Artık Gelmesen De Olur!

...Artık Gelmesen De Olur!...

Günlerin kısaldığı zamandayız ey ciğerim,

Biz daha yaza doyamadan, yavaş yavaş üşür sabahlar,

Hafiften omuz serinletir akşamlar,

Geceler desen zaten hep ayaz.

Bunca vakit bekledim seni.

Kimsin, kimlerdensin bilmiyorum ama bekledim seni.

Hani o biri, gün olur gelir de

Kalbimin yufkasına sarılıp seve seve sever diye,

Şiirler döktüm boş sayfalara,

Harf harf, hece hece, kelime kelime,

Cümlelerce, mısralarca çoğaldılar ama!

Sen hiç...

Gelmedin!

Artık gelmesen de olur!

Cemre.Y.

Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında

…Sonra Bir Gün Yitip Gidersiniz Bir Şiirin Son Mısrasında…

Hani böyle…
Küs değilsindir artık!
Kırgınlık…
Yahut güceniklik de kalmamıştır çoktan!
Hani böyle…
Çookk eskiden…
Ruhun…
Ruhuyla kesişmiş sanki bir şekilde de,
O an…
Çoktan geçmiş bitmiş gibi bir histir bu!
Ama yara kabukların yerli yerindedir ya hani!
Yazık ama,
Kime, neye, ne kadar, hangi zamanda yazık?
O muamma işte!
Sonra bir gün yitip gidersiniz,
Bir şiirin son mısrasında da…
Geçip bitmiş o hissin ardından konuşurlar!
Derler ki;
O da öksüz kaldı desenize,
Gençliğimin mihenk taşları azalıyor git gide!
Cemre.Y.

Nokta!

…Nokta!…

Gelmiş geçmiş...
Kime ne zaman yazıldığı,
Zaman aşımının
Karşılıksızlığından sebep!
Önemsizce...
Bizim şiirlerimiz de içinde olmak üzere,
Okuyabildiğim bütün mısraların en sonuydu
Bizim birbirimizle ilişiğimiz.
Ya mutluydu sonu...
Ki o son…
Mutlu olsaydı bu şiir tek yazılmazdı.
Ya da...
Yalnız.
Ama son aynı sondu.
.
(NOKTA!)
Cemre.Y.

Gizli Özne

...Gizli Özne...

İçinden, hiç şiir esmediği günleri olur insanın.
Tek bir cümle dahi, mısra etmek istemez.
Oysa...
Dudaklarının kenarındaki tebessümde,
O gizli öznedir şiir!
Kimseler bilmez.
Cemre.Y.

Gri Günler

...Gri Günler...
Gri günler bunlar sevgilim,
Eskiden olsa...
Güneşim beni yine terk etti diye,
Üzüm üzüm üzülüp, kederlenir,
Gelmişime, geçmişime,
Şiir şiir, mısra mısra söverdim.
Yaşı kadar ihtiyarlamaya başlayınca insan,
Alıyor yüreğini yanı başına koyuyor,
Demli bir çay eşliğinde,
Sigaraya sarılıp,
Gri günlere gri dumanlar üflüyor.
Sonra usulca toparlanıp,
Mevsimi gelince,
Yaprakları dökülmeyecek,
Renkleri hiç solmayacak,
Onu hiç terk etmeyecek,
Rengarenk yapay çiçekleriyle oynuyor.
Hiç yoktan kalbini sevindiriyor.
Gri günler bunlar sevgilim,
Gerçek olmayan,
Kokusu olmayan,
Ruhu olmayan,
Hiçbir şeyi sevmediğini de
Böylece unutuyor insan.
Şöyle içi titreye titreye,
Sevmeyi de unutuyor zamanla.
Gerçek olsa yüreği sevinirdi ya,
Kalbini sevindirmesiyle yetiniyor.
Cemre.Y.

Sabaha Selam Söyle Ey Yüreğim

...Sabaha Selam Söyle Ey Yüreğim...
Meğer ne çok yok'luk çekmişim ömrümde,
Ne de çok yoksun'luk!
Yıllar yılı...
Mısra mısra yazdığım yetmezmiş gibi,
Nicedir de...
Ağır bir romanın baş kahramanı olarak,
Anlatıp duruyordum, suya söyler gibi.
Üstelik...
Yıllar önce,
Yaşlı bir teyzenin bana söylediği gibi,
Zaman dönüp devran değişince,
Eskisi kadar kanatmaz oldu,
Eskisi gibi ağlatmaz oldu,
Canımın kırık canları.
Sabaha selam söyle ey yüreğim,
Gün doğunca ona yine gülümseyeceğim.
Cemre.Y.

