Lapa Lapa Karlar

...Lapa Lapa Karlar...

Yorgun rüyalarımın kabusundan sabaha sığınıp uyandım ki ne göreyim?

Bembeyaz gelinliğinin duvaklarını çatılara asmış yine İstanbul.

Güneş desen çoktan bulutlarını da alıp gitmişti kaç gündür.

Karanlığı yara yara yağıyordu lapa lapa karlar.

Sanki bu saatlerde insanlar işe gitmek için birbirleriyle yarışmıyorlarmış gibi

Ne korna sesi var ne de başka bir ses, öyle sessiz, öyle huzurlu ki.

İlk defa işsiz olduğuma sevindim, hiçbir yere yetişmek zorunda değildim.

Çok şükür artık bacaların kenarlarını delip evime yağacak kar suyu da yok.

İyi ki evimin çatısını onartırken söküp attırmıştım onları.

Yumuşacık battaniyemle kendimi sarıp sarmaladım.

Hiç yoktan gülümsedim hayata yeniden.

"Günaydın ruhum." dedim kendime, hem de en mutlusundan.

Artık dilediği kadar yağabilir o lapa lapa karlar.

Cemre.Y.

Yine Yağmur

...Yine Yağmur...

Daha dün sabah bembeyazdı İstanbul'umun çatıları.

Birkaç gün daha yağar diyordum kar taneleri.

Terasımın karlarında kahve içecektim daha.

Bu sabah da aynı beklentiyle uyandım ama

Ne kar kalmış ne de heyecan, her yer yine yağmur.

Şimdi hayallerimin kırıklarıyla oturmuş çay içiyoruz.

Cemre.Y.

Kış Yağmuru

...Kış Yağmuru...

Yağmurun gürültüsü gök gürültüsüne karışınca,

Üstüne bir de şimşekler çakınca uyuyamıyor insan.

Korkuyorum desen paylaşacak kimsen yok!

Üşüyorum desen sarılacak kimsen yok!

Kış yağmuru bu, öyle bahar yağmurlarına benzemez.

Damlası tenine değse içinin içi üşür.

Gecesi uyunamamış nahoş bir sabahtır bu.

Geçer ama, elbet bu yalnızlık da,

Bu hiç de sevilemeyen kışlar da geçer.

Cemre.Y.

Seve Seve Sevsen Yeterdi

...Seve Seve Sevsen Yeterdi...

Sana mavi kelebek kanatlarımdan sesleniyorum sevgilim.

Öyle avaz avaz,

Feryat figan da değil ha!

Tam da kış ortasındayken,

Issız bir temmuz gecesinin yıldız yakamoz sahilindeymişiz gibi.

Hani tam da yalnızlığın dalgaları vuruyorken kumsala...

Ateş böceğinin biri usulca ellerine konmuş da,

Sadece sana ışıldıyormuş gibi fısıltıyla sesleniyorum.

Hani sen dağınığını yeni toparlanmışsın da,

Her şeyden gayri vazgeçmişken,

Hiç ummadığın anda, her şey önüne serilmiş gibi.

Ah benim...

Saçlarına çok yanlış ışıklar değmiş güneş yanığım.

Ah benim..

Ayaklarına çok yanlış yaban yolların izi kalmış kış ayazım.

Zor değildi ki beni sevinçlendirip mutlu eylemek.

Seve seve sevsen yeterdi.

Sadece sevsen yeterdi, bundan çok eminim, sevdiler çünkü!

Cemre.Y.

Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan

...Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan...

Yıllar öncesi bizden giderken,

Burnunun ucunu bıraktığın ayna izine,

Yıllar sonrası sana en son baktığım taraf olan yana

İki dudak arası kocaman bir öpücük konduramazsın.

Zaman izin vermez buna.

Zira çoktan alıştım ben yokluğuna.

Yine yakıp yıkıp, kırıp döküp gitsen ne fayda!

Çünkü çoktan yıktın sen bizim çekirdek ötesi ailemizi.

Yıkıldı evlerimiz, şehirlerimiz,

Bize dair ne varsa kırıldı çoktan.

Aynamızın sırrı bile döküldü görmedin mi?

Ben değiştirmeye kıyamadım,

Sen bizden kalan o son bakışları da paramparça etmeye.

Lakin biz hala orada kaldık sanma!

Bir kış ayazında sildim bütün izlerini.

Radyoda Fransızca şarkılar...

Yanımda sen..

