Narkoz Kokusu

...Narkoz Kokusu...

Uyandırıldım.

Burnumun direğinde kesif bir narkoz kokusu

Gözümün birinin ışığı sönük,

Çene kemiklerimde derin bir ağrı.

Acımın acısının henüz farkında değilim.

Halbuki uykuya dalarken,

Rengarenk çiçekler diyarının

Gökkuşaklarına salıncak kurarım belki diyordum.

Olduysa da hatırlamıyorum.

Uyanmasam da hiç gocunmazdım gaip diyara gittiğime.

Uyandırıldım.

İki gündür sağ gözümün içinde cam kırıkları

Beyazının çoğu kırmızıyla kaplanmış ya

Üst kirpiğimi alt kirpiğimle kavuştursam bir dert,

Kavuşturmasam bin dert.

Geçecek elbet, hem de çok yakında geçecek.

İşte o vakit uzun uzun bakacağım rengarenk çiçeklere

Ve derin derin koklayacağım en güzel kokuları.

Madem ki "Gitsem de olur!" deyince gidilemiyorsa öte dünyaya.

Yaşaya yaşaya yaşayacağım bu hayatı ben de!

İnadına ve hem de seve seve!

Cemre.Y.

Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün

...Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün...

Ah nasıl da özlemişim,

Kadife gibi naif yumuşacık,

Kırmızıya meyyal sesinin tınısını.

Nasıl da özlemişim,

O derin nefesli özür dileyişli inceden iç çekişini.

Sesinin sessizlik içindeki özrüne de kabul.

Lakin eskisi gibi güvenemem ben sana.

Büyüdün be yavrucağım.

Hangi çocukluğuna sığdırayım beni yine hançerleyişini.

Özlemelerimiz de geçecek bir gün.

Herkes kendi masalının içinde kalacak sonunda.

Bizim hikayemiz çoktan bitti zira.

Hoşça kal ama!

Hoş kal.

Cemre.Y.

Günaydın O Zaman

...Günaydın O Zaman...

Düşün ki...

Uyanmışsın ama,

Geceliğinin bile üşüdüğü sabaha uyanmaktansa,

Ilık bir bahar sabahında güneş makas almış yanaklarından.

Çayını ocağa koyup kapını açmışsın,

Usulca süzülmüşsün günün aydınlığına.

Evinin önündeki verandanın hemen bitiminde,

Bir gelincik okşamış çıplak ayaklarını.

Durduk yere aşık olmuşsun yeniden.

Usulca okşamışsın taç yapraklarını incitmeden.

Alıp içine sokasın gelmiş ya,

Sende biliyorsun dalından koparsan sönüverecek kırmızısı.

Ufacık bir gülücük kondurmuşsun dudağının tam ortasına.

Sonra evine girmişsin, pencerenin perdeleri gelin gibi salınırken,

Çayı falan boşverip bir kahve yapmışsın en sadesinden.

Günaydın o zaman, gün aydın olsun madem.

Cemre.Y.

Hiç Yoktan

...Hiç Yoktan...

Sabah olsun diye çırpınılan,

Kabusu bol bir gecenin ardından,

Uyandım!

Sade kahvemi içmek aklıma bile gelmedi.

Çay demlemeyi de erteledim.

Durduk yere, sabahın köründe,

Şöyle bolca salçalı, kırmızı, kıpkırmızı,

Tavuk suyuna şehriye çorbası yaptım.

Yine kıştan,

Bir bahar gününü ve güneşimi çaldım.

Şimdi hiç yoktan,

Kırmızıya meyyal bir huzurdayım.

Cemre.Y.

Hiç Yoktan

…Hiç Yoktan…

Hiç yoktan kahkahalarla gülen kadınlara rastladım bu sabah!
Masalarında yeşil güzeli üzüm salkımları,
Ellerinde kıpkırmızı şarap dolu kadehleriyle,
Oturmuşlar kamp sandalyelerine…
Sanırsın güneş makas almış yanaklarından,
Deniz de orada, sahil de orada, şiir de orada.
Öyle güzel gülüyorlardı ki,
Bir tutam gülüş yerleşti dudaklarımın kenarlarına.
Hiç yoktan birkaç dakikalığına da olsa güzelleşti dünyam.
Hiç yoktan sevmeyi sevdim mesela, günüm günaydınlandı.
Cemre.Y.

