Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle

...Gelsin Hayat Yeni Pencereleriyle...

Meğer evimin pencerelerinin güneş yansımaları da varmış yeni fark ettim.
Güneş bu mevsimde, bu ayın bu gününde böyle akmak istediyse demek ki.
Yoksa hangi açıdan olursa olsun, görmemem mümkün değildi.
Tamam o zaman.
Hadi bakalım gelsin hayat yeni pencereleriyle,
Ben çoktan hazırım tabi.

Cemre.Y.

O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli

...O Güzel Günler Gelecek, Çünkü Gelmeli...

Yağmuru bol gri günlerin ardından,

Nihayet bu sabah usulca sokuldu güneş.

Nazlı nazlı salınırken gökyüzünde

Bulutlarla saklambaç oynar gibiydi.

Bir gülüş yerleştiriverdim dudaklarımın kenarına.

Nihayetinde sonbahar da bir bahardı.

Gölgesi ayaz, güneşi sımsıcak.

Yorgunluğum geçmek üzere,

Eklem ağrılarım vücudumu terk etmekte.

Çok şükür iyileşiyorum sanırım, ruhum da arınmakta.

Bir kere daha tutundum güzel günlerin geleceğine.

İlmek ilmek işliyorum yüreğime,

O güzel günler gelecek, çünkü gelmeli.

Cemre.Y.

Renklere Bakın!

...Renklere Bakın!...
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Ki her ne kadar...
Ki her şey'e rağmen!
O renklerden en sevdiğiniz olan,
Gecenin karanlığında bile size, hala!
"Gölge etme, başka ihsan istemem" dese dahi!
Siz...
Gölgelerinizi dahi ondan uzaklaştırıp,
O rengin, renginin güzelliğine,
Hücre hücre dahil olduğunuzu unutmayıp,
Sitemlerle, kinayelerle ömrünüzü tüketmeyip,
Durduk yere olayı,
Mitokondrilere bulaştırmayın!
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Zira...
Ayna dediğin,
Sırrıyla saklıdır.
Sırlamasan sade bir cam kalır.
Cam dediğinse,
Zamanla sararır, çizilir, eskir,
Kırılıp durur en basitinden!
Bıkılır, usanılır.
Ateşlesen...
Eriyik olup yeni bir cam olsa dahi...
Ne o aynı camdır, ne de o, aynı can.
Yüreğiniz fırtılandığında
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
O...
Olsa da, olmasa da.
Sen...
Olsan da, olmasan da.
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Zira...
Ayna dediğin,
Sırrıyla saklıdır.
Sırlamasan sade bir cam kalır.
Cam dediğinse,
Zamanla sararır, çizilir, eskir,
Kırılıp durur en basitinden!
Ne cam olun, ne gölge, ne de ayna,
Aynayı ayna yapan,

O sır olduğunuzu unutmayın yeter!

Bırakın herkes geveze kuş olduğunuzu sansınlar.
"Sır" dediğinin de bir ömrü var,
Bir gün gelir...

Yorulup...

Aynanın arkasından, öyle dökülürsünüz,

Herkes sizi eskimiş, pörsümüş,

Gereksiz bir cam sanır!
İşte o zaman yine, sessiz bir avazla, fısıltıyla...
"Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında." deyin kendinize.

Sizi...

En güzel yansıtan ayna olun, yalansız!
Ne kumun haberi olsun,
Ne güneşin, ne de suyun,
Ateşi, har'ı, nar'ı, od'u saymıyorum bile!
Yüreğiniz fırtılandığında,
Mütemadiyen renklere bakın.
Mutluluk...
O renklerden birindedir mutlaka!
İlle de bir ayna yansımasında.
Ki her ne kadar...
Ki her şey'e rağmen!
O renklerden en sevdiğiniz olan,
Gecenin karanlığında bile size, hala!
"Gölge etme, başka ihsan istemem" dese dahi!
Siz...
Gölgelerinizi dahi ondan uzaklaştırıp,
O rengin, renginin güzelliğine,
Hücre hücre dahil olduğunuzu unutmayıp,
Sitemlerle, kinayelerle ömrünüzü tüketmeyip,
Durduk yere olayı,
Mitokondrilere bulaştırmayın!
Cemre.Y.

