Hislerimi Kaybettim

...Hislerimi Kaybettim...

O değil de...

Camın buğusuna kalp çizerek,

İçine sevdiğimle ikimizin baş harfimizi yazardım ben!

Ömrümde,

İlk defa!

O kalbi çizersem,

İçine yazacak harf bulamadım.

Başımı cama dayadım,

Ne sevdim, ne özledim.

Sadece...

Kar'ın yağışını izledim.

Hislerimi kaybettim,

Hükmü bana bedeldir.

Cemre.Y.

Özlemedim

…Özlemedim…

Yok!...
Özlemedim.
Ben, hiçbir şeyi, özlemedim.
Özlemeyi bile özlemedim anne!
Yürüdüm, kendime doğru yürüdüm.
Yalnız değilim de…
Evimin buğulu camlarına
Yazacak bir harfim bile yok işte.
Cemre.Y.

Kader Değil

...Kader Değil...

Sanki hiç Titanic'i seyretmemişler gibi,
"Hepimiz aynı gemideyiz."diye bir türkü tutturmuşlar!
Doğrudur bayım!
"Hepimiz aynı gemideyiz!"
Fakat günün sonunda,
Öncelik…
Filikaları çoktan satın almış olanların olacak.
Kazan dairesinin camlarından fışkıran,
Bi çare fakirleri ittire ittire yol alıp, onlar hayatta kalacak.
Tıpkı, zengin malikanelerinin birer odalarını,
Oksijen tüplü, yoğun bakım odası hazırlığı yapmış olanlar gibi.
Havada asılı kalmış Corona rüzgarı,
Sanki iki gün ekmek yemese ölecekmiş gibi!
Bir gecede bütün karantinaları piç eden bütün beyinsizler,
Sokakları yağma yağma yağmalarken,
Cahil cühala herkesin burnuna dolanmakta.
Bu Corona canavarı tümevarım bileşkesiyle ilerlemekte…
Çimen yeşili, çimen kokulu günlerimle,
İyot kokusunu özledim en çok!
Lakin benim denizim bu değil.
Kabuğumdan sıyrılıp kurtulamadığım bu yer,
Benim seçtiğim kader değil.

Cemre.Y.

Kumdan Kale

...Kumdan Kale...

Çocukluğumun kumdan kalelerine uğradım bugün!

Hani ne vakit,

En güzel kumdan kalemi yapsam perisiyle padişahıyla,

Koca bir tsunami gibi dağıtırdı ya,

Kocaman adamların vicdansız ayakları!

Adımın üstüne bastılar dünden beri üstüne basa basa...

Bu sefer acımadı tenimin nuru!

Adımı ad koyanın,

Kulağıma ezanla seslendiği adımı duydum kaç kere!

Hala şu an ölsem ve Münker ile Nekir gelip seslense dahi!

Üzerime alınmayacak kadar yabancıyım ilk adıma lakin...

Adımın biyolojik babasını affettiğimden beridir hissizim.

Artık acıtmıyor yaralarımın kabuksuz hisleri.

Hani bir zamanlar demiştim ya...

"Hislerimi kaybettim, hükümsüzdür!" diye...

Acımıyor, üşümüyor, sevmiyor, sevilmiyor,

Artık hiçbir yaram hiçbir duygu yansıtmıyor.

Ha çocukluğumun kumdan kalelerine gelirsek!

Artık değil ki nerede bir kum görsem değil ki kale vs.

Artık tek bir kalp bile çizmiyorum buğulu camlara!

Hoşça kal sevgili yaşanmışlıklarım, hoşça kalın sevgili yaralarım.

Gayrı kimse acıtamayacak canımın ciğerinin taa içini!

Cemre.Y.

Deprem

...Deprem...

