Bize Biraz Umut Lazım

...Bize Biraz Umut Lazım...

Nicedir güneşsiz günlere uyansak da,

Yüzümüze bulaşan tebessümsüz sabahları atlatmak lazım.

Mor çiçekli kırların da mevsimi gelecek elbet.

İyot kokulu denizlere kavuşacağımıza inanmak lazım.

Sebepsiz gülümsemelerle,

Heyecanlı sabahlara sarılacağımız günler de gelecek elbet.

Bize biraz umut lazım, birkaç tutam da sabır yeterli.

Gelecek de bir gün gelecek elbet.

Cemre.Y.

Hayat, Hayal İşte

...Hayat, Hayal İşte...

Sabah güneşi yağmurun yüzünü yıkarken,

Gözlerim gökkuşağını da aradı bir an.

Oysa nicedir uzaktı benden hayatımın renkleri.

Nereden hayallendiysem bilemedim.

Cümle simyacısıydım halbuki,

Harflerimi dokuyordum kelimelerime.

Okuyanı değil de ruhuna dokunanı olurdu elbette.

Hayat...

Hayal işte.

CemreY.

Günaydın Ey Ömrüm

...Günaydın Ey Ömrüm...

Güneşli bir sonbahar sabahındayız sevdiğim,

Sevdiğim dediysem de lafıma bakma,

Nicedir sadece özümü sevmekteyim.

Terasımdaki sarmaşığın yaprakları nazlı nazlı salınmakta.

Çıkıp derin bir nefes alayım dedim.

Rüzgar öptü burnumun ucundan.

Omuz başlarıma dokundu hafiften.

Üşümeye daha çok vardı, ısınmalar çoktan uzaklaşmıştı.

Günaydın ey ömrüm dedim kendime.

Günaydın can özüm.

Çayıma birkaç taze güneş ışığı serpeyim.

Cemre.Y.

Ölü Yapraklar

...Ölü Yapraklar...

Güneş bile, bize hiç de haber vermeden ansızın yüzünü dönüp,

Kim bilir hangi ülkenin, hangi şehrine yazı müjdelemeye gitmişken,

Bulutlar elbette yine ağlayacaklardı ardından.

Alışıklardı ta kalubeladan ama...

Onlar bile bu sefer, kırılan hayallerinin yerine

Yeni hayaller kurmaya meyillenmişlerdi belli ki

Ve sanki bu sefer, hiç de hazırlıklı değillerdi bu yeni gidişe.

Oysa nicedir ölü yapraklar hazırlıklıydı eylülün gelişine,

Öyle ki gelen geçen çatur çutur basıp geçiyordu üzerlerine.

Hiç, hem de hiç düşünmemişlerdi,

Onların her birinin, bir zamanlar taze çimen yeşili olduğunu.

Rüzgarlar bile acımamıştı, her fırsatta savurup durmuştu onları bir köşeye.

Amma velakin, güneş kandırıyordu hep bizi.

Bu sefer gitmemeye, bu sefer kalmaya meyilliydi sanki ama!

Eylüle hazırlamadan, sonbahara uyarmadan öylece gitti işte.

Hiç, hem de hiç, geride kalanları umursamadan.

Küçücük bir not bırakmış çıplak bir ağaç dalına,

"Bekle beni!" demiş, "Beni bekle!"

Oysa yağmur bile aynı yağmur değil artık,

Her yer bol köpüklü çamur kıvamında, artık beklesem ne, belemesem ne?

Cemre.Y.

Unuttuğumu Da Unutmamalıyım

...Unuttuğumu Da Unutmamalıyım...

Nicedir unutma beni çiçeklerini de unutmuşum

Bu sabah durduk yere aklıma gelip yüreğime düşüverdiler.

Usulca, incitmeden aldım sakladığım yerden

Ciğerimin baş köşesine iliştiriverdim.

Öyle ya epeyce zaman geçti geçmişlerin üzerinden,

Neyi, kimi, ne zaman, nasıl,

Neden unuttuğumu da unutmamalıyım.

