Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan

...Bize Dair Ne Varsa Kırıldı Çoktan...

Yıllar öncesi bizden giderken,

Burnunun ucunu bıraktığın ayna izine,

Yıllar sonrası sana en son baktığım taraf olan yana

İki dudak arası kocaman bir öpücük konduramazsın.

Zaman izin vermez buna.

Zira çoktan alıştım ben yokluğuna.

Yine yakıp yıkıp, kırıp döküp gitsen ne fayda!

Çünkü çoktan yıktın sen bizim çekirdek ötesi ailemizi.

Yıkıldı evlerimiz, şehirlerimiz,

Bize dair ne varsa kırıldı çoktan.

Aynamızın sırrı bile döküldü görmedin mi?

Ben değiştirmeye kıyamadım,

Sen bizden kalan o son bakışları da paramparça etmeye.

Lakin biz hala orada kaldık sanma!

Bir kış ayazında sildim bütün izlerini.

Radyoda Fransızca şarkılar...

Yanımda sen..

Gidiyoruz işte uzaklara.

Yosunlu buz tuttu her yanımız.

Ben alıştım küllerimden yeniden doğmaya da,

Fakat kedi canlı da değilim ya hani.

Yaza kalır mıyız işte onu bilemem.

Belki bir tutam yıldız tozu olup, seriliveririm saçlarına.

Şimdi değilse de, elbet bir gün, ben, iyi hatırla!

Cemre.Y.

Oysa Bugün Pazar!

...Oysa Bugün Pazar!...

Sayamadım ki kaç yalnızlık sabahı uyandım sensiz.

Yine kabuslu rüyalarımın müsebbibi,

Uykusunu alamamış küçük bir kız çocuğu mahmurluğundayım.

Şekersiz çayımı yudumlarken,

Birden bire, kaç sabaha sade kahvesiz başladığım geldi aklıma!

Kahvaltı yapmayı bile unutmuşum misal.

Oysa bugün pazar!

Şöyle aile boyu, güle oynaya yapılan,

Kalabalık kahvaltılara öykünüyor insan.

Geçer ama, neler neler geçmedi ki içimdeki bu sebepsiz hüzün de geçer.

Cemre.Y.

Ayrı Sahiller

...Ayrı Sahiller...

Biz bazen uzun uzun susardık birbirimize
Uzun susuşlarda akardık içlerimize!
O, son susuş anlarımızda
Akarken yine hiç kimsemizin anlayamadığı
O suskun bir dilden ruhlarımıza öylece son kez akarken!
Ne o “Gir kapıdan içeri!” diyebildi,
Ne ben “Gel kapımdan içeri!” diyebildim.
Onu son görüşleriydi ailemin
Benimse sesinin tellerinin nefes oluşunu,
Son kez duyuşumdu!
Hepimize birden, her şeyiyle son'du...
Ama insan umudu varsa,
O tek'i olsun ister yanında...
İstemedin!
Bende gelirim demedim...
Şimdi ikimiz
Ayrı sahillerinde barınırız yalnızlığımızın!
Cemre.Y.

Kardan Kadın

...Kardan Kadın...

Ne vakit kar yağsa, şöyle lapa lapa!
Çocukluğumdan beridir,
Evlerin çatılarına bakarım en ilk.
Çatıların bacalarından uzanan dumanlara!
Mutlu evleri hayal ederdim sonra...
Mutlu evlerin, mutlu aileleri,
Mutlu mutlu, soba başında kestane pişirirlerdi.
Kuzinenin gözünden börekler çıkardı mis gibi!
Çocukların gözlerinde, yıldızlar uçardı sevinçten.
Sonra anneyle baba birbirine aşk ile bakardı yeniden.
Sözleşirlerdi gizlice, mutlu bir çocuk daha yapmak için.
Yemekler yenilip, sıcacık çaylar içilirken,
Kar sessizliğine mutlu cümleler karışırken,
Gözleri mayışırdı çocukların uykuya,
Anneleri pek masal bilmezdi lakin!
Yorganlarını örterken,
İlla ki burunlarının ucundan öperdi çocuklarının.
Sonra mı?
Sonra yağmur yağdı işte!
Çocukluk, ergenlik, gençlik, evlilik, bekarlık...
Her yer çamur çamur!
Bir tek yıldız var işte şurada, tam göğsümün ortasında,
Mevsimsiz açmış, her mevsimi ayrı bahar, tek bir lale!
Kar sessizliğinde, yüreğimin çağlayanını duyduğumdur o!
Sonrası yağmur yağmadan geçsin dileğim.
Çünkü dışarıda evlerin çatılarına bakan o kardan kadın benim.
Cemre.Y.

Konu Kapandı

...Konu Kapandı...