Olamadık, Gitti, Bitti!

...Olamadık, Gitti, Bitti!...

Hiç olmayacak bir vakitte,
Hiç yoktan,
Ayrık otu gibi birden ortaya çıkıvermiş de,
Yıllar yılı, hayata tutunmaya çalışan,
Asma yaprağının dalına asılmış kırmızı kurdelayım şimdi.
Tutunsak da, bırakmasak ya birbirimizi!
Biliyordum elbet...
Öyle, üç beş yeşil yaprak, iki dal ile,
Şarap falan olmazdı bizden de!
Ne bileyim, kim bilir?
Belki birer fincan sade kahve eşliğinde,
Üzüm üzüm, iki gözüm, akacaktık ömürlere.
Ya da yapraklarımızdan sarılan sarmalarla,
Mutlu boğaz ilmeklerinden geçerken,
Bayram gelmiş sanırlardı hayatlarına.
Öyle nakış nakış, ince ince,
Sarıla sarıla mutlu ederdik herkesi.
Zaman işte!
Suyum yetse, toprağım yetmedi.
Güneşim yetse, bağım yetmedi.
Olamadık gitti, bitti.
Cemre.Y.

Kırmızı Gül

...Kırmızı Gül...
O değil de...
Kırmızı bir gülün,
Burnunuzun ucundan öperken,
Size en güzel kokusunu sunması kadar,
Güzel gülüşlerimiz olmalı hayatta.
Şöyle pazar keyfine özel,
Yeni hayaller eklenmeli,
Hayatın gelecek yeni sayfalarına.
Yoksa herkes nefes alıyor da,
Yaşadığını nasıl anlayacak?
Cemre.Y.

Aşk Olsun

...Aşk Olsun...
Bahar mı gelmiş,
Güneş de değmişse gözlere,
Daha ne olsun,
Dahası kıpkırmızı aşk olsun.
Cemre.Y.

Gülümsedim

...Gülümsedim...

Nicedir...
Emekliğine eremeden,
Ömürlerinin baharını çoktan geçmiş,
Yaşlı teyzeler gibi,
Covit'ti, grip'ti, aralarına serpişen bilmem neydi,
Türlü çeşit hastalık halsizlikleriyle boğuşurken.
Ki ben ne vakit...
Kimselere, yeterince yetemediysem,
Kendimi de çoktan es geçtiysem,
Adları değişip duran hastalıklarla boğuşmuşumdur.
Nihayet...
Bugün, güneş gülümsedi yüzüme!
Kaç zamandır,
Aynada bakan yüzüme gülümsemediğimi fark ettim.
Renklerden mavi'ye, renklerden sarı'ya,
Renklerden yeşil'e ve renklerden kırmızı'ya,
Ve renklerin renklerine ve o renkleri hissetmeye,
Ne kadar da hasret kaldığımı fark ettim.
Ben bugünü,
İlkbaharın ilk günü farz ettim ve gülümsedim.
Hem de içimin içinden, dışıma kadar gülümsedim.
Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar

...Oysa Bugün Pazar
Yapış yapış,
Buhran dolu bir geceden geliyorum sevgili,
Sensizlik yetmiyormuş gibi,
Uykusuzluk da yoldaşım şimdi.
Kışı çok sessiz olan bir sahil kasabasındaki,
Gecekondu evinin pencere önüne dizilmiş,
İki küçük kırmızı tahta sandalyenin,
Kimsesiz başlarını okşayan fesleğen yaprakları gibiyim,
Kim bilir, belki birilerinden biri,
Yazları kalabalık olan bu yerde,
Yolumdan öylece geçip giderken,
Durup iki tutam şefkat sunarlar belki.
Oysa bugün pazar,
Ağzım, yüzüm, buram buram kahve kokusu şimdi.
Birazdan kahvaltı sesleri yankılanır sokaklardan,
Çay kaşığı tıngırtıları eşlik eder onlara.
Hiç yoktan, güneşe, buluta gülümsemeli.
Günaydın ömrüm demeli.
Cemre.Y.

