Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet

...Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet...

Ey benim çiy damlasından yansıyan çiçek bahçem.

Yasemin kokulu saçlarına yağmurlar mı yağdı?

Ellerin de üşümüştür şimdi senin!

Burnunun ucu gül pembesine dönüşmüştür çoktan.

Gül kıvrımlı dudağının kenarına rüzgar değmiştir.

Bu puslu gri günlere kanma sakın.

Hele bir mevsimi geçsin sonbaharla kış ayazının.

Sıkı giyin bu aralar, hayata sıkı sarıl.

Güneşli günlerin mevsimi de gelecek elbet.

Cemre.Y.

Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha

...Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha...

Sana...

İçinde kalp kırıklığıyla can kırıklarının hiç olmadığı,

Hayal kırıklığıyla hayat kırıklarının hiç olmadığı,

Bir sürü küçük küçük yorgunluklar biriktirdim sevgili.

Zira arşın arşın adımlayarak çoktan geçtim ben bütün o yolları.

Ama artık üzüldükçe sıkılmaktan yorulan bütün dişler sökülüp,

Saçımdaki aklar da çoğaldıkça anladım ki,

Önümde sana küçük, bana büyük yorgunluklar var daha. 

Ne bileyim...

Artık bundan sonra kavanoz kapaklarını sana açtırmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra yatağın yönünü sana değiştirtmek gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra altını sileceğim üçlü koltukları sana kaldırtmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra silkeleyeceğim halının diğer ucunda olman gibi.

Ne bileyim...

Yüzmekten yorulup kumsala adım attığımda havlumu uzatman gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra pembe salıncağımızda beni sallaman gibi.

Olmasın mı yani?

Olsun tabi.

Cemre.Y.

Durduk Yere

...Durduk Yere...

Ve sonra bir gün,

Bir kadın...
Hayatın ondan, bütün getirdiklerini,
Fazlasıyla götürdüklerini görünce,
Yosun gözlerini devirmekten caydı!
İçindeki karanlık odalarına inat,
Hayatının panjurlarını pembeye boyadı,
Durduk yere de...
Mavi saksılara yemyeşil çiçekler ekti.
Güneşe gülümsedi misal durduk yere.
Cemre.Y.

Nihayet

...Nihayet...

Çivit mavisi panjurlu pencerelerinin üzerinden,
Çingene pembesi begonviller sarkıyordu.
Çivit mavisi sürgülü dış kapısının önündeyse,
Koca bir saksı dolusu, henüz goncaları açmamış,
Yemyeşil yapraklarıyla sardunyalar onu bekliyordu.
Nihayet, deniz çok uzaklarda değildi,
Ve nihayet dokunmuyordu artık yalnızlık falan!
Cemre.Y.

Yine Yeniden

...Yine Yeniden...
Sana henüz harfleri yazamadığın zamanlardan,
Henüz cümleleri okuyamadığın ömürlerden,
Zemheri ayazı vura vura,
Boyunu aşan karların yağdığı,
O akşamlardan birinden bir anı getirdim.
Hani evinin,
Küçücük camına kadar aşan kışları üflerken,
Buhara bulanan o cama,
Gülümseyen bir kalp çizmiştin.
Ertesi gün gazete kuponlarından topladığınız,
Kukla bezini almıştı annen.
İçini pamukla doldurup,
Gülümseyen ilk oyuncağını vermişti ellerine.
Bununla da yetinmeyip,
Bahçenizdeki iki dut ağacı arasına,
Toz pembe lastikli kumaştan sana hamak da yapmıştı.
Sana henüz harfleri yazamadığın zamanlardan,
Henüz cümleleri okuyamadığın ömürlerden,
Güneş yüzünden makas ala ala,
Ilık bir yaz rüzgarın estiği o günlerden bir anı getirdim.
Hani dut ağacının yaprakları bulutlarla sevişirken,
Kendine bulutlardan bir yatak çizmiştin.
Sevdiğin ne varsa çekip alıyordun buluttan dünyana,
Bütün kötülükler aşağıda kalıyordu hani!
Sana,
Büyümeyi öğretmedikleri zamanlardan bir hayal getirdim.
Ne önemi var artık,
Bulut öbeklerinin seni bile kurtaramayacağının.
Hayal ettin, sevdin, gülümsedin.
Hadi gel yine, yeniden gülümseyelim.
Cemre.Y.

Mektup

...Mektup...

İstisnasız her yeni gün...

Kıpkırmızı dileklerime, bembeyaz hayallerimi ekler,

Çocukluğumun iki incir ağacı arası pembe salıncaklı,

En mutlu günlerimi umutlar, çoktandır renkleri solmuş, 

Mektup atılacak yeri oksidasyona uğramış,

Yeri, yurdu hepten unutulmuş,

O posta kutusunun renklerini yeniden boyayıp,

Yeniden rüyalanıyorum işte.

Öpe koklaya da usulca atıveriyorum içerisine ama!

Hiç aklıma getiremediğim bir şey var belli ki.