Hatırlayamıyordu kadın...
Düşünmekten beyni yoruluyor lakin hatırlayamıyordu,
En son ne zaman şöyle el ele tutuşup,
En son ne zaman şöyle derin bir muhabbetle göz göze gelmişlerdi.
Bunca ömrü iyi kötü zamanları sabırla, fedakarlıklarla atlatmışken,
Küfeler içinde ayyaş kocasının kapılara konduğunu geçmiş,
Tüm gün beraberce künk döverek çalıştıklarını,
Umarsız kocasının kumar masasına serdiğini bile!
Sebepsiz ve de gereksiz yediği dayakları bile affetmişken,
En son hatırladığı zehirli guatrı yüzünden,
Bunca yıl vatanından ayrı yaşadığı bu şehirden,
Ameliyat yüzünden ayrılacağını yüreğinin sıkışmasından anladığıydı.
O gün ailecek çarşıya çıkmışlar ilk defa!
Doktor sonuçlarını öğrenmeden önce, böyle olsun dilemiş kadın.
Hastaneye varmazdan hemen önce...
Camekanlarında mutlu ellerin kavuştuğu,
O siyah beyaz fotoğraflara öykünüp,
"Bir tek kare olsun,
Bizim de bir aile fotoğrafımız olsun nolur be herif!" ricasıyla,
Dalmıştılar fotoğrafçıya.
Önce bir kız, iki erkek evlatlı aile fotoğrafları çekilmiş,
Sonra fotoğrafçı "Şöyle tek karede sizi çeksem!" deyince...
Kadın ürkek gözlerle yapışmış herifinin ellerine!
Bir hastane odasında yapayalnızken,
Evlatlarının hasretinde koynunda taşıdığı bu fotoğraf var işte.
Hatırlayamıyordu kadın...
Düşünmekten beyni yoruluyor lakin hatırlayamıyordu.
Ne ara bütün o yaşanmaması gereken bütün o acı anılar birikmişti ömürlerinde.
Ne ara bu kadar eziyet etmişti,
Ruhuna ruhundan şefkatli korunaklarla sarılması gereken evladına!
Ne ara başkalarına küsüp hıncını kızından alır olmuştu?
Hatırlayamıyordu kadın...
Düşünmekten beyni yoruluyor lakin hatırlayamıyordu.
Bunca yıl sonra yine yeniden başka yerleri de kesilmişken...
Bir hastane odasında yapayalnızken,
Evlatlarının hasretinde koynunda taşıdığı bu fotoğraf vardı işte.
İçinden dudakları kımıltılı mırıldandı kızına bakarak...
"Ah be yavrum bilemedim ki korkularını,
Yoksa ayan beyan belliymiş ne yana bakacağını şaşırmandan,
Ben göremedim!" derken,
İki koca yaş yuvarlandı yanaklarından.
Zemheri soğuğu bir ayazdı o gece,
Yirmi dokuz temmuz gecesinin saat tam da 03:40'ıydı.
Kızı koştu yamacına hemen kulağını dayadı anasının dudaklarına!
"Annem! Ne istiyorsun söyle!" dedi.
Kadın bir kez daha nefesi yettiğince tekrarladı lakin
Artık cümleye dönüşecek nefesi kalmamıştı ki.
"Sen de duymaz oldun ya beni!" deyip dudaklarını büzmüştü,
Ah nasıl da anlaşılamamaktan çok korkmuş küçümen bir kız çocuğuydu o an!
O an...
Göz göze geldiler işte...
Nice yıl sonra anasıyla kızı!
Uzun uzun bakıştılar dakikalarca...
Birbirlerinin gözlerinin harelerinden hasret giderdiler.
Ellerine sarıldı kızı, anacığının her bir elini,
Her bir parmağından, her boğumuna kadar,
Tırnaklarının uçlarına kadar öptü kızı anasının.
Göğsüne sarıldı, açtı öptü onları da teker teker.
Sonra bitti gözyaşları...
Baktı anası gözlerini kapayacak ve bir daha da açmayacak!
"Sana bir türkü açayım mı anam!" dedi kızı.
Yarım tebessümlü gözlerini iki kere kapatıp açtı anası.
Konuşacak mecali yoksa anasının ki genelde yoktu,
Kavilleri buydu.
Neşet Ertaş'tan "Cahildim Dünyanın Rengine Kandım" ı açtı kızı, kısık ses!
Öylece türkü bitene kadar buruk birer tebessümle dinlediler.
Türkü bittiğindeyse nöbetçi hemşirelerle doktorlar dahil,
Hasta bakıcılarla beraber hepsi kapılarında ve şefkatteydiler.
Kadın ve kızının ilk ve son en güzel anısıydı bu!
Hatırlayamıyordu kadının kızı...
Düşünmekten beyni yoruluyor lakin hatırlayamıyordu
Şimdi karşısındaki şu ihtiyar herif!
Tahlil sonuçları kanser değilmiş şükür de,
Ramazanda olsun kimseye hayrı dokunmasın,
O isterse, istediği lokantadan istediğini,
İstediği kadar yiyebiliyormuş diye,
Memlekete giden en yakın biletini almışmış!
"Çatım akıyor!" diyor kızı,
O da "He ben sağlam yaptırdım benimki akmaz!" diyor!
"Eşyalarımın ömrü bitti!" diyor kızı,
O da "Hee ben geçen sene yeniledim benimki daha eskimez!" diyor!
"Gayrı masal da, hikaye de, roman da, şiir de bitti.
Gökten üç elma düşmesine gerek yok ki elma falan da sevmem ben!
Fakat ben...
Bu ecdanın tarihinin tecellisini de s*ker geçerim!" dedi kadının kızı!"
Konu...
Kapandı.
Cemre.Y.

Gülümse

...Gülümse...

Gecenin mührü serilirken yıldızlara,

Sırılsıklam yağmura bulandı bütün sokaklar.

Eli yüzü yıkandı şehrimin coğrafyasının.

Beni hiç sorma azizim,

Dudaklarımda şakayık gülümsemesi!

İçim dışım kalabalık aile sevgisi...

Cemre.Y.