Güneş

...Güneş...
Birkaç gündür ortalığı kasıp kavuran güneş,
Nihayet bu sabah,
Bulutların arkasına saklanmış, gölgelenmekte.
Kim bilir derdi neydi de,
İnsanoğlunun bütün gözeneklerini ağlatacak kadar,
Yaktı kavurdu ortalığı!
Bulutlar, bulut bulut başımı okşarken,
Durduk yere maviyi özlediğim aklıma geldi.
Biraz iyot kokusu, bir parça rüzgar,
Belki de ömrüme yeniden gelir, o taze bahar.
Cemre.Y.

Bir Düşün Bence

 ...Bir Düşün Bence...
Sonra...
Yine gün güneşe kapandı.
Bulutlar, yerlerini usulca yıldızlara terk ettiler.
Şehrin kalabalık ışıltısında,
Ürkek birer toz tanesi kadar görünen,
Koca bir dağın tepesindeki,
Bir köy merasındaki kadar,
Muhteşem olamayan o yıldızlara terk ettiler.
Yani şiirim...
Gördüğün yer değil,
Baktığın yerdir asıl olan biten!
Misal!
Şimdi, şu anda...
Güneş doğuyor dünyanın bir yerlerinde.
Peki senin ruhun nerede?
Hangi coğrafyanın iklimindesin,
Hangi meridyenin gölgesinde!
Bir düşün bence.
Cemre.Y.

Hislerimi Kaybettim Hükümsüzdür

...Hislerimi Kaybettim Hükümsüzdür...
Bir vakit sonra...
Kendi kendine ördüğün duvarların,

Boyunu aştığını görüyorsun.
Bir zaman sonra...
O duvarların gölgesinden,
Göğün maviliğini yeterince göremediğini fark ediyorsun.
Uzunca bir süre sonra da...
Tam geçmişi dünde bıraktığın o anda!
Depremler oluyor bir yerlerde,
Olmadık virüsler sapır sapır kırıyor insanlığımı,
Sanki ilk defa kar görmüş şehirmiş gibi,
Çığ üstüne çığ yağıyor üzerime!
Şehit haberleri üst üste al bayraklı tabutlara sarılmış.
Sonra yeterince ölmüş müyüm diye bakıyorlar bir an!
Uçak düşüyor.
Uçak üşüyor,
Bunca vakitten,
Bunca zamandan,
Bunca süreden sonra,
Bütün o görünmeyen kanlar,
Yaralı bir adamın anlından, burnundan akıyor,
Sonra durduk yere bir ihtiyar açıyor kapısını,
"Gel ısın!" diyor sana,
Seni tam da...
O kara kışın zemherisine,
Terk etmeden sadece bir akşam öncesiymiş gibi.
"Sahi ne değişti?" diyorsun kendi kendine!
Soramıyorsun tabi.
Lakin...
Saçı, sakalından yorgun, o da gitmeye meyilli, belli.
Ah bir bilsen içimden nasıl da sımsıkı sarılmak geldi.
Lakin biz hiçbir zaman,
Hiç şefkatli sarılmamıştık ki,
Bilemedim ki, nasıl bir şeydi?
Teşekkür ettim, evim beni beklerdi,
Üşümüştür şimdi, hemen evime gitmeliydim,
Oysa asıl şimdi en şefkatli şefkatlerle,
Hiç olmadığı kadar sımsıkı sarılmak vaktiydi,
Beceremedim!
Gücüm yetmedi!
Acelece evime girip, birkaç tuğla daha ördüm üzerime!
Yarın diye bir şey kendini tekrarlarsa,
Bir tutam mavi yeterdi lakin,
Bu gece şiir kadar bile acı yok!
Tıpkı bir zamanlar aynı böyle öldüğüm gibi.
Hislerimi kaybettim hükümsüzdür,
Ve bütün şiirler birer katildir.
Cemre.Y.