Posta kutularına atılan mektupları hep!

Mektupları getiren postacı toplardı da yollardı ya hani?

Gayri mesele dualarla, niyazlarla, hiç olmayan bir posta kutusuna,

Hiç gelmeyecek bir postacıyı beklememek olacak.

Oysa ne de güzel birer dualı, niyazlı, hayaldiler.

Bundan sonra mektup falan da yazmam gayrı!

Cemre.Y.

Cancağızım

...Cancağızım...

Sana ılık bahar akşamları biriktiriyorum sevdiğim,

Gönlümün salıncağında küçücük bir kız çocuğu gibi sallanırken ben,

Yorgun bedenim titreyen elleriyle mezelerimizi hazırlarken,

Sen mangalı yakmış olursun çoktan.

Dolaptan yeni rakıyla acılı şalgamı çıkartırken buluşur ellerimiz.

Sanki yeni sevgili olmuşuz gibi utangaç bir öpücük kondururum yanağına!

Benim kızla damat, senin oğulla gelin de kol kola gelirler birazdan,

Ellerinde pembe pamuk şekerleriyle torunlarımız da yanlarında olur elbette.

Gerisi ne mühim a cancağızım, ötesi na mühim!

Cemre.Y.

Boş Salıncak

...Boş Salıncak...

Ne vakit birileri bana "Şükür Et!" dese...

Benim yüreğim,

Zamanın zembereğinin ezberini çoktan bozmuş,

Gördüğüm o son köstekli saatinin zincirini de kırmış,

Ölesiye geriye saran boş zemberek gibi,

İleriyi geçip geriye sarıyor!

Hani ne yapsam,

Ne yapmasam,

Çocukluğumun iki dut ağacı arası,

O pembe peluştan o salıncağımda,

Bir kere daha olsa sallansam şükredeceğim de...

Benim altı yaşımdan sorası...

Ne yana tutunmaya kalksam,

Hep güneş yanığı birer kumaş,

Hep kış sönüğü birer kuru dal.

Sağım, solum, önüm, arkam,

Hep boş salıncak!

O ne olacak?

Cemre.Y.

Ey Yüreğim

...Ey Yüreğim...
Ne kaldı geriye?
Şu hayattan neyi fazla istedim de alamadım!
Sanki ben ona...
Çocukluğumda,
Tatil diye köye gittiğimiz zamanlardaki gibi
Kokusunun rayihasına doğru koşarken,
Dağ bayır arayıp bulunan,
Ararken de koca kayalarına tutunmuş kınalara kapılıp,
Tam da beş taş oynamacalık küçük çakıllı,
O yuvarlak yumrulara tükürük çalıp,
Ellerime yine kına yak dedim.
Sanki ben ona...
Yorgun bir gürgen ağacıyla,
Taze palamudun yaprağının gölgesinde,
Koparsam ölecek,
Sadece koklasam...
Kokusu ömrü billah burnumun direğine hasretim olacak,
O ilk ergenlik kokumu, hasretimi bul dedim.
Sanki ben ona...
Yol kenarı taze papatya olur,
Ne bileyim mezar kenarı olur,
Ya da ne bileyim,
Boş bir arsada öylece bahara öykünmüş olur,
Bir demet papatya dememişim?
Ey yüreğim!
Sahi be bu hayata ne dedim de,
Ulaşamadı benim gönlümü sevindirmeye!
Epeyce vakit oldu sayende,
Papatyaları dahi sevmemeyi öğrendim.
Evime giden sokağın başında bir iğde ağacı vardı.
Zaman bahara durdu muydu onun çiçeklerinin kokusu vardı ya!
Onu kesmişler kökünden!
"Ey yüreğim...
Kokmayan, adını sanını bilmediğin,
Rengarenk çiçeklere de mi "Günaydın" diyecektin sen?
Renklere bari mi, böyle mi öykünecektin!
Sen ki burnunun direğine hassastın?" diye hayıflanırken,
Durduk yere hanımeli kokusu sardı parkımın bahçe kenarlarını,
Bir iki leylak ekmiş birileri bir yerlere ya!
Gayrı gerisi ıhlamur, gerisi akasya, gerisi pembe bir gülün kokusu!
Varsın olsun, yarına ne kaldı ki şurada.
Cemre.Y.

Sevdiceğim

...Sevdiceğim...

Aklımın kıvrımlarında gezinmektesin nicedir sevdiğim.
Ara sıra da devrik cümlelerimden şiirler damıtıyorum sana.
Ömrümce pembe panjurlu hayallere hiçbir zaman dalmadım lakin,
An olup, od olup yüreğine düşersem plansız düş yollarıma.
Sana mavili huzurlar, kırmızılı sevdalar biriktirdim bilesin.
Cemre.Y.

