Özlemedim

...Özlemedim...

Her gece...

Hiç üşenmeden,

Ömrümün on yıl öncesini,

Ve de on yıl sonrasını,

İğne deliğinden geçirip,

Kah efkara basıp,

Kah hayale dalıp,

Şu anımdan geçip gitmekten sıkıldım.

Ben...

Sizin kadar şanslı değildim bayım!

Ne çocukluğumu özledim,

Ne de en ergen hallerimi,

Ne gençliğimi özledim,

Ne de daha dünkü hayatımı.

Bugün mü...

Geçti gitti işte!

Lakin...

Bir tek "Şimdi!" kaldı elimde.

Şu satırlarımı,

Cümle ederken gülümsüyorum misal!

Yetmez mi?

Cemre.Y.

Hiç Kimse Bilmiyor

...Hiç Kimse Bilmiyor...
Bana çoğunlukla...
"Peki sen boş vakitlerinde ne yapıyorsun?" dediklerinde gülümsüyorum.
Hiç kimse bilmiyor,
Hiç bilmediğim bir şehrin bana göre aynı zaman diliminde,
Nice kaçırdığım vakitleri ülkeler arası kovaladığımı!
"Hani an'da dahi gerçekliğinde olsam nice de an kaybettiğimin peşindeyim!" i
Ben nasıl anlatayım!
"Oturduğum yerden dünyayı geziyorum!" cümlesini,
Zaman kavramının vakitlerini ezberinin mevhumunu kaybetmiş birine!
Ben nasıl anlatayım!
Şiir şiir uzayı gezdiğimi...
Sahi siz?
Hepsini birden yaşayarak görmüştünüz değil mi?
Bense son çektiğiniz en like alan fotonuzun arkasındaki yüksek avmlerden birinde,
Balkona dayanmış, elinde sigara, en efkarlısından içine çekerken,
Hayatın bütün objektiflerine en içten gülümseyen tek kadını!
Cemre.Y.

Hiç Kimse Bilemedi

...Hiç Kimse Bilemedi...
Efkarımı, efkarım kadar derin bir nefes alıp,
Derin bir karanlık kuyunun nefesine doldurdum, kapattım ağzını sıkıca...
Derin bir sızı bıraktım, birkaç nefeslik!
O sızıdı, ben çağladım, o sustu, ben ağladım...
Ben sarıldım o ağladı, ben ağladım o sarıldı ezgilerin nağmelerinde...
Ne olması gereken zamanında oldu,
Ne olmaması gereken zamanda olamadı ama!
Hiç kimse bilmedi, hiç kimse anlayamadı nefesin ruh olduğunu
Ve sana, sadece sana be hey eski yarim ve yaram sana aktığını,
Hiç kimse bilemedi.
Cemre.Y.

Hoşça Saran Adamı Sevin!

…Hoşça Saran Adamı Sevin!...
Efkara sarıp sarhoş olduğunuzda kızıp
Ona "Git!"dediğiniz halde,
Sizi hoşça saran adamı sevin!
Durumdan istifade edip,
Sizi kullanıp atacak herifin
Zaten yanınızda işi ne!
Cemre.Y.

Efkar

…Efkar…

Gece olunca mı insan efkara boğar kendini..

Yoksa efkar, sabırla geceyi mi bekler? Cemre.Y.