Keşke Giderken

...Keşke Giderken...
"Çiçekleri fazla sulamayacaksın!" derdi rahmetli anam,
En sevdiği menekşesinin yaprağına değdirmeden su koyarken.
"Ne çok güneşte bırakacaksın, ne de çok gölgede koyacaksın.
Her çiçeğin tabiatı da farklı elbette!" derken fısıltılarla bir şeyler derdi onlara!
"Evinde canlı bir çiçek beslemek istiyorsan eğer,
Kökünü bir yerden çalman gerek önce,
Ve sonra kendinle aşılamalısın onu ille de." derken muzipçe gülümserdi.
Halbuki çalıntı şeylerden hiç de haz etmezdi annem!
Bir çiçek merakı vardı işte.
Doğurduğu bizlerden bile çok sever, çok ilgilenirdi onlarla.
Kıskanırdım onların her bir taç yaprağını,
Sadece anneme gülümseyen her bir çiçek bakışlarını.
O gün, onca çocukluğumun kıskançlığıyla...
Bütün çiçeklerinin saksılarına tek tek işedim ya anne!
Şimdilerde nerede, saksıda bir çiçek görsem hepsinden özür diliyorum.
Sahi anne!
Ben seni çoktan affettim de, sen beni...
Affedebildin mi oralardan?
"Uykumda,
Ciğerimden vuruluyorum bazı bazı sen yokluğundan!" derdim sana da,
Sen, "Ayetel-Kürsi oku öyle zamansız anlarında korur seni" derdin ya hani,
Ben içimden sessiz çığlıklarla hep...
"Neden ki sen sarılıp yaşatmıyorsun ki beni!" diye gözüm yaşını durduramazken,
"E hadi madem boş durma öyle,
Su koy çaydanlığa bir çay içelim şöyle..." der susardın.
Konu komşu gelir, bolca muhabbetle içerdiniz çaylarınızı,
Ben köşede öylece sensizliği yutkunurken.
Şimdi kan bağın olsun olmasın,
Seni tanıyan herkeste var mutlaka bir saksı çiçeği hakkın.
Hepsi de maşallah neredeyse hiç solmuyorlar!
Ben mi?
Sadece bir kere denedim senin çiçeklerinden bir kök olsun çalabilmeyi!
Yaprak bana baktı, çiçek bana, kök bana baktı, toprak bana.
"Sen kıvamında sevemezsin ki bizi,
Ya öldürürsün sevmekten, biz sıkılırız öyle fazla ilgiden.
Ya öldürürsün ilgisizlikten biz yoruluruz beklemekten,
Bari günahımıza girme e mi!
Ha sahi rahmetli anacığının o bize fısıltılarını da çok merak edersen,
Aslında onu, canımın yongası kadar seviyorum lakin,
Bunu ona dersem sevdası soğur benden!" demekteydi.
İnsan olan...
Bunca zaman geçmiş eti sıyrılmıştır gönünden toprak altındaki bedeninin...
Diri kalmış tek tırnağını dahi öpebilmeyi özler mi?
Çünkü beceremedim hala...
Ben doğduğum andan, sevdiğim andan,
Evlenip çocuk doğurduğum andan,
Aldatılıp ayrıldığım andan itibaren,
Kucağımda senin hislerinden eserli yavrumla kalıp,
Onu da hayatıma bir tastamam mevsiminde lale,
Mevsiminde gül, mevsiminde yasemin, ya da zambak misal!
Her mevsim, mevsimine göre rüyalarının hülyası olamadım misal.
Affetsin artık beni o da beni en gül gamzesinin gül kıvrımından.
"Sahici duran sanal ve naylon bir ton çiçek var oysa,
Şöyle salonumun şu köşesine begonviller koysam,
Yatak odamın duvarlarına sarmaşıklar dolasam!" diyorum bazı bazı...
Naylon kokuyor ya onlar!
Alamıyor astımlı nefesim, kabulüme!
Yani olmuyor be anne!
Keşke giderken,
Rahmine gömseydin beni de!
Ki zaten...
Yanlış zamanın, yanlış mekanın, yanlış cinsiyetiydim,
Hani, bana hiç yokluğun, bu kadar da koymazdı bana be!
Keşke gelirken olsun bari!
Kulağıma fısıldamasaydın o ilk ve son ninniyi!
Cemre.Y.

