Olamaz Mıydı, Bence Olabilirdi

...Olamaz Mıydı, Bence Olabilirdi...

Sana kulak memesi kıvamında şefkatler biriktirmiştim oysa.

Hani böyle sarılınır ya en kocamanından,

Sanki kalpler yer değiştirmiş gibi birbirine atar ya

Öyle derin, öyle sıcak sevdalar biriktirmiştim oysa.

Akşam önü, ikindi vakitleri yavaştan yaklaşınca,

Sen mangalı yakardın hafiften,

Ben penceresi denize bakan mutfağımızda salata yapardım.

Şöyle acılı şalgamı da rakıya yakıştırdıktan sonra,

Günbatımını şereflerimize tokuştururduk misal.

Buselerimizden bizi, bize içerken,

Radyodan denizi dalgalandırırdı kanun taksimi.

Olamaz mıydı, bence olabilirdi.

Hayallerimizin hayalini bile bize, çok görmeselerdi,

Olabilirdi.

Cemre.Y.

Anason Kokusu

...Anason Kokusu...

Kim bilir kaç mevsim geçmiş ömrümden,

Şöyle derin bir nefes ile,

Anason kokusunu,

Burnumun direğine hızmalamayalı!

Artık değiştirmeliydim kaderimin hırkasını.

"Yoksulluksa, madem dibine kadar,

Yoksunluğu hele hiç sorma,

Taaa arşı aleme kadar!" deyip,

Oturduk yeni yılı kutluyoruz ben, keyfim ve de kahyası!

Cemre.Y.

Ölemem Ben Çocuk

...Ölemem Ben Çocuk...
“İki nota arası es!” lerim kısadır benim çocuk...
Sonatlarımsa uzun..
Derin...ve acılı...
Ama sonunda biterler...
Sonra olmazsa bambaşka bir tınıdan,
Bir hüdavendigar'ımdır,
Belki daha derin hüzzam'ım,
İki kadehçik acılı şalgamıma eşlik edecek,
Sohbetsiz, neşesiz...
İçinde "siz "olmayan,
Her şey kadar eksiklik....
Birkaç duble işte...
Sakin ve sessiz.
Kış vakti sahil kasabası kadar,
Issız ve çağlayan dalgaları,
Sahili hırçınca döven o engin deniz ağrısı
Ve sancısı ve intikamı kadar...
Yani tek başına çekilmez ya...
Birkaç dublecik rakılık kadar!
Neyimi anlayamadın çocuk!
Senin anandım!
Yani olması gereken her şeyin?
Olamadımsa...
Ver elini Shopen, Vivaldi, Emma Shaplin...
Olmadıysa da oldur!
Söz belki bir yerinden ağlarım,
Ağlarsam!
Yeniden başlarız belki!
Ölemem ben çocuk!
Boşuna vücudumu saran kitlelere,
Sebep bekleme ve umma!
Sensizliği düşünmekten,
Onları düşünmeye fırsat kalmıyor ki.
Her biri, ayrı bir yerden kanser'im ola!
Çatlaktı zaten,
Senden öncesinden yüreğimin sol yanı,
Öylece sızıverdin dışına dışına.
Cemre.Y.

Boş Sandalye

…Boş Sandalye…
Bazen…
Bazen iyidir o bazen'ler,
Şarkılar hep güzeldir,
Kafalar daha da güzel.
Bir eksik varsa,
O da masada hala yeri dolmayan,
Boş sandalyedeki o şiirdir.
Ey şiirim…
Hala, daha, neredesin?
Cemre.Y.

Hiç yoktan

 ...Hiç Yoktan...

Hiç yoktan leylak kokusuyla,
Sümbül kokusunu aynı anda özledim misal.
Ne bileyim...
Denizde ayaklarımı sallandırmayı,
Kıpkırmızı tahta masanın üzerine kurulmuş,
Rakıyla acılı şalgamın dostluğuna,
Balığın da eşlik etmesini özledim.
Ilık bir rüzgarla savrulan saçlarımdan,
Yasemin kokusu saçılmasını özledim.
O değil de, kaç zaman oldu hatırlayamadım,
Şah damarıma iki dudak arası öpücük konmayalı.
Neyse...
Bir tutam fesleğen okşayalım da,
Burnumuzun ucuna hızma yapalım.
Hiç yoktan o bari mutlu olsun değil mi?
Cemre.Y.

