan ardını dönmüştü güneşe, çok ama çok, çoktan!
Ki madem ben, ona...
Hep bulut olduydum ya, çoktan çekilmiştim onun ömründen.
Dün gece olsun bari, yahu!
Dün gece...
Ne demeye?
Gecenin en sağır saatinde...
Ona sımsıkı sarılmışlığına bile pişman eder insan olan bir diğerini?
Ki zaten!
Gözü yeterse...
Çiğdem çekirdek olurdu misal, yeni doğan güneşle...
Yetmedi diyelim hadi!
Saman bile olamadı ya la!
Onca sene, onun için, onun semerini taşıdığı eşeğe hem de?
Gündöndü...
Gün ile gece kaldı.
Arada imsak vakti eksik misal, arada kuşluk vakti eksik!
Uyu, hu, uyu!
Bundan gayri ne benden sana gün açar,
Ne de senden bana gece doğar,
Soyadı kısmı boş bırakılmış hükümsüz iki kayıbız biz.
Bir tek hüküm var ise, ki o da sayende, biz artık bize yok'uz.

Bundan gayri artık, biz, bize, hiç, yok'uz.

Cemre.Y.

Pazartesi

...Pazartesi...

Hatırlayamıyorum ki,
En son ne zaman küstürüldüm pazartesiye.
Oysa ne çok severdim bugünü yeni bir başlangıç diye.
İşim olsa da, işsiz de olsam mutlaka severdim pazartesileri.
Birkaç zamandır adı bölümü boş bırakılmış,
Hükümsüz bir kimlik gibi bendeki hükmü!
Geçer mi bilmem,
Hadi diyelim geçti lakin,
Eskisi gibi severek sevebilir miyim ki seni.
Cemre.Y.

Kader

...Kader...

Üstüm, başım...

Sağım, solum...

Yanım, yörem...

Hep hayal kırıklığı!

Yetmedi mi ey tanrım...

Bu beni, hep ama hep, denemelerin?

Anladım ki aslında...

Benim kaderimi yazmayı,

Hiç istemedin.

Hep başka can kırıklarının kopyası!

Hep başka vazgeçişlerin yapıştırması!

Lakin olmaz artık, olmaz böyle.

Zira çok sabrım da kalmadı nihayetinde.

Günler, bana hiç de sormadan geçip gittikçe,

Ömür saatim geriye sarıyor nihayetinde!

Zaman desen, eski zaman hiç değil.

Ya yırt at, sana sunulan kader çizelgemi,

Yok hükmünde var say beni.

Ya da...

Bunu, bu kaderi ona, ben yazmadım ki,

Ne diye okuyup, yaşasın, yorulsun ki bu kulum de!

Yeniden, yaz kaderimi.

Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Hislerimi Kaybettim

...Hislerimi Kaybettim...

O değil de...

Camın buğusuna kalp çizerek,

İçine sevdiğimle ikimizin baş harfimizi yazardım ben!

Ömrümde,

İlk defa!

O kalbi çizersem,

İçine yazacak harf bulamadım.

Başımı cama dayadım,

Ne sevdim, ne özledim.

Sadece...

Kar'ın yağışını izledim.

Hislerimi kaybettim,

Hükmü bana bedeldir.

Cemre.Y.

O Kadar Çok Ağladım Ki

...O Kadar Çok Ağladım Ki...

Ahhh çocuk ahh!

O kadar çok ağladım ki,

Sana "Git!" demeden önce

Yüreğimden çoktan gitmiş bedensizliğine!

Bilesin ki benim hiçbir zaman vicdanım ölmedi!

Sadece senin vicdansızlığına hüküm giydi!

Cemre.Y.

Ey Benim Yürek Çiziğim

...Ey Benim Yürek Çiziğim...

Ey benim ömür yorgunu gülüşüm.

Fark etmeden nicedir sensizliğe hüküm sürmüşüm.

"Unuturum!" demiştim ya sana!

Unutmuşum!

Seni sevmeyi nicedir unuttuğumu da unutmuşum.

Oysa hiçbir şeyim olmasan bile pazartesimdin sen benim.

Mevsiminden umursuz umudumdun ya hani!

Fark etmeden umudumun da gönlü kırılmış sana.

Bunu fark ettiğimde,

Eylül ayazı dokunuyordu ayak uçlarıma.

