Kim Bilir?

...Kim Bilir?...

Kaç gündüzden kaç tane daha ışık kurutmalıyım

Doğru biz'e...

Tam zamanında yeniden kavuşabilmek için?

Kaç geceden kaç tane daha yıldız tozu toplamalıyım

Gece gündüz birbirini seven

Sevgisinden şüphe edilmeyen sevdaya bulaşmak için?

Kim bilir?

Cemre.Y.

Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan

...Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan...

Yıllar öncesi bizden giderken,

Burnunun ucunu bıraktığın ayna izine,

Yıllar sonrası sana en son baktığım taraf olan yana

İki dudak arası kocaman bir öpücük konduramazsın.

Zaman izin vermez buna.

Zira çoktan alıştım ben yokluğuna.

Yine yakıp yıkıp, kırıp döküp gitsen ne fayda!

Çünkü çoktan yıktın sen bizim çekirdek ötesi ailemizi.

Yıkıldı evlerimiz, şehirlerimiz,

Bize dair ne varsa kırıldı çoktan.

Aynamızın sırrı bile döküldü görmedin mi?

Ben değiştirmeye kıyamadım,

Sen bizden kalan o son bakışları da paramparça etmeye.

Lakin biz hala orada kaldık sanma!

Bir kış ayazında sildim bütün izlerini.

Radyoda Fransızca şarkılar...

Yanımda sen..

Gidiyoruz işte uzaklara.

Yosunlu buz tuttu her yanımız.

Ben alıştım küllerimden yeniden doğmaya da,

Fakat kedi canlı da değilim ya hani.

Yaza kalır mıyız işte onu bilemem.

Belki bir tutam yıldız tozu olup, seriliveririm saçlarına.

Şimdi değilse de, elbet bir gün, ben, iyi hatırla!

Cemre.Y.

Rüyan Olurdum

...Rüyan Olurdum...

Oysa ne de güzel uyunurdu

Yarin göğüs kafesinden gelen

Bi yürek dolusu ninniyle

Teninin kokusunu giyinirdim üzerime.

Sabaha kadar dudakların

Okşayışlarım olurdu.

Serilirdim sana yıldız niyetine

Rüyan olurdum.

Cemre.Y.

Oysa

...Oysa...

Dalgaların sahile vurduğu bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa,

Hani gece sırt üstü yüzerken yıldızların seyrine dalarsın ya,

Sonra kulağında o şarkının nağmeleriyle,

Yavaş yavaş evinin verandasından yatak odana süzülüp,

Öyle mutlu, hafifçe yorgun uzanmışım yatağına da,

Sabaha kadar sandaki meyhanenin müzikleriyle

Dans ediyormuşsun gibi bir rüyaya öykünerek yatmıştım oysa.

Gece boyu çıkamadığım merdivenlerin basamaklarından kayarak

Beni kovalayanların eline düşmekten son anda kurtuldum uyanarak.

Cemre.Y.

Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!

...Yeniden Gülümse Hayata, İnadına!...

Ey benim canının içi ciğerinden kırılmış yüreğim,

En çok sen bilirsin halbuki, yeterince özlüyorsan özleneni,

Değiyorsa hani özlemelerin her haline,

Yeter ki yola çık

İmkansızlıklar durağını geçip,

Olasılıksızlıklar zincirini de aşınca

Gayri deniz de senin, kum da, kumsal da.

Hatta az daha kordon boyu sahil yanlarının hemen ötesinde

Sana gülümseyerek upuzun kulaç kulaç sarılır sana.

Tam da beklenilenlerin beklenmez olduğu son durakta

Razıysan gel sarıl koynuma der,

Güneş de benim, deniz de,

Hatta belki yeterince mutlu yolcularsam seni,

Yorgun geçmişini de geçmişine bırakırsın.

Hatta...

Belki evinin penceresinden ışıldayan ay olurum da

Bir yıldız düşürürüm sana, dilekler tutarsın gülümseyerek.

Öperim omuz başlarının mutlu güneş yanığından.

Hadi şimdi yeniden gülümse hayata, inadına!

Cemre.Y.

Bana, Ben Lazımım Her Şeyden Önce!