Gece

...Gece...
Gün...
Geceye,
Usulca gözlerini kapatıverince anlıyor insan!
Burnunun direğinde derin bir hasret sancısı.
Yüzünde kocaman bir palyaço gülümsemesiyle,
Açlık desen değil, susuzluk desen hiç değil.
"Hiç!"lik yok mu, ah o hiç'lik...
Boğazının ilmeğinde koca bir yumru,
Yutkunsan yutkunamazsın o koca yalnızlığı!
Sitem edecek kimseyi de bulamayınca,
Kendi kendine söyleniveriyor insan...
Ulan!
Hadi, denizi, maviyi, güneşi,
Yıldızı, yakamozu, acemi balıkları,
Hadi gerçekleşmeyen bütün hayalleri geçtim de!
Rakı'ya da mı hasret kalır be insan!
Kimsem, neysem,

Ne değilsem!
Geçerdi belki...
Burnumun direğinden, ciğerime akan,
O anason kokusunun,
Yokluğuna da mı gücenir insan!
Gün...
Geceye,
Usulca gözlerini kapatıverince,
Olur olmadık her şeye güceniyor insan olan.

Cemre.Y.

Bu Hiç Olmadı Şimdi

...Bu Hiç Olmadı Şimdi...

Birazdan, gün, geceye dönünce,
Çiçek Pasajının üstündeki mahyasını,
Üzgünce söndürüverir İstiklal Caddesi,
Beyoğlu'nun o gizemli Dersaadet sokağında,
Hiç olmadık yere kırılır bir çay bardağı,
Hiç olmadık yere çatlayıverir,
Nevizadenin tam orta yerinde bir rakı kadehi!
Hadi Galata Kulesinin gönlünü aldın,
Eminönünde nefeslendin ya hani!
Daha yıldızlar kurulmadan gökyüzüne,
Olanca gönül koymuşluğuyla,
Zülüflerini döküverir Kız Kulesi!
"Salacak merdivenlerinde, bana karşı,
Yarinin dudaklarından kahve bile içmeden gittin he mi?
Hani, en çok, İstanbuldun sen, bu hiç olmadı şimdi!"

Cemre.Y.

Yağmur Hüznü

...Yağmur Hüznü...
Yağmur hüznü sinmiş pazar sabahıma,
Hadi yalnızlık aynı yalnızlık da...
Ben şimdi bu corona belasına,
Karantinalı günlerimde,
Çaysız, kahvesiz,
Rakısız, şalgamsız, sigarasız,
Hüzün kokulu yağmuru,
Nasıl anlatayım bir şiirin mısrasında!
Kim, nasıl anlayacak,
Kaç zamandır tek başıma,
Okuduğum kitapları,
Yeniden okuyup bitirdiğimi.
Kim, cümlelerimi okudukça,
Hissini hissedecek,
Yüreğimin tellerinin kederini.
Cemre.Y.

Kaçırdım

...Kaçırdım...

Ne çok çocukluk kaçırdım ömrümde ah!
Bayram yeri lunaparklarında uçan salıncaklarda,
Çocukça sallanırken kaybolan.
Ne de çok ergenlik kaçırdım ömrümde bir bilsen!
Hırçın denizlerde taş sektirirken,
Ergence eğlenirken elinden taşı alınan.
Ne çok gençlik kaçırdım ömrümde!
Başımda kavak yelleri esecekken,
Rüzgarımın önü kesilen!
Ne çok olgunluk kaçırdım ömrümde!
Tam da,

"Kadın, verandasından durgun denizi seyrederken..."le başlayıp,
Hadi mangalı, balığı, rakıyı, acılı şalgamı,

Seyrü sefayı geçtim de...
İçinde adam olmayan ne çok şey kaçırdım ömrümde!
Cemre.Y.

Gelecek De Bir Gün Gelecek

...Gelecek De Bir Gün Gelecek...

Ah benim gönlü yüreğine çoktan küskün yarim...

Ah benim ciğeri parelim, nefesi yaralım.

Oysa..