Sevgili Psikoloğum

...Sevgili Psikoloğum...
Sahi sevgili psikoloğum!
Nedir bu insanoğlunun hemşehricilik derdi!
Kimilerinin hemşehricilik ayağına insanların insanları,
Bir yerlere bir şekilde ayağını kaydırtma çabaları?
Ha anladıımm hala cahil bir toplumuz diye oluyor bütün bunlar!
Yine mi çocukluğuma dönmeliyiz!
Beni bu olgudan ve gelenekten uzaklaştıran o trajik vakayı
Onu da mı bulup affetmeli miyiz?
E iyi madem inelim yine kör kuyulara!
Doğduğum güne inelim!
Belki orada kalmayı becerebilirim bu sefer.
Anamın apaydınlık rahminde!
Eskiden...
Çok..
Eskiden köylerinde ırgat olarak çalışmanın
Hiç para etmediğini öğrenen sevgili atalar
Paranın sıcaklığını keşfetmişler ve oğullarını şehre yollamışlar!
O oğullar da aynı dili şivesiz konuşan şehrin dilini
Anlayamamışlar zira şehirliler az daha okumuşlar!
E ne yapmışlar bu köylerinden koparılan oğullar?
Uzak ülkelere gidenlerin bir Türk'ü bin kilometreden tanımaları gibi
Birbirlerinin şehirlerinden olanları gardaş bilmişler!
Hele ki aynı köydense değmesinler keyfe!
Onlar hep birlikte künk (kanalizasyon borusu) dövüp
Akşama kadar paralar kazanıp,
Akşam olunca köydeki babaya gönderilecek parayı bir kenara saklayıp,
Artanlarla şehir kahvelerinde pişpirik oynarken
Kaybettikleri paranın efkarından içip içip
Aksaray'daki o rus lara gömmeye giderlerken...
Doygun ve tok bedenleriyle oralardan otogara gidip
Birkaç aylık harcırahı babaya sunmak için köy yolunu tutarlarken...
Köydeki karıları bir yandan gün boyu
Kayın babanın tarlasında çalışır diğer yandan
Doğum suyu gele gele tek odadan ibaret olan evini
Çalı süpürgesiyle aceleyle süpürürmüş.
Ocağa kara kazanı koyarmış, fasulyeleri ayıklarmış,
Bir koşu en yakın komşusu bir kilometre uzakta olan eve koşarmış,
O evdeki geline beş kilometre ötedeki ebeyi
Akşama ona çağırmasını söylermiş.
Sonra koşa koşa eve dönermiş,
Tülbentlerinden temiz bezler ve leğeni odanın ortasına hazırlayıp
Yan eve koştururmuş daha kaynananın inekleri sağılacak!
Yan evdeki kayın baba ile kaynananın sofrasını hazırlarken ne görsün!
Aylardır yollarını gözlediği herifi, kocası, eri,
Sofranın baş köşesinde anasıyla koyu bir muhabbette!
Hem de o yokken hiç de iyi gelinlik etmediğine dair
Domdomlu kurşunlar sırtının tam orta yerine isabet etmekte!
Oysa ne ucu yanık mektuplar yollamışlardı birbirlerine.
Sancılar dayanılmaz olduğunda
Sessizce sofrayı hazırlayıp hemencecik
Yandaki tek göz odalı evine koşarmış!
Ah demek bile suçmuş büyüklerin yanında!
Hele doğuracak diye çığlık atmak edepsizliğin en dibiymiş!
Karnındaki çocuk sanki piç ya!
Derken gece olurmuş gelinin elleri çığlıksız ısırıklardan kan revan.
Dayanılmaz olduğunda acılar,
Üstelik artık köyün itleri bile derin uykudayken,
Adam gelişini bahşetmiş gibi kapıdan içeri girermiş!
Kadın hiç gücenmemiş gibi başka
Başka ses verebileceği kimsesi olmadığından
"İyi ki geldin n'olur ebeyi bir daha çağır be herif!" dermiş.
Adam boynunu büke büke ebenin yollarını tutarken
"Keşke şimdi yine İstanbul'da olsaydım." dermiş.
Ebenin kapısını bu hırsla vurduğunda
Ebe de hırsla gıcırdatarak açarmış köy kapısını dulmuş güya!
İstanbullu gebe karısının doğurmak üzere olduğunu söylese de
Ebe köy kadınına yakışmayacak kadar
Aksaray'daki rusların sırıtışıyla