Gidiyoruz işte uzaklara.

Yosunlu buz tuttu her yanımız.

Ben alıştım küllerimden yeniden doğmaya da,

Fakat kedi canlı da değilim ya hani.

Yaza kalır mıyız işte onu bilemem.

Belki bir tutam yıldız tozu olup, seriliveririm saçlarına.

Şimdi değilse de, elbet bir gün, ben, iyi hatırla!

Cemre.Y.

Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet

...Güneşli Günlerin Mevsimi De Gelecek Elbet...

Ey benim çiy damlasından yansıyan çiçek bahçem.

Yasemin kokulu saçlarına yağmurlar mı yağdı?

Ellerin de üşümüştür şimdi senin!

Burnunun ucu gül pembesine dönüşmüştür çoktan.

Gül kıvrımlı dudağının kenarına rüzgar değmiştir.

Bu puslu gri günlere kanma sakın.

Hele bir mevsimi geçsin sonbaharla kış ayazının.

Sıkı giyin bu aralar, hayata sıkı sarıl.

Güneşli günlerin mevsimi de gelecek elbet.

Cemre.Y.

Yağmurun Da Kokusu Değişti Bu Aralar

...Yağmurun Da Kokusu Değişti Bu Aralar...

Çatımın bacası söküleli beri,

Odamın renkleri değişeli beri,

Yağmurun da kokusu değişti bu aralar.

Sararıp kuruyan yapraklar,

Ağaçların dallarına veda ederek,

Rüzgarlarla salınırken,

Çim rengi çimenler büyümeye başladı yeniden.

Hani böyle bahar desen bahar değil lakin,

Sanki kış çok uzakmış gibi bu havalar.

Güllerim yeniden tomurcuklandı misal,

Kokusu desen sanki yaz gibi.

Öyle işte,

O güzel günler sanki yola çıkmış gibi.

Cemre.Y.

Hayata Dair Hala Bir Umut Var

...Hayata Dair Hala Bir Umut Var...

El, ayak üşüten bir ekim sabahındayız sevgilim,

Sevgilim dediysem de varlığına dair değil.

Her ne kadar yağmurun ardından doğan güneş içimizi ısıtsa da,

Sonbaharın son demlerine doğru adım atmaktayız.

Önümüz kış.

Ama artık korkmuyorum ne ayazdan ne kıştan.

Korkularımın da korkusu geçti nihayet!

Bir kahve fincanına bakar ellerimin ısınması.

Bir sıcak su torbasına bakar ayaklarımın ısınması.

Ufaktan bir gülümseme sıkıştırdım iki cümlemin arasına

İşte tam da o anda...

Küçük bir kuş kondu karşı binanın çatısına,

Cıvıl cıvıl şarkı söylemeye başladı bana bakarak.

Vardı işte!

Hayata dair hala bir umut vardı.

Ötesine "Mevsimiydi." der geçerim.

Cemre.Y.

Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması

...Günaydın Yalnız Gönlümün Kırk Yaması...

Yaz sonu serinliğiyle,

Pazar sabahı mahmurluğu el ele tutuşmuş

Hafiften omuz başlarıma dokunmakta.

Çıplak ayaklarımsa üşüyüp üşümemek arası utangaçlıkta.

Nefessiz nem yapışığı günler bitti sevgilim.

Yakında soyunur bütün ağaçlar,

Yer, gök sararır solmuş yapraklarla.

Henüz kışı düşünmeye meyilli değilim.

Lakin mevsimler geçip gidiyor bize hiç sormadan.

Sen gelmedin.

Sen hala gelmedin.

Sen hiç gelmedin.

Oysa sana ne çok "Günaydın sevgilim!" biriktirmiştim.

Olsun.

Ben yine kendi kendime söylerim.

"Günaydın pazar sabahım,

Günaydın yalnız ömrümün kırk yaması

Günaydın ey sevgili kendim, elbette günaydın."

Cemre.Y.

Özledim Sanma!

...Özledim Sanma!...

Ben senin,
Şakaklarındaki beyazlara bile şiir yazdım be adam!
Yüzüne konan kar tanelerinde,
Gecelerce eridim de sevdim.
Özledim sanma!
Şimdi sadece "Ahh!" ettim.
Cemre.Y.

Geçer Elbet

...Geçer Elbet...

Nicedir nisan ortasında yağan kar gibi üşüyordu içim, dışım.

Meyve çiçeklerime don vurmuş, ayaza kesmişti yüreğim.