Ne de güzel rengarenk kır çiçekleri serilmişti hayallerine!

Ne de güzel sere serpe rüyalanıyordun gerçeklerine.

Sonra teker teker kırıldılar içten içe...

Ne kır çiçekleri kaldı hayallerinde,

Ne de sere serpe rüyaların.

Rakı desen, acılı şalgam desen çoktandır bize küs!

Neyse ki balık yarenimiz arada bir onun da boynu bükük.

Yine de hayalleniriz geleceğe inadına!

Değil mi ki...

Gelecek de bir gün gelecek!

Cemre.Y.

Cancağızım

...Cancağızım...

Sana ılık bahar akşamları biriktiriyorum sevdiğim,

Gönlümün salıncağında küçücük bir kız çocuğu gibi sallanırken ben,

Yorgun bedenim titreyen elleriyle mezelerimizi hazırlarken,

Sen mangalı yakmış olursun çoktan.

Dolaptan yeni rakıyla acılı şalgamı çıkartırken buluşur ellerimiz.

Sanki yeni sevgili olmuşuz gibi utangaç bir öpücük kondururum yanağına!

Benim kızla damat, senin oğulla gelin de kol kola gelirler birazdan,

Ellerinde pembe pamuk şekerleriyle torunlarımız da yanlarında olur elbette.

Gerisi ne mühim a cancağızım, ötesi na mühim!

Cemre.Y.

Gri

...Gri...

Burası çıkmaz sokak sevdiğim, günlerden, gri.

Kim bilir ne vakit açar,

İlkbaharın çimen yeşili yaprakları.

Ve kim bilir ne zaman serpilir meyve çiçekleri.

Burası çıkmaz sokak a ciğerim,

Gün... gri...

Kim bilir ne vakit yaz gelir de,

Egenin mavisinde yüzer kağıttan gemilerimiz.

Ve kim bilir ne zaman bir gün batımında,

Rakı kadehine eşlik edip şarkılar söyler birkaç balık?

Cemre.Y.

Karışma

...Karışma...

Kenarları el örgüsü dantel sırmalı,

Güllerden kaneviçeler işlemeli,

En ala Amerikan bezi yatak odamın dantelleri,

Ütü sarısı bile olmamıştı daha!

Kaneviçe işlemeleri çamaşır makinesi hasarı olmamıştı daha!

O...

Tam yirmi yıl önce kucağımda küçücük bir bebeyle,

Damat yastığımızı terk edip,

Çiftli küstüm yastıklarına geçtiğinde.

Geçen gün biri benim için,

Sanki bunca yıldır merakındaymışım gibi!

"Bununla kimse evlenmez!" dediğinde,

Ziyaret ettim yirmi yıl önce,

Sarı sandığıma terk ettiğim çeyizimi!

Onca göz nuru döktüğüm salon takımıma şeytanlar işemiş.

Onca hayal ektiğim fiskos masası örtüme küf değmiş.

Değişen mutfak dolaplarına göre,

"En çok örtü rengi değişir!" diye de,

Zamane model işlediğim dantellerin modası çoktan geçmiş.

Haklıydı benim için öyle diyen...

Eskiden, yeni olmazdı nice çabalasam da...

Ve yeniden...

Artık bana bile kalmayan

Gözümün nurunu dökemezdim hiç kimselere!

Varsın, gelen, gelecekse bir tastamam gelsin,

Kalan da öyle sandık yadigarı kalsındı,

Tam olması gerektiği yerde.

Daha tülbentleriyle buluşamamış oyalarım vardı benim!

Şimdilerde beğendiğim bütün desenlerde yazma ile buluşturup,

Sehpa örtüsü eylediğim!

Kime ne ki, varsa cebimizde üç beş kuruş,

Tam yerine denk geldiyse manzara koyma an'ımız...

Rakı da içeriz, balık da yeriz,

Acılı şalgama da iki çiçek yer ayırırız illa!

Mademki, iki çıtır, bir kıtır dertleşiyoruz şurada he ana...

Sakıncalı biliyorum lakin sigarama da sakın karışma ha!

Ters tepiyor bulduğum bütün izmaritleri,

Toplayasım geliyor alamazsam diye!

Ha bu arada...