Yetersizim

...Yetersizim...
"Nasıl mıyım, sahi mi, gerçekten mi nasılım,
Yetersizim!"
"Misal, geceleri yıldız tozları ekmek isterdim rüyalarına!
Gün ağarıp uyandığında, her bir hayalin gerçek olan.
Misal, gündüzleri güneş ışıltıları ekmek isterdim bütün anlarına!
Gece çöküp uyuduğunda, her bir rüyanı gerçek kılan.
Lakin, yetersizim, hem öyle böyle değil de ha!
Hani böyle yakın akraba düğününe davetlisin,
Kendine yakışan en şık kıyafetini giymiş,
Allanıp pullanmışsın saç, baş, ayrı bir afet!
Nasılsa ailecek kardeşinin arabasıyla gidecekmişsin de,
Yüzsüz biri en ön koltuğu kapmış da,
Sen o arabanın bagajında bile yer bulamayıp,
Yakın akraba düğünü olduğu için de o yoldan dönemeyip,
Tam da o halinle gideceğin yere, o halinle,
Otobüse akbil basıp gitmişsin gibi yetersizim!"
Cemre.Y.

Yalnızlık

...Yalnızlık...
Yalnızlık diyorum bayım!
Uzaktan bakanların özgürlük sandığı hani.
Yalnızlık diyorum bayım!
Sanal pencerelerden bakanların zenginlik sandığı hani.
Sayamadım ki kaç yalnızlıktır,
Benim bayramlarımın boynu bükük kaldı kapı önlerinde.
Bazen diyorum ki...
Ey Allahım al benden bu yalnızlığı,
Her kim ömrüme özenip iç geçiriyorsa sar onun boynuna!
Sonra kıyamıyorum aile hayatlarına.
Neyse diyorum, neyse ya!
Cemre.Y.

Fotoğraf

…Fotoğraf… Benim… Pek aile fotoğrafım yoktur bayım! Epeyce eksiğim yani. Hatta boydan fotoğrafım da sayılıdır hani. Ne kadar boydan fotoğrafı varsa dost dediklerimin, Hepsini ben çektim zira! Epeyce de yalnızım yani. Cemre.Y.

Annesine Aşık Olmayan Bir Adam, Başka Bütün Kadınları Yarım Sever!

...Annesine Aşık Olmayan Bir Adam, Başka Bütün Kadınları Yarım Sever!...
Daha ilk cümlemi okur okumaz itiraz seslerinizi duyar gibiyim.
Zira kadın-erkek ayırdımına varmaksızın çoğunuzun
Beyin algısında aşk deyince tek bir çağrışım uyanıyor,
Cinsellik...
Ne büyük hata!
Oysa yazımın ilk kelimesi "Anne!" ile başlıyor ki
Bir kadın hamile olduğunu hissettiği andan itibaren annedir.
Bütün cinsel kimliklerin dışında çok farklı bir olgudur
Annenin evladına, evladın annesine duyduğu sevgisi ve aşkı.
Kaldı ki Dünyaca ünlü Merriam-Webster sözlüğünde bile
Aşk oldukça yalın bir tarif ile:
"Aşk, güçlü bir bağlılık hissi
Ve kişisel bağlanma duygusudur." diye tanımlanmaktadır.
Oğul annesi olmamakla birlikte kız annesi olarak,
Yani anne olmak olgusunun tüm aşamalarını doğru algılayıp,
Doğru yorumladığımı düşünüyorum.
Kız evlatlar ilk andan itibaren anneye daha yoğun ve yakın tutunurken,
Erkek evlatlar doğdukları andan itibaren,
Çevreye mal edilerek anneden uzaklaştırılmaktadır.
Oysa anne cinsiyetsiz sever ve sınırsız bağlıdır evladına.
Gelelim asıl meseleye;
Oğul, bebeklikten itibaren,
Bütün aile ve çevresinden ona en başından dikte edilen
Gurur ve yüceltilme duygusunu aşıp,
Annesine karşı sınırsız sevgi ve aşk beslerse işte o vakit,
Katıksız saf sevgiyi özümsüyor yüreğinde.
Zamanımız hatunlarının
"Ay, süt çocuğuyla uğraşamam,
Hele bu saatten sonra." dediğini duyar gibi oluyorum.
Oysa hangi yaşta olursa olsun annesine aşık olmayan bir adam,
Başka bütün kadınları yarım sever,
Çünkü sadece cinsi münasebet vardır beyninde.
Çünkü o doğduğu andan itibaren o yönde yüceltilmiştir.
Gururdur, ne yapsa, ne yapmasa tolore edilir.
Ergenliğe ulaştığı andan itibaren,
İlk deneyimi ile beraber bütün kadınlar onundur artık.
Biri giderse, diğeri gelir.
Çok az adam tanıdım,
Ergenlik yıllarında genelev kuyruklarını beklememiş olan!
Nadiren ilk deneyimini karşı cinsine duygusal hisler besleyerek yaşayan
Bu tip erkekler hayatları boyunca para karşılığı aşk yaşamamıştırlar.
Hayatlarına girip çıkan kadınlara karşı,
Mutlaka duygusal hisler beslemişlerdir.
İşte bu tip erkeklerdir annesine aşık adamlar.
Hayatlarının her döneminde birliktelik yaşadıkları kadınlarda
En ilk güven duygusunu yaşarlar, aşk ve sevgi sonrasında gelir.
Saygıyı her zaman baş tacı yaparlar.
Kadına kendisini mutlak surette değerli hissettirirler.
Oysa özellikle genç kızlarımız
“En çok beni sevsin, merkezi ben olayım.” derdindedir.
Annesine bağlı olan adamları,
"Süt kuzusu" tehdidiyle aşağılamaya çalışırlar.
Oysa bu tip adamları tercih edenler zamanla görürler ki
“Senin için annesinden bile vazgeçen,
Bir başkası için de ilk fırsatta senden vazgeçer.”
Dedim ya “Annesine aşık olmayan bir adam,
Başka bütün kadınları yarım sever."
Bu yazımı okuduktan sonra etrafınıza bir bakın.
Annesinden ve sevgisinden uzaklaşmış,
Ya da itina ile uzaklaştırılmış erkeklerinize,
Bu bakış açısıyla bir bakın.
Onları birbirlerinden uzaklaştırmadan,
Önceki adamla şimdiki adam aynı mı?
Aynı sevebiliyor mu sizi?
Şimdi diyeceksiniz ki; “Her anne de o kadar anne değil yani."
”Unutmayın ki bebek oğulun duyguları o kadar saf ve yücedir ki
Zaten her anneye, her oğul da aşık olarak yetişmiyor tabi.
Tekrar etrafınıza bakın karşınıza çıkan annesine aşık adamlara.
Hiçbir zaman bir kadını bilerek incitmemişlerdir.
Hiçbir zaman sevmedikleri bir kadınla beraberlik kurmamışlardır.
Hiçbir zaman kadınlarını aldatmamış,
Bir ilişkiyi tamamen sonlandırmadan,
Yeni bir ilişkiye adım bile atmamışlardır.
Hiçbir zaman kadınlarını aldatmamışlardır.
Şu zamanda rastlama olasılığınız çok az ama denk gelirseniz,
Şansınız yaver giderse böyle adamlara aşık olunuz.
Onu dünyaya getiren anneye saygı, sevgi ve şefkat duyunuz.
İşte o zaman, o adam sizi tam sever, katıksız sever.
Elbette annesinden sonra gelmeye gönülden razı olacaksınız.
Emin olun ki o anne bu dünyadan gittikten sonra,
Çok uzun bir zaman hep siz olacaksınız.
Çünkü siz aşkın tamamlayan kısmısınız.
Çünkü siz, bu aşk sürse de süremese de,
Sevgi daimdir ve siz artık onun yüreğinde bir imza'sınız!
Ne vakit Allah korusun!
Anasını kaybetme korkusu yaşasa, sizi hatırlayacak…
Hem de ona ilk gösterdiğiniz ana yaralarınızdan.
Herkesin ömrü daimi ve sağlıcakla olsun.
Şurada emekli olmama yüzyıl daha var…
Üstelik bir Türkiye'm dolusu arşınlamak hayalimle,
Pembe tosbağamla dünya turu hayalim ölesiye kapışırken!
Ben daha imkanlarımı olgunlaştıramadan!
Hiç olmayacak yerden menisküs yırtığı diz ağrısı engel teşkil ederken!.
Gerekse sürüne sürüne gezecem lan dünyayı!
"Seve seve yandıydı!" yazsınlar mezar taşıma gram gam değil.
Sıcak iklimleri oldum olası severim.
(Bu yazıyı yazmama vesile olan elli iki yaşındaki bir adamla,
Seksen beş yaşındaki bir ananın sevgi dolu bakışlarına şükranlarımla.)
Cemre.Y.