Korkmuyordu tabi,

Hem neden, niçin korksundu ki,

Altı üstü bir depremdi yine o gün gibi!
Altı üstü, yer kabuğu, yine,

"Deprem!" diye diretmiş,

Yarmıştı içinin ağusunu en dibinden.
Derdest etmişti "Hiç değilse o beni korur,

Hiç değilse o tutar kolumdan, bir sarılır sımsıkı...
Ömrümde ilk defa,

Hadi birinci derecede kan bağı olanı geçtim de,
Ömrümde ilk defa,

Yürek bağı, ruh ağı olan birisi bari, birisi!
Ne bileyim kaçmak yerine,

Sarılırdı belki sımsıkı." dediklerinin hepsini!
Ne bileyim,

"Korkma,

Bundan sonra yanında ben varım!" derdi belki.
Ne bileyim,

Biri olsun bari,

Sözünün ardında dimdik dururdu belki,

Yüreğinin titreyişi dinerdi!
Yoksa deprem dediğin ne ki,

Zaten her gün artçı sarsıntılarla yarılıyordu ciğeri!
Cemre.Y.

Gelişi Güzel

…Gelişi Güzel…
Kusursa, sen o kusuruma, iyi bak sevgili…
Hiç öyle aruz vezni kalıplarına sığdırmaya uğraşamam yürek dizelerimi!
Beyitlerimi ergenliğin verdiği platonik heyecanlarıma hediye ederken,
Akrostiş şiirlerimiyse kim bilir hangi lise defterinin arasında unuttum ben.
Hani şöyle ölçülü, vezin'li şiirlere kafa yormayıysa,
Edebiyat öğretmenimin, tam da rahmetli anam gibi…
"Sen buna şiir mi diyorsun yani,
Aç da, iki kelam Bediüzzaman Risale İ Nur oku!" dediğinde vazgeçmiştim!
Zira bütün çocukluğum, ergenliğim,
Genç kızlığım,

İki dudak arası kaderimin nedenini onlarla aramakla geçmişti.
Yani öyle keşke kalıplara sokmaya falan çalışmasaydın beni,

Önden önden yargılamasaydın bi!
Garipçiler gibi serbest ölçüde, gelişi güzel, severdim ben seni.
Yani öyle böyle de değil ha!
Allah ne verdiyse denilen cinsinden.
Hani olur da bir gün birini sevmeyi gerçekten denersen,
Geçmişinde bırak kafiyeleri, uyakları, redifleri.
Gelişi güzel sev yani.
Kışın can eriğine aşer misal, tatlı şeyler sevmediğim halde,

Şeker pudralı kreması bol çileğe misal.
Yazın, portakal,

Mandalina kabuğu kızart misal,

Kuzine sobanda ayağında yün çorapla yatarken.
İlkbaharda güz yaprakları savuştur ellerinde,

Böyle çıtır çıtır hayat geçsin ellerinden.
Sonbaharda da, yeni yağmur çiselemiş de,

Taze biçilmiş çimen kokusunu çek içine.
Kusursa sen o kusuruma iyi bak sevgili…
"Sevgili!"dediysek de hani lafın sana gelişiydi

Yoksa ben bütün o sanal sevişgenlerin ta ebesini.
Lakin, belli ki hiç olmamış,

Hiç de olmayacak bizden, senden önceki yalnızlığıma bir sal beni.
Cemre.Y.