Nihayet

...Nihayet...
"Geçecek!" diye diye geçti ömrümüz.
Ve sonra yaşından haylice ihtiyarlamış bir kadın,
Ilık bir bahar akşamında...
Nihayet, kendi anına, kendi zamanına yüreğini açıp,
Usulca batan güneşe döndü yüzünü.
Nicedir derin bir nefesi şöylece ağrısız çekemiyordu ya,
Akşamüzeri yediği ağrı kesici iğneden midir nedir?
Derin bir nefes çekip, genzine doldurdu denizin iyot kokusunu!
Hiç üşenmeden usulca kumsala doğru yürüdü,
Hiç ağlamadan da kumdan kaleler yaptı kendisine,
Ama bu sefer...
Çocukluğunda yaptığını yapmadı.
"Nasıl olsa üstümüze basıp geçerler!" diye,
Kendi elleriyle yıkıp gitmedi kumdan kalelerini.
Küçük bir anne, küçük bir baba ve küçük kardeşler yaptı kendine.
Sonra birden çocukluğunun hayal resimlerini çizerken,
Kendisini ya hep en sona bıraktığını,
Ya da hiç resmetmediğini hatırladı.
Hemen evine koşup, aynanın karşısına geçip,
Gözlerinin ta öbeklerine bakıp,
Defalarca kendisinden özür diledi,
Herkesi affede affede unuttuğu kendisini,
Gülümseyerek en içinden affedip,
Kendisine sarıldı, hem de sımsıkı sarıldı.
Kalbinin atışını hissetti yeniden,
Damarlarında gezinen kanların ığıl ığıl aktığını,
Canını hatırladı kadın nihayet!
Perdesini araladı, penceresini açtı,
Önünde hafif hafif dalgalanan denize selam etti.
Uzun yıllardır belki de ilk defa...
Bu gece kabus görmeyecek,
Bu gece...
Huzurlu ve hep mutlu bir geleceğin rüyasını görecekti.
Karaya vurmuş, yanından kalabalıklar geçerken,
Kendi seçtiği yalnızlığıyla avunan,
O içi kırık kayığıysa artık onarmanın vakti gelmişti.
Nihayet denize açılmak vaktiyse,
Rengi mavi olmamalı bu seferki hayalin,
Deniz zaten mavi, güneş zaten sarı!
Lakin güzel bir lal kırmızısı da iyi yakışır sanki.
Cemre.Y.

Hiç yoktan

 ...Hiç Yoktan...

Hiç yoktan leylak kokusuyla,
Sümbül kokusunu aynı anda özledim misal.
Ne bileyim...
Denizde ayaklarımı sallandırmayı,
Kıpkırmızı tahta masanın üzerine kurulmuş,
Rakıyla acılı şalgamın dostluğuna,
Balığın da eşlik etmesini özledim.
Ilık bir rüzgarla savrulan saçlarımdan,
Yasemin kokusu saçılmasını özledim.
O değil de, kaç zaman oldu hatırlayamadım,
Şah damarıma iki dudak arası öpücük konmayalı.
Neyse...
Bir tutam fesleğen okşayalım da,
Burnumuzun ucuna hızma yapalım.
Hiç yoktan o bari mutlu olsun değil mi?
Cemre.Y.

Katre

...Katre...
Sonra bir bakmışsın,
Ömrünü bitirdim dediğin kadının,
Geleceği griye kesmiş günlerle gecelerinin,
En buhranlı anlarının birinin sonunda,
Kadın, aynaya bakmış, gözlerinin taa içine!
Gözlerinin o güzelim yosunu solmaktayken,
Birdenbire...
Dudağının kenarına asılı kalmış o "Ben" e bakmış,
Durduk yere gülümseyivermiş o "Ben" hikayesine.
Dudakları kalp kalp olmuş o güldükçe...
Sonra çenesini dikleştirip,
Saçlarını savurarak, alnını aklaştırıp,
Kırlangıç kuşları uçuşurken boynunda,
Duruşunu düzeltip, adımını hazırlamış,
"Teker, teker, sıralı, sırasız değil,
Varsa yüreğiniz,
Hepiniz birden gelin ulan!" diye haykırmış!
Lakin...
Çoğul gelmeye hiç kimsenin gö*ü yememiş!
Asıl sır bu imiş.
Kadının milim milim söndürülen ömrü,
Katre katre lale mevsimine kesmiş.
Kadının bundan gayrı önü de, sonu da maviymiş!
Yeşilmiş, sarıymış, kırmızıymış, hep baharmış!
Ve kadın artık, renklerden en çok kırmızıyı sevmiş.
Cemre.Y.