Aşk Yok

…Aşk Yok…

Sorun şuydu dostum!

Ben beyaz atlı, aile tahtlı bir salak prens beklemiyordum!

Kralıysa çoktan kapılmıştı prenseslerce

Zaten evliydi.

Bir aşk daha çıkamadı gitti. Cemre.Y.

Sırf Bu Yüzden

…Sırf Bu Yüzden…

Sen gittikten sonra

Senin severek bıraktıklarını

Daha bir sever oldum annem

İçime kalmak istesem de

Kalabalık aile buluşmalarından

Keyif almam da sırf bu yüzden.

Ah bir de sonu yine yalnızlık olmasa ya birden! Cemre.Y.

Uç Uçabildiğin Kadar

...Uç Uçabildiğin Kadar...
Sen benim ailemdin çocuk
Sen gittin, ben gittim.
Yıkıldı çekirdek ötesi ailemin
Yuvaya ait bütün duvarları.
Ailesiz ve özgürüm artık!
Kanatsız bir yavru serçe gibi
Uçsam...
Uçamam...
Yürüsem, yürüyemem.
Senin kanatların var çocuk
Uç uçabildiğin kadar.
Cemre.Y.

Emin Misiniz

...Emin Misiniz...
Ben olsam...
Bu kadar yanlışı bana bir arada yapmazdım!
"Ola ki birilerinin sabrı taşar ve domino taşlarının
En sonundaki de benimdir." diye bir tık düşünürüm…
Bir fiske yeter
Her şeyi devirmeye değil ama yeri yerinden oynatmaya…
Seninki aşk değil be güzelim sadece deli cesareti…
Artık,
"Belki." ile başlayan bütün sabırları da taşırdın.
Hep bana diyorsun ya asıl seninkinin
"Önü belli değil, sonu belli değil!"
Yorma artık kimseyi...
Artık da oynama kimseye...
Çıkarsana hele bir şu maskelerini.
Hatırladın mı o sabah maskesiz iki insan vardı,
Sen hariç!
Dedim ya ben olsam...
Yerin dibine batardım kocam beni, bunca ona sadık sanırken!
Seninki aşk falan değil deli cesareti...
Yoksa...
Kandırıp durduğun o zavallı alkolik adamdan vazgeç...
Ailenden vazgeç...
İşinden vazgeç...
Arkadaşlarından vazgeç...
Vazgeçtiklerin vazgeçtiğine değerse...
Ben yine buradayım...
Burada bir yerlerdeyim.
Ama keşke...
Aldatmak ve aldatılmak arası
O yaman çelişkiyi,
Aldatılan tarafı olan benden…
Can kulağıyla bir dinleseydin.
Hatırla bakalım...
Ben ne diye hiçbir anımdan pişman değilim!
Ah be kuzum!
Sen göçüp giden leyleklerin zamanına bile
Kendine sevişmek kabullü sadece çiftleşmek derdiydi niyetin!
Ben olsam...
Bana bu kadar yanlışı bir arada yapmazdım!
Ola ki yarılır sarı sandıklarım,
Ay alev alıp yanarken,
Değişir cinsiyetlerimin sırları,
Öyle ya renkleri aynı değil mi,
Yalanın rengi, saydam, kaygan...
Bak sabrım taşmak üzere şu an!
Susarak buruk bir tebessüm eyliyorum hepinize!
Oysa çoğunuzun şiir kitapları,
Raflardaki en değerli yerlerini aldı çoktan...
Neyse ki şair olmak değil derdim.
İstiklal Caddesinde,
Siyah...
O melon şapkalı şiircinin sesini duymayana kadar!
Hazır mısınız, size ait domino taşlarımın en başına
Tek bir an'lı o son fiskemi vurmama!
Cemre.Y.