...Bana, Ben Lazımım Her Şeyden Önce!...

Uyku mahmurluğu yapışmış kirpiklerime,

Uyanmaktan caysam, yorgan, yastık benden yorulmuş,

Uyansam...

Saçlarıma yıldız tozları yapışmış.

Öyle kararsız ılıman iklim sabahından biriyim işte.

Açıkta bıraktığım omuz başlarım,

Üşüse mi, yansa mı ikilemde.

Usulca birer öpücük konduruyorum her birine,

Kollarımla sımsıkı sarıp pışpışlıyorum kendi kendimi.

Önce minik bir tebessüm beliriveriyor dudaklarımda,

Sonra güzel bir müzik açıp çayımı yudumluyorum.

Gülümsüyorum nihayet,

Bu da böyle bir günaydın işte.

Zira bana, ben lazımım her şeyden önce!

Cemre.Y.

Biz Nereliyiz Şimdi?

...Biz Nereliyiz Şimdi?...
-"Peki!
O, bu, şu, öbürü neyse de...
Biz, nereliyiz şimdi?"
-"Ne yazık ki hala,
Dünya'lıyız yavrucağım!
Yıldızlarımız hala birbirinden uzak.
Lakin...
Ne vakit gökyüzüne baksak,
Bulutların şeklinin değişebileceğini var sayarak!
Ay...
Ve kutup yıldızı yönümüze hep ortak.
Evet, meraktasın nicedir biliyorum.
Seni, hala, her gece, uyumadan önce,
Her yeni güne uyandığım sabah da dahil,
Ki buna, zaman zaman, her zaman da dahil!
Seviyorum.
Sen benim zamanlar arasında
Eğip bükebileceğim bir kıvam da olmamalıydın,
Olmadın da!
Ne benim ben olmam suç.
Ne de senin, sen kalmana tam destek olmam hata.
Bunca bizsiz zamandır da...
İyiyimdir umarım ve iyisindir umarım."
Cemre.Y.

Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!

…Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!...

Kapatın ışıkları ne olur!
Işıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Düşündüğümü,
Düşündüğüm gibi,
Söylememek cezası verdim kendime.
Yürüyüş, bu gece…
Topuklu ayakkabılarla olacak!
Onlardan ve karanlıklardan korkmadığım için,
Muhtemelen, beni deli sanıyorlar.
Yalnız…
Kapatın ışıkları ne olur!
Zira, ışıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Cemre.Y.

Güzeldi

…Güzeldi…

Gülünce gözlerinin öbeği
Yıldız yıldız yakamoz kaynıyordu.
Şah damarındaki
O ay,
O yıldız...
Ağustos sıcağı gibi
Dudaklarımı yakıyordu.
Her şey yalansa bile!
En azından iki çocuk,
Gizliden birbirlerine
"Sobe!"leniyordu.
Oyunsa da, gerçek kadar güzeldi yani.
Birileri onu yine bir yerlere çağırmasaydı.
O, yine, git-me-sey di.
Cemre.Y.

Neyse, Biz!

...Neyse, Biz!...
İnsanın...
Gönlünün yüreği,
Ciğerinden kırgın olunca!
Güveninden de,
En derininden de,
Defalarca vurulunca!
Açlıktan içi göçse bile,
Tadına tuzuna dahi bakmayacağı,
Türlü çeşit yemekleri,
Onca yorgunluğuna rağmen,
Göz kararınca,
Saatlerce hiç gocunmadan, yapıyor da!
Öylece, karşısına geçip,
Sadece, kokusunu içine çekiyor işte.
Doyuyor böylece, kokuya!
Oysa...
Herkes de sanıyor ki,
En ufak acıdan,
Köşe bucak kaçınması nahifliğinden.
Kimseler de bilmiyor ki,
O en büyük sandıkları acılarının,
Her bir anını,
Hep sen yaşadın, en derininden!
Neyse, biz!...
Gülümseyelim mi yeniden?
Hayata dair,
Hani, inadına!
Bak yıldızlar hala bizi çekiyor!
En güçlü biz göçelim,
Öte aleme!
Cemre.Y.