Dün üç tüp kanım çekilirken cesurdum ama!

Hastaneden çıkarken,

Seni oradan son çıkardığımız an geldi aklıma ya!

Acil'in kapısıyla, başka bir hastanenin acilinde,

Gözlerinin yosunu solmak üzere olan kızımla,

İkiniz arasında kaldım da,

Hani...

Elsiz, ayaksız, kolsuz,

Bacaksız uçarcasına gittim ya hani anam!

Beni, yavrumu, o günü, affettin mi ki annem.

Bugün olsa yine ona koşardım diye!

Ben, yine sarıldım dün, hatırlayabildiğim en küçüklük,

En mutlu, en korkusuz, en umarsız o an'ıma!

Hani  senin iki ağaç dalına kurduğun,

Pembe basmalı salıncakta sallanan o kız çocuğuna!

Böyle sarılıp kucaklaştık ki bir görsen ne güzeldi o an.

Benim içim titredikçe kimsesizlikten o daha da sarıldı.

Meğer küçükken,

Ne kadar da sevimliymişim, şaşı gözlerime rağmen!

Ha bu arada sayın seyirciler...

Beni, onu, bizi bir önden sondan yargılamayı kesseniz diyorum!

Zira...

Ben tam kırk beş yaşımda öğrendim kendime bari nazlanmayı!

Bırakın da azıcık çocukluğumla hasret gidereyim korkusuzca!

Cemre.Y.

Kusuruma Bakma Sevgili Tam Da Şiirime Denk Geldin

...Kusuruma Bakma Sevgili Tam Da Şiirime Denk Geldin...
Günler zemheriye doğru akıp giderken biliyordu kadın!
Hiç kimse onu, onun cehennemine kadar sevmeyecekti.
İki ayrı kalpte, tek bir yürek olabilselerdi zaten her yer cennetti.
Ki zaten nicedir, papatyaların...
Ömründeki ederini,

Başkalarının hayallerine taç yapmıştı kadın çoktandır.
Özü, can kokan pembe gülleriyse,
Burnunun direğine hızmalamayalı da çok olmuştu zaten!
Şimdi yapayalnızdırlar,

Sen gidince, bensiz masalara kondurduğun o kokusuz orkideler...
Benimle birlikte kurmadığın kumdan kaleler yapayalnızdır misal!
Sahilde kurduğun rakı sofran, mangalda közün, ateşin son mavisi,
Gün geceye sarınırken tende bıraktığın o koku!
Kırmızılı, mavili gitarların akustiği!
Sahi onları da mı yıkıp gittin?
Yoksa...
Öylece...
Ardına bile bakmadan, hiç olmayan bizi de mi terk ettin senden?
Kusuruma bakma sevgili tam da şiirime denk geldin...
Neyse.
Şimdi kahve vakti de değil zaten, gün geceye harmanlanmakta.
Sahi soğuk akşamlara yorganımı hazır etmiştim değil mi ki çoktan!
Bu akşam sarınmalı,

Taa ki omuz başlarından ayak tırnağına kadar örtünmeli.
Günün sabahı soğuk, gecesi ayaz, zamanlar arası da, iş güç zaten!
Sorsan...
Sanki gazelleri,

Çıtırdata çıtırdata yürümüş de yorulmuşuz o patika yoldan.
Ağaçlar,

Muzipçe gülümsemişler birbirlerine biz usulca öpüşürken de
Gelecek bahara birkaç yaprak daha salmışlar yapraklarından.
Lakin serin yaz geceleri yakamozlarla dans ederken,

Acemi flört anlarını da tek ettin sen!
Tıpkı lapa lapa kar yağdığında,

Şömine başı şarap alevi geceleri es geçtiğin gibi gittin sen!
Günler zemheriye doğru akıp giderken biliyordu kadın!
Hiç kimse onu, onunla cehennemine kadar sevmeyecekti.
İki ayrı kalpte, tek bir yürek olabilselerdi zaten her yer cennetti.
Sahi sen söyle ey şiirim!
Özleyen, özlediğinden bir yudum nefes almadan mı giderdi sence?
Neyse...
Kusuruma bakma sevgili tam da şiirime denk geldin.
Yoksa yastığım, yatağım, yorganım zemheriye razı!
Geçecek elbet, içimden içim geçerken geçecek!
Geçer elbet!
Sahi!
Fotoğraf ne de güzel değil mi?
Ki zaten
"What Dreams May Come" filmindeki bir resimden!
Gülümseyelim lütfen!
Cemre.Y.