Saçlarım

...Saçlarım...
Sülalece pazar kahvaltısı yapardık eskiden...
Annem hep üç kişilik yere çeyrek kişi olmayı becerip
Yer sofrasındaki,
O küçücük yere sığıp hep baş köşede olurdu.
Kalıbına göre hiç de narin ve zayıf değildi anacığım!
Onca misafirini bir sofrada toplayabilmek için,
Nasıl olup da...
Bu kadar,
Dar bir kalıba daralabilip sığabildiğine hep hayret ederdim.
Bu pazar da onca uzun zaman sonra
Sülalemle değilse de ailemle kahvaltı ettim.
Annem odasında hasta yatağındayken üstelik!
Sığdıramadım kendimi onun gibi baş ya da son köşelere,
Daralamadım ben onun kadar,
Halbuki eskisi kadar bile kalabalık değildik!
Utandım kendimin yetersizliğinden kaçtım evime.
Oysa hep bu aralar bir bakıp kaçıyorum evime diye,
Beni hayırsız evlat sanıyorlar!
Bilmiyorlar onu öyle görmeye dayanamıyorum!
Az önce odasına gittik,
Bütün kardeşler pazar sohbetimizi yaptık.
Ama gözlerimin içine baka baka,
O yazmanı açıp açıp düzeltme anne!
Görüyorum kör değilim anne, hele ruhsuz hiç!
Beline kadar uzanan o ipek saçların birkaç tel kalmış!
Dayanamıyorum!
Gözlerinle susarak soruyorsun
"Az kaldı be kızım bunlar, hala sözünde misin?"
Durduramadığım gözyaşımla yanından kaçarken tek bakışımla
Tek bakışımla cevap veriyorum sana ve sen bana
En buruğundan bir tebessüm ediyorsun.
"Sözümdeyim anam, en son saç telinde gidince
Daha o gün kazıtacağım saçlarımı!
Yeter ki sen...
Sana olan sevgimin ölçüsünü,
Böyle olsun anla diye." dedim ona...
Sonraki aylar boyunca,
Hatta o ölene kadar...
Olmayan saçlarını kızımın bebe tarağıyla taradım uzun uzun...
Hala saçları var sansın diye.
Hatta ölü bedenini yıkarken bile tel tel kalan saçlarını da
Kızımın bebe tarağıyla taradım uzun uzun...
Ona verdiğim söz değildi derdim,
Ya da ona söylediğim ilk ve son yalanım hiç değildi.
Saçları var sanırsa yaşar, dirilir sandım.
Dirilmedi.
Hatta her şey daha çok öldü.
Bende öldüm bir ara!
Sonra tekrar dirileceğimi sandım,
Tatile bile gittim adımları benden hızlı,
Zamanına yetişemediğim
Beni öylece yarı yolda bırakan o adamla.
Sonra az duruldum,
Sonra baktım kilo alıyorum,
Yoksunluk hissim,
Yok olsun diye onu bana armağan sandım.
Sonra baktım ki,
Hayal pencereme bana Allah bile hediye sunmazmış,
Sözümü tuttum saçlarımı tıraş ettirdim,
Bir daha da hiç kimseye "Söz!" demedim.
Cemre.Y.