Yağmur Hüznü

...Yağmur Hüznü...
Yağmur hüznü sinmiş pazar sabahıma,
Hadi yalnızlık aynı yalnızlık da...
Ben şimdi bu corona belasına,
Karantinalı günlerimde,
Çaysız, kahvesiz,
Rakısız, şalgamsız, sigarasız,
Hüzün kokulu yağmuru,
Nasıl anlatayım bir şiirin mısrasında!
Kim, nasıl anlayacak,
Kaç zamandır tek başıma,
Okuduğum kitapları,
Yeniden okuyup bitirdiğimi.
Kim, cümlelerimi okudukça,
Hissini hissedecek,
Yüreğimin tellerinin kederini.
Cemre.Y.

O Değil De

...O Değil De...

O değil de...
Bir gün ansızın...
Yitip gidersem,
Son şiirimin,
Sondan üçüncü mısrasının sonrasını yazamadan!
En çok...
Nefesim çıkarken boğazımın ilmeğinden,
Senden derin bir nefes çekememiş olduğuma yanarım.
Epeydir Güneşe uzak o saçlarının kokusu şimdi nasıldır misal?
Üstün başın nasıl kokuyordur, hele boynun, koynun...
Küskünlüğün duruyor mudur yerli yerinde, hani zemheri ayazlı?
Olsun.
Senin bir tek busendeki, gül kıvrımlı gülüşün sağ olsun.
...
...
Cemre.Y.

Özlemedim

...Özlemedim...

Her gece...

Hiç üşenmeden,

Ömrümün on yıl öncesini,

Ve de on yıl sonrasını,

İğne deliğinden geçirip,

Kah efkara basıp,

Kah hayale dalıp,

Şu anımdan geçip gitmekten sıkıldım.

Ben...

Sizin kadar şanslı değildim bayım!

Ne çocukluğumu özledim,

Ne de en ergen hallerimi,

Ne gençliğimi özledim,

Ne de daha dünkü hayatımı.

Bugün mü...

Geçti gitti işte!

Lakin...

Bir tek "Şimdi!" kaldı elimde.

Şu satırlarımı,

Cümle ederken gülümsüyorum misal!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Kime Ne!

...Kime Ne!...

Gayri acılarına da acımalarının seyrü seferi dolduysa...

Sayfa sayfa, yaprak yaprak, mısra mısra,

Cümle cümle, kelime kelime, hece hece,

Harf harf silersin geçmişinin bütün ayak izlerini hayat defterinden..

İmkansızlıkların olasılık ihtimalleri de geçip gittiyse ömürden!

Yalnızlığını yara görenlere gülümseyerek sarılırsın bir kez daha ona.

Hiç de korkmazsın emin ol!

Şeytanmış, cinmiş, melekmiş, huriymiş hepsi yalan billa!

Yıllar var ki, ben hep aynı yalnızlığımla dertleşirken hala aynı minvaldeyiz illa!

Şerefsiz bir ayrılık, ağulu bir veda daha yaşanacağına...

Tebessüm eder durursun dört mavi duvar, beyaz bir tavana.

Ilık bir bahar rüzgarı da eser ya hafiften pencerenden,

Umurun dahi olmaz, bu hangi bahardı diye...

İlk mi, yoksa son muydu bu meltem diye!

Eserse iki kelam şiir edersin, esmezse açar bir film seyredersin kime ne!

İster yıldızlara dilek fısıltıları savurursun,

İster, her gece pencerenin önünde salınan ay'ın tam da bu gece...

Hiç yokluğuna sitem edersin.

Bu senin şahsi yalnızlığın caniçim...

Kime...

Ne!

Yeter ki...

Sen...

Buruk bir tebessüm de olsa dahi!

Hayata, inadına gülümse ve yeter ki hayal et...

Gerçekleşmesi sana çok uzak olsa bile!