Ihlamur Kokusu

...Ihlamur Kokusu...
Ah nasıl da büyüyüp serpiliyor gençliğinin ıhlamur kokuları...
Daha lale cennetine gidip,

Seyrine doyulası anları özümseyecekti doya doya!
Daha tazesinden hiç tatmadığı leylak kokularını ağacından nefeslenecekti.
Daha...
Gırtlağına takılıp kalan yumrunun sebebinin müsebbibini,
Rakımı bol kadehli kendi kendilerine sırdaşlı dost meclislerinde,
Küfür gibi savurmayacaktı ulu orta!
O da biliyordu zira!
Bir çocuk doğacak kadar hiç kimse...
Kendi kendisini s***iremezdi.
Yasal bir sevişmenin en organik hücresiyken,
Hayat ona hep inorganik uzaylı muamalesi yapmayı tercih etmişti.
Şimdilerde mi?
Kapatmış bütün şehrinin ışıklarını tek bir mum alevine dahi tahammülü yok.
Doya doya bir ciğer dolusu ferah bir tek nefesi yok, razı!
Zifiri karanlıksa onsuzluk razı!
Cennet şuasıysa ondan tek bir haber razı!
Tam dalacakken uykunun rehavetine...
Kapı tıkırtısını andıran o gecenin bütün seslerine de razı!
Yeter ki...
Kimse...
Hiçbir şeye karışmasın ve de kalkışmasındı.
O, ona razı...
Ne kadar tanıdık geliyordur bütün hikayeler değil mi?
Lakin herkes yer değiştiriyor zaman sonra ilk seçtiği karaktere!
O...
Razı.
Varsın yarın bir gün hiç ummadığı yerden,
Tohumunun meyvesinden yesin o en büyük tokadı.
Üstünden yıllar geçince bir hasret köprüsünden,
"Yine gel!" diye atar yürekleri nasıl olsa!
O, ona, o olmasa bile,

Ona dair hiçbir kırıntı kalamasa dahi, ondan kalana kadar razı!
Ah nasıl da büyüyüp serpiliyor gençliğinin ıhlamur kokuları...
Daha lale cennetine gidip seyrine doyulası anları özümseyecekti doya doya!
Daha tazesinden hiç tatmadığı leylak kokularını ağacından nefeslenecekti.
Cemre.Y.

Eylüldü İşte

...Eylüldü İşte...

Eylüldü işte şimdi baş başa kalmışlardı nihayet!

Torunu torbası okula başlayacak yaşlı teyzeler de kızlarıyla yazlıklarına sürgüyü çekince...

Nihayet vuslata ermişti kaç aylık kimsesizlikleri.

Yalnız bank, bütün yaz üzerine oturulup fingirdeşilmesinden yorgun,

Uzaktaki yelkenli ayıplı gecelere şahitlik etmekten mahçup...

Deniz sanki hiç suya sabuna karışmamış gibi süt liman.

Bir mavisi farklıydı işte göğün, bir de arada bembeyaz pamuk şekerine dönüşen bulutu.

Güneş desen, artık ayaza çekiyordu kendisini akşamları!

Bazen, 

"Gereksiz de olsa kalabalığı da mı olmalı sanki birinin!" dedi karşı sahildeki yalnız bank.

"Valla benim için sıkıntı yok, canıma ağır geleni atarım aşağı!" dedi yelkenli.

Deniz, daha birkaç gün önceki lodosun fırtınasıyla pir-ü pak seslendi oradan!

"Bende de sorun yok arkadaşlar, dalgalandımsa da duruldum gördüğünüz gibi." diye.

Bir mavisi farklıydı işte göğün, bir de arada bembeyaz pamuk şekerine dönüşen bulutu.

Güneş desen, artık ayaza çekiyordu kendisini akşamları!

Gök, mavi, bulut ve Güneş maskesizce seyrederken onları,

"Şimdi bir yeni rakı ne giderdi bee!" dedi içlerinden en umursamazı,

Çıkardılar ceplerinden üç beş ne kaldıysa.