Ey benim içimin unutulmuş sızısı,

Arada bir gönlümün sabahına düşen çiy tanesi

Günaydın öyleyse sana da günaydın.

Cemre.Y.

Gönlümdesin

...Gönlümdesin...

Nicedir hislerimi kaybettim sanmaktaydım.

Gecenin üç otuzunda kimsesizliğime uyanmışken,

Omuz başlarıma sarılmış kelimeler yuvarlanıyordu ağzımdan.

Hiç birinin kifayeti yetemiyordu yüreğimi hissetmeme.

Sonra birden bire sustum, durdum, yutkundum.

"Gönlümdesin!" kelimesi geçiverdi ruhumdan.

Sonra harf harf yuvarlanıverdiler dudaklarımdan.

Hissetmeyen hislerimi hissettim o an.

Böyle bildiğin burnumun direği sızladı.

Göz pınarlarım dökülmeye hazırlanan yaşlara hazırlandı.

Yok!

Ağlamadım.

Koca bir ağız dolusu tebessüm ettim.

Kalkıp gece gece uyku mahmuru gözlerimi aynaya diktim.

Olabildiğince gülümsedim.

Şükür ki insandım hala!

Ha bu arada hala...

"Gönlümdesin unutma!"

Cemre.Y.

Geçecek Elbet!

...Geçecek Elbet!...

Bugünlerde nazlı bir çocuk gibi,

Usul usul okşuyorum, artık uzamaya başlayan saçlarımı.

İncecik olsa da iki belik yapıp yanlardan sarkıtıyorum.

Sevilmeyi özledikçe acıyan ciğerlerimiyse,

Battaniye altı buharlı tencerelere solutuyorum.

Nicedir kendimi önemsemeyi unutmuşum ki,

Durduk yere hastalanıp yataklara düştüğümü anlayınca da,

Gündüz vakti birkaç mum yakıp,

Radyodan en güzelinden sözsüz bir müzik açıp,

Yavaş yavaş okşuyorum yüreğimin yufkasını.

Geçecek elbet!

Bugünler de geçecek.

Cemre.Y.

Bilmiyorlar!

...Bilmiyorlar!...

Yaşlanmışım diyorlar...

Yüzüm, gözüm, elim, dizim,

Kalbim, ömrüm hep ihanet çiziği!

Zamanında iki koca belik ördüğüm saçlarım,

Küçük bir kız çocuğunun incecik örgüsü kadar kalmış.

Aralarına güz yanığı kırağılar yağmış bolca.

Bir tek kere daha,

Bir tek kere olsun yeniden gülebilseydi gözlerimin içi!

Eminim mutluluk yine güzelleştirecekti beni.

Lakin, dudağımın kenarına,

Hani arada bir de olsa yerleşiveren gülümsemelerim bile kırık.

Yaşlanmışım diyorlar,

Nicedir içim, dışım, terk edilmiş bir ihtiyar, bilmiyorlar!

Cemre.Y.

Şimdi Vakit Yaşamak Vakti

...Şimdi Vakit Yaşamak Vakti...

Ben ne zaman ömrümü kurtarmaya çalışsam.

Çoğu zaman,

Hatırlamak istemediklerimi unuturken,

Unutmak istemediklerimde siliniyordu hafızamdan.

Nice zaman sonra anladım ki,

Yıllar öncesi birine ettiğim şu cümlem yüzündendi bu!

"Ama sakın unutma!

Hafızam kuvvetlidir ve nerede neyin rüzgarına son verdiğimi,

O kendimce veda an'ımı asla unutmam!" demiştim ona!

Nicedir bu kilidi de örselemekteydim ki,

Nihayet kırıldı gitti tümden.

Düzelmeyecek, düzeltemeyeceğim ne varsa,

Onarılmayacak, onaramayacağım ne varsa,

Usulca sarmaladım yara izlerimi.

Fakat artık vakit...

Geçmişin izlerini deşip durma vakti değil.

Şimdi vakit...

