Olduramadım

...Olduramadım...

Sığdıramadılar abi!

Sonra bende ne sığınmak istedim,

Ne de sığabilir kalabildim

Herhangi bir yağmur altı şöyle koruması bol bir kalpte.

Şu kocaman dünyada

Kaç kere Zümrüdüanka oldum,

Doğdum, yandım, kavruldum,

Kaç kere küllerimden yeniden dirildim olmadı.

Kim bilir kaç kere de serçe oldum

Ama onlar...

O biçare serçeyi de sığdıramadılar hiçbir yüreğe.

Sustum, konuştum, durdum da

Ne yapsam ne yapmasam

Kendimi olduramadım hiç kimseyle.

Cemre.Y.

Sus

...Sus...

Bütün konuştuklarım az gelir de!
Suss zamanlı hırkamı geçiriveririm sırtıma!
Yorgun susuşlu zamanlar bunlar.
Ağlamaklardan yorgun, gülmeye sebep kalmamış.
Hayat bu işte, hep acıdır, hep acıtır.
Cemre.Y.

Zor Da Olsa, Geçti!

...Zor Da Olsa, Geçti!...

Madem ki bu mecliste de bolca sükun etti adın.

Gah-ı söyleyip,

Gah-ı suskunca aktı yine sana gözüm yaşım.

Sonra gün ağardı.

Zor da olsa, geçti!

Diğer bütün geçenlerim gibi bu da geçti.

Amma velakin...

Her gece sen uyumadan önce

Nefesinden öpüyordum ben seni.

Biz'i en çok unuttuğun zamanlarda,

En azından saçlarını da öptüğümü hatırla.

Cemre.Y.

Susar Ve Vazgeçersin

...Susar Ve Vazgeçersin...

Bazen...

O kadar çok seversin ki katlandıkça katlanırsın.

Değmediğini gördükçe de artık susarsın!

Onu hayalleriyle baş başa bırakmak için

Ne gerekiyorsa yaparsın.

Ve ne kadar vazgeçmen gerekiyorsa, vazgeçersin.

Ne sanıp, neye kandıkları üçüncü şahıslara...

Mühim değildir!

Artık ona yapmak isteyip de yapamadıkların

Ve yetişmek isteyip yetemediklerin de dahil...

Hiçbir şey mühim değildir!

Benden bu kadarlı susar ve vazgeçersin!

Cemre.Y.

Okunmuş Kitap Dilencisi

...Okunmuş Kitap Dilencisi...

Nicedir kimsesizlikten öte bir açlıktaydım.

Hayır, hayır!

Fiziksel bir açlık değildi bu.

Miden boşsa nihayetinde birkaç lokma kuru ekmeği,

Birkaç yudum suyla içmeye bakardı doymak,

Ki zaten bunu çoktan öğrenmiştim en geçmişimden.

Çocukluğumun çocuk yaşında

Kasabamızdaki evime yürüme mesafesinde olan o kütüphaneyi keşfetmiştim.

Sonra İstanbul'a taşındık tam kitapsız kaldım diye üzülürken,

Gazete kuponlarıyla biriktirilen

Meydan Larousse ansiklopedileri derken

Nihayet büyüyüp çalışmaya başlayınca

Kendimin seçip beğendiği kitabımı kendi paramla almıştım.

Sonra sonra birçok kişiye de bulaştırdım okuma sevdasını.

Derken zaman sustu, her şey, herkes durdu.

Hatta somutken, soyut oldu.

Hayat oradan oraya savururken beni acıktım, çok acıktım.

Ama dedim ya fiziksel bir açlık değildi bu.

Hayalim acıkmıştı, ruhum acıkmıştı, rüyam acıkmıştı.

Siz hiç kitap dilenciliği yaptınız mı?

Ben yaptım.

Zaman bu zaman ve ne yazıktır ki bu an.

Oysa en mukaddes kitabımızın ilk emriydi “Oku!”

Okumak ne yazana ne de yazılana bu kadar pahalı olmamalıydı.

O nedenledir ki bir kitabı nefessiz okurken,

Son sayfalarını okumak günler sürer.

Hem kitabımdan ayrılacak olmak uzatır bu süreyi,

Hem de yeni bir kitap daha alamayacak olmak.

Artık ben de okunmuş kitap dilencisiyim.

Cemre.Y.

Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!

...Susmak En Güzel Elvedaydı, Sustum Ben De!...

