Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

Eylül Gelmiş Diyorlar, Gelsin Madem

...Eylül Gelmiş Diyorlar, Gelsin Madem...

Herkeste bir eylül telaşı almış gidiyor!

Oysa ben daha yaz'ıma doyamadım.

Güz kokulu günlere hazır değilim henüz.

Güneş yanığı yaprakların çıtırtılarına hele hiç!

Hazır değilim.

Daha dün denizle kucaklaştım misal.

Öyle umarsızca sırt üstü uzandım göğsüne.

Şöyle bir de ayak ayak üstüne attım ki değmeyin keyfime.

Sonra bir rüzgar esti ki sorma,

Utanmasam üşüyecektim hani,

Öyle tabi, mevsimler de değişiyor nihayetinde.

İlkbahar ile sonbahar eskisi gibi üçer ay sürmüyor artık.

Eylül gelmiş diyorlar, gelsin madem.

Asıl ben ondan sonrası gelecek olan

O zemheri ayazlarına hiç, hazır değilim!

Cemre.Y.

Yorgun Yürekler Denizi

...Yorgun Yürekler Denizi...

Yorgun yürekler denizinde el ele vermiş hep beraber boğuluyoruz.
Birileri hayatlarımızla oyun oynarken, keyfine bakıyorken hem de.
Kumsala çizip durduğunuz büyüklü küçüklü kalpleri ise,
Sanal dalgalar savurup götürüyordu denize.
En sevdiğimiz kendi kenarına çekilmiş rahatına bakarken,
Yanık canlar ordusu gibi kırıp duruyoruz cümlelerce.
Cemre.Y.

İçinden Yandım Hep!

...İçinden Yandım Hep!...

Mesele ateş olup yanmak değil azizim,

Mesele kül olup içinden tutuşmak.

Oysa ben gün oldu kömür oldum,

Gün oldu çıra oldum,

Gün oldu kor ateş oldum,

Gün oldu kül oldum da yetmedi.

İçinden yandım hep!

En içinden,

En ciğerinin çiziğinden.

Olsun, ona da eyvallah!

Cemre.Y.

Yanık Kül Kokuları

...Yanık Kül Kokuları...

Doğrudur.

Hiç Kimseyi...

Hiç kimseyi böyle sevmiş olamam.

Lakin artık bizden

Hiçbir şey olmaz!

Ama sahi!

Hani es kaza da olsa,

Arada bir...

Sızlıyor mu senin de, burnunun direği.

Yüreğimi yaktığın o günün,

Yanık kül kokularına,

Yanıyor mu boğazının ilmeği!

"Ben hangi aklımla,

Bunca yalanı, onun hayatına,

Neden yamamaya çalıştım!" diyor musun misal?

Cemre.Y.

Bilmiyorlar!

...Bilmiyorlar!...

Yaşlanmışım diyorlar...

Yüzüm, gözüm, elim, dizim,

Kalbim, ömrüm hep ihanet çiziği!

Zamanında iki koca belik ördüğüm saçlarım,

Küçük bir kız çocuğunun incecik örgüsü kadar kalmış.

Aralarına güz yanığı kırağılar yağmış bolca.

Bir tek kere daha,

Bir tek kere olsun yeniden gülebilseydi gözlerimin içi!

Eminim mutluluk yine güzelleştirecekti beni.

Lakin, dudağımın kenarına,

Hani arada bir de olsa yerleşiveren gülümsemelerim bile kırık.

Yaşlanmışım diyorlar,

Nicedir içim, dışım, terk edilmiş bir ihtiyar, bilmiyorlar!

Cemre.Y.

Ruhum Hala Tadilatta

...Ruhum Hala Tadilatta...

Çocukken...
Daha küçücük bir kızken
Hep merak ederdim,
Yemek yaparken annem,
Kaynayan tencereleri,
O ocaktan diğerine eldivensiz, mendilsiz...
Nasıl da pervasız ve umarsızca taşırdı öyle
"Uf!" bile demeden!
O arkasını döner dönmez,
Hayranlıkla karışık hırslanırdım,
"Ben de yapabilirim!" diye.
Ama!
Daha ben parmaklarımı yaklaştırınca yanardı parmak uçlarım!
Şimdi yangının ortasında tek ben kalsam,
Sadece, ruhumu saran derim eriyip yok olabilir!
Bunca ömür yana yana geçip gittikten sonra...
Ruhum hala tadilatta!
Sence şimdi kimin daha,
Acıya acımaz olmuş canı, ha annem!
Cemre.Y.

