Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha

...Önümde Sana Küçük, Bana Büyük Yorgunluklar Var Daha...

Sana...

İçinde kalp kırıklığıyla can kırıklarının hiç olmadığı,

Hayal kırıklığıyla hayat kırıklarının hiç olmadığı,

Bir sürü küçük küçük yorgunluklar biriktirdim sevgili.

Zira arşın arşın adımlayarak çoktan geçtim ben bütün o yolları.

Ama artık üzüldükçe sıkılmaktan yorulan bütün dişler sökülüp,

Saçımdaki aklar da çoğaldıkça anladım ki,

Önümde sana küçük, bana büyük yorgunluklar var daha. 

Ne bileyim...

Artık bundan sonra kavanoz kapaklarını sana açtırmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra yatağın yönünü sana değiştirtmek gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra altını sileceğim üçlü koltukları sana kaldırtmak gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra silkeleyeceğim halının diğer ucunda olman gibi.

Ne bileyim...

Yüzmekten yorulup kumsala adım attığımda havlumu uzatman gibi.

Ne bileyim...

Artık bundan sonra pembe salıncağımızda beni sallaman gibi.

Olmasın mı yani?

Olsun tabi.

Cemre.Y.

Hoşça Kal Gözümün Nuru, Hoş Kal

...Hoşça Kal Gözümün Nuru, Hoş Kal...

Sana nevbahar umutlar hayal etmiştim halbuki!

Lakin gecesi uyunulamayan sabahlara da,

Kendi kendime uyanmaya vakit kalmadan,

Kavgalı, nefretli insan seslerine,

Bir de korkmuş çocuk çığırtkanlığı bulaşınca,

İyice soğuyorum bu dünyada var olmaktan ya!

Bunca acının, bunca korkunun içinde,

Seni özlemek aklıma dahi gelmesin diye,

Yordum kendimi iyiden iyice,

Pazara gittim misal!

Bilirsin o çığırtkan seslerden nasıl da korkar, nefret ederim.

Ömrü hayatımda ilk defa kışlık sebzeler koydum buzluğa!

Kışı görebilmek için değil ha!

Yoruldukça daha da yorulmak için,

Yeter ki beynimin süzgecinden,

Gelecek kaygılarımla geçme diye.

Sırf seni düşünmemek için.

Durduk yere,

Uzunca bir zaman sonra sakarlığım tuttu misal!

Bardaklar, şişeler, tabaklar şakır şukur döküldü mutfağıma.

Bazıları sekip ayak bileğimi kanatmış,

Her şeyi bitirince fark ettim.

Mutfaktaki dolap prizine onlardan taşan sular dolmuş,

Cızır cızır edip kokunca şalteri kapattım.

Yordum, yoruldum,

Durdum, duruldum.

Sonra mı, ne mi oldu?

Birazdan gece çökecek yorgun omuz başlarına,

Ama, sen...

Bensiz olsan da, sakın korkma ha!

Dolunaydan topladığım ne kadar yıldız tozu varsa,

Serin bir yaz meltemi gibi yıldız tozu saracağım omuz başlarına.

Sanki yeni gün doğumuymuş gibi,

Sanki yeni günbatımıymış gibi,

Sanki en sevdiğin denizin, en sevdiğin akşamıymış gibi,

Duamsın, en güzel olası rüyalarımı seve seve ısmarladığımsın.

Hoşça kal gözümün nuru, hoş kal.

Cemre.Y.

Yoruldum!

...Yoruldum!...

Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,

Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,

Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,

Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,

Yeni setler yıkılmasından da,

Haylice çok...

Yo-rul-dum!

Madem öyle...

Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!

Mümkünse müsait bir yerde,

Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!

Cemre.Y.

Yoruldum Be Usta!

...Yoruldum Be Usta!...

Hayattan kopmak değil de...

Yoruldum be usta!

Yine de kedileri "Nankör!"

Köpekleri ise kendim gibi,

Boşuna "Sadık!" görmekten vazgeçmekle

Hayata başlayabilirim sanki.

Cemre.Y.

Sıcak

...Sıcak...

Geceler nemli sevgilim,
Uykularımı böldüğü yetmezmiş gibi!
Her gece çarşafıma dolanmaktan da,
Kendimi onun kollarından ayırmaya çalışmaktan da yoruluyorum.
Gündüzler desen gecelerden daha da nemli.
Soğuk soğuk sularda yıkansan da ne çare!
Çıkar çıkmaz bütün gözeneklerimden
Elekten akar gibi boşalıyor damlacıklarım.
Sen diye biri olsaydı ömrümde
Bugünleri, parmak uçlarımızı öpüştürerek geçirebilirdik.

