Kahraman

...Kahraman...

İstisnasız herkesin bir kahramana ihtiyacı vardır.

Çoğunlukla görünmezdir pelerinleri.

Hani böyle durduk yere biri sana dokunmuş gibi hissedersin.

Ilık bir sevinç geçer içinden, yalnızlığını unutursun.

Ya da yol boş olsa bile birden bire duruverirsin kaldırımda.

Köşeden hızla gelen arabanın motor sesini bile daha duymamıştın oysa.

Dışarıdaki işin aceleyken evden o an çıkmaman gerekiyorsa hep bir şeyler ters gider.

Sonra bir bakarsın dışarısı kıyamet.

Daha buna benzer nice an gelir aklına gülümsersin.

Başını gökyüzüne çevirip dualar edersin varlığına.

Çünkü her zaman...

Bir tutam güneşle bir tutam mavi iyi gelir insanlığa.

Cemre.Y.

Sorsan Herkes Şair!

...Sorsan Herkes Şair!...

Salon köşelerinde unutulmuş da, yaprakları tozdan görünmez olmuş plastik çiçekler gibi,

Hiç durmadan dize dize diziyorlar yapay zekalı şiirlerini, sorsan herkes şair!

Siz hiç sandık köşesinde unutulmuş kurutulmuş canlı çiçek gibi şiirinize rastladınız mı?

Çiçeğe dokunsan sanki hala yaşıyor, cümlesine dokunsan sanki o andasın gibi oldu mu size hiç!

Cemre.Y.

Hiç Yoktan!

...Hiç Yoktan!...

Uyandım gün yine karanlık.

Açtım iki göğsümün arasını,

Yokladım kırk yamalı yüreğimi.

Kuytu köşelere saklanmış birkaç renk buldum.

Nicedir sıkılmıştım ya etrafımı saran grili anlardan.

Güneşsiz günlere inat,

Kalbimin ölü kelebeklerinin kanatlarını boyadım teker teker,

Rengarenk yamalardan uçurtma yaptım sabah sabah.

Uçurtmamın kanatlarına taktım kelebeklerin renk renk kanatlarını.

Terasıma çıkıp uçurdum uçurtmamı,

Yağmura yakalanmadan yüzdürdüm bulutların içinde.

Hiç yoktan güneşim oldular bana,

Bugün de yaşadım hiç yoktan!

Cemre.Y.

Buruk

...Buruk...

Yılların ardından,

Onu bir park köşesinde son gördüğümde,

Kareli ekose gömleğiyle dışarı çıkmış,

Sırtında paltosu yoktu.

Üstelik mevsim zemheriye ramak kalmıştı!

İstemsizce yavaş adımlarla ilerleyen o adama üzüldüm.

Üşürdü çünkü!

Sonra birden durdu, bakındı sağına soluna!

Beni çocukluğumdan tanıyacak da,

Yine bir köşede sıkıştıracak diye ödüm koptu!

Sonra sımsıkı sarıldım üzerimi örten yeşil yağmurluğuma!

Şapkasıyla kapadım başımı, arşınca arş!

Yanından geçip giderken ne oldu biliyor musunuz?

Tanıyamadı beni.

Ben bile kendime tanınmayacak haldeydim zira!

O an...

Ruhani bir pişmanlığa girip,

Böyle alabildiğince hıçkırarak ağlasın istedim yalan yok.

Kim bilir belki karşısına geçip,

Beraberce ağlaşırdık,

Ona gençliğinden beri yanlış doğruları gösterenlere.

Oysa o...

Sadece...

O anda sümkürdü!

Ellerini, burnunu o sümükle silip,

O sümüklü ellerini de cebine koydu!

Kim bilir belki birazdan da, o pis elleriyle

Evine giden yoldaki fırından iki ekmek alacak,

Evdekilerin akşam yemeği masasına koyacaktı.

Bugün ekmek yemedim ben o mide bulantısından.

Birkaç zaman da ekmeğe de küsüm.

Tam kaderime gülümseyeyim yeniden diyorum.

Hep onu çıkartıyor karşıma ya,

Yaradanıma da yeniden küsecek oluyorum,

Ruhumdaki sızı;

"Ben onu insan olsun diye yarattım,

Onun böyle olması ne senin suçun ne de benim!" diyor.

"Madem öyle, bugün de buna içeriz!" deyip,

Buruk bir tebessüm dökülüyor dudaklarımdan.

Cemre.Y.

Toz Oluyor Hepsi

...Toz Oluyor Hepsi...

Bizim dost kervanımız...

Kapalı gişe oynuyor bu gece.

Ne vakit dara düşsek toz oluyor hepsi.

Oysa...

Benim ütopyamı da bir sorsaydılar.