Öylece Geldin

...Öylece Geldin...

Oyyy benim!
Her sabahına uyandığım, o yeni günüme sabırla,
Güneş gülümseyişli zamanlarımın ansızında,
En umutlu amanlarıma heyecanlanmışken,
Gece karası sürülen kimsesizliklerimde,
Sanki yarın bayrammışçasına,
Kırmızı kurdelalarla,
Yeni tohumlarımı, toprağına sürgün ettiğim!
Günler geçti, geceler söndü,
Mevsimler de değişti ya…
Hani, sen bana inatla, gelmedin ya!
"Sen, bana hiç gelmeyeceksin belli!" diye diye…
Ömrünün, bana hiç gelememeşine de ayrıca,
Bil cümle yeni sitemler hazırladığım…
Ve türlü çeşit küfürlü şiirler demlediğim!
Tam da sana, körken, sağırken, dilsizken,
Öylece geldin "He!" mi,
Öpeyim mi yaprağından!
Cemre.Y.

Gri

...Gri...
Nicedir...
Yer, gök griye kesmişti yine,
Yine beyaz, bembeyazlar toparlanıp,
Siyah, simsiyah poşetlere dolduruyorlardı hayallerimi!
Rengarenk misketlerimin,
En içindeki o tek gri olmaktan,
Başka şansımda yoktu ki hani!
Ki benim...
Renklerden onca renk,
Tonlardan onca palet seçeneğim varken,
Beyaz ve siyahın ortasıysa tek seçeneğim,
Her zaman griden en nefret edendim!
Kan kırmızı akardı şiirlerim.
Epeydir bilmiyorum,
Günlerden hangi ay,
Yıllardan hangi gün,
Ömrümü yiyen basamakların,
Kaçıncı salisesindeyim?
Bugün...
Dünyada görüş günüymüş,
Bir nevi normalleşme yani!
Ben daha mahallemin yarı sınırını aşamamışken,
Çocuklar top sektiriyordu mahallede,
Çoktandır beni dikiz alanına almış olan ihtiyar amca...
Bunca zamanımdaki çaresizliğimi de dikizlerken,
Ne kadar da çok kilo aldığımı yüzüme vurdu,
Sokağımın bakkalından su almaya giderken!
Nicedir...
Yer, gök griye kesmişti yine,
Yine beyaz, bembeyazlar toparlanıp,
Siyah, simsiyah poşetlere dolduruyorlardı hayallerimi!
Rengarenk misketlerimin,
En içindeki o tek gri olmaktan,
Başka şansımda yoktu ki hani!
Ki benim...
Renklerden onca renk,
Tonlardan onca palet seçeneğim varken,
Beyaz ve siyahın ortasıysa tek seçeneğim,
Her zaman griden en nefret edendim!
Kan kırmızı akardı şiirlerim.
Bu sefer!
İsyan etmedim, kızmadım, öfkelenmedim,
Sitem etmedim yaradınıma unuttuğu için falan!
Bu sefer...
Ne siyah umurumdaydı, ne beyaz, ne de gri!
Kan kırmızı şiirlerimle de çoktan vedalaşmıştım hani!
Hepsinin mezarlarına tekerli, çoklu korunaklı ziyaretteyim!
Bana ne kim...
"Bana bir şey olmaz yahu!"deyip,
Efelik taslamış da memleketi boylamış!
Bana ne kim...
Öylece bir çare bekleyişte kalmış da,
Ben bile olsam...
Bir çare,  el uzatılmamış!
Ben hala...
Siyahı soluyor da griye kesiyor diye sevmeyenlerdenim.
Ben hala...
Beyaza yağmur bulutu değiyorda,
Griye kesiyor diye sevmeyenlerdenim.
Bunca zaman sonra...
Ay sonuna yakın Galata'da nefesleneceğim,
Kırmızı, kıpkırmızı posta kutum orada duruyor hala!
En son gittiğimde dilek mendili bağlamıştım ona.
Hani olur ya "Görüldü, kabuldür!"cevabı alamazsam.
Malüllüğümün...
Siyah...
Beyaz...
Ve...
Gri hariç!
Rengarenk tesciline atacağım bütün resmi evraklarımı.
Ki eğer yine de emekli olamazsam!
Posta kutumu yeni boyadım şiir kırmızısı,
Corona illetinin kıçına sokarsınız!
Ben...
Yok'um!
Cemre.Y.