Affedemiyordum

…Affedemiyordum…
On sekizimi doldurmama sadece bir gün kalmıştı,
Ertesi günse uçağım Lodra'ya uçacaktı!
Cambridge Universirty'de bir sınıfım...
Bana ait odam olsun diye
Yeni alınmış bir evim, uçak biletim,
Vizem, pasaportum hazırdı...
Ailemle aylardır verilen savaş ve nihayet
Yurt dışına gidiş iznim hazırdı!
Tek şartları aydan aya belli bir miktar sterlin yollayacaktım!
Bu sefer ki satılışım benim için kocaman bir hayata garantiydi.
Sadece güneş doğup yarın olacaktı!
Güneş battığında,
Şimdi adını bile hatırlayamadığım bir kadın geldi evimize.
Benim yurt dışına gideceğimi öğrenince anemle babama
"Kızınızı gavur ellerine yollayıp, gavur mu edeceksiniz." dedi.
Babam olacak o adamın,
Bana yapmaya kalkıştıklarını,
Hala hatırladığımı bile bile hiddetlendiğini,
"Bu gidince size para mara yollamaz da, adınızı da, dinimizi de
Unutur da hıristiyan olur." dediğindeyse daha çok öfkelenip,
Baba denen o adam sabaha kadar
Nuh dedi de Peygamber demedi.
Anneminse tek terdi ya hakikaten de gavur olursam,
Gidip bir gavur adama varırsamdı!
Soruyorum şimdi?
Kaçsam ne olurdu?
Ne bok yiyebilirdiniz?
Kaçmadım…
Geceler gündüzler boyu ağladım ve bekledim.
Gitmedim diye bari belki bir babam olurdu
Ya da beni çok seven bir annem olurdu belki!
Oysa on sekiz yıldır ilk defa dün
İnatsız, nazsız öptürdün yanacıklarını bana!
Bilmiyordun ki artık bana hiçbir şey lazım değildi…
Hiçbir sevgi ya da kırıntısı, artık lazım değildi.
Belki de gördün bunu gözlerimde.
Kim bilir?
Ama ben seni sevdim çok sevdim de
Hiç tam affedemedim be anne!
Ne beni koruyamadığın için babamdan!
Ne de tamamen değişebilecek
Kader çizgimde yanımda olmadığın için.
Hayatımı kurtaracak olan o insanlar giderken sana ne demişlerdi hatırla!
"Biz Cemre'ye yaptıklarımızın,
Masraflarımızın bedelini size ödetmeye kalksak, ömrünüz yetmez.
Çünkü o kadar parayı asla kazanamazsınız!
Ama biz bu evladı çok sevdik, varsın dediğiniz gibi olsun,
İnşallah bundan sonraki hayatı daha iyi olsun."
Kazandın mı anne!
Yine de çok ama çok sevdim seni.
Gittim bir müslümanla evlendim
Bak bir çocukla kapına koydu beni!
Elin gavuru koymazdı belki...
Seni affedemiyordum anne!
Hele bunca yılımı senin gibi sevgisiz,
Soğuk bir anne olmamak için harcamışken,
Sonuç yine bana ihanet olmuşken...
Seni de affedemiyordum kızım!
Şimdi bakıyorum da geçmişime buğulu pencerelerden,
Artık biçilmiş kadere de razı olmak lazım demek ki.
Bu sabah aynaya baktığımda tekrar özür diledim kendimden.
Kendimi affettim.
Affettim yürekten hepimizi.
Siz de beni affedin e mi!
Cemre.Y.

İnsan Doğmamalıydım

...İnsan Doğmamalıydım...

Bu sabah lan, daha bu sabah!
Bir Trabzonlunun mutfağında
Bir Azerbaycanlıyla
Ben onun köyünden gelmiş o otlu peyniri ilk defa tadarken,
Lezzetine varınca da dağlarını hayal ettim önce...
Sonra o en sevdiğim güneşimin
Benden evvel senin başına değdiğini.
Çocuk oldum lan ben senle
Hiç umursamadan üstelik
Yedi ceddinizin hep basıp geçtiği otları
Şimdi değerli diye önemseyip
Sadece bize kıymetli
Çoktan çökmüş maden girişine inat
Hiç yemediğimi.
Daha bu sabah ben senle yeniden çocuk oldum.
Üstelik çocukluğumun o en saf dostluğu olan,
Heidi ve Peter dostluğu
Henüz "Neden Heidi Petter'e
Sürekli donunu gösteriyordu?" diye
Orospulanmamış ve ben
Heidi'ye ayakkabı yollamak
Hayalim yüzünden kendime
Asla gereksiz tek bir ayakkabıyı
Hala ama hala almazken.
İsviçre'nin karanlık yüzü
"Heidi Neden Ayakkabı Giymiyordu" lu
Subliminal mesajı göz tembelliğim yüzünden
Otuz beş yıl beynime
Hala okutamamış da nihayet yasaklar delinip gerçekler açıklanınca
Fakir çocukların zengin ailelerce köleliğine...
(Köle oldukları ayaklarının çıplak olduğundan anlaşılıyormuş meğer!)
Sizler sayın müslümanlar, sayın şıhlar,
Sayın şeyhler, sayın dedeler,
Sayın diyanetler ve de bütün sapık atalar
"O dede onca yıl bir kızla yapayalnız
Üstelik de evlatlık, nikah düşer!"
Sapkınlığındayken sizler hala!
Ben daha bu sabah benimkileri,
Sizinkileri, bir daha benimkileri
Zira bize sığınanı şimdi sen de bu nikahı "Kabul Et" emriyle
Bizi yılan gibi sokacağını bile bile kabul ediyoruz ya!
Şimdi!
Ahıska Türkleri geliyor aklıma!
Struma gemisinin denizin dibine batışını öylece izlemiş oluşumuz!
Benim Azerim, Türkmenim, Çeçenim
Zaman zaman evvel zaman içindeyken,
Ermenilerle canciğerdik o zaman kapı komşumuzdular,
Küllerimiz birbirine sorunsuz muhtaçtı,
Eksiğimizi paylaşırdık,
Ve siz o zamanlarda da çok uzaklardaydınız!
Onlara bize "Benim gücenikliğim yok
Ama sonradan oldu ne olduysa!" derken
Lan ben daha bu sabah
Hepimizi barıştırmışken!
Bu bozgunculuk yine niye!
Neden?
Bence ben bu dünyaya
İnsan doğmamalıydım!
Sizler böyle insanken.
Cemre.Y.

