Kaybettiğimiz Yerden Toplarız

...Kaybettiğimiz Yerden Toplarız...

Sonra...

Kaybettiğimiz yerden toplarız elbet

Kendimizden kalanlarımızı.

Sarsılırız, sendeleriz, düşeriz de...

Ama asla sürünmeyiz.

Hele!

Hançer yaraları dolu sırtımıza...

Asla ayak bastırmayız.

Yorgun dizlerimizden destek alarak

Yine, yeniden dimdik ayağa kalkarız.

Korkulu kabuslu geceler de bitince

"Günaydın lan yaşamak!" deriz.

Cemre.Y. 

Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün

...Özlemelerimiz De Geçecek Bir Gün...

Ah nasıl da özlemişim,

Kadife gibi naif yumuşacık,

Kırmızıya meyyal sesinin tınısını.

Nasıl da özlemişim,

O derin nefesli özür dileyişli inceden iç çekişini.

Sesinin sessizlik içindeki özrüne de kabul.

Lakin eskisi gibi güvenemem ben sana.

Büyüdün be yavrucağım.

Hangi çocukluğuna sığdırayım beni yine hançerleyişini.

Özlemelerimiz de geçecek bir gün.

Herkes kendi masalının içinde kalacak sonunda.

Bizim hikayemiz çoktan bitti zira.

Hoşça kal ama!

Hoş kal.

Cemre.Y.

Olmuyorsa Zorlama

...Olmuyorsa Zorlama...

Kin değil de...
Sırtımda bir hançer yarası daha,
Çıkarabilirsem, ölümüm olur!
Çıkartamazsam, ölene kadar acım.
"Hepsi de bana uyar" lıyerindeyim geriye kalan ömrümün.
“Ne yapsam?
Ne yapmasam?” derken usulca dökülüverir yağmurlar.
O vakit de içimden...
“Bazen de yağmur,
Gidilmemesi gereken yollar,
Verilmesi gereken kesin kararlar için ağlar!
Olmuyorsa zorlama,
Anla ki yaratanın bir bildiği var!” der geçerim!

Cemre.Y.

Nicedir Unuttuğumu Da Unuttum!

...Nicedir Unuttuğumu Da Unuttum!...
Nicedir, unuttuğumu da unuttuğumdan beridir,
Geçmişten gelen hiçbir acı hatıra da,
Artık canımı yakmadığından beridir,
Sırtımdaki hançer yaralarının izleri silindiğinden beridir,
Yeniden dinlemeye başladığım Türkçe şarkılarının,
Eskiden yüreğimin mengenesini sıkıştıran sözleri de,
Artık kalbimi falan yormadığından beridir,
Sarmaş dolaş çiftleri gördüğümde misal,
Yaşadığım o minicik mutlulukları hatırlayıp,
Onlar adına kocaman gülümsemelerle,
Mutluluklarının daimliğini dileyip,
Her sonun benim sonların gibi mutsuz bitmeyeceğini,
Bu dünyada mutlu sonların da olabileceğini,
Benim mutsuz sonlarımınsa,
Hiç kimsenin suçu olmadığını idrak ettiğimden beridir,
Artık hiç kimse, hiçbir şey, acıtamıyor ruhumu!
Cemre.Y.

Özür Dilerim Senden Çocuk

...Özür Dilerim Senden Çocuk...

Zaman, zembereği olmayan geleceğe doğru akarken,

Ben...

En azından senin kaderine bari...

Müdahil olabilmeliydim, Bu makus talihin zincirini kırabilmek adına!

Lakin keyfince yazıyor yazan ve ne yazık ki...

Kimsenin seçme hakkı bile sorulmuyor ta kalubeladan!

Yoksa...

Hangi ruh, ruhunu verdiğinin mutsuz olmasını seçerdi ki?

Hangi ruh, kendi ruhunun ömrü çile kapılarında çürüsün isterdi.

Hangi ruh…

Daha hangi rahime gireceğine,

Hangi babanın sperminden ineceğine karar veremezken,

Kendini cellat hayal edebilir misal!

Ya da sırtında hançer yarıkları, vefasızlıklar dolu yaraları,

Acıdan ciğerlerinin yırtılmasını neden tercih etmiş olsun değil mi?

Beni...

Kalubelaya gönderin hocam!