Acı

...Acı...
Kimsesi olmayınca insanın
An gelip kimse'siz kalıyormuş meğer!
Sinesine yanık yarası sardığına muhtaç kaldığının
Çığlıkları figan olunca...
Bir yanın evlat feryadı,
Bir yanın anne avazı,
Bir yanın baba aymazlığı!
Böyle derin bir çaresizlikle,
Elin, kolun, kalbin tıkanır olurmuş.
Hiçbir şeyin acımasa bile...
Karındaşlığın acır taa bağırsaklarına kadar da
Kimselere diyemezsin çaresizliğini!
Ah be çocuk!
Aaahhh!
Keşke...
Keşke beş tel sigara içip,
Altı kutu daha bira içseydin de
Düşmeseydin bu dermansız pisliğe!
Sen...
Kendine ne yaptın be çocuk!
İnsan olan hiç ölmeden
Kendi cehenneminde kendini yakar mı cayır cayır!
Ah be çocuk!
Aaahhh!
Cemre.Y.

Bilemezdin

…Bilemezdin…

Senin yosun gözlerin yüreğime değdiğinde,
Hep yanardı, yine kanardı, yüreğim!
Cennete gidersem istedim ki son kokum ol!
Cehenneme gidersem son nefesim!
Bi-le-mez-din!
Kü-çü-cük-tün!
Cemre.Y.

Yüreğini Gördüm

…Yüreğini Gördüm…

Sobe!
Yüreğini gördüm.
Küçücük,
Afacan bir çocuk var orada.
Hani dünya yansa,
Söndürecek bütün yangınları.
Cemre.Y.

Yürekten Kalbe

...Yürekten Kalbe...

Düne kadar...
Eski şiirlerimi, yenileriyle yaren edip,
Güneşe asmıştım bir, bir!
En eski şiirlerimiyse mangalda yaktığımdan beridir,
Onları bile özlediğim aklıma düştü nedense!
Çünkü şiir...
Dudaktan kalbe değil ki mirim.
Şiir...
Yürekten kalbe!
Yeniden yazılamıyor özlesen de.
Ki illa...
Senin o şiiri,
Yaşamış olmana gereksinim duymadan,
Hissedebiliyorsan, yürekçe hani!
Yeterliydi.
Düne kadar...
Eski şiirlerimi, yenileriyle yaren edip,
Güneşe asmıştım bir, bir!
Bugün'ü mü sorma!
Karışığım biraz,
Bir an sonrasını bile bilemediğimiz hayat gibi...
Karma.
Cemre.Y.

Nasıl Da Kıymışlar

…Nasıl Da Kıymışlar…

Nerede yanmış senin, elin, yüzün, ağzın gözün a çocuğum!
Ulaşılmaz mı ki şimdi kimselerine, yok mu senin, anan, baban, akraban?
Rahat dur hele, değme göğsüne, su toplamış işte!
Terk edip kaçtığın kimlerdi a çocuğum, kimlerden korktun sen?
Etmişler edeceklerini de, nasıl da kıymışlar sana!
Nasıl geçer ki bundan sonra, bunca yanıklarla ömrün!
Cemre.Y.

Selam Olsun

…Selam Olsun…

Keyfim, rafadan yumurta istedi,
Kahyası, biraz peynir ve zeytin.
Bana taze demlenmiş çay yeterdi
Üçümüz kahvaltı ediyoruz...
Yalnız ve çaresiz kalacak,
Düşüp yıkılacak diyenlere selam olsun.
Ha ayrıca…
Gözünü sade Türk Kahvesiyle açanlara,
Sade Türk Kahvesinin yanında,
Derin bir nefes sigara çekenlere,
Ve tiroid ilaçlarına ve mide koruyuculara,
Ve kahvaltı sonrası kolestrolle birlikte,
Hiç sevemediği şekerinin ilaçlarına,
Eriyen kemiklerine, dizinin sıvı kaybına,
Ama en çok…
Ara ara vuran yürek yangısıyla,
Ertesi güne gözünü,
İnadına, gülümseyerek açana da selam olsun!
Cemre.Y.