Ön Yargısız İnfaz

…Ön Yargısız İnfaz..
Hiç tanımadın beni...
Hiç merak bile etmedin,
Kimdir, nedir, nasıl biridir diye...
Sen ve onun arkadaşları, hatta bütün çevresi,
Sevdiğinizi, karındaşınızı koruyordunuz güya
Acımasız sözlerinizle beni yargılarken,
Ben hep susuyordum,
Başım önde" Kendilerince haklıdırlar" diye.
Yaşadığım kaderi ben seçmedim,
Kadere inanıyorsan eğer,
Biliyorsundur, Ahzap suresi 38. ayetinin
2.cümlesi der ki "Allah'ın emri mutlaka yerine gelecek
Yazılmış bir kaderdir."
Dedim ya ben seçmedim kaderimi,
Senin de, annenin de, babanın da seçemediği gibi…
Ben seçmedim anamı, babamı ailemi,
Hatta ilk eşimi, ilk sevdadır sandığımı da ben seçmedim.
Sevgiye acıkmıştım bir hayli, o geldi, ben cahildim,
Bilemedim onun beni aslında hiç sevmediğini.
Ve hatta yıllar sonra da yeniden
Evlenmek istediği için ayrıldığı kadını
Benimle aldatmak isteyecek kadar
Sonradan seveceğini.
Bilemedim anam sandım, babam olamayan baba sandım onu.
Ona sarıldım, onunla tutundum hayata.
İşte sırf o yüzden ve kızım için
O da pişmanlığım değildir benim.
Bir kez olsun merak etseydin anlatırdım sana hayatımı.
Belki bir film senaryosu yapardık.
Seçtiğim tek şey, bana yaşam pınarım olan kızımdı.
Onu ben seçtim işte,
Pişman da değilim asla!
Oysa ben seni hiç tanımadan sevdim,
Çünkü sen sevdiğimin sevdiğiydin,
Çünkü sen ve ailen onun değerlileriydi,
Zaten bana da bu yeterdi.
Çünkü benim sevdiceğim
Sizin daha iyi olabilmeniz için,
Sizin evlenebilmeniz için çırpınıyordu,
Çünkü benim sevdiğimin
Yüreği eziliyordu, size istediğiniz gibi
Bir hayatı sağlayamadığı için.
Benim sizi sevmemem demek ona ihanet olurdu.
Peki sen, sen neden ihanet ettin kardeşine.
O beni seviyordu ve sadece bir tek,
Ve belki de en önemlisi senin desteğini arıyordu.
Sen onu, onun seni sevdiği kadar
Sevmiyor muydun ki beni hiç sevemedin....
Hiç anlamaya çalışmadın belki bizi,
Belki sevgiye bile inanmıyordun sen!
Bizim de mantığımızın olmazları
Olamayacakları vardı elbet ki
Zaten oldurmadılar ya,
Şimdi biten bir sevdanın ardından yazıyorum sana.
Ben seni hiç yargılamadan,
Sen nasıl idam ettin ki beni,
Nasıl kıydın ki bana!
Ciğerimin çiziğine,
Kanayan kanaması durmak bilmeyen yarama,
Kardeşine nasıl kıydın...
Onu da ben seçmedim mesela....
Her şey öylesine, öyle çabucak gelişti ki!
Sanki kanserli bedenleriz,
Sanki bir buçuk sene biçilmiş
Ömrümüzden sadece.
Çok çok, çabucak yaşayıp
Öldüreceğiz yüreklerimizi.
O, sırf başkaları öyle uygun görüyor diye
Başka hayatlar yaşamaya gidecek,
Ben, belki unutabilirim diye
Başka ümitler yeşertmeye çalışacağım,
Yaradan yamalıklarla dolu yüreğime.
Hiç bir şey söyleme sakın bana
Ama istersen, kaldıysa hakaretin
Sevdama saygıdır, et, susarım ben!
Yine de ben sevdim işte seni,
Yüreğimin çiziğini hala sevdiğim için,
"Onun bütün sevdikleri benimdir" dediğim için.
Ne zamandır söylemek istedim sana bunları.
Ama öyle olmalıydı ki,
Senden yardım dilenen değil,
Belki yardım eden olmalıydım.
Belki bundan sonraki hayatında
Bir restorana gittiğinde ve yemek geldiğinde,
Tadına bakmadan tuz atmazsın.
Olur ya ön yargı duvarlarını aştığında,
Gereksiz yere belki de tam tadında bir yemeği,
Çok tuzlayarak ziyan etmezsin.
Biz bittik artık, kim olmak istiyorsa,
Varsın mutlu olsun.
Şimdi onun bir yanı yarım, benim her yanım.
Anlamadın değil mi?
Onu çok sevdim.
Bu çok kelimesi bile o kadar az ki.
Çünkü o benim ikinci ve en güzel doğrumdu.
Biri kızım, biri o....
Bu kadar yıllık hayatımda
Yüreğimin sadece iki çiziği oldu benim
Ve ne hikmettir ikisi de her daim kanamakta…
Çünkü artık yokluk duygularımı
Aramadım, bulmadım onda ve kızımda.
Çünkü ben, onda hesap kitap yapmadım,
Neyim varsa onundu, neyi yoksa, ortaktık.
Çünkü ben pazarlıklı bir aşk
Hiç yaşamadım ömrümde...
Çünkü ben, "Sana en lüksünden bir daire,
Araba ve bankada istediğin kadar para!" diyenlere inat,
Sırtımda taşıdım yirmi beş kiloluk kömür çuvalını,
Buzdan yuva olmuş evime yıllarca....
Ve öyle canım yandı ki...
Yaktım, yaktım da ısınamadım o kömürlerle.
Öyle canım yandı ki,
Önümde duran son model arabalara binmezken
Fırtına, boran altında saatlerce otobüs beklerken…
Ama her zaman başım dik, alnım ak oldum....
İstemedim mi sanıyorsun.
Herkes işten döndüğünde sıcacık çorbasıyla karşılanırken,
Kaynamış değil, ılık bir su bari bulabilmeyi...
Ama satmadım hiç kendimi üç kuruşluk rahatlık uğruna…
Sen bunun nasıl bir duygu olduğunu anlayabilir misin?
Ben onu, yoklarıyla, yokluklarıyla sevdim yani.
Belki sen eşini bile öyle sevemezdin,
Tınmazlar'ın ilk prensesi...
Dedim ya şimdi artık bitti.
Günümüz doldu on gün önce....
Yatırdılar bizi bir sal'a, benim cenaze namazımı kıldınız.
O gitti bilinmeyenler ülkesine....
Size göre namuslu,
Size göre dokunulmamış,
Size uygun birini bulmaya.....
Halbuki hiç kimse onun dokunduğu gibi dokunmamıştı bana.
Halbuki o kadar çok ilklerim vardı ki onunla.
Ama onun bilmesi yetmezdi,
Sizin kitaplarınıza uygun bir karakter değildim ben.
Halbuki ben başka bir kitaptım,
Bir merak edip alıp okumaya çalışsaydınız kesin severdiniz,
Ne fayda artık!
O gitti, sizin ona tam layık sanacağınız bir hayat bulmaya.
Dedim ya siz,
Aslında,
Onun sizi sevdiği kadar hiç sevmediniz onu.
Ben bile sevdim sizi de
"Gitme" diyemedim, yüreğimin atışına.
Şimdi tek cümle kaldı geriye....
Asillerden jüri üyesiydin amma
Hiç tanımadın beni,
Peki nasıl idam ettin?
Belki siz hiç sevmediniz onu
Onun sizi sevdiği kadar
Öyle ya sizin istediğinizi yapmaya gitti,
Yüreğinin değil.
Gitti...
Bittik...
Cemre.Y.