Ey benim yürek çiziğim, yosun gözlüm.

Ömrümün kalp nakışlı gül kıvrımlı gülüşlü pazartesim.

Yakındır günler griye keser yine.

Sabahı da, akşamı da serinletir omuz başlarını.

Hiç sevmezsin biliyorum ama!

Dışarı çıkarken hırkanı, şemsiyeni yanına almayı sakın unutma.

Cemre.Y.

Hükmü Yok

...Hükmü Yok...

Madem cümlelerimiz boş'a gazel gidiyorsa
Sonbahara savurmaya gerek yok!
Önü sonu kara kışsa...
İlkbahar da gelir elbet!
Cümle kelimeleri
Bir de elma çiçeklerine sarf ederiz bizde!
Duyarsa "ELMA!" olur.
Hala!
Duyamazsa...
Artık hiçbir mevsimin hükmü yok bana!
Cemre.Y.

Sevmek

…Sevmek…

Peki ya sen?
“Yanmak nedir bilir misin?
Ya da donmak?
Ya arafta kalmak?
Nasıl bir cennet ve cehennem arası hükümsüzlüktür o!
Bilebilir misin?”
“Seni sevmek,
Ailemden, geçmişimden ve geleceğimden vazgeçebilmektir,
Her şeyi uğruna yakmaktır.”demişti biri!
“Seni sevmek,
Kızgın kumlardan, hani o en susuz kaldığın sancısında bedeninin,
Okyanusun buz gibi sularına dalmak gibi bir şey” demişti biri!
“Seni sevmek mi?
Ben, başkaca hiç kimseyi sevemem ama!
Sana, dokunduğumda ne hissettiriyorsam öyledir.” demişti biri .”
Anlayamadım ki!
Sen...
Bunca sevilip bitenlerimin hangi eksiğisin ki!
Tamamlayasın!
Yüreğimin aşklı değil,
Sevdalı değil,
Meftun damarında ne işin var be adam?
Cemre.Y.

Ah Etme Bana

…Ah Etme Bana…

Bu aralar çokça ince bir sevdaya hüküm giymiş gibi,
Veremli ve nefessiz öksürüyorum farkındayım!
Kimsem farkında değil!
Bir tek sen…
En olmaması gereken ve zamanda farkındasın!
Bir tek sen…
Görüyorsun kan kusuşlarımı!
Bir tek sen…
Diş biliyorsun bunu bana yapanlara!
Bir tek sen…
Sevdamın yarasının yanığını görüyorsun!
O yangınlar su topladıkça ben, bir bir iğne batırıyorum,
Sen ahhh!
Çekiyorsun?
Yapma!
Küçüğüm, beni bu kadar sevme!
Canın acır biliyorum ama,
Beklediğim sevmeler sana dair olmadı, olamaz da!
Sahi etmedin umarım da,
Yüreğim sana değmedi diye.
Hiç “Ahh!” ettin mi bana?
Etme!
Sakın ha!
Ah etme bana!
Cemre.Y.

Sonra Yarın Oldu

...Sonra Yarın Oldu...
Dün gece, bütün geçmişimi çöpe attım.
Tek bir damla yaş akıtmadım gözümden.
Artık olmayanlardan, olamayanlardan,
Hiç olmayacaklardan,
Hükümlü değil geçmişimin kırgınlıkları.
Sonra yarın oldu.
Yüzümdeki çizgilere inat,
Güzel gülümsemeler takındım ruhuma.
Gamzeler kondurdum yanaklarıma.
Bundan sonra hayat düşünsün.
Cemre.Y.

Gelsin Artık

...Gelsin Artık...
Hani ikindi sonrası vakitlerde,

Çökmeye başlardı ya akşamın hüznü...
Çoğunluğunda da, sessizliğin hüküm sürdüğü,
Yürek yorgunluğuyla geçen geceler vardı ya hani!
Bu gece hepsiyle helalleştim,

Ceplerine kırk yamadan harçlıklar koyup,
Her birini ömrüme dahil edenlere geri gönderdim,

Lakin...
Öc bab'ında değil, unuttuklarını hatırlatmak bab'ında.
Hani şöyle bir anımsayıp çabucak unutsunlar diye!
Baksınlar bakalım o yürek bir kere çizilince...
"Geçti." deyince geçiyor muymuş geçemeyenler.
Şimdi kapım aralık...
İçim dışım hayalperest bir hoşlukta...
Mademki bütün boşluklar dolduysa...
Hüzünleri, hazanları,

Hesapları, kitapları savurdum boşluğa!
Birkaç adım yakınındayım yeni hayatımın.
Gelsin artık bana iyi gelen her ne varsa!
Cemre.Y.