Bu Sefer

...Bu Sefer...
Şu mart yarısının, kocakarı soğukları da bitip gidince,
Zemheri ayazlı, kış yanığı günler bitecek sevdiğim.
Ki zaten ne vakittir çocukluğunun o soğuk,
O karanlık, o yalnız odalarını da dolaşmaktaydın.
Epeyce bir vakittir de...
Unuttuklarını hatırlamakla yorulmaktaydın.
Sonra bahar güneşi doğacak yüreğinin pencerelerine!
Sımsıkı kapattığın perdelerini aralayacaksın.
Laleler boy verecek toprağın altından.
En sevdiğin meyve ağaçları çiçek açacak yine,
Bu sefer...
Onlar bahar rüzgarıyla salınıp saçlarına sarılırken,
Çocukluğunu, gençliğinin üzgün günleri hatırına bile olsa,
Görmezden gelemeyeceksin mutluluğu, umudu, sevinci.
Durduk yere dans edeceksin sokak ortasında.
Durduk yere yeni gelinler gibi salınacaksın,
O meyve ağacının altında.
Üzerine baharlar yağarken yeni bir söz vereceksin kendine,
Ömrünün bundan sonrasının her gününü hevesle karşılamaya!
Bu sefer...
Kaygılandıkça kaşınmayacak omuz başların.
Başka yaralar açamayacak hiç kimse yeni ömrüne.
Cemre.Y.

Ne Gelen Vardı, Ne De Kalan

...Ne Gelen Vardı, Ne De Kalan...
Zemheri ayazının kabuslu gecelerinden sonra,
Güneşe hasret sabahlara uyanıyorduk.
Kalıcı baharlara hasretle geçti ömrümüz.
Baksana...
Yüzümüz, gözümüz, elimiz, ayağımız kış yanığı.
Biz "Her şey güzel olacak!" dedikçe,
Bilmeden belki de...
Hep geleceğe erteliyorduk geleceğimizi!
Oysa ne gelen vardı, ne de kalan.
Neyse çayımızın demiyle,
Kahvemizin telvesiyle,
Sigaramızın dumanıyla, dertleşmeye devam!
Cemre.Y.

O Günler De Gelecek

...O Günler De Gelecek...
Yüreğinin mengenelerinin sıkıntısından,
Gül yüzünü kedere döküp,
Lale kıvrımlı gülüşlerini soldurma,
Ömrünün en baharını yaşaman gereken yaşında,
Güz yanığı yorgunluklar biriktirme ruhuna!
Şuncacık yaşında...
Yaşından evvel ihtiyarlama a yosun gözlüm.
Gör bak!
Mehtabın yıldız yakamozları yetmezmiş gibi,
Güneş bile secde edecek ruhuna,
Gelecek...
O günler de gelecek.
Cemre.Y.

Ey Yosun Gözlüm

…Ey Yosun Gözlüm… Yosun gözlüm ben, bir ucu gözyaşlarım ile dantel nakışlı Şiirler işlerken sevda yanığımın kan sızılı, Hasret prangalı özlemlerini koyarken hayatımın sarı sandığına, Susarak kavga ederdi benle! Sonra okurdu satır satır, Bana küskünlük saklı kesesine koyardı onları. Sadece dönüp bana, gözlerimin içine bakarak, “Ben ne zaman senin şiirin olucam annem!”derdi. Onun gözlerinin içine bakarken gülümserdim. “Sen benim bundan sonraki bütün şiirlerim olacaksın ciğerimin çiziği.”derdim. O, mutlulukla salınarak odasına giderdi. Ben hıçkırıklara boğularak ağlardım. O, sevda yanığıma ağladığımı sanırdı. Ben son iyileşmeyecek yanığın yakında o olacağına! Biz on yedi yıl boyunca, Sadece bir kere kopacak kadar anlaşamadık. Hayat o son gün bile hala tiyatroydu, O, ilk defa gerçeği oynadı. Ben, ilk defa yalan’ı. "Sen benim bundan sonraki bütün şiirlerim olacaksın ciğerimin çiziği.” Sen, Beni, Resim resim arındırdıkça ömrünün paragraf başlarından, Ben, Seni, Resim resim ekliyorum Ömrümün zamansız cümlesinin noktasına! Ararsın gün gelir ey yosun gözlüm, Göz bebeklerinin derinine… Anne anne bakan o bir çift kahverengileri ararsın. Ömrünün saati bensizliği özlediğinde, Yüreğinin atışına dokun, yüreğim ellerinde. Cemre.Y.