Bundan sonra, yaprak yaprak yeşillensem ne, yeşillenmesem ne?

Ne meyvelerim salkım saçak dökülebilir baharıma,

Ne de sebzelerim büyüyebilir yaza öykünen sabahlarıma.

Lakin yaşıyoruz hala,

Yaşamayı nefes almaktan ibaret sansak da,

Bugünler de geçer elbet, geçmek zorunda!

Cemre.Y.

Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal

...Hoşça Kal Anam, Hoşça Kal...

Öylece konuşup dururken,
Hani susmuştum ya bir an!
Rahmetli dedemin yanındaki mezarda yatan
Rahmetli anacığımın kulağına usulca
"Yüreğimin kemiklerinin kırıklarından,
Adım atacak yer bulamaz oldu,
Gönlüme misafir olmak isteyenler." dedim.
Bana fısıltıyla;
"Sen hele gel bir de bana sor,
Daha yeni değil mi,
Şu ayak ucumdaki boş mezara yatacak olan?" dedi.
Arkamı dönüp giderken son bir kez baktım,
Mezarlığın çıkış kapısından,
Öylece koyun koyun yatıyorlardı,
Babası, kızı ve annesi.
Sonra rüzgar daha bir esti üşüttü içimi,
Kar daha hızlı yağmaya başladı,
Sanki bir müddet olsun,
Ne görülmek ne de konuşulmak istemiyorlarmış gibiydi.
Hoşça kal anam,

Hoşça kal…
Öperim ayak uçlarından.
Cemre.Y.

Kar Taneleri

...Kar Taneleri...

Kim bilir kaç mevsimdir gücenikti kara kış'a!

O gün durduk yere giyinip dışarı çıktı kadın.

Öyle ya daha ne kadar uzaktan seyredecekti,

Önünden geçip giderken,

Kar topu oynayan çocukların sevinçli çığlıklarını.

Zamanında dost dediklerinden birinin

İçine taş koyup ona attığı,

Gözünü mosmor eden o acı anıyı bir kenara koyup,

Kendi kendine yumuşacık bir kar topu yaptı,

Usulca atıverdi kendi başından aşağı.

Öyle ya, kendi kendine de ihanet edecek değildi ya!

Sonra gökyüzüne baktı gözlerini kısarak.

Oradaydı, gülümsüyordu güneş!

Kadına kalpten kar taneleri yolluyordu usul usul,

Kirpiklerinin tellerine konuverdiler kalpten taneler.

Kristal ışıltılar doldu göz pınarlarına.

Birkaç tane de burnunun ucundan öptüler.

Durduk yere sevinçlendi kadın, unuttu gücenikliğini her şeye!

Cemre.Y.

Kardan Kadın

...Kardan Kadın...

Göz kapaklarını kirpiklerinden zorla ayırdı kadın.

Uyanmakla uyanmamak arasında kalktı yatağından.

Ayaklarını sürüye sürüye salonuna gitti,

Camlarının perdelerini sıyırdı hafifçe.

Penceresini açtı derin bir nefes alırken en soğuğundan

Karşı binaların çatılarına baktı uzun uzun.

Yine bembeyaz gelinliğini giymiş İstanbul.

Sokakları çocuk cıvıltıları doldurmaya başlamış.

Yaşlısı genci fark etmiyor azizim.

İstisnasız herkes el açıyor,

Gökten lapa lapa yağan karlara!

O da el açtı işte sonunda göğe, sonrasını düşünmekten cayarak.

İlk defa anı yaşadı, ilk defa içinin içi sevindi nihayet!

Terasına çıktı küçük bir kardan kadın yaptı.

Öyle ya kardan adamı herkes yapardı.

İçinden kikirdedi bu hallerine.

Kocaman bir gülümseyiş kondurdu dudaklarına.

Yaşamak lazımdı azizim,

Mademki nefes alıyorsak lazımdı yaşamak!

Cemre.Y.

Kar

...Kar...

Sessizliğin hüküm sürdüğü sabah saatlerinde,

Dalgın dalgın kahvaltımı hazırlarken,

Tam içim hüzüne kesecekken,

Mutfak penceremden bir ses geliverdi kulağıma.

Bir kuş kanatlanıp uçuverdi karşı evin çatısına.

Bir de ne göreyim, tam da o anda,

Çocukluğumun simli kartpostalları gibi

Lapa lapa yağmaya başladı karlar.