Mektup

...Mektup...

İstisnasız her yeni gün...

Kıpkırmızı dileklerime, bembeyaz hayallerimi ekler,

Çocukluğumun iki incir ağacı arası pembe salıncaklı,

En mutlu günlerimi umutlar, çoktandır renkleri solmuş, 

Mektup atılacak yeri oksidasyona uğramış,

Yeri, yurdu hepten unutulmuş,

O posta kutusunun renklerini yeniden boyayıp,

Yeniden rüyalanıyorum işte.

Öpe koklaya da usulca atıveriyorum içerisine ama!

Hiç aklıma getiremediğim bir şey var belli ki.

Posta kutularına atılan mektupları hep!

Mektupları getiren postacı toplardı da yollardı ya hani?

Gayri mesele dualarla, niyazlarla, hiç olmayan bir posta kutusuna,

Hiç gelmeyecek bir postacıyı beklememek olacak.

Oysa ne de güzel birer dualı, niyazlı, hayaldiler.

Bundan sonra mektup falan da yazmam gayrı!

Cemre.Y.

Kırmızılı

...Kırmızılı..

Kırmızılı bir kadın...

Kırkını beş geçe...

İlk defa...

Hiç olmayan bir fırtınada,

Basit bir işportacı şemsiyesine güvendi!

Yağmur yağmalıydı o kesin,

Ve hazırlıksız yakalanmalıydı afete lakin...

Aylardan kasım olmasına rağmen,

Ne yağmur vardı ortalıkta,

Ne de en ufak bir fırtına!

Kırmızılı bir kadın...

Altıncı yaşını beş geçe...

Henüz küçümen bir çocukken!

Geçmişinden yüz yıllarca vakit geçse bile...

Bazı şeylerin,

Esas hikayesini anlatamadı da!

Tuttu "Çünkü o'ndan nefret ediyorum!" demeyi seçti.

Çünkü diğerleri...

Bundan gayri sadece o nefretin sebep hikayesine asılacaktı.

Kırmızılı bir kadın...

Çoğu şiirinde...

Ömrünün en az otuz kilosunu verecekti her şiirinde...

Bırakmadı peşini hiç kimse!

Cemre.Y.

Durduk Yere

...Durduk Yere...

Bir vakit sonra eski defterleri de yakıyor insan.

İçinde kurutulmuş güllerle,

Kurutulmuş papatya yaprakları olsa bile.

Sonra durduk yere...

Yıllardır boş duran ikinci sandalyeyi yakıyor insan.

Durduk yere oturup saatlerce,

Hiç gelmeyeni beklediği o sandalyeyi kırmızıya boyayıp,

Sehpasını gök kuşağı renklerine daldırıyor,

Ve durduk yere bir hamak yapıyor kendine,

Yumuşacık minderli, rengarenk yamalı bir hamak.

Biraz daha yeni hayalimiz olsa da güzelce sallandırsak.

Cemre.Y.

Kusuruma Bakma Sevgili Tam Da Şiirime Denk Geldin

...Kusuruma Bakma Sevgili Tam Da Şiirime Denk Geldin...
Günler zemheriye doğru akıp giderken biliyordu kadın!
Hiç kimse onu, onun cehennemine kadar sevmeyecekti.
İki ayrı kalpte, tek bir yürek olabilselerdi zaten her yer cennetti.
Ki zaten nicedir, papatyaların...
Ömründeki ederini,

Başkalarının hayallerine taç yapmıştı kadın çoktandır.
Özü, can kokan pembe gülleriyse,
Burnunun direğine hızmalamayalı da çok olmuştu zaten!
Şimdi yapayalnızdırlar,