Diyeceklerim var birkaç kelam.

Misal...

Özür dileyeceğim senden çocuk biliyorum zira!

Bize sorulmadan yazılacak yazılanlar,

El mahkum yaşayacağız hepsini ve her şeyi!

"Özür dilerim senden çocuk!

Ömrünü ben yazamadım,

Güzelleştirmeye de tek başıma gücüm yetemedi.

Ben her gün affetmeye çalışıyorum kendimi.

Mümkünse...

Sen de dene emi?

Kendini ve beni ve dahi her şeyi affetmeyi.

Zira bu alem, Korkunç bir kabustu ve geçecek hayat romanımız bitince.

Hayat kısa falan değil ve çoğumuz, Sevemedik bizim yazmadığımız hikayelerimizi

Lakin, mademki başladık, Birimizden biri editörlüğe soyunmalı mutlaka!

Ben tek başıma beceremedim lakin, Özür dilerim senden çocuk, sıra sende!"

Cemre.Y.

Sevgili

...Sevgili...

Sana kırılgan kelebek kanatlarımı sunacağım sevgilim.

Sana, hayatımın en uzun feryat figan çığlıklı suskunluklarımı.

Sana, tebessümlerimi sunacağım sevgilim.

Sana, gülüşümü,

Sana, katıla katıla kahkahamı!

Sana, durgunluğumu, misk-i amber kokumu.

Sana itirazsız anlayışımı sunacağım misal!

Buruk hatıralarımı hiç yaşanmamış sanacaksın kusuruma bakma!

Zira ömrümün kitabının ön sözünü bile kim'ime aleni sunsam,

İlk o yaramdan sapladılar zalim hançerlerini.

Varsın biri bari şiir sever görünüp,

Hayat romanıma dahil olmadan ön söz'den...

Son söz'e kirli çarşaflara bulanma derdinde olmasın değil mi?

Yoksa ömre bir haz daha katmak ne ki sanal olduktan sonra.

Sana...

Bir ben sunarım sevgili,

Senden geçersin,

Ama geçme!

Biz'de kal uzun bir süre...

Cemre.Y.

Pardon

…Pardon…
Pardon!
Bir teğet geçecektiniz lakin...
Saplandınız kaldınız yüreğime...
Ne vakit,
"Çok şükür, nihayet unuttum." desem...
Unutmayı unuttuğumu hatırlıyorum ya,
İşte asıl o koyuyor adama!
Sayende yüreğim olmuş kırk yama,
Tek bir yeni dikiş daha tutacak yeri kalmamış.
"Pardon!
Bir teğet geçecektiniz lakin...
Saplandınız kaldınız yüreğime..." derken,
"Giderken sapladığınız hançer!" diyorum.
"Hani lazım olur size!"
Cemre.Y.

Yarın Ölebilirim Sevdiğim Seveceksen Bugün Sev!

...Yarın Ölebilirim Sevdiğim Seveceksen Bugün Sev!...
Ben senin şu lanet hayattan alacağın intikamın değilim be adam'ım,
Bakma sen sıfatım da arkadaşına arkadaş, dostuna dost,
Sevdiğine sevdiceğince cilveli kadınlığıma!
Eril cinsiyete dair değildir adamlığımın da kitabı.
Adem'den yani insan'dan gelir cevherinin hükmü ki,
Ben de gerektiğinde adam'ım/adem'im.
Benim de sırtımda onlarca, binlerce güven yarası var misal!
Adem Havva'ya inanıp o yasak elmayı yediyse,
Havva da Allah'a güvenmişti misal!
Ne bilsin şeytanı bile denemek uğruna,
Kendi kılığına razı gelip Havva'yı feda edebileceğini!
Ki bu alem yedi kat ise kim bilir bizler kaçıncı mutantlarız?
"İkra!" demiş sonra yaradan son peygamberimize!
Sonra sonra insanlığa "Eskileri okumayın!" demeyi de ihmal etmemiş.
Ki biliyor zira...
Bütün masalların başı ve sonu ta yunan mitinden, sümer mitinden,
Maya takviminden beri hep aynı!
Günümüz dizilerine benziyor biraz, mekan ayrı, zaman ayrı, insanlar ayrı,
Hikayenin özü hep aynı!
Ben senin şu lanet hayattan alacağın intikamın değilim be adam'ım,
Bakma sen benim sol gözümün tembel olup tam göremeyişine,
Sağ gözüm herkesten iyi görür yüreğimi soldan kapadığımda.
Ama sen sus!
Bu gece ben konuşayım ruhunla!
Ne kadar da korkuyoruz değil mi?
Sıfat kattığımız insanlarca yeniden yaralanmaktan,
Ki birini en ilk tanıyacakken bi tık düşünüyoruz,
Ki arkadaş seçerken iki tık düşünüyoruz,
Ki dost seçecekken ömrümüze üç tık!
Ki aşkı geçtikte hani çoktan...
Kendimize bir yol ayrımılık yeni bir hayat seçerken?
Özenle ördüğümüz o güven duvarlarımızın tuğlalarını
Teker teker geleceğe arşınlarken korkuyoruz elbette!
Habil'di Kabil'di değil artık korkumuz.
Korkumuz ya aynı sevdanın yarasından hançerlenirsek!
Ki ben kelimelerimi bile özenle seçtimdi sana!
Mademki aşmayacaksın kendine ördüğün duvarları,
Mahzenimde sakladığım çok yıllık yalnızlıklarım var,
İşte asıl onları hiç kimsem bilmiyor!
Yarın ölebilirim sevdiğim seveceksen bugün sev!
Cemre.Y.