Durduk yere sevinçlendim yeniden.

Cemre.Y.

Kardelen

...Kardelen...

Bembeyaz gelinliğini giymiş de,

Yanaklarından zülüflerini sallandırmış gibi,

Salım salım salınmakta

Karşımdaki çam ağacı.

Oysa sabahın en erken saatinde,

Binamın dış kapısından çıktığımda,

Karşılamıştı beni kardan yollar.

Daha hiç ayak basılmamış,

Tek bir adım dahi atılmamıştı ya,

Bana düşmüştü o karlı yollara iz bırakmak.

Üşüyordum üşümesine de,

Çam ağacını es geçmek de olmazdı yani.

O bana gülümsedi, ben ona.

Günaydınlaşırken bir de ne görsem.

Tam eteğinin dibinde birkaç kardelen!

Durduk yere hayallendim yeniden.

Dedim ki kendi kendime;

Uçurum boylarına gitmeden geliyorsa kardelen,

Dileğimi diliyorum...

"Aşk!" olsun tam olsun.

Cemre.Y.

Bittik Biz!

...Bittik Biz!...

Sana, kış ayazı günlerin çabuk geçsin diye,

Ilık ılık bahar sabahları sunmuştum oysa!

Gecelerini hüzünlendiren kabusların bitsin diye,

Akşamından uykuna dalmadan hemen öncesi

Denizi, güneşi, kumları altın başak hayaller sunmuştum.

Elim, kolum, yüzüm, gözüm kalp kırığı doldukça,

Sen büyüdükçe iyiden iyiye riyakarlaştıkça,

Yetmez oldu sana yetmeye çabalamalarım.

Ki zaten çok geçmedi hani üzerinden.

Kırıldıkça dağıldı kalplerimizin kanatları.

Bittik biz!

Sonra anladım ki,

Ben ne kadar doğruysam,

Her şey o kadar yalanmış meğer!

Cemre.Y.

Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?

...Kim İstemezdi Ki Çiçekli Baharlara Soyunmayı?...

Çatılarını kar kaplamış kalbimin duvarlarının.

Dumanı tütecek bir bacası bile kalmamış sanki,

Göğüs kafesimi sızlatan nefes borumun.

Sonra sonra fark ettim ki donmaya yüz tutmuş parmak uçlarım.

İçimin dehlizlerinde gezintiye çıktım ki ne göreyim!

Neresinden yamalasam ömrümü eskimiş, sökülmüş her anısı.

Yeterdi bu kadarı hem de çok yeterdi.

Açtım penceremi avaz avaz kahkaha attım.

Bir gören, bir duyan olsa delirdi sanırdı kesin.

Lakin biliyordum ki herkes kendi derdindeydi yine.

Yastık izi kalmış yüzümü yıkadım çıktım sokağa.

En yakın kumaşçıdan atlaslı, ipekli kumaşlar aldım ömrüme.

Dokundukça içimin çocuk yorganı sevindi.

Sarındım, sarıldım kendime,

Çünkü giden de, biten de bizdendi nihayetinde.

Yarına sevinçlenmek vakti gelmişti belki de.

Öyle ya, koskoca bir yıl daha bitti yine.

Küçük küçük umut kırıntıları ektim ruhuma!

Evet daha bahara çok vardı amma velakin,

Yaşasak da, ölsek de, gelecekti o günler de.

Kim istemezdi ki çiçekli baharlara soyunmayı?

Bu sefer hazırdım ölsem de yaşamaya!

Şimdiye kadar yaşayamadıklarıma gelinceyse,

Yeterdi çünkü, hem de çok yeterdi.

Cemre.Y.

Hislerimi Kaybettim

...Hislerimi Kaybettim...

O değil de...

Camın buğusuna kalp çizerek,

İçine sevdiğimle ikimizin baş harfimizi yazardım ben!

Ömrümde,

İlk defa!

O kalbi çizersem,

İçine yazacak harf bulamadım.

Başımı cama dayadım,

Ne sevdim, ne özledim.

Sadece...

Kar'ın yağışını izledim.

Hislerimi kaybettim,

Hükmü bana bedeldir.

Cemre.Y.

Bahar Gelince Açarım

...Bahar Gelince Açarım...

Ayazlar ve kara kışlar...

İçinde tohumu saklıdır,

Üstü ak...

Altı kara toprağımın!

Bahar gelince açarım...

Artık her neye ekilmişsem!

Cemre.Y.