Ey Yüreğim

...Ey Yüreğim...
Ne kaldı geriye?
Şu hayattan neyi fazla istedim de alamadım!
Sanki ben ona...
Çocukluğumda,
Tatil diye köye gittiğimiz zamanlardaki gibi
Kokusunun rayihasına doğru koşarken,
Dağ bayır arayıp bulunan,
Ararken de koca kayalarına tutunmuş kınalara kapılıp,
Tam da beş taş oynamacalık küçük çakıllı,
O yuvarlak yumrulara tükürük çalıp,
Ellerime yine kına yak dedim.
Sanki ben ona...
Yorgun bir gürgen ağacıyla,
Taze palamudun yaprağının gölgesinde,
Koparsam ölecek,
Sadece koklasam...
Kokusu ömrü billah burnumun direğine hasretim olacak,
O ilk ergenlik kokumu, hasretimi bul dedim.
Sanki ben ona...
Yol kenarı taze papatya olur,
Ne bileyim mezar kenarı olur,
Ya da ne bileyim,
Boş bir arsada öylece bahara öykünmüş olur,
Bir demet papatya dememişim?
Ey yüreğim!
Sahi be bu hayata ne dedim de,
Ulaşamadı benim gönlümü sevindirmeye!
Epeyce vakit oldu sayende,
Papatyaları dahi sevmemeyi öğrendim.
Evime giden sokağın başında bir iğde ağacı vardı.
Zaman bahara durdu muydu onun çiçeklerinin kokusu vardı ya!
Onu kesmişler kökünden!
"Ey yüreğim...
Kokmayan, adını sanını bilmediğin,
Rengarenk çiçeklere de mi "Günaydın" diyecektin sen?
Renklere bari mi, böyle mi öykünecektin!
Sen ki burnunun direğine hassastın?" diye hayıflanırken,
Durduk yere hanımeli kokusu sardı parkımın bahçe kenarlarını,
Bir iki leylak ekmiş birileri bir yerlere ya!
Gayrı gerisi ıhlamur, gerisi akasya, gerisi pembe bir gülün kokusu!
Varsın olsun, yarına ne kaldı ki şurada.
Cemre.Y.

Ey Yalnızlığım

...Ey Yalnızlığım...
Yorgun akşamlarımın birinde rastladım yine kendime,
Ağır aksak gölgelere söve söve gidiyordum evime.
Geceleri sakil olur bizim çıkmaz sokaklar,
En çok da kaldırım taşı sandığının,
Güvenli birer adımdan biri sandığın,
O parke taşının altıdır tekinsiz olan!
Ya çamurlu su fışkırır arasındaki çatlaktan,
Ya da ayağın içine gömülür altındaki boşluktan.
Ayak burkulmaların hayallerinin kırıklarına sarılır o an,
Can kırıklarını da toplayıp teker teker,
Yoluna çıkan türlü çeşit bağımlı insan evlatlarına,
Cebindeki son paketten birer sigara uzatırsın,
"Mutlu akşamlar!" dileyerek.
Güneş...
Son kez göz kırparak sana,
Sakince gözden kaybolurken,
Yorgun akşamların son güneşinde,
Kendi gölgeni görürsün yeniden.
Meğer ne çok yağmura küfür etmişsin ulu orta,
Ne çok kardan adam yapamadığın hafif karlı günlere,
İçten içeri hayıflanmışsın kendince.
Ve de...
Ne de çok şimdi'yi kaçırmışsın ömründe.
Kurak toprakların yarılmış en ciğerinden de,
Sen hala yaşlı çınarın dallarını ayakta tutmaya çalışmaktasın
Ya bir gün mevsimi gelir de,
Hiç yoktan bahar olur yapraklanırım, çiçeklenirim diye!
Eriklenirim, çileklenirim, kirazlanırım diye!
Sonra ay...
Salına salına süzülür.
"Umudu yıldızlara astık ay tutuldu." lu günlerin gelir aklına.
"Heyhat ki boşuna hayat, bekleme." derken
Evinin dış kapısı buyur eder seni makus yalnızlığına.
El pençe divan durur fakir köy ahalisinden birinin evine,
Sanki vilayet müdürü gelmiş gibi bir mutlu, bir gururlu ki!
Sayamadım ki...
Kaç yüz yıl geçti ömrümün labirentlerinden,
En çok...
Yalnızlığıma kavuştuğumda çiçek çimen şiir aktım ben.
Ey benim kurak topraklarıma çiy damlası düşürenim,
Ne zaman ki kırgın bir roman geçse üzerimden ben korkarım.
Yalnızlığımın yırtık, yamalı,
Ama beni terk hiç terk etmeyen kadar en sadık ülkesi.
Sana nice haksızlık ettiğimi şimdi anladım!
Meğerki ben seni eskitecek, yıpratacak kadar sana sığındım.
İçimden terk ediyorsam seni,
Bu artık yeni köklere ihtiyacın olduğu içindir.
Çünkü...
Gelecek sen varken bana hiç gelmeyecek!
Çünkü...
Gelecek ben varken sana hiç gelmeyecek!
Ve bende, sen de çoktan yorulduk
"Adı bölümü boş bırakılmış bir kimliğin
Hükümsüz ilanlı iki kayıbıydık biz." li şiirlerimden de yorgunum!
Aklında bulunsun ey yalnızlığım kapıyı aralık bıraktım.
Cemre.Y.