Tekin Değil Buralar

...Tekin Değil Buralar...
Tekin değil buralar yavrucağım, oldukça tenha.
Sen sığ sularda yürüyorum sanırsın aniden fırtına kopar,
Sonra rüzgarın adı boran olur,
Sahili okşayan dalgalar devleşir de seni içine alır.
Tekin değil buralar yavrucağım, oldukça tenha.
Sen kalbinin kanatlarını dinliyorum sanırsın aniden aşk olur,
Sonra yürek çarpıntılarının adı sevda olur,
Sonra geceleri gördüğün rüyalar devleşir de günün, güneşin olur.
Tekin değil buralar yavrucağım, oldukça tenha.
Sen yüreğinin atışlarını dinliyorum sanırsın aniden zaman durur,
Tam vuslata ramak kalmışken,
Sonra dostun adı düşman olur,
Sonra sayamaz olursun sırtındaki hançer yaralarını
Oysa sen...
En leylim ley zamanlarını çoktan geçtin yavrucağım.
Ömrünün en tenha zamanlarını,
Ömrünün en zemheri ayazlarını çok erken geçtin.
Şimdi senin hayattan alacaklarını toplama vakitlerin.
Varsın senden gayrısına gelecekse kış gelsin.
Cemre.Y.

Hayat Bu

…Hayat Bu…
Bitirdin mi ki sen ömrünün bütün yaslarını.
Hani yaralarının kabuklarını da denize savuralı nice oldu ama!
Baksana bir kendine!
Hani çırılçıplak soyunacak olsan…
Her yanında hançer yarası izi, bıçak çiziği…
Ne bileyim birine yeniden güvenecek olsan!
Soyunsan…
Arkanı dönsen, sırtın, hançer yarası,
Önünü dönsen, yüreğin ciğer karası.
Ama hayallerinin kırıklarından,
Canlarının kırıklarından,
Gözyaşının ağusundan…
O yılkı atlarını yüzdürmenden tanırım ben seni.
Sonra gülümsersin yeni güne!
Ayrık otlarını toparlarsın ömründen!
Hayat bu…
Yaşamak zorundaysak meğer!
O nefesi almamız gerek.
Bu sefer de yine…
"Soyunmayalım sevgilim…
Bedenim tadilatta dersin olur biter!"
Cemre.Y.

Olsaydı

...Olsaydı...
Yıkmalı mıyım duvarlarımı,
Gözlerimin içi ışıldayarak gülümsemeli miyim yeniden.
Güvenmeyi, bir kere daha güvenmeyi denemeli miyim birine.
Denerdim elbette!
Eğer sırtımda bir tek hançer yarası,
Eğer yüreğimde bir tek kırılmamış can kırıntısı kalmış olsaydı.
Cemre.Y.

Hançer

…Hançer… Etrafıma ördüğüm duvarların farkındayım. Sırtımda yeni dost hançerlerine yer kalmadı zira. İyiyim böyle… Cemre.Y.

