Narkoz Kokusu

...Narkoz Kokusu...

Uyandırıldım.

Burnumun direğinde kesif bir narkoz kokusu

Gözümün birinin ışığı sönük,

Çene kemiklerimde derin bir ağrı.

Acımın acısının henüz farkında değilim.

Halbuki uykuya dalarken,

Rengarenk çiçekler diyarının

Gökkuşaklarına salıncak kurarım belki diyordum.

Olduysa da hatırlamıyorum.

Uyanmasam da hiç gocunmazdım gaip diyara gittiğime.

Uyandırıldım.

İki gündür sağ gözümün içinde cam kırıkları

Beyazının çoğu kırmızıyla kaplanmış ya

Üst kirpiğimi alt kirpiğimle kavuştursam bir dert,

Kavuşturmasam bin dert.

Geçecek elbet, hem de çok yakında geçecek.

İşte o vakit uzun uzun bakacağım rengarenk çiçeklere

Ve derin derin koklayacağım en güzel kokuları.

Madem ki "Gitsem de olur!" deyince gidilemiyorsa öte dünyaya.

Yaşaya yaşaya yaşayacağım bu hayatı ben de!

İnadına ve hem de seve seve!

Cemre.Y.

İstanbul'u Özlemek

...İstanbul'u Özlemek...

İstanbul'da yaşarken İstanbul'u özlemek var bir de!

Hele yedi tepeli şehrin en ücrasına hapsolmuşsan var ya,

Bazı bazı tüter burnunun direğinde Galata Kulesi.

Eminönü'nde balık ekmek yemeyi özlersin misal!

Gülhane Parkından Sultanahmet Meydanını geçip

Çemberlitaş'a kadar yürümeyi özlersin.

Lakin havalar ayaz bu aralar,

Havalar hep yağmur.

Belki de en çok bu yüzden özlüyorum baharı.

Cemre.Y.

Koku

...Koku...

Hiç yoktan zambak kokusunu özlediğimi fark ettim bu sabah.

Hani böyle annemin köyündeki evine giderken,

Ormanın kıyısında çıkıvermişti ya karşımıza işte tam da onu özledim.

Hiç yoktan hanımeli kokusunu da özleyiverdim birden bire.

Hani böyle çocukluğumun evine giderken,

Bahçe duvarından sarkıp çıkıvermişti ya karşımıza işte tam da onu özledim.

Ben aslında burnumun direğine hızma olan,

Kokusunu ciğerime çektiğim bütün kokuları özledim de

Artık ömrümün son çeyreğindeyken,

Önüme çiçek bahçeleri serilse ne, serilmese ne!

Cemre.Y.

Gönlümdesin

...Gönlümdesin...

Nicedir hislerimi kaybettim sanmaktaydım.

Gecenin üç otuzunda kimsesizliğime uyanmışken,

Omuz başlarıma sarılmış kelimeler yuvarlanıyordu ağzımdan.

Hiç birinin kifayeti yetemiyordu yüreğimi hissetmeme.

Sonra birden bire sustum, durdum, yutkundum.

"Gönlümdesin!" kelimesi geçiverdi ruhumdan.

Sonra harf harf yuvarlanıverdiler dudaklarımdan.

Hissetmeyen hislerimi hissettim o an.

Böyle bildiğin burnumun direği sızladı.

Göz pınarlarım dökülmeye hazırlanan yaşlara hazırlandı.

Yok!

Ağlamadım.

Koca bir ağız dolusu tebessüm ettim.

Kalkıp gece gece uyku mahmuru gözlerimi aynaya diktim.

Olabildiğince gülümsedim.

Şükür ki insandım hala!

Ha bu arada hala...

"Gönlümdesin unutma!"

Cemre.Y.

Salacak Bile Aynı Salacak Değil

...Salacak Bile Aynı Salacak Değil...

Sen bilemezsin lakin...

Çaya da, papatyaya da, simide de, martıya da,

Epeydir küsüm.

Bir Kız Kulesi sızlatıyor burnumun direğini...

Ona da...

"Salacak bile aynı Salacak değil ki!" diye diye,

Yalnızlığımın omuz başlarına sarılarak

Kendimi avutuyorum.

Cemre.Y.

Yanık Kül Kokuları

...Yanık Kül Kokuları...

Doğrudur.

Hiç Kimseyi...