Şöyle alabildiğince derin bir nefes alıp,

Yaşamak vakti.

Bugüne, yarına ve dahi geleceğime,

Usulca tebessüm edip yeni şanslar vermek vakti.

Şimdi vakit yaşamak vakti.

Cemre.Y.

Seni Unutmak

...Seni Unutmak!...

Ne zaman kalabalıklara dalsam,

İlla ki seni soruyor ya birileri...

"İyidir inşallah!" diyorum lakin,

Bitmiyor senli soruları!

Susup kaçıyorum hemen evime.

Sarılıyorum yalnızlığımın omuz başlarına.

Teselli ediyorum kendi kendimi.

Ertesi günün sabahındaysa,

Göz pınarlarımda tuz taneleri,

Dilimde, damağımda paslı demir tadıyla,

Ne çayın çaylığını anlayabiliyorum,

Ne de kahvenin kahveliğini!

En zoru da,

Hani nicedir seni unutmuştum ya,

Unuttuğumu unutturuyorlar bana.

Şimdi işin gücün yoksa,

Gün geceye karışmadan,

Yine, yeniden seni unutmak!

Cemre.Y.

Nicedir Ömrüm Denize Hasret

…Nicedir Ömrüm Denize Hasret…

Eylül'ün yaprakları şiir gibi sarının binbir tonuna bürünürken
Ekim çoktan hazırlamıştı koca küreğini!
Süpüre süpüre geçiyordu hayat ağacının içinden.
Şimdilerdeyse kasım bile gelmiş çoktan da
Kasıla kasıla yarılamış griye kesen günlerini.
Nicedir ömrüm denize hasret,
Uzak olduğumdan da değil hani!
Gönlüm hayat kırığı ya, gitsem de şenlenemiyor bir türlü.
Oysa ben ne vakit gitsem o sahile,
Hele de bir martı çığlığı varsa o deniz esintisinde,
Aşk sanırım, sanmak isterim.
Cemre.Y.

Nicedir Aklımdasın Oysa!

...Nicedir Aklımdasın Oysa!...

Günler zerre zerre griye doğru akıp giderken
Yakındır yaz kokuları da çekip gider başka diyarlara.
Renkler solmaya başlar yavaş yavaş.
Deniz soğur, su soğur, yağmurlar soğur yakında.
Zaman, nasıl da zembereği bozulmuş saat gibi uçup gidiyor.
Bu sabah durduk yere, kahvemin telvesine sordum seni.
Nicedir aklımdasın oysa!
Sonra dedim ki kendime bugün cumartesi uyuyordur o daha!
Cemre.Y.

Ey Benim Yürek Çiziğim

...Ey Benim Yürek Çiziğim...

Ey benim ömür yorgunu gülüşüm.

Fark etmeden nicedir sensizliğe hüküm sürmüşüm.

"Unuturum!" demiştim ya sana!

Unutmuşum!

Seni sevmeyi nicedir unuttuğumu da unutmuşum.

Oysa hiçbir şeyim olmasan bile pazartesimdin sen benim.

Mevsiminden umursuz umudumdun ya hani!

Fark etmeden umudumun da gönlü kırılmış sana.

Bunu fark ettiğimde,

Eylül ayazı dokunuyordu ayak uçlarıma.

Ey benim yürek çiziğim, yosun gözlüm.

Ömrümün kalp nakışlı gül kıvrımlı gülüşlü pazartesim.

Yakındır günler griye keser yine.

Sabahı da, akşamı da serinletir omuz başlarını.

Hiç sevmezsin biliyorum ama!

Dışarı çıkarken hırkanı, şemsiyeni yanına almayı sakın unutma.

Cemre.Y.

Eylül Gelmiş Yine!

...Eylül Gelmiş Yine!...

Sayamadım ki sensiz kaç mevsim geçti.

Daha biz...

Bizsiz geçen sonbaharları,

Bizsiz geçen kışları, bizsiz geçen ilkbaharları,

Bizsiz geçen yazları yaşayamadan,

Eylül gelmiş yine!