Camdan saraylar yapardım her birine.

Eksiksiz mutluluklar sunardım her birine.

Sorgusuz, sualsiz, hesapsız, kitapsız,

Yüreğimin en baş köşesiydi yerleri.

Ama ne vakit ayağım tökezlese, hiç yoktular!

Böyle böyle acılaştı kahvelerin telveleri.

Böyle böyle azalıp bittiler ömrümden.

Cemre.Y.

Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!

...Köşe Başı Yalnızlıklarım Var Benim!...

Koca bir ömrün yarısından fazlasını,

Yalnız uyuyup,

Yalnız uyanılan günlerle geçirmiş olmama rağmen!

Bazı günlerin sabahına uyandığım,

Köşe başı yalnızlıklarım var benim!

Gün...

"Günaydın." desem değil.

"Boşver yum gözünü yastığa!" desem değil.

Yatak odamın kapısından köşeyi dönüp hole geçerim.

Mutfağın kapısından köşeyi dönüp ocağa giderim.

Bu sefer içmeyiveririm sade kahvemi.

Çaydanlığın altını yakıp,

Salonumun kapısından köşeyi dönüp,

Her zamanki oturduğum koltuğa oturup,

Köşe başı yalnızlığımın şiirini yazıp geçerim.

Öyle yani!

Köşe başı yalnızlıklarım var benim.

Cemre.Y.

Hayat Kırıklığı

...Hayat Kırıklığı...
Her incelik, her olduğun gibi kabulleniş,
Sen onu yüreğinin baş köşesine alana kadar!
Ondan sonrası,
Ondan sonra olmak için ellerinden, dillerinden geleni yaparlar!
Seni azaltmak ve sadece
Kendi bencilliklerine dahil etmektir bu çabaları!
Sen, ben, biz...
Zaten azalmamak için bunca yıldır yalnızlığı tercih etmedik mi?
Yoksa yok muydu onun gibiler!
Gerisi hayat kırıklığı, gerisi hayal kırıklığı.
Kırıklıklarımızın olmadığı günlerimiz gelsin artık!
Cemre.Y.

Hayata, İnadına

…Hayata, İnadına…
Bir arka plan görürsün hayatının filminde,
Sen hiçbir zaman orada olmasan bile bilirsin işte!
An gelip,
Onun...
O koltuğa oturmuş olma ihtimali vardır!
Bir bakışınla,
Seversin, okşarsın kadifenin hiç sevmediğin o rengini!
Sonra o gelir hatırının köşesine, sana seslenir,
Sesinin tınısındaki sana seslenişini hayal edersin,
Yine ve yeniden seversin sen'i değil, o'nu değil!
Hayatta, inadına, hayatta kalabilişini seversin!
Cemre.Y.

Olsun, Yine De Yüreğime Sağlık

...Olsun, Yine De Yüreğime Sağlık…
Açlığın hüküm sürmesine ramak kalmış bir ülkede,
Sabah, öğlen, akşam, gece kuşaklarında bile, ha bire gözlere sokulan!
Hiç yapamayacağımız yemeklerin,
Heyecanla, kavgayla karışık programlarını izlemek gibiydi seni sevmek!
Halbuki izleyicilerin çoğu, akşamın sofrasına marketlerin depo önü köşelerinde,
Atılmalıklardan ucuza sattığı sebzeleri seçip, alıp, ateşe karıp, yemek eylemiş,
Yine de bir kere olsun lutfedilip
"Ellerine Sağlık!" denmemiş gibiydi seni sevmek,
Olsun, yine de yüreğime sağlık.
Cemre.Y.