Dürüst Olabilseydiniz

…Dürüst Olabilseydiniz… Keşke düşmanlarım kadar dürüst olabilseydiniz! Hiç değilse onların tarafları belliydi… Biriniz "Ben artık gerçek değildim" dedi. Diğeriniz kederimdeki gözyaşımdan hasılat çıkartmaya kalktı. Bundan sonra bende gerçek değilim. İplikleriniz pazar tezgahlarında bile değil, Sokak dilencilerinde 1 kuruşa gidiyorsunuz ve siz bunu hak ediyorsunuz… Arkama bile bakmayacağım gibi, Arkamı dönmeyeceğim bir hançer daha saplayamayacaksınız. Beni yaraladığınız o mesajlar bir yerlerinizden girip, diğer yerlerinizden fitil fitil çıkacak! Ben arkama yaslanıp işime bakacağım ve sadece ahlarımın tuttuğunu gördükçe Şükredip şükür namazı kılacağım acizliğinize öylece bakacağım… Cemre.Y.

Minel Aşk Kaç Mezar Eder Boyun?

…Minel Aşk Kaç Mezar Eder Boyun?...
Sen ondan uzun,
Kimliksiz, cinsiyetsiz şiirler umarsın,
O, senden başka kimler varsa
Senden başka kimi yoksa
Onlara kazdığı
Asırlık uzunluktaki cümlelerinin
Satırlar arası labirentinin
Çıkmaz sokağında sana saplar hançerini.
Yönü ne fark eder!
Tarafsız bir yerinden sızan
Can havlinde öldürür sendeki kendini.
Söylesene ey minel aşk!
Kaç mezar eder boyun?
Cemre.Y.

Filmin Sonunda

…Filmin Sonunda…

Her durumda sırtımdan hançerlenmektense

Ölmeyi tercih ederim.

Yaşamam yani.

En azından ona!

Denemiştim zamanında

Sırtında bir hançer yarasıyla

Yaşamak daha zor!

İnsanın kızının babasının bile

Yok olmasına yardım ediyor

Filmin sonunda o dost sandıklarımız. Cemre.Y.

O Şarkı

...O Şarkı...
Ne enfes bir şarkıdır değil mi...
Sen uykuya yatarken
Yalnızlığına kısık da olsa bir ses olsun diye
Radyoyu açık bırakıp yattığın,
Nihayet uykuya dalabilip,
Rüyalara dalabileceğin gecenin üç otuzunda,
Seni uykundan uyandırıp,
Yüreğine hançer gibi saplanan
O şarkı.
Sanki...
Ona son yazdığın o şiir gibi.
İçin yarılır, ciğerinin can kırıkları etini kanırtır.
Sonra kalkar bir sigara yakar, radyoyu kapatırsın.
En soğuğundan bir bardak su içersin.
Lavaboya gidip ihtiyaç giderirsin,
Hayatına dokunan her yanlış şeyin,
Sadece birer kabus olduğunu söylenirsin.
Söylene söylene yatağına, yorganına sarılırsın.
Tam kendini her şeyin artık güzel olacağına ikna edecekken,
Alarmın zili çalar!
Ötesi mi, hep aynı hikaye işte!
Her sabah yeni bir güne, yeni bir umutla doğar,
Her gece kimsesizlikten ölürsün.
Cemre.Y.

Dost Hançeri

...Dost Hançeri...
Hiç sormadı.
Şaşırmadı bile!
Ben o dost meclisimizden...
Öylece aniden...
Bunca fakirken neden zengin kalkışı yapıp,
Sessizce neden yitip gittiğimi merak bile etmedi.
Ben giderken ardımdan...
Uzun uzun baktı.
Kendi gördüğüne inanamadı,
Miyop gözlerini kısıp,
Hipermetrop gözlerini koskocaman açıp,
Tekrar uzun, upuzun baktı.
Artık çok net görüyordu ki,
Sırtımda artık!
Dost hançeri saplanacak
Hiçbir yer kalmamıştı.
Üstelik keskin bıçak izlerinin can kırıklarının çoğunda
Kendi parmak izleri vardı.
Cemre.Y.

Yönüm Olur Musun?