Gölgeler

...Gölgeler...
Bir zaman sonra gölgelerin peşine düşer insan.
Camlara yansıyan gölgelerin peşine...
Sebepsiz gidişlere birer anlamlı sebepler arayışıdır bu!
Misal senin yıllar önce hıçkıra hıçkıra
Ağlayarak yaktığın şiirlerinin gölgesine rastlarsın,
Hiç olmayacak bir yerdeki
Bir Ahmet Kaya şarkısının cama yansıyan gölgelerinde.
Nicedir Ahmet Kaya filan da dinlemiyordun oysa!
Hiç olmayacak yerde de Ferdi Tayfur'un
O eski şarkılarına denk gelirsin de,
Şimdilerde halinden intizarlı bütün rapçilerle,
Emma Sahplin'le
Rimszky Korsakov'u yan yana koyup,
Üstüne...
Richard Clayderman'ı kolajlarsın,
Durduk yere bir akşamüstü gölgeler üçe çıkar!
Oysa nicedir de...
New Age sözsüz müziklerle huzurlanıyordun.
Bir zaman sonra gölgelerin peşine düşer insan.
Güneş gözlüğünün içinden yansıyan gölgelerin peşine.
Sebepsiz gidişlere birer anlamlı sebepler arayışıdır bu!
Ya da ne bileyim...
Bir dağ yamacında şöminenin alevinde yansıyan gölgeler!
Güneşli bir akşamda,
Evine doğru yolda kitap okuyarak yürürken,
Paragraf aralarına düşen ve kaybolan gölgeler!
Uzayan, büyüyen, küçülen, yok olan gölgeler!
Geçmemiş değil mi?
Geçmiş, hiç de öyle geçmemiş.
Kork!
Ya da korkma!
Cemre.Y.

Eksik Evler

...Eksik Evler...

Her ev...
Sahibine benziyormuş meğer!
Nice geçici kiracılar konup göçerken,
Her biri apayrı ruhlarını bırakıp gidiyormuş meğer!
Çocukluğumda göçüp konduğumuz,
Kapıcı dairelerinin ruhundan biliyorum.
O vakitler,
Ne vakit...
Pencere önlerinde,
Rengarenk mevsim çiçeklerinin,
Rüzgarla salınarak şarkılar söylerken,
Kar beyazı tülleri pervazlarından uçuşurken,
İçindekilerinin katıksız sevgilerine hayallenip,
Ahşap evleri severdim.
Sonra sonra durduk yere...
Bilmem nerenin tam da göbeğindeki,
Şimdi ki adıyla metruk binalar,
Ya göçüverdiler durduk yere,
Ya da hiç yoktan bir yangına kurban gittiler!
Merak etmeyin boş kalmadı o arsalar!
Ya yeni redisidanceler türedi yerlerine,
Ya da yepisyeni AVM'lerden biri.