Hasta

...Hasta...
Günün nemi, gecenin nemine karışana kadar,
Tüm gün yataktan kalkamadı kadın…
Hiçbir şey yiyemedi sabahtan akşama.
Ayağa kalkabildiği zamanlardaysa,
Bol bol içinin hüznünü kustu.
Elini attığı her yerde küçücük bir kız çocuğu çığlığı!
Hiçbir şey yapamadı kadın.
Hiç yoktan çizgi film açtı kendine yarı baygın yatarken.
Üzerine sinen yaşlılık hastalığını silkelenmeliydi yeniden.
Yavaşça kalktı üzerine sokağa çıkmalık bir şeyler giyindi.
Mahallesindeki parkta tam üç tur attı yavaş adımlarla.
Ellerindeki mutlu dondurmalarını yiyen ailelere baktı.
Hiç yoktan umutlandı,
Burada bir yerlerde mutlu insanlar da vardı.
Sonra köşedeki bankta oturmuş,
Ucuz şarabını içen yaşlı amcaya takıldı gözleri.
Elinde Nuh Nebiden kalmış tuşlu telefonuyla oynamaktaydı.
Kim bilir kimin sesini özlemişti de arayamamıştı.
Dalıp gitti,
Kadının yüreği yufkalandı öyle değil miydi sanki
Ne de kolayca siliniveriyor rehberlerden,
O en baş tacı isimler ve numaralar ve ünlemler…
Böyle parmak uçların titriyor biraz...
Burnunun direği sızlıyor…
Ne toz zerresiyse o artık,
Bir de gözlerden iki damla yaş süzdüren!
Ama biliyorsundur artık,
O kristal bardak son üç damlayı da alıp taşmış…
Üstüne biri saçma sapan gelip,
Kum tanesi parçalarına ayırmıştır seni de
Çoktan tuzla buz etmiştir en güzel geçecek günleri…
An gelip sonsuz olmayı hayallenirken,
An'da kalır ve son olursun!
Elinde küçük kırmızı topla koşan çocuk,
Önünde duruverdi kadının.
Öylece gülümseyerek,
Gözlerinin içine baktı en tatlı haliyle,
Elindeki topu kadına uzattı bütün samimiyetiyle.
İşte o vakit gün boyu ilk defa gülümsedi kadın.
Çocuğun dalgalı kıvırcık saçlarını okşayarak teşekkür etti.
Hiç yoktan yeni bir filiz yeşerdi kadının yüreğinde.
Evine giden yolda şarkılar bile mırıldandı hatta.
Hala hastaydı, oldukça da halsiz lakin artık yaşlı değildi.
Cemre.Y.

Tercih

...Tercih...
Evet, yapayalnızlığımın, tek müsebbibi benim!
Ben, o çok sevdiğiniz Kız Kulesinin.
Köşe bahçesindeki o deniz feneriyim!
Faili meçhuliyetsizliğimin, tek müsebbibi benim.
Hiç suçlu yok!
Hiç delil yok!
Hiç yara yok!
Her yer, kar gibi tertemiz, mis.
Sonra zaten...
"Yar" dediklerim beni yardan attıktan,
"Yaren" dediklerim beni, hep bi yalana sattıktan,
"Ana'm" dediğimin bile benden cayıp,
Beni cennete tercih saydıktan sonra,
Evet...
Tercih ettiğim doğrudur,
Yalnızlığımın fecrini...
Faili meçhuliyetsizliğimin apak kefenini giyip,
Gözümü açtığım her güne,
Gözümü yumduğum her geceye,
Hakkıyla teslim edip,
Artık uyanmamayı dilediğim doğrudur!
(Siz... şiiri bir de sondan okuyun dilerseniz!)
Cemre.Y.

Vazgeçilmezimsin

...Vazgeçilmezimsin...
Her şeye rağmen...
"Vazgeçilmezimsin!" diyenin bile,
Gün olup başkasıyla nikah kıyıyor!
Baba desen zaten bir tek spermden ibaretken,
Sevdasından yandığın,
Bir tek sevgi dolu öpücüğüne cennet biçtiğin anan bile,
Gün olup hastane köşelerindeyken seni öpüp gidiyor.
Gün olup karındaşın bile "Nasılsın?" diye sorduğunda,
Gerçekten nasıl olduğunu anlatmaya koyulunca,
"O kadar da sormamıştım be abla,
Hani, iyiyim diye cevap verileninden sormuştum ben." diyor.
Gün olup...
Yetemediklerine yetemediğini sayfalarca,
Yeşil kalemli günceler tutan evladın bile,
Tek bir küfürlü cümlenle,
Sarılıp, "Her şeye rağmen vazgeçilmezimsin!
Tövbe bir daha seni üzmem." demek yerine çıkıp gidiyor!
Yani kalmıyor hiç kimse, kalması daim olması gereken yerde.
Şimdi canım bile benim vazgeçilmezim değilken,
Hangi tehdit yıkacakmış yorgun ruhumu!
Oysa…
İki oda, bakla sofa, sobası bacasız da olsa,
Aynı evin içinde üç nefes çok gelmezdi bu dünyaya be!
Geldi işte.
Cemre.Y.