Güz Yanığı

...Güz Yanığı...

Güz yanığı suskunluklara dişimi sıkıyorum bu aralar,

Ağzım, burnum karanfil yarası.

Ben de tıpkı onların bana yaptığı gibi,

Umarsızca, hiç de düşünmeden...

En ağulu cümlelerle onları zehirleyebilirdim lakin!

Yüreğe açtığı hasarı en iyi de bilen benim.

Güz yanığı hıçkırıklara gözümü yumuyorum bu aralar,

Yüzüm, gözüm bulut kümesi.

Ben de tıpkı onların bana yaptığı gibi,

Canının canına yüksünmeden,

En gerçek öfkelerle onları tam ciğerinden vurabilirdim lakin!

Ciğere ve beyne açtığı hasarı en iyi de ben bilirim.

Hadi şimdi bir ayna bulun kendilerinize ve...

Gözlerinizin dibine dibine bakıp...

Öfkenizi, kininizi, benimle olan alıp verememişliğinizi...

Tebrik edin!

Çünkü başardınız.

Çünkü bende artık...

Güz yanığı yaralar birer birer açılmakta kansere davetiye renginde.

Bütün o, her şey güzel olacakların hepsi birden iptal!

Gülümseyin.

Ölüyorum!

Cemre.Y.

Eminim

...Eminim...
Her yazdığımı,
Yazdığım kadar ve yazdığım anda yaşasaydım…
Sanırım bu dünya hiç yaşanmaz bir yer olurdu.
Servise binmişsin misal,
Ya da otobüs durağında...
Biri diğerine bir şey anlatırken empati kurma yeteneğin var diyelim,
O konu bile şiir olur.
Yeter ki kelimeleri cümle ile ilgilendir!
Yoksa...
Her sabah, istisnasız gülümserim gözlerimin lenssiz ve makyajsız haline.
Ve gerçekten severim kendimi ve yeni günü.
Yorgun akşamlarıysa, birlikte aynaya bakıp,
Birlikte birbirimizi severek bakacak biri olduğunda da.
Daha çok seveceğim bundan eminim!
Lakin...
Ucu yanık mektuplar bunlar,
Ne vakit ve kim tarafından okunacağı belli değil!
Cemre.Y.

Unutayım Diyorum Kelimeleri

...Unutayım Diyorum Kelimeleri...

Ona dair bütün şiirlerimi yakıp gideyim diyorum ardıma bakmadan,

Unutayım diyorum kelimeleri,

Şimdiye kadar ona söylenmiş bütün cümleleri 

Ucu yanık mektuplar gibi savurayım diyorum denize.

Sonra hiç yoktan gülüşü geliyor aklıma,

Hiç yoktan sesinin nefesindeki güzelliği,

Elleri, kolları, ağzı, burnu, kirpikleri geliveriyor aklıma!

"Otur oturduğun yerde sev gitsin işte." diyorum kendime.

Şurada ne kaldı kavuşulamadan gitmelerin mevsimine!

Serin bir Eylül akşamında koca kanatlarını açar nasılsa adam uçuran.

Geçen sefer olduğu gibi bulutlara veda şiirleri söyler birileri.

Ayrılır iki sevgili daha hiç kavuşamadan lakin.

Şimdilik "Otur oturduğun yerde sev gitsin işte."

Sonbahara ertele bütün elvedaları.

Her sevilen gider nasıl olsa.

Cemre.Y.