Tazesinden balığı koydu tavaya tekne, masayı hazır etti en yaz artığı bi-tamamından,

Ne ki insan olmasındı 

Yeter ki koydular afili bir müzik ortaya, 

Döktüler içlerini ilkbahardan sonbahara ne kaldıysa!

Cemre.Y.

Neyse

…Neyse…
Yaz…
Yorgundu bu akşam ve de bütün gece…
Daha üç gün vardı oysa yitip, gidip bitmesine!
Oysa ne de umutla dolmuştu çırak garsonun yüreği.
Ağustos'un son masalını birlikte toplayacaklardı yorgun masadan.
Ne fark ederdi ki gayri!
Yaz maviye öykünen tüllerini toparlayıp gitmiş en özel localardan,
Gayri baharın sonbaharı gelip çatmış da sarı yaprakları süpürmekteymiş!
İşi, gücü bitince köyünün zemherisine dönecekmiş ne fark ederdi ki!
Hele!
Yüreğinde ilkbahar'ın yine filizleneceğine,
Hele!
Kendisiyle beraber mutlu gerçek vuslat'lı o sarılmayalara kavuşabilektiyse…
Yaz…
Yorgundu bu akşam ve de bütün gece…
Daha üç gün vardı oysa yitip, gidip bitmesine!
Gitti mi hakikaten sence!
Ulan!
Daha karşılıklı rakı içip,
O son yakamoza vuran o teknede baygın yatanlarla dala geçecektik.
Neyse.
Cemre.Y.

Ben Kendi Şarkımı Kendim Söylerim Üstadım

...Ben Kendi Şarkımı Kendim Söylerim Be Üstadım...

Bu gece...

Onu tamamen unuttuğumun yedinci gecesi!

Ama sen...

Yine de ona bir şey deme!

Kırılmasın gönlü durduk yere.

Daha balığı kızgın tavada öldüreceğiz,

Mangal keyif işi bilirsin hiç de öyle keyifli falan değiliz.

Ekmek kesme tahtasında sıra sıra doğrayacağız soğanları,

Araya yumuşak birkaç yeşillik de ekleyerek!

Ne bileyim birkaç meze olacak masada,

Birkaç da...

Aynı dertten çoktan muzdarip ahbap ekledik mi bu iş tamam.

Ben hiçbir zaman sevemedim bir ölünün arkasından helva yeme işini ya!

Bilim insanları salık vermiş güya.

Belki biraz un helvası, biraz da irmik helvası koyarız soframıza!

Bana mı...

Bana meze falan gerekmez aga, rakı ile balık eşlik etmişse makama.

Hele yanıyorsa cigaramın dumanı baş köşemde...

Öyle buzlu su falan da lazım değil ha!

Lakin acılı şalgamı sakın unutma.

Ancak öyle idrak ediyor kalbim birinin daha beynime göç ettiğini!

Gayrı kim ne istiyorsa onu izlesin, onu seyretsin bu saatten sonra.

Ben kendi şarkımı kendim söylerim be üstadım!

Sesim hiçbir zaman güzel olmasa da, hem de bağıra çağıra söylerim.

Cemre.Y.