Cemre.Y.

Bu Sefer

...Bu Sefer...

İkindi vakti çoktan geçmiş,

Gün akşama hazırlanmakta.

Sonra gece gelip çöker omuz başlarına.

Ama bu sefer...

Bu sefer yalnızlığın ağırlığını atacağım omzumdan.

Bu sefer yıldızlara dilek mendilleri asacağım.

Ve ardımda bırakacağım,

"Umudu yıldızlara astık, ay tutuldu." mısramı,

Uzunca bir şiirin gizli öznesi olarak anacağım.

Ve sen umudum bu sefer...

İstersen gel bu gece yeniden başla!

Cemre.Y.

Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine

…Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine…
Sana…
Birkaç şiir değil…
Seri sıra bir roman yazmak gerek çocuk.
Lakin mısralarım soğur,
Lakin hecelerim kırılır,
Ve lakin kelimelerim biter de,
Öylece kifayetsiz kalır diye çok korkarım.
Gel sen şiirim ol yine bana.
Ne bileyim…
Belki bir gün…
Uzlaşırız papatya özlü bir lalenin kalp kapağında.
Cemre.Y.

Olmadı Şimdi

...Olmadı Şimdi...
Ben ne vakit...
Ömre ömür geçirmelik bir seyrü-sefer'e meyl etsem!
Nedendir ki...
Neresinden olursa olsun yakalıyor yakamdan aşk!
Ah ki ne vah o minel aşk-u sevdalı yağmurlu yakamozlar.
Ben duyuyorum da bütün bu mısraları...
Ruhum'un ikizinin yüreği nasıl da don tutmuş ki...
Ömrümün ömrüne yakınlaşmama kırk dört yıl geçti
Ama hala yoktun sen!
Olmadı şimdi.
Mademki onca yol kat edip de konmuşsun
Paralel'inden olsa da evrenime...
Gelemiyorsan...
Konamıyorsan...
Kalamıyorsan...
İçimin çeperini de göremeyenlerim'e göre
Kitaplığımdaki o anlamsız ayraç ol bari.
Bir ben bileyim...
Bir ben o boşluğa baktıkça hayalime gülümseyeyim.
Zira insan geçici amma velakin eşya baki!
Gelebildiğinde...
Üzülme ama, eşyalarımın arasından sana,
Sensizliğime, onca yıl nasıl hasretle baktığımı göreceksin,
Ve seni nasıl da hasretle sevdiğimi,
Şimdi kapat kapıları sevdiğim, sana geldim.
Cemre.Y.

Üç Nokta

…Üç Nokta…
Tek son nefes olsa son defa verilecek her şey!
Her şey…
Cümle sonlarına,

Akış konulamayan o üç nokta kadar olsa ne kolay.
"Ölüyorum ve sen beni ve bendeki seni kaybediyorsun!
Asıl şimdi kaybediyorsun..." dedim dedim de…
O en sevdiğimin yüreğine bir ses teli edemedim di.
Ne ölebildim dilediğimce!
Ne de…
Yeniden yüreğimi emanet edecek kadar, güvenebildim birine!
Yalnızlığıma tek mısra da şiir edemiyorum ki.
Söylenecek bütün harfler gözyaşınızla akıp gitmiştir zaten!

Bilirim böyle anlarında insanın saçma sapan teselli cümlelerine,
Velev ki yahut…
Kendi uygulayamadığı o akıllara ihtiyacı kalmadığını.
Bilirim ki….
Böyle anlarında insanın...
Varsa bir yürekdaşı, oturup beraberce susarak o zehri akıtmalı…
Ya da zamanın, değer ve eder hesabına koca bir küfür salıp,
Bir büyüğe danışmalı!
Yalnızlığına, yalnızlıkla birer kadeh tokuşturmalı.
Ne bileyim…
Taş plak Türk Sanat Musikileriyle evin çınlamalı.
Ben kaç yastığımı yaktım hatırlamak dahi istemiyorum.
Sırf uykusuzluk sendromumu yenebilmek uğruna!
Yanı sıra artıp duran…
Huysuz ayak sendromlarına daha da yenileri eklenirken.
"Biraz dur…
Biraz ağlayalım en az üç nokta!" diye diye uyuttum kendimi.
Cemre.Y.