"Şinci..gelemem beğ sen var get evcazına
İşim var acık bitincik gelirimmm he!"dermiş.
Kadının herifi gelene kadar
Daha da dayanamamış anasının rahmindeki bebe!
Zira her şeyi hissediyor görüyor, biliyormuş!
İçinden "Lanet olsun bu vatana,
Vatanım anamı bunca ağlatacaksa!" diyerek,
İstemeyerek terk etmiş anasının huzurlu rahmini...
Düşüvermiş leğene!
Gelin bir kez gülümsemiş ilk bebesi doğdu nihayet diye!
Sonra cinsiyetini görmüş bebenin bacak arasından…
Ondan sonra bir daha da bir tam hiç gülememiş o bebeye!
Ta ki ölüm döşeğine kadar!
O sırada adam kapıyı açmış!
O da görmüş kanlar içindeki bebenin cinsiyetini
Kapıyı açtığı gibi usulca kapatıp geceye karışmış!
İstanbul'a kaçmış!
Gelin kör makasla bebesinin göbek bağını
Kesmeye çalışırken ebe girivermiş içeri.
Gözlerinde yeni sevişmiş kadının ışıltıları,
Tülbentinden sarkan uzun belik belik örülü kıra yakın
Yeni yıkanmış saçlarından
Damlalar süzülmüş bebenin yüzüne, gözüne, her yerine...
Ağustos ortasında o her damla buz gibiymiş!
Bebek ancak o vakit ağlamış!
Yoksa hep susacakmış!
Ebe bakmış ki kız cinsiyetli bebe!
Gelmeyecek ona ağa kızına yakışır bir erkek evlat müjdesi hediye!
Kararsız kesivermiş bebenin göbek bağını,
Anasıyla olan en derin bağına ayrı ayrı düğümler atmış...
Hiç acımamış!
Gelinin eteğinden arttırdığı al basma eteğinin artığı
Allı güllü o beze dolayıverip kucağına koyuverip gitmiş öylece.
Yan eve bile haber vermemiş bebe doğdu diye…
Gecesine devam etmeye koyulmuş.
Ertesi gün anam sırtına kundaklamış beni
Önce inekleri sağmış sonra tarlaya koşmuş.
Dedem sormuş babaannemden önce...
"O sırtındaki er mi yoksa kancık mı?"
Susmuş anam!
Anlamış dedem!
Daha çok çalıştırmış anamı, ağa kızı olmasına rağmen
Ağa torununu utanmadan kız doğurmasının,
Ağa kızı anamı alırken de köydeki bütün kızların
İki katı başlık parası vermiş olmasının bedelini
En çok benim doğduğum yıl ödetmiş dedem.
Rahmetli anacığım,
"Hiç o yıl ki kadar hasatımız olmadıydı." derdi o günleri anlatırken.
Ha bir de anamın kayınvalidesinin kayınvalidesi gelivermiş tarlanın ortasına.
O sırada ben o tek ağacın dallarının
Gölgesine kurulmuş bez beşiğimdeyken
Yüzüme bile bakmamış kadın nine!
Açmış cinsiyetimi!
Yaşından fazla sesiyle suratıma tükürür gibi.
"Pehheyy!
Ağa gızının doğurduğu velede bakın hee!
Heç ağa gızının gızı mı olu!
Üstelik de sigara gağıdı gadan!"
Anam ilk o vakit utanmış varlığımdan.
Sonram da da hep utandı, bir tek öleceği aylarda gurur duydu benle.
Ben benim, soyuma!
Sopuma!
Anamı, atamı utandırıp kız evlat doğduğum o toprağa...
Doğduğum günden beridir ne zaman nerede bir hemşehrimi görsem
İçimden küfürler savururum doğduğu toprağın geleneklerine.
Suç beni mi?
Doğmuşum işte lan!
Hiç bana sorulmadan resmedilmişim anamın rahmine!
İstemeden!
Hele hele hala yaşayan!
Lan anam bile ölmüşken o hala yaşan ve şimdilerde
Doksan yedili yaşlarının keyfini süren ebemin taaa kırk bir yıllık!
Hele hele hala yaşayan!
Lan anam bile ölmüşken o hala yaşan ve şimdilerde
Rahmetli anacığımın daha bir ay bile yiyemediği emekli maaşına konup
Kendi emeklisiyle hala kahve köşelerinde pişpirik oynayıp,
Hala Aksaray'ın o rus bu larına para gömen babamın taaa!
Neyse!
Ha affediyorduk değil mi?
"Affettim lan hepimizi."
Cemre.Y.