Sen Diye Bir Şey Hiç Olmadı Ki

...Sen Diye Bir Şey Hiç Olmadı Ki…
Bedelini çok ağır ödedim sevmelerimin.
Ömrümün baharından başlayarak,
Yüreğimde biri bittikçe diğerinin zıt köşesinde
Özenle apayrı tahtlar kurdum her birine.
Ben…
Sadece sevdim.
Onlarsa birer tahtakurusu sinsiliğinde,
Kemirdiler kurduğum tahtları birer birer kendi dönemlerinde.
Farklı zamanlarda öldükçe,
Hayata inadına hep yeniden doğan bir ben olarak,
Sadece sevdim.
Çok sevdim ben!
Çok dediğin de, çoğaldıkça çağlayan birer çok'tular hani.
Şimdi kalbimin her bir köşesi,
Birer sevda yanığı, çürümüş et parçası.
Sadece en ortası kaldı sağlama yakın derken
İşte sırf bu yüzden
"Sen" dedim sana hep!
İlle de sen.
Gece sen…
Gündüz sen…
Her atışında kalbimin, her nefesimde sen!
Bedelini çok ağır ödedim sevmelerimin.
Her biri kalbimin birer köşesini can kırıklarıyla yok etseler de
Hiçbirinden de pişmanlık duymadım bir an bile!
"Varsın olsun!" dedim.
Her seferinde kalbimin bir köşesini yitirdikçe kendimle beraber
Yılmadım, yeniden sevmeyi denedim.
Yüreğimin üç köşesi birer sevda yanığı,
Çoktan çürümüş birer et parçası iken,
Sadece en ortası kaldı sağlama yakın derken
Onu da buza yatırdılar sonunda.
Şimdi arada bir soruyorsun değil mi
"Yoksa ben mi yaptım!" diye
"Yoksa, yüreğini geleceğe donduran ben miydim?" diye
Sen diye bir şey hiç olmadı ki!
Sen diye bir ademoğlu hiç doğmadı.
Hiç görmedim,
Hiç tanımadım,
Hiç duymadım sesini,
Hiç güvenmedim,
Hiç dokunmadım,
Hiç koklamadım.
Ben sen diye birini…
Hiç koymadım kalbimin orta yerine!
Ne bileyim…
Hatırlardı yüreğim, diğer köşelerinin can kırıklarının batışı gibi!
Hissetmiyorum ki!
Cancağızımın dediği gibi…
Artık affedebilirim kendimi.
Sen diye biri hiç olmadı ki.
Cemre.Y.

Serçe

...Serçe...
Bir serçe konar pencerene,
Sabahın ilk güneşi ile "Günaydın sabahım,
Günaydın günümün ilk ışığı" der sana...
Yüreğinden öper seni usulca ve "Biraz daha uyu ki
O güzel gülüşün sönük bakmasın yeni güne" der...
Bilirsin onlarca kişi "Seni seviyorum ve istiyorum" la
Senin bir anında yer almaya çalışırken bi tek o susar ve sadece
Küçük bir serçenin kanadıyla gelir konar yüreğinin baş köşesine.
Cemre.Y.

Ucuz

…Ucuz…

Ucuz hayallere,

Eskilerden kalma çeyizlerinizi yamalamaya değmez,

Şimdi her köşe başında üç kuruşa satılıyor,

Makine artığı ince işler….

Farkını fark edemeyenler çoğaldıkça. Cemre.Y.

Leylim Ley Vakitler

...Leylim Ley Vakitler...
Bir sevmek geçer içimden ki
En leylim ley vakitlerde
Yanar ciğerimin köşesi...
Çoğu kimsesizlik der buna
Ben sensizlik derim.
Cemre.Y.

Git Yoluna

…Git Yoluna… Sen merak ediyorsun ya neden seni durduk yere terk ettim diye… Sen başkasının kollarında bir başka geline "Evet" derken,  Ben köşede ağlamak istemiyorum ey sevgili, Bu benim ecelim olur.  Ben bir kez öldüm.  Bir kez daha ölemem ki… Şimdi git yoluna kime "Kadınım" dersen de.... Cemre.Y.

Şans

…Şans…
Kırık camların köşesi bile
Bana denk geliyor da
Parmağımın etini kaldırıyor!
Sen hangi şanstan bahsediyordun kuzum?
Cemre.Y.

Aynadaki Diğer Yarım

...Aynadaki Diğer Yarım...
Bembeyaz kanadının
Yüreğine en yakın yol köşesi
Yakut kırmızısı senin de kanamakta hala.
Yarim, aynadaki diğer yarım'sın sen.
Lütfen artık bizi bulur musun?
Cemre.Y.

Öylece Gittin

…Öylece Gittim…

Seninle kaybettiklerim ve affettiklerim,

Seninle kurduğum hayallerden daha büyükmüş!

Ben senin cebinin bir köşesindeki,

Unutulup son anda bulunmuş bozukluklardan değilim be güzelim.

Hiçbir yerde bozdurulamayan tek mücevherdim.

Aşk'ta gurursuzum evet ama cepte daim kalacak kadar da değil!

Senin gerçeğini anladığım gün,

Sen bende bittin.

Sadece gülümsedim,

Bana doğacak yeni bir güne öylece gittim. Cemre.Y.