Mavili Şeyler

...Mavili Şeyler...

Gecenin yıldızları serilince gökyüzüne,
Kumsala bir kamp ateşi yak ciğer çiziğim.
Belki bir şarkı mırıldanır,
Şöyle kenardan kenardan birileri.
Durduk yere meşk olur misal.
Durduk yere aşk olur kim bilir?
Sabaha kadar dinlerken,
Denizin kumsala gelip gidişini.
Bilirim seversin sen de benim gibi,
Mavili şeyleri.
Cemre.Y.

Güven Duvarı

...Güven Duvarı...
Sana düşler ülkesinin,
Hayaller şehrini vaat etmek isterdim hep!
Ömrünün her günü,
Apayrı güzelliklerle geçen günler isterdim misal.
Lakin...
Ne vakit...
Hüznümden, hazanımdan sıyrılıp,
Güneş güzeli sabahlara uyanıp,
Umutlanmaya kalksam,
Akşamında, yıldızlar kaptılar rüyalarımı.
Güven duvarımı kemirdi kemirgenler.
Seni sevmek kolay iş güzelliğim,
Seni sevmek ibadet gibi bana,
Lakin artık neresinden güveneceğim hayata?
Cemre.Y.

Mesele

…Mesele…
Her zaman bulutlu günlerde yaşanmadığı gibi,
Her anımız da, güneşli geçmiyor elbette!
Mesele...
Bulutla da, güneşle de,
Yağmurla da gülüşle de,
Kış ile, yaz ile de iyi geçinmekte.
Yoksa baharlar gelip geçiyor bir şekilde.
Her zaman zifiri gecelerde yaşanmadığı gibi,
Her anımız da, yıldızlı, yakamozlu geçmiyor elbette!
Mesele...
Akşamına vardığın her günün, her saatinin,
Her dakikasıyla, her salisesiyle iyi geçinmekte.
Yoksa zamanlar gelip geçiyor bir şekilde.
Cemre.Y.

Bana Ne

…Bana Ne…

Ben de isterdim,
Sabah gün doğumunu izlemek için,
Gece boyu yıldızları saymayı.
Lakin...
Hadi diyelim bir yıldız kaydı ve dileğimi tuttum,
Bu kimin umurunda ki.
Umurunda olmadıklarımın,
Umurumun dışına koymayı da öğretti hayat!
Akşamüstü kayıntını at çantana,
Çık odana sere serpe yan gel yat.
Kim geceyi nerede öldürmüş bana ne!
Yorulmaya gerek yok yani.
Cemre.Y.

Her Şey Çok Güzel Olacak

...Her Şey Çok Güzel Olacak...
Ah benim...
İki lisan, bir insan görünce,
Saçlarına güneş ışıltıları konup,
Ömrünün bütün zemherisini,
Yeni bahar goncası eyleyip,
Mevsimsiz lalelerini açtıranım.
Ah benim...
İki insan, bir çift, sarmalanmış el görünce,
Gülüşlerine yıldız tozları konup,
Sonbaharını da, yaz eyleyip, her şeye rağmen...
"Her şey çok güzel olacak!"ı dileyenim!
Gönül dediğin, içinden dışarı olur mu?
Senin her mevsimin,
İki göğsünün arasında açan lale mevsimi,
Ah benim ciğerimin tek çiziği,
Eylül'üm, Lülü'm, Lülücan'ım!
Yeter ki...
Solmasın hiç sen gülünce dudaklarında açan,
Kahkahalarında coşan o mavi gül!
Ciğer de dediğin ne ki!
Ne kadar eksik kalmış olsa da bütün bir hayata,
Bir damla can'a,
Bir damla hayata dair kan'a bakar!
İşte o zaman...
Yeniden fışkırır ömre dair yeni bir ömür!
Varsın artık,
Ömürlerimizi törpüleyen bütün o ömürler düşünsün!
Cemre.Y.

Kardan Kadın

...Kardan Kadın...