Hiç kimseyi böyle sevmiş olamam.

Lakin artık bizden

Hiçbir şey olmaz!

Ama sahi!

Hani es kaza da olsa,

Arada bir...

Sızlıyor mu senin de, burnunun direği.

Yüreğimi yaktığın o günün,

Yanık kül kokularına,

Yanıyor mu boğazının ilmeği!

"Ben hangi aklımla,

Bunca yalanı, onun hayatına,

Neden yamamaya çalıştım!" diyor musun misal?

Cemre.Y.

Öyle İşte

...Öyle İşte...

Bulutsuz griye boyanmış gökyüzüyle uyanılan bir pazar sabahında,

Durduk yere nergis kokusunu özlediğim aklıma geliverdi.

Tam da mevsimiydi oysa!

Lakin onları satan pamuk teyzenin sokağından geçmiyordum nicedir.

O köprünün altından geçen arabaları ne çok saymıştım oysa!

Beni sana getiren o otobüs gelene kadar,

Ne çok plaka saymıştım zamanında.

Hani böyle sebepsizce boğazının ilmeğine bir yumru konar,

Hani böyle burnunun direğine bir sızı konar ya,

Öyle işte, tam da öyle.

Cemre.Y.

Anason Kokusu

...Anason Kokusu...

Kim bilir kaç mevsim geçmiş ömrümden,

Şöyle derin bir nefes ile,

Anason kokusunu,

Burnumun direğine hızmalamayalı!

Artık değiştirmeliydim kaderimin hırkasını.

"Yoksulluksa, madem dibine kadar,

Yoksunluğu hele hiç sorma,

Taaa arşı aleme kadar!" deyip,

Oturduk yeni yılı kutluyoruz ben, keyfim ve de kahyası!

Cemre.Y.

Günaydın Ey Sevgili Kendim

...Günaydın Ey Sevgili Kendim...
Uykusu bölünen, korkulu gecelerden birinin sabahında,
Güneş ışıltıları öpüyorsa kirpiklerinden,
Aralık bıraktığın pencerenden süzülen,
Ilık bir rüzgar okşuyorsa yanaklarını,
Hiç yoktan, burnunun ucuna konduysa leylak kokusu,
Güne gülümseyerek uyanmaktan başka çaren yok!
Günaydın ey sevgili kendim, sadesinden bir kahveye ne dersin?
Cemre.Y.

Ayna

...Ayna...

Bensiz aynalarında,
Yeni burnunun ucuna bir daha bak.
Zira ben...
Kimsenin oltası değilim!
Ucundaki yem olmaya razı olmadığım gibi.
Cemre.Y.

Ve Bu Senin Tercihin

…Ve Bu Senin Tercihin...

Ölüm kokuyordu buralar!
Ben senin misafir yatağındaki
Uykulu saçlarından
Koca bir hayatı koklamayı seçtim de kötü mü ettim!
Terinin kokusunu,
Saç telinin tek bir ışıltısını çaldım senden,
Burnumun direğine, yeni bir sızı ettim de, kötü mü ettim!
En büyük intikamın bana, bu olsa gerek!
Zira başka hiçbir koku!
Sensiz sızamaz ciğerime!
Hep, olduğu, gibi!
Unutma!
Ben sensiz değilim a yüreğimin çiziği!
Ama!
Sen...
Bensizsin ve bu senin tercihin.
Cemre.Y.

Sızı

…Sızı…

İnsan sevdiceğinin,
Suretini ve o son bakışını içine hapsetmeli!
Bir de o doyumsuz kokusunu!
An'dan sonra bilir ki,
Artık ona benzeyen ne varsa,
Sadece onu hatırlatmak için orada!
Gerisi, hiç dinmeyen burun direği sızısı.
Cemre.Y.

Gidiyor

...Gidiyor...
Temmuz bile gelmiş, gidiyor işte!
Biz daha, burnumuzun ucuna,
İyot kokusunu hızmalamadan.
Daha denizi, yatak yapacaktık oysa,
Bulutu yorgan.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...
Sabah serinliğiyle usulca süzülüverdi güneş,
Kadın uyanıklıkla uyku arasında,
Yatağında dönüp durmaktaydı.
Önce kirpiklerine dokundu teker teker,
Sonra burnunun ucundan öptü yavaşça.
Yanaklarından süzülüp dudaklarına,
Kibar bir buse kondurdu.
Omuzunu okşadı fısıltıyla.
"Günaydın güzellik, bugün pazar!" dedi.
Yavaşça yatağından kalktı kadın.
Çayını ocağa koymadan, sade kahvesini hazırladı.
Şöyle iyot kokulu bir kumsala uyanmadıysa ne çıkardı.
Akşamdan mayaladığı hamura göz kırptı.
Cemre.Y.