Adanan koca bir ömürden sonra,

Ben bir daha hiç ayrılmaz sanırken yollarımızı,

Sen küçük küçük, her biri birbirinden koskocaman

Gizli yaftalar biriktiriyormuşsun meğer içinde!

Üstüm başım yalnızlık doluyken izin veremezdim buna da.

Öylece açtım avuçlarımı göğe,

Susmak en güzel elvedaydı, sustum bende!

Ama sen...

Nasıl olup da kayıp gittin yüreğimden.

Dün seni sordular yine!

"Artık anahtarlarımız aynı değil." diyemedim.

"Ona karşı kapım pencerem hala kırık ama

Buna rağmen, bir daha asla,

Ciğerimin baş köşesine konamaz!" diyemedim.

Gönlümün sana ne kadar çok,

Gücenik olduğunu bilsinler istemedim.

Ah, vah edip, seni vefasızlıkla suçlasınlar istemedim.

"İyidir inşallah!" dedim.

"İnşallah iyidir."

Cemre.Y.

Gönlümdesin

...Gönlümdesin...

Nicedir hislerimi kaybettim sanmaktaydım.

Gecenin üç otuzunda kimsesizliğime uyanmışken,

Omuz başlarıma sarılmış kelimeler yuvarlanıyordu ağzımdan.

Hiç birinin kifayeti yetemiyordu yüreğimi hissetmeme.

Sonra birden bire sustum, durdum, yutkundum.

"Gönlümdesin!" kelimesi geçiverdi ruhumdan.

Sonra harf harf yuvarlanıverdiler dudaklarımdan.

Hissetmeyen hislerimi hissettim o an.

Böyle bildiğin burnumun direği sızladı.

Göz pınarlarım dökülmeye hazırlanan yaşlara hazırlandı.

Yok!

Ağlamadım.

Koca bir ağız dolusu tebessüm ettim.

Kalkıp gece gece uyku mahmuru gözlerimi aynaya diktim.

Olabildiğince gülümsedim.

Şükür ki insandım hala!

Ha bu arada hala...

"Gönlümdesin unutma!"

Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Yaralarımın Yeri

...Yaralarımın Yeri...

Yaralarımın yerini iyi bildiğiniz halde,

Neden, hep oralardan konu açıyorsunuz?

Kanarsa durmaz, onu da biliyorsunuz!

Cemre.Y.

Seni Unutmak

...Seni Unutmak!...

Ne zaman kalabalıklara dalsam,

İlla ki seni soruyor ya birileri...

"İyidir inşallah!" diyorum lakin,

Bitmiyor senli soruları!

Susup kaçıyorum hemen evime.

Sarılıyorum yalnızlığımın omuz başlarına.

Teselli ediyorum kendi kendimi.

Ertesi günün sabahındaysa,

Göz pınarlarımda tuz taneleri,

Dilimde, damağımda paslı demir tadıyla,

Ne çayın çaylığını anlayabiliyorum,

Ne de kahvenin kahveliğini!

En zoru da,

Hani nicedir seni unutmuştum ya,

Unuttuğumu unutturuyorlar bana.

Şimdi işin gücün yoksa,

Gün geceye karışmadan,

Yine, yeniden seni unutmak!

Cemre.Y.

Yeter Ki Artık Sus!

...Yeter Ki Artık Sus!...

Sen daha küçükken,

Yaramaz bir laf ettiğinde,

"Ağzına acı biber sürerim." der idim!

Benden korkma diye de,

Sana ben sevdirdim acı biberi.

Şimdi ne diyeyim sana çocuk!

Kötü söz etmişsin benden yana!

Ağzını öpeyim çocuk senin.

Yine bebekliğinde olduğu gibi,

Yeter ki artık sus!

Cemre.Y.

Ben Sustum, Şiir Oldu

...Ben Sustum, Şiir Oldu...

Her şey yazılabilirdi masmavi gökyüzündeki o bembeyaz buluta.

Ben sustum, şiir oldu.

Zira bu aralar gönlüm üzgün.

Cemre.Y.