...Yönüm Olur Musun?...
Kim bilir kaç kere,
Aynı zehirli hançerin ucu,
Saplanıverdi bir zıpkın gibi
Hep o bilinen yarama!
Yüreğimin sol kanadına
En yakın yarasının tam ortasına kaç kere!
Aynı yakut kırmızısı hançer,
Sızım sızım kanattı hep kim bilir!
Ben sayısını ve zamanını unuttum da,
Hep aynı yaranın tam ortasına ama kaç kere,
Bir soysuz hançer saplanıverdi hep,
Nasılsa yarayı ben açtım oraya diye.
Nasıl olsa, hep aynı yere,
O yarayı en çok o derinleştirmişti ya!
Düşünmedi ki!
Benim akıtacak
Yakut kırmızısı hiç kanım kalmadı artık!
O sonsuz sanırken bendeki yarasını…
Ben çoktan sonumdan vazgeçmiştim ya!
Ve kim bilir bu kaçıncı sonum,
Kaçıncı yeniden kendime doğuşumdu.
Düşünmedi ki!
Sonsuz dediğinin sonunu sadece yaradan bilir,
Ve her ilk kendisine sonsuz olmak ister.
Yarası belli, izi hep belli olsa bile.
Kim bilir kaç kere?
Şimdi biliyorum aynadaki diğer yarımsın sen.
Görüyorum…
Bembeyaz kanadının...
Yüreğine en yakın sol köşesi
Yakut kırmızısı...
Kanamakta hala ama…
Tut ki ben herhangi bir yaralı kuştum,
Yerimi, yönümü, yolumu unutmuştum çoktan.
Sadece ve sadece yönüm olur musun?
Cemre.Y.

İntihar Ordusu

...İntihar Ordusu...
Ne dost bildiklerindir asıl dost,
Ne “Arkadaş” dediğindir asıl yarenin.
Ne de “Akraba” dediğindir sırtını duvarsız döndüğün!
Birinden biri, ardını sakınmasız döndüğün an
Kınsız kılıçsız, ansız...
Mutlaka sırtından ihanet hançeriyle hançerler seni
Diğerleri?
Yarin başkaca kalplerdeki yarene benzeyişine öykünür!
Ya yelkovandır,
Ya akrebidir kovalanan.
Hiçbir an diliminde denk gelemedik mesela biz
“Aşk”la sana, aynı anda!
Sadece ve sadece bize
“Var” olamadık ki bu ömrümüzün hiçbir anında
Ne yeterince savrulabildik, gönüllere
Ne de kovalamacalara
“Eyvallah!” diyebildik
Ömrümün bunca zamanı boyunca.
Aslında,
Çok.
Çok..
Çok…
Konuşan ben!
Konuştuklarımın hiçbirisi,
Hiçbir zaman diliminde boş olmayan ben!
Nice çığlıklar dolusu sessizliğime
Nice dayanılmaz avazlar savurdum!
Kah uçurum boylarında güneşe aşıktım
Kah Güneşi gördüğü an,
Sonuma razı bir kardelendim.
Kah gökkuşağıydım,
Anlaşılmadım.
Oysa onlar hep sonradan geldiler hep!
Sonradan!
Oysa beni bir duysalardı
Anlasalardı,
Algılasalardı,
Özlerine alsalardı…
Salmasalardı başkaca hiçbir yere.
Beni en tanıdığını sandıklarımın bile
Sandıklar bolluğunda kaybolmuş olmayaydım keşke!
Keşke yıllar yılı
Ona olan karşılıksız sevdamı iyi duysalar
İyice aşk etselerdi kendilerine!
Başkaca meşke gerek kalmazdı beki de!
O, sesi çıkamayan
Avaz avaz
Çıngar çıkaran çığlıklarımı bir duysalardı keşke!
Mutlak ve muğlak topluca intihar ordusu olurlardı!
Cemre.Y.

O Şiirler

…O Şiirler…

Hani o hep kıskandığın o şiirlerden, Yazıyor muyum sevdiceğim hala!  Artık sadece sana ve yokluğuna Yazıyorum değil mi!  İşte senin gibi, Bütün şiirlerimin hepsini, anaları hariç, O, Rus…Bu! Çocuklarının ihanet hançerlerinin, Acı yaraları yazdırmıştı bana!  Var mıymış onlardan farkın, Bak, onca zaman boşuna kıskandın. Halbuki sen bari adam olsaydın, Ben şiir diye şimdi seni yaşardım.

Cemre.Y.