Küpe Çiçeği

...Küpe Çiçeği...
Rahmetli anam, çok severdi küpe çiçeklerini,
Bir de, hiç mi hiç kokusu olmamasına rağmen,
Pencere kenarlarına özenle yerleştirip,
Öpe koklaya, zambak kokulu çağrışımlarla,
Yasemin kokularını andıran koklamaları vardı,
Menekşeleri, petunyaları, ortancalarını.
Ne çok kıskanırdım onları!
Beni hiç öyle, bir kere olsun, öpe koklaya, sevmedi diye!
Ben menekşelerin hiç kokmadığını,
Rahmetli anam, rahmetli olduktan,
Haftalar sonra öğrendim misal!
Annem öleli aylar olmuş,
Menekşelerin...
Taç yaprakları solmaya meyl etmişken öğrendim.
Kökü solan'ın yaprağına,
Geç kalınmış suyun yetmeyeceğini de öğrenmiştim o gün.
Ben...
Şanslıydım bütün annemin sevdiği o çiçeklerden!
Rahmetli anam, şanslıydı bütün o bensiz mevsimlerinden.
En son...
Beni/bizi...
Benden sonraki kardeşimle beni..
İçine çeke çeke koklayarak gitmişti.
Biz, farkında olmadan o gün öğrenmiştik ilk defa!
Meğer,
Birimiz menekşe,
Diğerimiz sardunya'y mışız!
Aralara konuvermiş pembeli mutlu sonlar'lı hayaller lakin...
Sonları, küpe çiçeği olmuş, sonraları gözyaşı çiçeği...
Yani ya ot olmuş, ya sap!
Ya da üçüncü kardeşe birer yasak'a geçici iktisap!
Kıssadan hisse...
Hayat, hep birer dakikalık girdap!
Affediyorum!
Cemre.Y.

Renkler

…Renkler…
Mavili umutlarım vardı benim,
Beyazlı saf hayallerim.
Siyahlı tutkularım kadar,
Yeşilli huzurlarım vardı benim.
Kırmızılı sevdalarım vardı benim,
Sarının ayrılık olmadığını anlatabilmeye dair inceliğim.
Morlu asaletler'im kadar,
Pembeli çocukluklarım vardı benim.
Turunculu rüyalarım vardı benim,
Kahverengili doğallıklarım.
Lacivertli otoriteler'im kadar,
Grili umutsuzluklarım vardı benim.
Hayatımın renklerinin hepsini birden,
Olması gereken yerlere bir türlü koyamasam da…
Hepsi benimdi, benim renklerim.
Cemre.Y.

Masal Gibi

...Masal Gibi...
Yorgunum be adam...
Hayat hiç de öyle pembe umutlar sunmuyor insana,
Baksana sen bile bir vardın, şimdi hiç yoksun...
Masal gibi yani...
Cemre.Y.

Günaydın

…Günaydın…
"Günaydın"
Biraz mavili umut,
Biraz da pembeli hayal lazım bize...
Yoksa hayat dediğin ne ki!
Cemre.Y.

Bence

...Bence...
Herkes...
Çocukluğunun geçtiği yere aittir bence
Ve ben...
Hala bahçeli olan o evdeyim,
Pembe salıncağım iki dut ağacının arasında
Aitliğimi hissettirebileceğim o tek yerdeyim.
Cemre.Y.

Pembe Düşler

...Pembe Düşler...
Pembe salıncağında kurduğun
Pembe düşlerinle,
Sabahları doğan güneş bambaşkadır.
Keşke hepsi...
Sadece birer hayal bulutu kalmasalar.
Cemre.Y.

Hayata Gülümsemek

...Hayata Gülümsemek...
Birkaç tutam Güneş,
Bir iki tutam mavi,
Bir tutam yeşil,
Yarım tutam
Kırmızıya meyyal pembe,
Yeter bize.
Yine, yeniden
Hayata gülümsemeye...
Cemre.Y.

İyi Gider

...İyi Gider...
Çoğunun pembe hayallerindeydim biliyordum da
Ben bir buluttum hep...
Çoğumun pembe iklimlerinde
Hiç yer alamadığım gibi
Yaprak yaprak son oldum da
Rengim aslında hep.
Parlement mavisiydi!
Hani aşk olabilsen
Yüreğimde de iyi giderdin hani!
Cemre.Y.

Sadece Nefes Alıp Durma

…Sadece Nefes Alıp Durma…
Belki de bu hayat...
Pembe bir gülün
Özünü görebildiğin andan ibarettir.
Özünü görebilirseniz sesini sunar hatta!
Rüzgarda salınırken,
Minik bir fısıltı iliştirir sol kulağınıza,
"Hayat devam ediyor.
Sadece nefes alıp durma!
Anı yaşa!"
Cemre.Y.

Yaşamak Böyle Bir Eylemdi

...Yaşamak Böyle Bir Eylemdi...
Özlemekti...
Yorgun gülüşlü
Hiç gerçekleşmeyecek
Pembe düşler sonrası,
Kevgire dönmüş
Bir yüreği,
Nakış bakış ama derin,
Yürekler dolusu
Sevdasıyla,
Seni kendine,
Yamalayacak birini.
İşte yaşamak...
Böyle bir eylemdi.
Cemre.Y.