Çakma Dünya

 ...Çakma Dünya...
Yıllar önce Sıla'nın,
Yazdığı şarkılarının sözlerini nasıl yazdığını açıklarken
Ağlak şarkılar ve oynak şarkılar diyerek,
Duygusuzca seçip yazdığını öğrendikten sonra!
Hayatı son kez sorgulamıştım.
Oysa ben düğünlerde
"Ankara'nın Bağları" çalarken ağlayandım.
Müziğinin arkasına saklanmış cümleleri yakıyordu ciğerimi.
Duyarken hissettiklerimden ziyade
O sözlerin içimden geçişine dokunuyordu duygularım.
Herkes gülerek oynarken, ben ağlayarak oynuyordum.
Halbuki, meğer, onlar bile
Duygusal devinimlerimize birer piyonmuş!
Bi Sezen kaldı yazdıklarını yüreğinden geçirmiş olan.
O da şimdilerde susuyor,
Hala, hep susuyor bu çakma dünyanın gelmişine, geçmişine.
Neyse!
Cemre.Y.

Korkuyorum Çünkü

...Korkuyorum Çünkü...
Ne kadar şanslı olduğunuzu hiç düşündünüz mü misal?
Olur olmadık zamanlarda,
Benim dedikodumu yapacak birileriniz bari etrafınızda hep var!
Ya ben...
Bir tek an...
Birinize dahi gücenecek olsam,
"Kırıldım ama neyse bari, diyemedim" diyebileceğim kadar,
Güvenebilebileciğim hiç kimsem yok!
Evet, hala gönlüme göre bir iş bulamadığım doğru!
Lakin...
Hanginizin kapısını tıngırdattım ki,
Bir bardak un veya bir tek soğan,
Yahut, bir yemek kaşığı salça için!
Nedendir bu, beni, benden çok dile dolamalarınız!
Limon mu istedim misal,
"Salatama eksik kaldı." diye bahane uydurarak!
Ne bileyim bayat ekmek falan mı istedim,
Köfte yapacağım diye kafiye koyararak!
Neyse...
Bu gece de...
Binbir dua ve aminlerle,
Dolanın dolandıklarınıza bir güzel uyuyun siz!
Beni de, öyle çok merak etmeyin!
Gürültünüz sustuğunda uyurum!
İlk kapı çarpışlı çıkışlarınızda uyanırım!
Korkuyorum çünkü!
Hepinizden, hepimizden, herkesten!
Korkuyorum çünkü.
Cemre.Y.

Hep Daha Az...

...Hep Daha Az...
Boşuna ölünce meşhur olmuyor yazarlar!
Konuştukları...
Sustuklarından,
Hep daha az da ondan.
Cemre.Y.

Sus

...Sus...

Bir kadını susturmanın en iyi yolu,
O susana kadar süren
Mükemmel bir öpüştür.
E tabi dudaklarını kanattıracak kadar üzmediysen.
Şimdi öp bakalım öpebilirsen.
Cemre.Y.

Acı

...Acı...
En çok bu saatlerde takılır insanın boğazının ilmeğine koca bir yumru,
Konuşsan diline acı, sussan yüreğine.
Cemre.Y.

Bugün Pazar

...Bugün Pazar...

Bugün pazar...
Oysa, akşamına, en sevindiğim gündü.
Ertesi, pazartesi diye!
Hatırlamıyorum, en son...
Ne vakit pes ettirildim,
Pazartesilerine kıvanç duymaktan.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğduğum günün adından.
En son ne zaman,
Pişman olduruldum,
Doğurduğum günün adından.
Ve en son ne vakit...
Susturuldum,
Her bitişin,
Yeni bir başlangıç olma hikayesi olduğu gerçeğini savunmaktan!
Öyle, öyle, vazgeçmeden pes ettirildim,
Bundan daha önceki hayatımdan.
Cemre.Y.

İçim Yetimhane Çocukları Gibi

...İçim Yetimhane Çocukları Gibi...
Doğduğum gün, içinden terk ettin beni.
Öldüğün gün, yine terk edeceksin.
Yine yanlış yaptın anne!
Şimdi yanımda,
Başımı göğsüne yaslayıp,
Gerçekten susabileceğim,
"O" diye biri bile yokken.
Yine yanlış yaptın anne!
Sanki yüzyıl olmamış gibi sen gideli,
Cennete kaçtığın günlerin yıl dönümlerinde,
İçim yetimhane çocukları gibi acıyor işte.
Cemre.Y.

Oysa Ben

…Oysa Ben…

Sana sırılsıklamken...
Kuruyabilirim.
Sana dair nağmeler söylerken yüreğim...
Susabilirim!
Oysa ben, seni, doğduğun günden beri….
Her derde devasın diye diye, içmiştim, yudum, yudum,
Her gün bıkmadan, usanmadan,
Yeni bir dert sahibi et diye değildi a kınalı kuzum!
Cemre.Y.