Güzeldi

…Güzeldi…

Gülünce gözlerinin öbeği
Yıldız yıldız yakamoz kaynıyordu.
Şah damarındaki
O ay,
O yıldız...
Ağustos sıcağı gibi
Dudaklarımı yakıyordu.
Her şey yalansa bile!
En azından iki çocuk,
Gizliden birbirlerine
"Sobe!"leniyordu.
Oyunsa da, gerçek kadar güzeldi yani.
Birileri onu yine bir yerlere çağırmasaydı.
O, yine, git-me-sey di.
Cemre.Y.

Gönül Kırığı

...Gönül Kırığı...
Bir vakit sonra,
Bir boşvermişlik oluşuyor insanın gönlünde.
Bir vakit sonra,
"Herkes bildiğini okuyorsa,
Senin ona bu çaban ne." diyorsun.
Ki zaten...
"Eyvallah" diye bir şey var,
"Neyse" ile ölesiye kapışıyor.
Ve zaten nicedir,
Sağım, solum, önüm, arkam,
Gönül kırığı...
Cemre.Y.

Hayat Hep Heyhat

…Hayat Hep Heyhat…
Sonbaharın güneş yanığı bir sabahına,
Sade bir kahve eşliğinde,
Bir fotoğraf karesine gülümsedikten sonra,
Aniden fırtına çıkıp,
Terasındaki kahvaltına,
Yağmur yağdırması gibiydi hayat.
O fotoğrafına bakanlar,
Hayat sana güzel sanırken,
Sen ne var, ne yok, taşımaya çalışıyorsundur,
Evinin akan duvarlarının arasına.
Yani hayat hep heyhattır aslında.
Cemre.Y.

Son Yaz Demleri

…Son Yaz Demleri…

Uyandım, ruhumda Voyage müzikleriyle,
Sonbahar, soğuk sabahlarına soyunmadan,
Son yaz demlerinden birinin sabahındaydım.
Sade kahvem eşliğinde güne gülümsedim.
Terasıma kurulup, Pazar sabahının kokusunu içtim.
Ve az evvel bir uçağa el salladım biliyor musun?
Cemre.Y.