Sonbahar yapraklarını soyunur azar azar,

Çırılçıplak yalnız kalır ağaçlar.

Ya sen?

Denizi olan kıyında mutlusundur umarım.

Ben mi?

Nicedir nefes alıyorum lakin!

Yaşadığımı söylesem yalan olur.

Zümrüdüankalığımdan çoktan caydım da.

Kelebek olacağını sanan bir tırtıl gibi,

Öylece kozamda saklanmaktayım.

Yüreğimdeki kırlangıçlar desen çoktan göçmüş!

Yüzemediğim denizlerin üstündeki martılar suskun.

Yan yana sessizce dertleşiyorlar.

Sonra kendi kendime, "Martılar!" dedim.

Kesin seni, beni, bizsizliği konuşuyorlar...

Sonra biri kulenin bayrağına kondu diğeri balondan bir kalbe.

Onlar da, öylece birbirlerinden ayrıldılar.

Cemre.Y.

Kime, Nasıl Güvenirim?

...Kime, Nasıl Güvenirim?...

Sana...
Sevdası yüreğine saklı bayramlar biriktirmiştim oysa!
Hani arefe gününün akşamından,
Bin bir heyecanla yastık altlarına saklanan,
Bayramlık elbiseler gibi uçuyordu eteklerim.
Yarın bayram olmasına bayram ama...
Nicedir ne bayramlarım bayram,
Ne de akşamlarım akşam.
Sonra ne mi oldu?
Hayallerimi, düşlerimin tam ortasından kestim.
Şimdi ben kime, nasıl güvenirim?
Cemre.Y.

İyi Misin Bari

...İyi Misin Bari...

Benim bazı şiirlerimin şarkıları varsa,
Bazılarınsa müziğinin tınıları vardır.
İlla ki her ikisi birden harflerimle dans eder bazen!
Şimdi sana yağmurlu şarkılar mırıldanıyorum misal.
Oysa nicedir...
Senden de, sesinden de uzağım.
Hani diyordun ya!
"Ben sensizken daha iyiydim." diye.
İyi misin bari, hep iyi ol e mi!
Cemre.Y.

Güne Gülümse

...Güne Gülümse...
Nicedir gülümseyişlerim aynalara küsmüştü ya,
Sana sabah açan akşam sefalarımdan bahsedeceğim.
Nihayet güneşli bir pazar sabahına uyanmışken,
Sade kahvemi içerken penceremden güneşi selamladım.
Kırmızı kadife gülüm goncalanmış,
Terasıma çıkıp burnunun ucundan öptüm.
Bir de ne göreyim!
Bunu kıskanan akşam sefam mor çiçekleriyle beni çağırıyor.
Onların da taç yapraklarını okşadım teker teker.
Uzun zaman sonra dişsiz dudaklarımla güne gülümsedim.
Cemre.Y.

Olmuyor Yani!

...Olmuyor Yani!...

Sensiz...
Sarhoş bile olamıyor ki insan!
Nicedir, sana bile güvenilemiyorken,
Kimine güveneceksin?
Olmuyor yani!
Sensiz..
Ölünmüyor bile!
Cemre.Y.

Doğmak Vakti

...Doğmak Vakti...
Nicedir...
Çocukluğumdan beridir biriken,
Uykusu eksik gecelerimin,
Düş kırıklarıyla beraber,
Diş kırıklarını da bir heybeye doldurup,
Söküp attım sonunda!
Şimdi, hayata, hemen, en ilkinden doğmak vakti.
Cemre.Y.

Gönül Kırığı

...Gönül Kırığı...
Bir vakit sonra,
Bir boşvermişlik oluşuyor insanın gönlünde.
Bir vakit sonra,
"Herkes bildiğini okuyorsa,
Senin ona bu çaban ne." diyorsun.
Ki zaten...
"Eyvallah" diye bir şey var,
"Neyse" ile ölesiye kapışıyor.
Ve zaten nicedir,
Sağım, solum, önüm, arkam,
Gönül kırığı...
Cemre.Y.