Hislerimi Kaybettim Hükümsüzdür

...Hislerimi Kaybettim Hükümsüzdür...
Bir vakit sonra...
Kendi kendine ördüğün duvarların,

Boyunu aştığını görüyorsun.
Bir zaman sonra...
O duvarların gölgesinden,
Göğün maviliğini yeterince göremediğini fark ediyorsun.
Uzunca bir süre sonra da...
Tam geçmişi dünde bıraktığın o anda!
Depremler oluyor bir yerlerde,
Olmadık virüsler sapır sapır kırıyor insanlığımı,
Sanki ilk defa kar görmüş şehirmiş gibi,
Çığ üstüne çığ yağıyor üzerime!
Şehit haberleri üst üste al bayraklı tabutlara sarılmış.
Sonra yeterince ölmüş müyüm diye bakıyorlar bir an!
Uçak düşüyor.
Uçak üşüyor,
Bunca vakitten,
Bunca zamandan,
Bunca süreden sonra,
Bütün o görünmeyen kanlar,
Yaralı bir adamın anlından, burnundan akıyor,
Sonra durduk yere bir ihtiyar açıyor kapısını,
"Gel ısın!" diyor sana,
Seni tam da...
O kara kışın zemherisine,
Terk etmeden sadece bir akşam öncesiymiş gibi.
"Sahi ne değişti?" diyorsun kendi kendine!
Soramıyorsun tabi.
Lakin...
Saçı, sakalından yorgun, o da gitmeye meyilli, belli.
Ah bir bilsen içimden nasıl da sımsıkı sarılmak geldi.
Lakin biz hiçbir zaman,
Hiç şefkatli sarılmamıştık ki,
Bilemedim ki, nasıl bir şeydi?
Teşekkür ettim, evim beni beklerdi,
Üşümüştür şimdi, hemen evime gitmeliydim,
Oysa asıl şimdi en şefkatli şefkatlerle,
Hiç olmadığı kadar sımsıkı sarılmak vaktiydi,
Beceremedim!
Gücüm yetmedi!
Acelece evime girip, birkaç tuğla daha ördüm üzerime!
Yarın diye bir şey kendini tekrarlarsa,
Bir tutam mavi yeterdi lakin,
Bu gece şiir kadar bile acı yok!
Tıpkı bir zamanlar aynı böyle öldüğüm gibi.
Hislerimi kaybettim hükümsüzdür,
Ve bütün şiirler birer katildir.
Cemre.Y.

O Kadar

...O Kadar...

Ömrümün...

Yoğun bakım kapılarından geçerek geldim bugüne!

Bu vakitten sonra...

Artık hükmü yoktur hangi paslı anahtarın,

Hangi ağulu geçmişimin kapılarını açacağı!

Bu vakitten sonra!

Ben yazarım kaderimin cilvelerini,

En destansı anlarıyla...

O kadar!

Cemre.Y.

Dolunay

...Dolunay...
Yıldızların sürgün yediği yerde...
Güneş çok uzaklarda ve ay...
Dolunaydı.
Bir vakitler...
Hani hiç kimseye olmasa bile,
Bir tek onun sesini duysa hani,
Yüreğinin tellerinde şarkılar notalanırdı ya!
Olmadı bu sefer.
Hani öl dese uğruna yine seve seve ölünür de lakin!
Hissetmeye çalıştı kadın yeniden yüreğinin şavkını.
Olduramadı.
Yıldızların sürgün yediği yerde...
Güneş çok uzaklardaydı ve...
Ay...
Dolunaydı.
Hislerini kaybetmişti kadın,
Hükümsüzlüğü bakiydi lakin.
Çırılçıplak bir ağaç gecenin ayazını giyinmekteydi.
Varsın gelsindi kışın en zemherisi donardı en çok!
Öyle de kendine dahi yokluk ayazıydı yani.
Hiç kimse de anlamadı.
Cemre.Y.

Kar Sessizliğini Özledim

...Kar Sessizliğini Özledim...