Sonra Ne Oluyordu Da Büyüsü Bozuluyordu Ki Bu Vuslata Dair Bütün Hasretlerin

...Sonra Ne Oluyordu Da Büyüsü Bozuluyordu Ki Bu Vuslata Dair Bütün Hasretlerin...
Akşamın günü ağarıp parkasını omuzuna vurup çekip giderken,
Gece selam eyledi bir ayağı kırık masanın ortasına!
Hepi topu iki tahta sandalye vardı zaten biri kırmızı, diğeri mavi.
Sahilin en ucundaki tek ağacın topraktan aşan damarlarına baktı kadın uzun uzun.
Belli ki toprak yetmemişti kökleştikçe köklenen ağacın yer altındaki dallarına.
Bir sigara daha yaktı derin bir nefes çekti ciğerlerine!
Sonra ufuktaki batmasına ramak kalan güneşe baktı usul usul,
İçinden ayak tırnağının ucunu duvara bodoslama dalıp kıran genç kızın acısı geçti.
Kendi kendine...
"Sonra ne oluyordu da büyüsü bozuluyordu ki bu vuslata dair bütün hasretlerin?" dedi.
Kelimeler yuvarlanırken ağzından koşarcasına kumsalı aşıp,
Koca denizi yarıp güneşi çekip çıkartmak istedi tam da boğulmak üzereyken.
Güneşin son kızıllığında bir adam görüverdi birden!
Dilinde Ahmet Kaya'nın en sevdiği "Doruklara Sevdalandım" şarkısı,
Elinde yemyeşil bir muhabbet kuşu, okşamaktaydı kanatlarını şefkatlice.
Vazgeçti kadın bütün anlardan, bütün zamanlardan ki zaten,
Belli ki gelmeyecekti beklenmeyen de karşısındaki o boş sandalyeye!
Şimdi mehtaba dalmalıydı.
Misal az ötede cıvıldaşan yakamozlara şiirler yakıştırmalıydı.
El ele sarmaş dolaş gezinen çiftlere,
Her zaman olduğu gibi gülümseyerek bakmalıydı yine.
Yaşlı ihtiyarlar gibi yetemediklerini ayıplayarak bakanlara da o ayıplayarak bakacaktı
"Size ne!" diye.
Sahi şimdi şöyle üç beş duble rakı da ne giderdi be!
Hani öyle balıkmış, mezeymiş de istemezdi şu an,
Lakin, acılı şalgam olsa fena olmazdı.
"Yazın yaz akşamları çoktan bitmiş sevgilim,
Gece sonbahara çoktan hazır ayazıyla pusuda beklemekte." diye mırıldandı kadın.
"İnsan incecik bir hırka olsun bari yanına alır!" diye de yalnızlığını azarladı.
Kıpkırmızı birasından son yudumlarını içerken,
Usulca bitmeye yakın sigara paketinin içine çakmağını attı.
Köklere, masaya, boş sandalyeye, ufukta batan güneşin yerine ve...
O adamın hayaline bir daha baktı, o uyurken usulca okşadı saçlarını.
Sonra ne oluyordu da büyüsü bozuluyordu ki bu vuslata dair bütün hasretlerin?
Cemre.Y.

Güneşte Unutulmuş Atlas Kumaş

...Güneşte Unutulmuş Atlas Kumaş...

Hoş geldin yalnızlığımızın beş duvar hali!
Yabancılama bizi,

Gel buyur, derin bir nefes al,

Bir soluklan hele,
Yol yorgunu ayaklarına,

Tuzlu su hazırlayayım dilersen.
Bu saatte sen,

Sade kahve de içmezsin, demli çay da!
Rakı desen...

Bir dünya para!

Ama ben varım bir de tuzlu su,
İstersen...

Serum fizyolojik verdireyim en yakın hastaneden.
Bolca muhabbetin demine de vururuz,

Kan beynine giderken.
Ne çok vakit geçti değil mi bizsiz!
Nicedir hayatlarımızın,

Güneşte unutulmuş atlas kumaş gibi,
Neresinden tutunmaya kalkışsak,
Lime lime elimizde kalan,
Ya sağlam yamalık sunacak,
Ya da elimizde kalacak ihtiyacına,

Deva olmaya çabalıyorduk.
Şimdi durduk yere...

Yeni bir derde de gam eyleme sakın ha!
Merak etme, öyle hiç de...
"Ben demiştim sana,

O hayat, öyle, atlas kumaş erimişse,

Yamalık tutmaz" demeyeceğim.
Sen bensizken neler ettin bilemem,

Hele anlatacaksın nasılsa da...
Ben sensizken...
Nice salise, nice saniye, nice dakika,

Nice saat, nice gün, nice hafta...
Nice ay...

Ve de nice sensiz yıldızlarca seninle yüzleştim.
Evet haklısın!
Ara sıra, bazı bazı,

Hatta sık sık gecelerimi yokladığını fark ettim.
Ve affet!