...
Her ev...
Sahibine benziyormuş meğer!
Nice geçici kiracılar konup göçerken,
Her biri apayrı ruhlarını bırakıp gidiyormuş meğer!
Alt kat komşumuzun silsile boyu kavgası bitmedi hala.
Biz çocukken...
Anıra anıra ağlayan bir bebek, ya da çocuk,
Ya da, hadsiz bağırıp duran bir büyük olursa!
"Başını yiyecek belli, bu çığırışta bir acı var!" der idiler.
Ben mi?
Ben hala...
Dünyada bir yerlerde...
Rengarenk kır çiçeklerimi,
Özgürce ve huzurluca,
Terk etmeyeceğim,
Terk edilmeden ruhumca sere serpe,
Mevsimsizce salınacağım o evi bekliyorum.
Ve de giderken...
Hayat...
Hiç yıkılmamış gibi,
Hiç yanmamış gibi,
Altı yaşımdan...
Bütün evlerin camlarından en azından menekşeler sarkıyormuş,
En azından kar beyazı tüller gelinlik gibi hala salınıyormuş gibi,
O turuncu naylon lastikli ayakkabılarımı giyip,
Aradaki...
Hiçbir kavgayı barındırmayan bir mevsime geçmek istiyorum!
Misal...
Kızımın evindeyiz, çoktan mezun, işi gücü, aşkı, sevdası yerinde!
Epeyce bir vakit sonra misafiriyim,
O, daha kaç yaş önce!
Anneannesinden öğrendiği konserveleri sıralamış gölge dibine!
Yengesinden öğrendiği sarımsaklı turşuları da dizmiş çoktan.
Birazdan kocası gelecek işinden meğer ne çok özlemiş,
Ona dokunamadığı, ona sarılamadığı her anı!
Ne kadar da mutlu giderdim o an evime...
Şöyle usulen işim filan çıkardı evimde!
İşte o vakit tamamlanırdı evim, ocağım, yanım, yörem!
Eksik evlerden biri olmazdık birimizden biri.
Yani hayat...
Bana hala..
Dünü umuda yazılmış bir mektup iken!
Henüz..
Daha bugünümüze...
Bir tek...
"Amin!" e denk gelememişiz!
Şaşırdım mı?
Olsun...
Dinimiz çok amin!
Her ev...
Sahibine benziyormuş meğer!
Bana benzemesin diye son'un…
Sana ilk derin küfrümü savurmuştum!
Göynün göçebe değil senin a kuzum.
Ruhu kendisine ait o yuvayı bulacak!
Bulmalı…
En azından yüreğimin atışı,
Ciğerimin çiziğinden yırtılışı…
Senin duvarları kendin kokan bir evin olacak.
Senin geleceğinde...
Eksik...
Tek evin kalmayacak.
Ömrün boyunca sakın unutma ama...
Mavi'yi mutlaka bulman gerek.
Dream it.
Cemre.Y.

Yorgun Kanatlar

...Yorgun Kanatlar... Biz... Her gün batımında, Yorgun kanatlarımızla, Geceyi yırta yırta, Kendi yalnızlıklarımıza uçuyorduk. Oysa kim istemezdi ki! Her gece ışığı kapatıp gözlerini yumarken, Yanındaki gülümseyen iki göze "İyi Geceler Sevgili'm" diyerek, şöyle sokulmayı? Kim istemezdi ki! Gün odayı aydınlatıp, Gözlerini açtığı anda karşısında olan gözlere, "Günaydın Sevdiceğim" demeyi. Biz... Her gün aydığında, Yorgun kanatlarımızla, Günün bulutlarını yara yara, Etrafımız insanlarla doluyken dahi, Kendi yalnızlıklarımıza uçuyorduk. Oysa kim istemezdi ki, Geçmişinde bu kadar yaralanmamış olmayı! Kim istemezdi... Yine, yeniden, Yüreğini birine emanet edebilmeyi misal! Artık gölgenin bile, Bir yedeği ışık oyunlarıyla oluşuyorken Kim istemez ki... Hiç incinmemiş gibi birine güvenebilmeyi. Kim istemezdi ki. Neyse yorgun kanatlarımı, Yorgun evimin, yorgun duvarına asayım ben. Burası benim özgürlük alanım! Hoş geldin, Hoş buldum sevgili yalnızlığım. Cemre.Y.