Nicedir yorulmuştum zaten hiç gelmeyecek o treni,

Yüreği yorgun otobüs garajlarında,

Ya da sol kürek kemiği kırık iskelelerde kenarlarında beklemekten!

Şimdi kulağım yine yokluk çilesine sızılı lakin...

Artık biliyorum beynimdeki bütün bu gürültünün müsebbiblerini.

Şimdi değil üstadım, şimdi değil...

Kar sessizliğinin hüküm sürdüğü o sessizlikte,

Öyle bir susacağım ki...

Bütün sağır kulaklar duyacak hissizliğimi.

Bir bilsen ah bir bilebilsen...

Ben nasıl bir hasretle,

Kar sessizliğini özledim.

Çünkü o gün ben son kez öleceğim.

Cemre.Y.

Kumdan Kale

...Kumdan Kale...

Çocukluğumun kumdan kalelerine uğradım bugün!

Hani ne vakit,

En güzel kumdan kalemi yapsam perisiyle padişahıyla,

Koca bir tsunami gibi dağıtırdı ya,

Kocaman adamların vicdansız ayakları!

Adımın üstüne bastılar dünden beri üstüne basa basa...

Bu sefer acımadı tenimin nuru!

Adımı ad koyanın,

Kulağıma ezanla seslendiği adımı duydum kaç kere!

Hala şu an ölsem ve Münker ile Nekir gelip seslense dahi!

Üzerime alınmayacak kadar yabancıyım ilk adıma lakin...

Adımın biyolojik babasını affettiğimden beridir hissizim.

Artık acıtmıyor yaralarımın kabuksuz hisleri.

Hani bir zamanlar demiştim ya...

"Hislerimi kaybettim, hükümsüzdür!" diye...

Acımıyor, üşümüyor, sevmiyor, sevilmiyor,

Artık hiçbir yaram hiçbir duygu yansıtmıyor.

Ha çocukluğumun kumdan kalelerine gelirsek!

Artık değil ki nerede bir kum görsem değil ki kale vs.

Artık tek bir kalp bile çizmiyorum buğulu camlara!

Hoşça kal sevgili yaşanmışlıklarım, hoşça kalın sevgili yaralarım.

Gayrı kimse acıtamayacak canımın ciğerinin taa içini!

Cemre.Y.

Hislerim

...Hislerim...
Şükür ile boşluk arasında bir yerdeyim sevgilim.
Ne zamandır bu haldeyim farkında bile değilim.
Hüzünlü ya da kederli de değilim,
Yahut kalbimin,

Titreşimlerini hissedecek kadar mutlu da değilim.
Sanki...

Zamanda uyutmuşum kendimi öyle rahvan hislerim.
Günü gelecek anda uyanacağım eminim!
Eskiliğinin üzerinden,

Ne kadar zaman geçtiğini unuttuğum kadar,

Eskiden...
"Hislerimi kaybettim, hükümsüzdür!" dediğim zaman da yine böyleydim.

Dudaklarımın kenarında,

Yeni bir umut kırıntısı tebessüm etti, 

Gelecek de gelecek!
Cemre.Y.

Olsun, Yine De Yüreğime Sağlık

...Olsun, Yine De Yüreğime Sağlık…
Açlığın hüküm sürmesine ramak kalmış bir ülkede,
Sabah, öğlen, akşam, gece kuşaklarında bile, ha bire gözlere sokulan!
Hiç yapamayacağımız yemeklerin,
Heyecanla, kavgayla karışık programlarını izlemek gibiydi seni sevmek!
Halbuki izleyicilerin çoğu, akşamın sofrasına marketlerin depo önü köşelerinde,
Atılmalıklardan ucuza sattığı sebzeleri seçip, alıp, ateşe karıp, yemek eylemiş,
Yine de bir kere olsun lutfedilip
"Ellerine Sağlık!" denmemiş gibiydi seni sevmek,
Olsun, yine de yüreğime sağlık.
Cemre.Y.

Kar Sessizliği

...Kar Sessizliği...
Kar sessizliği hüküm sürerken sabahıma,
Dur sevgilim öpüşmek değil niyetim.
Kahve telvesi kalmış dudaklarında.
Daha sana...
"Günaydın pazar sabahım!" diyeceğim.
Ah be sevdiceğim...
Cemre.Y.