Sadece o geceler evimin dış kapısını kilitledim,
Anahtarı da yan çevirerek içimize girmeni istemedim.
Öyle ya herkes kendi yolunu,

Bir şekilde artık bizsiz çizmeli,
Ya da gelecekse de artık bir tastamam gelmeliydi.
O "Tastamam!" da milyonlarca kişiye göre,
Epeyce de göreceli bir kavramdı elbette ki!
En azından bütün psikoloji, bütün hiyerarşi
Ve en azından,

Bizsiz yazılan...

O bütün şiirlerimizin etiminoloji kitapları...
Yalnızlık ve kurtulmanın çarelerini,

Saydırıyordu sıradan!
Sensizken!
Milyon tane şiir yazmışım doğumumdan itibaren,
Bazılarının harflerini düzenledim,
Bazılarının kelimelerini.
Bazılarının...

Cümleleri yeterince devrik değildi iyice devirdim.
Bazıları anlamlarının özünden uzaktı,

Eklenti şiirler yazdım.
Hoş geldin yalnızlığımızın beş duvar hali!
Yabancılama bizi,

Gel buyur, bir derin nefes al,

Bir soluklan hele,

Yol yorgunu ayaklarına tuzlu su hazırlayayım dilersen.
Bu saatte sen,

Sade kahve de içmezsin, demli çay da!
Rakı desen...

Bir dünya para ama ben varım bir de tuzlu su,
İstersen,

Serum fizyolojik verdireyim en yakın hastaneden.
Bolca muhabbetin,

Demine de vururuz kan beynine giderken.
Ne çok vakit geçti değil mi bizsiz!
Nicedir hayatlarımızın,

Güneşte unutulmuş atlas kumaş gibi,
Neresinden tutunmaya kalkışsak,
Lime lime elimizde kalan,
Ya sağlam yamalık sunacak,
Ya da...

Elimizde kalacak ihtiyacına deva olmaya çabalıyorduk.
Şimdi durduk yere,

Yeni bir derde de gam eyleme sakın ha!
Merak etme, öyle hiç de...
"Ben demiştim sana,

O hayat öyle,

Atlas kumaş erimişse yamalık tutmaz" demeyeceğim.
Haklıymışsın be yalnızlığımın beş duvar hali!
Güneşte ve de zemheri ayazlarında,

Fazlaca kalmış hayatımın ömrü!
Nice altına...

Bembeyaz bulutlar gibi pazen basmalar diksem de,
Nice de üstüne...

İğne oyası nakışlar işlemeye çalışsam da olmadı yani!
Hani tabiri caiz ise...
Kalbim doğduğum andan kırık lakin,
Yüreğim çok üzüldü be!
Eee!
Sen nasılsın, nicedir ahvalin.
Ne bileyim, şöyle...
Kasıklarındaki damarlar atar atmaz,

Kirli çarşaflara koşan herifler değil de,
Kasık sancısıyla yürek yarasını,

Bir teraziye koyan kadınlar tanıdın mı misal!
Ya da ne bileyim şöyle...
Kasıklarındaki sancılar...

Yüreğinin yarasına karışınca,

Farkını fark edemeyen adamlar!
Misal iki kelam arası karşılaşmışsınız,

Senin eril dişil olduğun fark etmeden,
Sen yürekçe anlatıyorsun, o kasıkça...
Yahut tam tersi diyelim insanın hayvani dürtülerinden.
Anlat bakalım karşındaki şiire!
Yürekçe bilmeyene,

Nasıl beyaz sabun kokulu tenler sunabilirim ben.
Gece uzun...
Sustum ben!
Yeter dinlediğin, dinlendiğin lakin...
Bu sefer de sen anlatacaksan...
Rakı olmasa da şuradan iki üç beş bira söyle bari.
O da yoksa...
Uyuyalım mı safi!
He şimdi sen fotoğraftaki o şarap kadehini,

O mumu, o şarabı ve dahi,
Çıplak kadınlı o kül tablamı soracaksan!
Onlar...
Sensizliği aşmaya çalışırken çoktan kırıldılar...
Sitem değil, lakin,

Ey güneşte unutulmuş atlas kumaşım!
Ben senin her solan,

Her solacak, her son olacak an'ına razıydım.
Peki ya sen?
Yarın mı başlarsın yoksa hep mi susarsın.
Biliyorum senin de çok kolay olmadı ömrü hayatın.
Cemre.Y.