Kırmızı Gül

...Kırmızı Gül...
O değil de...
Kırmızı bir gülün,
Burnunuzun ucundan öperken,
Size en güzel kokusunu sunması kadar,
Güzel gülüşlerimiz olmalı hayatta.
Şöyle pazar keyfine özel,
Yeni hayaller eklenmeli,
Hayatın gelecek yeni sayfalarına.
Yoksa herkes nefes alıyor da,
Yaşadığını nasıl anlayacak?
Cemre.Y.

Günaydın Ey Sevgili Kendim

…Günaydın Ey Sevgili Kendim…
Durduk yere, dalgaların sahile vurduğu,
Güneşin güne saçlarını savurduğu,
İyot kokusunun burnumun ucundan öptüğü,
Açık büfe kahvaltıların sıra sıra dizildiği,
Sıcacık bir Avşa adasının,
Umutlu bir pazar sabahına uyandığımı hayal ettim.
En sadesinden Türk kahvemi yudumlarken,
Hiç yoktan, tebessüm ettim.
Yeniden gülümsedim misal!
Yeniden, "Günaydın, ey sevgili kendim,
Elim, yüzüm, gözüm,
Ağzım, burnum, kulaklarım." dedim.
Ne de olsa,
Gelecek, yine gelecek,
O güzel günler gelirken, geçmeyen ne varsa,
Geçip gidecek diye sevinçlendim.
Cemre.Y.

Seven Sevdiğine Söylesin Bence!

...Seven Sevdiğine Söylesin Bence!...

O değil de, kaç yıl oldu,

Sevdiceklerimizle,

Şöyle yürek yüreğe sarılmayalı,

Ama öyle böyle değil ha!

Sarılmak dedimse,

Şöyle...

Kaburga kemiklerini falan kıtlatırcasına.

Kokusunu, burnunun direğine çekmelisinden,

Bir yandan da,

Biriktirilen bütün özlemlerle beraberce,

Şöyle şapur şupur öpmeli falan yani!

Kaç ay, kaç hafta, kaç gün,

Kaç saat, kaç dakika, kaç salise oldu ha!

Hani kıyamet günü,

Seven sevdiğini tanımaz gelecekti ya!

Kaç zaman oldu,

Şu Covid ve varyantlarından sebep,

Göz göze bile değdirmeye korktuğumuz, kaç an geçti.

Yeter be.

Seven sevdiğine söylesin bence!

Sarılmasak da olur, koklamasak da,

Ne bileyim, öpmesek de olur da.

Bir şekilde...

Seven, sevilene, sevdiğini hissettirsin bence.

Cemre.Y.

Özledim Lan!

..Özledim Lan!...

Hani, boğazının bir boğumunda kalır nefesin,
Yut-ku-na-maz-sın!
Hani, burnunun direğine,
Bir sızı yerleşiverir de,
Ağ-la-ya-maz-sın!
Özledim lan!
Hem de nefessiz özledim.
Yüzsüz, resimsiz, vücutsuz'umu!
Olmayan'ımı, seni,
Şerefsizim çok özledim.
Cemre.Y.

Ah Be Ciğerimin Çiziği

…Ah Be Ciğerimin Çiziği…
Vaktiyle…
Kirpiklerinin ucundan tel tel öptüğüm,
Dudaklarım özledi buseleşmelerimizi.
Vaktiyle…
Saçlarının güneş tellerini,
Burnumun direğine hızmaladığım,
Burnum özledi sarılıp sarılıp koklaşmalarımızı.
Ah be ciğerimin çiziği…
Yine hangi çıkmaz sokak arasında,
Ansızın, sızı sızı kaybettik biz, bizi.
Cemre.Y.

Vuslatsızlık

…Vuslatsızlık...

Düşünsene, bahçende gül'ün var…
Mis gibi kokusunu içine çekerken
Burnunun ucundan öptürmüyorsun!
Vuslatsızlık olsa gerek bu!
Cemre.Y.