Yıkıldı Bütün Şehir Sen Gidince

...Yıkıldı Bütün Şehir Sen Gidince...
Sizin hiç?
Ellerinizle yarattığınız bir dünya
Başınıza yıkıldı mı?
Yandı mı söndürmeye bile mecalsiz bir anda.
Ansızca!
Ben ebedi bir mahkum gibi,
Asla sahip olamadığım ama
Olmasını canım pahasına
Arzuladığım hayallerimi koydum yetmedi.
Sevgimi koydum temeline, şefkatimi koydum,
Ümitlerimi koydum, hüzünlerimi,
Gözyaşlarımı da koydum sevincimi de
Artık ne varsa!
Amma velakin en çok da,
Sana güvenimi koydum tuğla aralarına a çocuk!
Yuvamın temeli ailedendi de,
Gövdesine neyim var,
Neyim yoklarımı da
Döktüm işte borca kıyamet!
Bu dünyanın en güzeli,
Bir evin çatısı bari olsun istedim,
Bir bacası olsun ki,
Dumanı tüten bir baca
Benim sıcak evim ve yüreğimdi!
Dumanı tütsün ki, o evin yaşadığı belli olsundu!
Ben sevgim ve sabrımla
Sana daha neler yapmazdım ki?
Sarıp, sarmalarken seni
Yüreğimin sıcaklığı yeter sandım,
Varsın olsun tütmesede olurdu
Bacamız duman duman!
Zaten bir hayli yorgundum,
Bir küçücük kıvılcıma heba
Son nefesimi bile tüketmekten!
Her şey mükemmel değilse de,
Yolundaydı sanki!
Beni bütün yaralayanlar gibi,
Sende beni,
Dumanı tütmeyen ocağımdan vurmuşsun meğer!
Seni ısıtmadım mı ki ben çocuk?
Yollar ve çareler yaratmadım mı sana,
Beni bütün kanatanlar gibi yalanmışsın meğer!
Ardıma dönüp baktığımda çoktan tutuşmuştu,
O, erişilmez ve ulaşılmaz sandığım bütün kulelerim!
Meğer, hiç yanmayan bacamızdan hava almışız çocuk!
Ben kulelerimi ve surlarımı sana güvenip,
Kibrit çöplerinden yapmışım!
Sen gittin...
Yıkılmış bütün tuğla arası harcı güven kulelerim,
Yıkılsın zaten de, yıkıldı bütün şehir sen gidince.
Üstüne üstlük yanmış,
Bir koca nefretine kinayeli hecelerinle!
Tutuşmuş İstanbul’umun bütün
O ömürlük kibrit çöplerimin baş uçları!
Bu ev...
Bu şehir...
Artık bana çok çocuk!
Cemre.Y.

Mumya

...Mumya...
Ne kadar da
Kaç yüz milyarlık yıl kadar,
Ona olan sevdam kadar,
Aksine mülteci bir eylem şiddetinde,
Eylemli, söylemli depremleri varmış!
Nihayet izin verdim.
Gülümseyerek...
Ne'm kaldıysa!
Onu da başımdan alaşağı…
Öylece...
Yok edip gitti!
Şimdi her yerimiz,
Sel göçüğü!
Artık kim?
Nasıl!
Kurtarabilir ki bizi?
Öldük biz nihayet!
Evlada aşık bi anayla.
Onun hayatına hep debelenmelerini,
Hiçe eş değer sayanlarla
Savaşıp bir yandan,
Onları haklı saymaktan da yorgunum!
Bittik biz!
Nihayet...
"Ama bu sefer bari gitme!" diye diye,
Tirilyonca kere yalvarırken gözlerine
O, Benim o'na değerlerimi,
Hiç değersizmiş gibi,
Başımdan aşağı yağmur ediyordu!
Yağdım...
Arındım...
Ama sen de be ruhum,
Hala hiç yoktun!
Aile nişanlarınızda bari,
Buruk birer tebessüm olsa da takın.
Bundan sonra bari...,
Benden bari sonranızda dedim ama!
Yükünü almıştı omzuna çoktan!
Tam tamına yirmi yıllık aşkını ve nefretini.
Ve yüz milyon yıllık hissizliğinin
Bila bedelsiz
Mumyası bulunmuşlar gibi...
Kustu...
Gitti...
Bilsem yine dirilecek!
Trilyon yıllık daha!
Öylece gülümseyip,
En çok iki bira içen…
Ama sonsuz sevgili bir tek!
O mumya olurum o'na!
Cemre.Y.