Sen gidince, bensiz masalara kondurduğun o kokusuz orkideler...
Benimle birlikte kurmadığın kumdan kaleler yapayalnızdır misal!
Sahilde kurduğun rakı sofran, mangalda közün, ateşin son mavisi,
Gün geceye sarınırken tende bıraktığın o koku!
Kırmızılı, mavili gitarların akustiği!
Sahi onları da mı yıkıp gittin?
Yoksa...
Öylece...
Ardına bile bakmadan, hiç olmayan bizi de mi terk ettin senden?
Kusuruma bakma sevgili tam da şiirime denk geldin...
Neyse.
Şimdi kahve vakti de değil zaten, gün geceye harmanlanmakta.
Sahi soğuk akşamlara yorganımı hazır etmiştim değil mi ki çoktan!
Bu akşam sarınmalı,

Taa ki omuz başlarından ayak tırnağına kadar örtünmeli.
Günün sabahı soğuk, gecesi ayaz, zamanlar arası da, iş güç zaten!
Sorsan...
Sanki gazelleri,

Çıtırdata çıtırdata yürümüş de yorulmuşuz o patika yoldan.
Ağaçlar,

Muzipçe gülümsemişler birbirlerine biz usulca öpüşürken de
Gelecek bahara birkaç yaprak daha salmışlar yapraklarından.
Lakin serin yaz geceleri yakamozlarla dans ederken,

Acemi flört anlarını da tek ettin sen!
Tıpkı lapa lapa kar yağdığında,

Şömine başı şarap alevi geceleri es geçtiğin gibi gittin sen!
Günler zemheriye doğru akıp giderken biliyordu kadın!
Hiç kimse onu, onunla cehennemine kadar sevmeyecekti.
İki ayrı kalpte, tek bir yürek olabilselerdi zaten her yer cennetti.
Sahi sen söyle ey şiirim!
Özleyen, özlediğinden bir yudum nefes almadan mı giderdi sence?
Neyse...
Kusuruma bakma sevgili tam da şiirime denk geldin.
Yoksa yastığım, yatağım, yorganım zemheriye razı!
Geçecek elbet, içimden içim geçerken geçecek!
Geçer elbet!
Sahi!
Fotoğraf ne de güzel değil mi?
Ki zaten
"What Dreams May Come" filmindeki bir resimden!
Gülümseyelim lütfen!
Cemre.Y.

Bekle Beni

...Bekle Beni...

Ömrünü yordukça ruhların dağınıklığı,

Bir asma kilit daha takıyordu yüreğine kadın.
Her günün sonunda,

Bir gün daha artıyordu ya kafa kağıdının eskiliği,
Öğrenmişti artık imalı imleçlerin de,

Kinayeli çekim eklerinin ne manaya geldiğini.
Zamanın akışkanlığı darladıkça,

Astımlı ciğerini umursamazlığı da öğrenmişti nihayet.
Ne gereği vardı şimdi,

Hiç olmayacak bir duanın "Amin!"ini boşuna beklemenin.
Usulca kapattı ruhunun ve yüreğinin kapısını,

Usulca bir tuğla daha dikti güven duvarına.
Kendi hayallerinin gökyüzüyle,

Başkasının hayalleri bulaşamasın diye de...
Geceye ve güne yepyeni kırmızı kalpli bir asma kilit daha astı.
Yıldızlara gülümsedi sonra en buruk tebessümünden!
Belki de ilk defa,

Çocukluğunun hatırlayabildiği en küçüklüğünü buldu içlerinden.
Nasıl da güzelmiş saçları, elleri, ayakları, yüzü, gözü, ağzı, burnu!
Sevinçli birer şefkatle öptü,

Çocukluğunun henüz hiç yara açılmamış hücrelerini.
Giderken sımsıkı sarıldı küçücük bedenine...
Söz verdi arkasını dönüp gitmeden hemen önce!
"Her ne olursa olsun,
Kim gider, kim kalırsa kalsın,

Bekle beni." demişti çocukluğunda biri ona!
Yıldızlar kayıp
Gecenin mehtabında,

Yakamoz olmadan hemen önce gördü kadın kendisini.
Bunca yıldır beklediği kendisiydi!
Çocukluğunun,

Hiç kırılmamış halini kucağında tam kırk beş yıl saklayan.
Paralel evrende zaman hep daha dün gibiydi.
Biraz geç kalmış hissetse de kendini yine sımsıkı sarıldı kendisine.
Şimdi el ele vermiş,

Yeni duydukları bir müziği duyumsuyorlar kadın çocukla, çocuk kadın.
Cemre.Y.