Ne vakit kar yağsa, şöyle lapa lapa!
Çocukluğumdan beridir,
Evlerin çatılarına bakarım en ilk.
Çatıların bacalarından uzanan dumanlara!
Mutlu evleri hayal ederdim sonra...
Mutlu evlerin, mutlu aileleri,
Mutlu mutlu, soba başında kestane pişirirlerdi.
Kuzinenin gözünden börekler çıkardı mis gibi!
Çocukların gözlerinde, yıldızlar uçardı sevinçten.
Sonra anneyle baba birbirine aşk ile bakardı yeniden.
Sözleşirlerdi gizlice, mutlu bir çocuk daha yapmak için.
Yemekler yenilip, sıcacık çaylar içilirken,
Kar sessizliğine mutlu cümleler karışırken,
Gözleri mayışırdı çocukların uykuya,
Anneleri pek masal bilmezdi lakin!
Yorganlarını örterken,
İlla ki burunlarının ucundan öperdi çocuklarının.
Sonra mı?
Sonra yağmur yağdı işte!
Çocukluk, ergenlik, gençlik, evlilik, bekarlık...
Her yer çamur çamur!
Bir tek yıldız var işte şurada, tam göğsümün ortasında,
Mevsimsiz açmış, her mevsimi ayrı bahar, tek bir lale!
Kar sessizliğinde, yüreğimin çağlayanını duyduğumdur o!
Sonrası yağmur yağmadan geçsin dileğim.
Çünkü dışarıda evlerin çatılarına bakan o kardan kadın benim.
Cemre.Y.

Sonra Mı? Sonra, Birdenbire Büyüdüm

…Sonra Mı? Sonra, Birdenbire Büyüdüm…

İmsak vakitleri yalnızlığım kadar,
İftar vakitleri kalabalıklarım vardı benim!
Gece yorgunu, sabah neşelerim kadar,
Akşam sefası keyiflerim vardı benim!
İkindi sarhoşu hayal kırıklıklarım kadar,
Sabah rüzgarı, rüyalarım vardı benim!
Uykumun en derininde gelen canavarlar kadar,
Gün ortası, yıldızlı, yakamozlu hayallerim vardı benim.
Çikolatayı çok severdim mesela her kadın kadar!
Sonra mı?
Sonra, birdenbire büyüdüm!

Ve sonra...

Hikayesi olmayan hiçbir çikolatayı asla yemedim!
Cemre.Y.

O Günler De Gelecek

...O Günler De Gelecek...
Yüreğinin mengenelerinin sıkıntısından,
Gül yüzünü kedere döküp,
Lale kıvrımlı gülüşlerini soldurma,
Ömrünün en baharını yaşaman gereken yaşında,
Güz yanığı yorgunluklar biriktirme ruhuna!
Şuncacık yaşında...
Yaşından evvel ihtiyarlama a yosun gözlüm.
Gör bak!
Mehtabın yıldız yakamozları yetmezmiş gibi,
Güneş bile secde edecek ruhuna,
Gelecek...
O günler de gelecek.
Cemre.Y.

Günaydın, Kahve!

...Günaydın, Kahve!...
Gecesinde süslenip püslenmiş,
Zülüflerini yıldızlara takmış,
Yenilenmiş, gençleşmişti.
Bu gece onun için özeldi, önemliydi.
Etrafını saran kalabalıkta gözleri onu aradı.
Kadın, gelmemişti.
Kadının gözleri yaralıydı,
Beklendiğini bile hissetmemişti.
Sancılı geçen gecesi bitip gün doğunca,
Usulca çıktı sokağa!
Galata Kulesinin ihtişamlı açılışını,
Gazete manşetlerinde okumamıştı daha!
Gitmeden önce,
Eteğindeki kafeye oturdular kızıyla,
"Günaydın, kahve!" dedi kızı
Yosun gözleri, yorgunca gülümserken!
Geçecekti elbet bu yorgun gülümsemeler.
Eninde sonunda,
Sade kahveyle de güzelleşirdi hayat.
Vedalaşmadan ayrıldılar kulenin tepesiyle,
Nasılsa daha çok gelinirdi,
Şu gözlerin canı orada kaldıkça!
Hem kim bilir belki bir gün,
Balkonundan el sallarlardı sevdikleriyle.
Cemre.Y.