Güya

...Güya...
Yeni yıla ramak kalaydı ilk kelamlaşmamız,
Şiirdaşlık geldi sonraki günlerde.
Günler olmayan gecelerin sabahına ayarken,
Yaralarımızı açtık birbirimize...
Ne çok yaramız vardı ah ne çok!
Açtıkça her bir kabuğun altı yeniden kanayan!
Sonra bir gün dayanamayıp,
Öptük dizlerimizden, dirseklerimizden,
Yüreğimizden öptük sonra birbirimizi hiç görmeden.
Bilmem ki nedendi durduk yere hırçınlaşmalarımız!
Birbirimize destursuz s*ktir çekmelerimiz lakin...
Dayanamıyorduk da yokluğumuza,
Ellerimizde rengarenk misketler,
Küsüp barışan küçümen çocuklardık işte.
Karlı bir mart akşamına sözleşmiştik güya,
İlk defa göz göze gelip,
İlk defa birbirimize sımsıkı sarılıp,
İlk defa yeniden yine sevmeyi deneyecektik.
Şöminenin başında gitar çalacaktı bana!
Üşüyen ellerimin, donan ayaklarımı,
Zemheri ayazı yüreğimin kışını alacaktı güya!
O gelmedi o akşam,
Kırılmış çocuk yüreğinden öptüm de gittim ona lakin.
Kimse kimseye bir tastamam güvenemedi.
O gelmedi, ben de bir tamam gidemedim gibi bir masal bu işte.
Dudaklarımızda başlayamayan bir sevdanın kırık nağmeleri.
Belli ki kalp daha hiçbir şeye hazır değildi.
Yoksa gelirdi, yoksa severdi, yoksa kalırdı.
Bazen,
Ne çekip giden umurunuzdadır artık
Ne de, yıkıp giden...
"Eyvallah!" der geçersiniz...
Cemre.Y.

Yüreğimin Kanatları

...Yüreğimin Kanatları...
Yüreğimin kanatları uçmak isterken uzak diyarlara,
Aklımın topraklarında kök salıp çınarlaşıyorum bulunduğum coğrafyaya.
Arsız martılar çırpınırken beleş simitlerin üzerine,
Buğulu camlardan bakıyor benim gibi Zümrüdüankalar.
Her sevda yanığının ardından küllerinden doğuyorlar.
Uzak diyarlardan bir yürek ışığı yanar yüreğime sabah olur.
Bir mahzen zifiri sessizliği dokunur içime gece olurum.
Kimi seviyorsam seviyorum, neyi bekliyorsam bekliyorum,
Size ne, kime ne?
Cemre.Y.

Ömrümün Son Çeyreği

...Ömrümün Son Çeyreği...
Gelmeyecek belli.
Daha ne kadar yaşayacağım tanrım diye diye
Geçti gitti emsal biçilen ömrümün yarısından çoğu.
Şimdilerde ömrümün son çeyreğindeyim ey hayat!
Artık yoruldum beklemekten,
Yüzüm, gözüm, ellerim,
İlle de yüreğim talan edilerek terk edilmiş yangın yeri.
Gelmeyecek belli.
Vuslata dair bütün mektuplarım,
Adresini bulamayan şiirlerimin posta kutusunda şimdi.
Gelmeyecek belli.
Gelseydi şimdiye kadar gelirdi.
Kırgın gözlerin son umut kırıntılarıyla,
Buğulu pencerelerden bakıp durmanın anlamı da bitti.
Eskisi kadar sabrım da, gücüm de, hayalim de kalmadı ki.
Zaten misal biçilen ömrüme kalan vakit, ömrümün son çeyreği.
Artık gidelim mi?
Cemre.Y.

Kırılgan Şiirler

...Kırılgan Şiirler...
Elimde eskimeye yüz tutmuş mısralarım çoğaldıkça,
Heceleri aynı olmasa dahi zemheri, hep aynı zemheriyse,
Gecenin ayazı, hep aynı, ayazsa,
Üstelik mevsimi fark etmeden!
Yalancı bahar rüzgarları aynı ritüelde seyrediyor,
Denizin mehtabı aynı duyguları hissettiriyorsa,
Aşık bir kalbe ve yahut melankolik bir yüreğe!
Ne fark eder ki,
Ocak on yedi, yıl, iki bin on dokuz ise.
Ömrün her yanı...
Kırılgan şiirler işte ve üstelik...
Maya takvimine göre de kıyamet de çoktan kopmuş olmalıydı zira!
Buğulu camlardan,
Ufkunu göremediğim geleceğime bakmaktan sıkıldım.
Kelimelerimin dilinin rengini değiştirmeye karar verdim.
To be continued!
Cemre.Y.