Dahası sıcak çünkü!
Çok sıcak.
Neyse uyandık madem yeni güne,
Sade kahve sonrası çay var içersen?
İçi çocukluğundan kırık ben var seversen!
Cemre.Y.

Çamaşır Makinam Beni Terk Etme!

...Çamaşır Makinam Beni Terk Etme!...

Çamaşır makinam kaç zamandır beni terk etmek için çırpınmakta!
Sürekli altını üstünü temizlememe rağmen,
Bir sürü lavabo açıcı kullanmama rağmen
Ki lavabom tıkalı değil!
İnatla her çamaşır yıkayışımda,
Aldığı ve sıktığı suyun yarısından fazlasını mutfağıma taşırıyor!
Taşan suyu temizlerken,
"Elde yıkasam daha az yorulurdum." diye düşünüyorum ama sıkmak mesele.
O kadar söylüyorum; "Bak benim güzel emektarım, biliyorum,
Yoruldun, eskidin ama senle o kadar yıllarımız geçti.
Emekli maaşıyla yeni bir makina taksiti ödeyemem!
Zaten hala emeklerimin karşılığını alabileceğim bir iş de bulamadım.
Hadi diyelim yeni makina alabildim, senin kadar dayanıklı mı olacak yıllara!
Ben görüyorum yeni makinalar beş yıl bile dayanamıyor,
Biz seninle yaklaşık on yedi yıldır yaşıyoruz, etme eyleme!
Beni terk edersen hurdacının hurdalarının arasında paslanıp gidersin." diyorum ama nafile!
Bilmiyor ki o giderse, yerine yenisi gelse bile, eskisi gibi olamayacağız hiçbirimiz de!
Cemre.Y.

Hayat Kırık

…Hayat Kırık…

Bazı insanlar, siz hiç farkında olmadan…
Hayal kırıklıklarınız olmak için girer dünyanıza,
Bazıları ise, hayat kırıklıkları için!
Can kırıklarınızdan, artık çok yorulduğunuzda da,
Her şeye "Eyvallah" demeyi öğrendiğinizde,
Başlarsınız, nihayet, kendiniz için yaşamaya.
Cemre.Y.

Yırtık Yama

...Yırtık Yama...
Özümden,
Özünü çıkarttığım,
Bana hep üvey muamelesi çektiğinden beridir,
Onaramadım bir türlü,
Onun kalbinin yırtık yamasını!
Ne yapsam,
Ne yapmasam,
Olduramadım,
Sebebi olmadığım yarım yanlarını.
Oysa o,
Boynuzu kırık boğa yavrusu gibi,
Hep beni suç bildi.
Ne vakit...
Yorulup da yorgunluğuma yenilmişsem,
İşte tam da oramdan vurdu beni.
Cemre.Y.

Yoruldum

…Yoruldum…
Bir gün ölürsem,
Güzel diyarlardan birine gideceğimi umuyorum.
Aslına bakarsan…
Fragmanları hariç…
Bu Dünya yeterince cehennemdi bana!
Ki zaten burada her sabah güne uyandığımda,
Cennete uyanmış gibi hayallenip,
Gece gözümü yumana kadar,
Türlü çeşit afili reklam kuşakları arası,
Bana yazılmış kaderi yaşamaktan da hayli yoruldum.
Cemre.Y.

Biriciğim

...Biriciğim...

Yordum, yoruldum da epeyce!
Şimdi ardıma dönüp baktığımda...
Bir tek...
İki göğüs arasında gördüğüm,
Tam da yürek çiziğinde, öylece, sade...
Siyah çizgilerle,
Bembeyaz bir tene çizilmiş,
Taç yapraklarına hasret,
Tek bir lale!
Oysa iki güğüm arası Zümrüdüanka olasıydı orada.
Yoruldum...
Yordum da epeyce!
Beni içinden affedebilecek misin biriciğim?
Beni iki göğüs arası tam da yürek çiziği,
İki kaş arası alın yazımızdan,
İki yanak arası burnumuzun direğinden!
Beni iki dudak arası yürek kelamından affeder misin?
Cemre.Y.

Yorulmadın Mı Daha?

...Yorulmadın Mı Daha?...
Ey benim yorgun yüreğim!
Gönlün her doğan güneşe gülümsese de...
İkindi vakitleri,

Kendini akşama teslim ettikten sonra,
Gecenin,

Yalnızlığının yükünü çekmekten

Yorulmadın mı daha?
Cemre.Y.