Sigaraya Sarıyorum

…Sigaraya Sarıyorum…

Hayır yani

Ben ne de güzel seni seviyordum seni.

Ve bu bana ilaç oluyordu!

Şimdi kronik bronşitim

Astıma çevirmiş ve ben efkardan

Hala sigaraya sarıyorum. Cemre.Y.

Seni Kendimden Terk Edemem

...Seni Kendimden Terk Edemem...

Seni terk edecek olsaydım,

Yüzlerce şiir edemezdin inan.

Ya da hepsi efkarıma sitem olurdu.

İnsan her okuduğunda,

Yüzüne şamar gibi inecek birini,

Mısra mısra şiir eder mi? Cemre.Y.

Ah Bu Yalnızlıklar, Bu Kadar Kalabalık Olmasalar!

...Ah Bu Yalnızlıklar, Bu Kadar Kalabalık Olmasalar!...

Ah bu yalnızlıklar...
Hiç kimsesizken
Bu kadarda çok,
Kalabalık olmasalar!
Etrafını saran onca kalabalığın içinde,
An olup donmasalar,
Gülümsemelerin dudak kenarında, öylece...
“Biz buradayız!” lı susmasalar,
Susmasalar kahkahaların tam ortasında ya!
Surata çarpan o son şamar niyetine ya!
Geceler, bir günlük olmasa!
Gündüzler, birkaç saatlik!
Saatlerse
Birkaç çalınmış anlık.
Yoksa!
Bilirdim elbet...
Çok kızarsın efkara basıp içmelerime sen benim!
Hani hep derdin ya
“İçecekse insan, mutluluktan içmeli!”
İyi ama ben...
Hiç içecek kadar mutlu olamadım ki!
Şimdi, uzaklardan görüyorum bazen seni.
Sıklıkla bir büyüğe danışıyorsun yokluklarını!
Hep de yanında!
Hiç başvurmadığımız bir büyük...
Bir de suskun...
Lal içmiş, o, acılı şalgam vardı ya!
“Acılı” mıydı, hiç bilemedimdi?
Ben senle hiç rakı içmedim amma!
Sen, sensizken bile, her yeni güne,
Beni kahveyle uyandırdığın gibi...
Senin de alışkanlıklarının zembereğini
Ben bozdum belli.
“Peki...
Şimdi ne olacak?” diyor ya herkes!
Tıpkı şarkı nakaratı gibi...
“Ah bu yalnızlıklar,
Hiç kimsesizken...
Bu kadarda çok, kalabalık olmasalar!
Etrafını saran onca kalabalığın içinde,
An olup donmasalar gülümsemelerin dudak kenarında.”
Vakit, şimdiyi geçeli hayli zaman oldu be sevgili!
Olsun…
“Şeref’imize!”
Şereflice, bir sevdik biz, “Biz” i!
Cemre.Y.

Bir Bilsen Sevmek Nasıl Da Güzel Bir Şeydi

...Bir Bilsen Sevmek Nasıl Da Güzel Bir Şeydi...
Soğuk kış gecelerinde ayaza keserken ellerim,
Hayalin upuzun uzanırdı koynuma,
Vücudun yatağım olur, buz kaplı yatağımı alev alırdı.
Özlerken seni,
Hem de burnumun direği sızlayacak kadar,
Hayalin uzatırdı kollarını yorganım olur,
Titreyen dudaklarımı öperdi.
Yok yere…
Gecenin üç otuzunda sesin gelirdi kulağıma,
Nefesini hissederdim boynumda,
Kokunu çekerdim nefesime de,
Nefesim olurdun tıkandığım akşamlarda.
Sevmediğini bildiğim halde,
İstemsiz sızı olurdu gözyaşlarım,
Dayanamazdın,
Parmak uçlarınla avucuna alıp,
Ben görmeden içerdin.
Efkara sarıp, kendimi ve kederimi unutmak için
Sarıldığım şişelere, kadehlere,
Çok ama çok kızardın.
"İçme şu zıkkımı,
Beni bile unutuyorsun içince." derdin.
Söz verirdim sana,
"Seni asla unutmayacağım" diye.
Bilirsin, öleceğimi bilsem dönmem sözümden!
Unutmadım! Ne hiçbir zaman tam gelmediğini,
Ne de gittiğinde yarım gittiğini.
Bilsen seni sevmek,
Bir bilsen sevmek nasıl da güzel bir şeydi.
Cemre.Y.