Nihayet Bitti

...Nihayet Bitti...
Uzun uzun mısralarıma şiir şiir dokudum,
Ömrümün son kırk dört yılını.
Geçmişimin çoğunluğu acı yazgılı anılarını da,
Can kırıklarımı, hayal kırıklarıyla bir araya getirip,
Kağıttan bir gemi yapıp içine doldurdum.
Kız Kulesine bir selam çakıp Salacaktan denize saldım.
Nihayet bitti, ne geçmiş kaldı ne de gelecek kaygısı,
Artık önemli olan "Şimdi."
Cemre.Y.

Kırılgan Şiirler

...Kırılgan Şiirler...
Elimde eskimeye yüz tutmuş mısralarım çoğaldıkça,
Heceleri aynı olmasa dahi zemheri, hep aynı zemheriyse,
Gecenin ayazı, hep aynı, ayazsa,
Üstelik mevsimi fark etmeden!
Yalancı bahar rüzgarları aynı ritüelde seyrediyor,
Denizin mehtabı aynı duyguları hissettiriyorsa,
Aşık bir kalbe ve yahut melankolik bir yüreğe!
Ne fark eder ki,
Ocak on yedi, yıl, iki bin on dokuz ise.
Ömrün her yanı...
Kırılgan şiirler işte ve üstelik...
Maya takvimine göre de kıyamet de çoktan kopmuş olmalıydı zira!
Buğulu camlardan,
Ufkunu göremediğim geleceğime bakmaktan sıkıldım.
Kelimelerimin dilinin rengini değiştirmeye karar verdim.
To be continued!
Cemre.Y.

Olmadık Sanki

...Olmadık Sanki...
Kapanmamış parantezlerin arasında asılı kalmıştı,
Cümle başına geçemeyen uzun paragraflardan oluşan mısralarımız.
Ben seninle…
Yeni bir şiirin kahramanı oluruz sanmıştım adam.
Sen daha benim yıllar önce yaktığım şiirlerime bile gelmemişsin.
Sen daha benim…
Yıllar önce küllerini denize savurduğum anılarıma bile gelmemişsin.
Sevda dediğin yarım yamalak "Günaydın" ların sonrasına,
Bir iki cümle serpiştirmelik bir şey değil adam.
Özlemektir misal...
Merak etmektir, iyi geceleri unutmamaktır.
Vuslata dair hayaller kurmaktır sevda dediğin.
Böyle biraz, sanki eğreti durduk bu masalda biz, olmadık sanki!
Cemre.Y.

Mutlu Yıllar Adamım

...Mutlu Yıllar Adamım.. Sana yalnızlıklar yüklü, Mısra mısra ömürler sakladım adamım. Sana kimsesizlikler yüklü, Hece hece hayatlar sakladım. Sana ömrümün son yirmi yılı boyunca, Küçük küçük çam dalları sakladım. Sen gelince yeni yıllara, İçi dışı biz olan yeni hayat ağaçları dikeceğim. Sen gelince şiirleri de geçeceğim, Her yıl sana "Mutlu yıllar adamım!"diyeceğim. Cemre.Y.

Gün Batınca

...Gün Batınca...
Gün batınca, bir rüzgar...
Ansızın özlemeyi fısıldar!
Beş duvar arası yalnızlıklara dökersin mısralarını...
Sen cümle cümle hasret anlatıp,
Vuslat umarsın...
Nafile hayallere ömürlük umutlar harcarsın,
O gider en olamayacak duaya amin der.
Ve yaz biter.
Sonbahar hüzün yağmurlarını,
Hazan yapraklarına sarınıp,
Zemheri ayazlı kara kışlara sevdasını döker.
Hayat bu sevdiceğim,
Ömrümüzden ne mevsimler geçer...
Cemre.Y.

Benim Sana Çok İhtiyacım Var

...Benim Sana Çok İhtiyacım Var...

Belki de bir şiirin ilk mısrasında karşılaşırız onunla.
Kim bilir ne çok yalnızlık içmiştir o da benim gibi.
Bakışlarımız birbirine kenetlendiğindeyse...
"Bulutlu günlerden geçiyoruz sevdiğim.
Ve benim sana çok ihtiyacım var." diyeceğim ona.
Cemre.Y.