Yoruldum Azizim

...Yoruldum Azizim...
Zamanın, zembereği bozulmuş göçüp gitmekte!
Ne geçmiş, gayri yorulmuş üzmekten geçip gitmiş,
Ne de gelecek...
Şöyle bir heybetiyle tastamam gelebilmiş.
Arada bir sıvayıp kollarımı, içini dışını açıp,
Yelkovanına el atıp, akrebine şefkatler sunup,
Hani saliseyi de es geçip,
En azından birbirini takip edecek kadar tamir eylesem de...
Çok geçmiyor ümitlerimin, hayallerimin, rüyalarımın üzerinden.
Çıt diye kırılıveriyor birinden birinin zaman dişlisi!
En çok o vakitler boşveriyorum her şeyi.
Mademki bunca emek, bunca gayret,
Bunca şefkat, bunca merhamet,
Bunca sevgi, bunca güven yetmediyse demek ki!
En çok bu vakitler vazgeçiyorum hiçbir şeye yetememelerimden.
Yorgun nakışlı köstekli saatimi bir zincire takıp,
En azından günde iki kere doğruyu söylüyor diye avunarak,
Sol göğsüme yakın asıyorum boğazımın ilmeğinden.
Zamanın, zembereği bozulmuş göçüp gitmekte!
En çok bu vakitler ölmekteyim,
En çok bu vakitler yeniden dipten doğrulmakta!
Lakin yoruldum azizim...
Çok yorgunum.
Cemre.Y.

Affet

...Affet...

Affet beni,
Beni..
Affet.
Beni yüreğinin en dibinden affet ey çocukluğum!
Dişil doğmuşluğumu,
Eril eyleyemem!
Kaderimi, kaderimizi yeniden yazamam misal!
Seni daha doğduğun an yuhalayan insanların,
Yüreklerine sevgi yerleştirmem misal,
Belki biraz sevgi, belki biraz şefkat sunamam o anlarına lakin!
Sana...
En gerçeğinden...
Sarılabilirim en çok!
Ama böyle...
Günümüz insanı gibi,
Öyle uzaktan-mış gibi yapılanlardan değil ha!
Sağ boşluğun sol boşluğuma denk gelene kadar,
Sağ boşluğum sol boşluğuma denk gelene kadar...
İki yürek atışı kadar sarılırım sana,
Kaburgalarımız...
Hasretleri yok edecek kadar çıtırdayana kadar!
Şimdi...
Beni affet lütfen!
Ve tam tamına...
Kırk beş yıl sonra..
O duvar tam da yerinden kırıldığında bana yeniden gülümse lütfen!
Çünkü ben hazinemi bulmuş olurum çoktan...
Tosbağam, mahallenin çocuklarından üttüğüm bilyalarım ve ben.
Bir keresinde...
Şimdiki yaşımdan çok yıllar önce...
"Hayaller ölmeden kızım, insan asla ölmez!" demişti anam.
O yılın ertesinde kansere yakalandığını şimdi anımsamak ne acı!
Bilseydim beni bunca sevdiğini...
Ben bari...
Sana yeni hayaller ekmez miydim be anam!
Keşke bi kere olsun bari!
Yavrunun saçlarını şöyle kokulu kokulu öpüp,
O kokunun, kaç hayal ettiğini bilebilseydin demeyeceğim sana!
Şimdilerde, her gece…
Rüyalarımda sımsıkı sarılıp dökülmeye başlayan saçlarımın her telini...
Öpüyorsun nasıl olsa!
Kanser olurum diye mi korkuyorsun be ana!
Zakkumun kökünü de yesem yahut içsem!
Kanserden öldü diyemeyecekler ardımdan!
Yoruldu, yorgundu.
Ama ille de hayalleri vardı, böyle gülümseyerek gitti,
Bu dünya yetemedi belli ki...
Kendi dünyasını seçti diyecekler ardımdan!
Olsun.
Ben, ruhumu, hiç olmaması gereken varlığımdan affettim ya...
O, bana, yeter!
Cemre.Y.

Gitmedim Lakin, Kalmadım Da!

...Gitmedim Lakin, Kalmadım Da!...
Önce beyaz bisikletimi siyaha boyadım,
Yüzümü dökmeden sessiz bir kabullenişle,
Kaf dağındaki yalnızlık durağımın,
En mavi duvarına astım.
Selesine ince bir demet beyaz kır çiçekleri koydum ki,
Unutmayı unutmayayım diye...
Sonra yüreğimin pencerelerini son kere açtım.
İçimde hayale hayallenen nice özgür kuş varsa,
Onları göğün hapishanesine saldım,
Kelebekleri kanatlarından öpüp geçmişime yolladım.
Hiç kimseye kızmadım,
Hiç kimseyi suçlamadım.
Hiç kimseye kırılmadım.
Ve tek damla yaş ağlamadım.
Herkesin şiiri kendineydi nihayetinde,
Hayat işte, öylece zamanı israf ederken,
Olmuyordu bir türlü olması gereken, yoruldum.
Gitmedim lakin, kalmadım da!
Cemre.Y.