Zaman

...Zaman...
Baktım da şöyle bir geçmişime,
Zaman...
Ayarı bozulmuş bir sarkacın gölgesine saklanmış,
O yaramaz çocuğun bütün misketlerimi çalıp,
Kayışı kopmuş zemberek hali gibi hızla geçmekte.
Karşımdaki adamın artık uzayan sakalları,
Yer yer kırlaşmış çoktan!
Saçlarına kırağı yağmış ben görmeyeli.
Halil İbrahim sofrasını da yese
Hep incecik kalan bedeninde
İhtiyar göbeği oluşmuş ben görmeyeli.
Fakat ne vakit karşıma geçip bir hikaye anlatacak olsa!
Hala arsız bir deli kanlı gibi kahkahalarla sırıtmakta.
O güldükçe gözlerinin içi öbek öbek gülmekte umursuzca!
Kızmadım bu sefer, kırılmadım, gücenmedim de,
Meğerki divanına durup
El sürdüğü Kabe bile onu adam edip büyütemediyse.
Meğerki onun da olmayasıca mizacı böyle.
Saygıda kusur etmedim yine de,
Sırf Kabe'ye el sürmüş diye elinin içini de öptüm hani!
Artık gelenin de geçenin de benimle değil mizanı.
Gördüm ki yaradan da artık,
Her onun divanına yanaşıp şeytanı taşlayanın,
Öyle nur falan yağdırmıyor yüzüne.
Selamını yollamış bana aldım kabul ettim.
Zira adam,
Nuru pak cennetlik dönseydi ona daha çok gücenecektim.
Yüreğime sardım selamını ve de sevgisini,
Çok tatlı şeyler sevmiyorum diye,
Peygamber efendimizin diktiği
Hurma ağacının torunlarından yollamış bana,
Tam da ağzımın tadına göre, ne çok tatlı, ne de tatsız!
Teşekkür ve şükür ettim.
Doğduğum günden itibaren, tam da artık tam zamanıyken,
Kendim dahil her şeyi canı gönülden,
Tam ciğerimin içinden Allah'ımı bile affettim.
Cemre.Y.

Zaman

…Zaman…

Öyle çok çeşitli,

Öyle çok yüzlü kimliğim yok benim!

Hala güneşimin,

Peşim sıra gölgelenmesini izlemekteyim!

Sek sek oynuyoruz bana kalan zamanımla! Cemre.Y.

Gölge

…Gölge…

Kendisininkinden başka

Bir gölgesi daha olmalı insanın. Cemre.Y.

Gölgeni Bırak Da Gel

…Gölgeni Bırak Da Gel…

Geleceksen

Kendini al da gel sevgilim.

Gölgeni bırak da gel... Cemre.Y.

Hayata Gülümse

...Hayata Gülümse...
Yüzümüze...
Kendi gölgemizden başkası,
Öyle kolayca düşmez bizim.
İşte bu hep yüzdendir
Hayata inadına gülümsemelerimiz.
Cemre.Y.

Haziran Gülüşü

...Haziran Gülüşü...
Ayların ardından
Hala haziran gülüşü kadar mühürlüydü bakışları
Hala göz bebeklerinin yakamozlarında
Saklıydı kalbimin hissetmeyi hatırlatan ruhu
Hala utangaç dudaklarının gül kıvrımındaydı
Hayata dair ne varsa hepsi
Hala avuçlarına dokunduğunda yanıyordu ellerim.
Bir insan;
"O benim olmasa da olur,
Yeter ki gözlerinin güneşinde bir kerecik daha
Gölgeleneyim der mi kendi kendine?" der.
"Bir tek mutlu gülüşüne sadece ben değil
Dünya kurban olsun onun yoluna der mi?" der.
"Onu benim yüreğimden
Görebilseydiniz keşke bir kere der mi?" der.
Cemre.Y.

Mimoza

...Mimoza...

Mimoza çiçeğim,
Kim dokundu ömrünün yapraklarına,
Kimler gölge düşürdü kirpiklerine de
Şimdi ne yazsan onadır sanacak diye
Kapandın içinden de içerine.
Üzülme be üzülme!
Seni ömrüne hiç dokunmadan da
Sevebilen biri var.
Küstürme beni de!
Şiir ol yeniden hemen ama!
Hadi gözlerinin içine bak.
Hayata yeniden,
Yine gülümse.
Cemre.Y.

Göl Ve Deniz

...Göl Ve Deniz...
İyiymiş burası ya!
Tek doğrusunu meğer sadece
O zaman söylemiş!
Ona göre sadeliğin adresi
Sana göre göl ve deniz!
Bana göre...
"Başka her yerden münezzeh!"
İlla farkımız olacaktı elbet!
Kayaların gölgelerinin
Boynu bükük adamlara benzediğini de
Görebilmiş midir acaba?
Cemre.Y.