Çok Yoruldum

…Çok Yoruldum… Artık hiç kimseyi… Hiçbir şeyi beklemediği zaman duruluyor insan. Sıfır insan, Sıfır beklenti, Sıfır hayal kırıklığı. Her şey gerçekten güzel de Ah şu geceler olmasa! Şurada bir sancı var... Sol göğsümün altında, Hani çocukluğumda olsa, Rahmetli annem öpeyim de geçsin derdi ya, Artık ne ben küçük bir kız çocuğuyum Ne de bir annem var! Zaman acımasızca çeviriyor çarklarını Ve ben kimsesizlikten de çok yoruldum. Cemre.Y.

Ömrümün Son Çeyreği

...Ömrümün Son Çeyreği...
Gelmeyecek belli.
Daha ne kadar yaşayacağım tanrım diye diye
Geçti gitti emsal biçilen ömrümün yarısından çoğu.
Şimdilerde ömrümün son çeyreğindeyim ey hayat!
Artık yoruldum beklemekten,
Yüzüm, gözüm, ellerim,
İlle de yüreğim talan edilerek terk edilmiş yangın yeri.
Gelmeyecek belli.
Vuslata dair bütün mektuplarım,
Adresini bulamayan şiirlerimin posta kutusunda şimdi.
Gelmeyecek belli.
Gelseydi şimdiye kadar gelirdi.
Kırgın gözlerin son umut kırıntılarıyla,
Buğulu pencerelerden bakıp durmanın anlamı da bitti.
Eskisi kadar sabrım da, gücüm de, hayalim de kalmadı ki.
Zaten misal biçilen ömrüme kalan vakit, ömrümün son çeyreği.
Artık gidelim mi?
Cemre.Y.

Yoruldum

...Yoruldum...
Bu sabah güne gülümsemek gelmiyor içimden
Yüreğimde milyonlarca ölü martı kanadı
Kirpiklerimin ucunda tonlarca ölü gözyaşı varken
Şu kuşlara da söyleyin artık
Kendilerine daha mutlu bir dünya bulup
Oraların cennetlerinde cıvıldaşsınlar
Boşuna çabalamasınlar bugünlerde
Olmayacağım bu hayat oyunun içinde
Çabalamayacağım artık
Hiç kimseleri ömre gülümsetmelere
Yo-rul-dum!
Cemre.Y.

Şizofren

…Şizofren…
Epeyce bir zamandır,
Canımın camlarını kırıp kırıp kaçmaktan başka bir şey yaptığım yok!
Artık ciğerimin üstüne serip çiğnemekten de yoruldum.
Daha doğrusu…
Ne can kaldı, ne cam!
Acımıyordu artık canım.
Çünkü epeydir de hissetmeyi unutmuştum.
Artık kalp atışlarımın gerçekliğinden emin olmak için,
Zaman ve adımsayar'lı aletleri bileğimize takmış olmak yetiyordu,
Günlük kaç saat uyumuşuz, kaç saati derin olmuş, kaçı kabus!
Günlük kaç adım yürümüşüz, kaç adımı verilen kilogrammış!
Saat kaç'ta uyanmalıymışız, kaç'ya uyumalı…
Yoksa uyku düzenlerimiz hayat kalitelerimize yansıyor muş!
Robotik sistem yani…
Kolumdaki derin uyudun diyor, ben uykumu alamamışım, yorgunum!
Kolumdaki kabuslarla hafif uyudun diyor,
Rüyamda gördüğüm bütün kabuslu canavarları ben yenmişim gibi dinç'im.
Bileğimdeki aptal şey nabzımı yine ölçemiyor, ben çoktan ölmüşüm!
Sonra bir bakıyorsun sanki saatlerce spor yapmışım gibi atıyor kalbim,
Meğer tiroid ilacımın ayarlarıyla oynamanın tam zamanıymış!
Aşık olsam bari diyorum!
Karşıma çıkan herif kendini oval masanın orkestra şefi sanacak kadar
Şizofren bir…
Asalakmış!
Cemre.Y.

Yoruldum

…Yoruldum… Camlarıma yağmur vuruyor ey yar! Senin gözyaşların da var! Benim gözyaşlarımda var! Ne sen bana bir adım geldin… Ne ben senden ayrılabildim… Korkma sevdamın ateşinden artık… Yanmayacaksın asla… Yeter korunma, kaçma, sessizliğine sığınma… Çünkü ben… "Öz"ünden hep "Üvey" çıkmasından yoruldum ! Fırtınamın şiddetiyle geldiğim gibi,  Yere düşen kar tanesi gibi  Usulca giderim sessiz ve sensiz. Cemre.Y.

Yoruldum Artık

…Yoruldum Artık… Fırtınalardan yoruldum artık!  Bana çarşaf gibi bir deniz gerek,  Sadece sıkıldığımda dalgalara vuran. Cemre.Y.