Eskidendi

…Eskidendi…
Hatırlayamıyorum ki,
Nicedir yüreğimin kanatları kırık,
Nicedir ayak bileklerim sancılı ya,
Nicedir konamıyorum hiçbir ciğere!
Ortalık yıllar yılı sürecekmiş gibi duran,
Plastikten bardağa isimler yazılan,
White chocolate macchiato dolu.
Biz mi?
Biz sevdalandıksa…
Nerede bir kumsal bulsak,
Hemencecik bir kalp çizer,
İçine de adlarımızın baş harflerini yazar,
Ortasından da bir ok geçirirdik.
Sonra hemen bir dalga gelip silerdi her şeyi.
Biz mi?
Biz sevdalandıksa…
Nerede bir buğulu cam bulsak,
Hemencecik bir kalp çizer,
İçine de adlarımızın baş harflerini yazar,
Ortasından da bir ok geçirirdik.
Sonra yeni bir yağmur fırtınası kopar,
Bütün camları yıkardı.
Olan…
Yüreğimize, olan ciğerimize olurdu.
Ama en azından bilirdik.
An denilen şeyin zaman aralığı kime ne kadarsa
Tam da o kadar…
Sevmiştik, sevilmiştik biz.
Eskidendi, epeyce bir zaman öncesiydi.
Ortalık yıllar yılı sürecekmiş gibi duran,
Plastikten bardağa isimler yazılan,
White chocolate macchiato dolu ya
Bir türlü de sevemedim ki onu ben!
Cemre.Y.

Buğu

...Buğu...
Gözleri gözlerime değdiğinde,
Buğusundan büyülendiğimi fark etmiş miydi acaba!
Bunca cesur geçinirdim güya!
Benim söz eyleme sırası ona gelince,
Dilimin damağımın lal olduğunu,
Aklımın beynimin süzgecinden geçemeyip,
Bir tek fikir edemediğini,
Gözleri gözlerime değmesin de,
Yine yeniden yanmayayım diye sustuğumu,
Gülüşünün gül gamzelerinden,
Hülyalı hayaller topladığımı hissetmiş midir ki.
Elektrik yüklü kahverengi kasabalardan kaçıp kaçıp,
Yosun yeşili tenhalarına sığınmak istediğimi de,
Anlamış mıdır acaba!
Salaş bir meyhanede kadehleri yere atarken birlikte…
"Emrin olur, başım, gözüm üstüne." diyebilmeyi düşünürken,
Dilimin tutulduğunu bilmiş midir?
Misal bugün...
Ona bu kadar, bir yürek mesafesi kadar yakınken...
İçinin içinde,
Kopan bütün fırtınalarını gördüğümü duymuş mudur acaba?
Yüreğinin can kırıklarının,
Yüreğimin can kırıklarıma dokunduğunu hissetmiş midir ki!
İçimizde ne vardıysa,
Can kırıkları dolu gülümsemelerle doluydu,
Her şey birer buğu.
Öperim seni adam, yüreğinin en ezik yerinden,
Misal yosun gözlerinden, dizlerinden.
Cemre.Y.

Adam Ol

…Adam Ol… Buğulu camlar ardından beni görmeye çalışacağına, "Adam ol" da yanımda ol. Cemre.Y.

Kaç Yanılgı Sığar

…Kaç Yanılgı Sığar… Kaç yanılgı sığardı ki Avuç içi kadar bir kalbe "Bu son olsun!"diye diye Kalbin artık buğulu camlardaki Harflere sığamadığında mı? Cemre.Y.

Haberim Yokmuş!

...Haberim Yokmuş!...
Misal ben...
Limon zaten ekşi diye
Üstelik kabuğu sağlam diye
Bilmiyorum büyürken
Dallarının onu korumak için
Güller gibi dikene ihtiyaç duyduğunu...
Meğer limon muşum
Haberim yokmuş!
Cemre.Y.

Hepsi Bu!

…Hepsi Bu!…

İyi falan değilim!

Hepsi bu!

Bir derin nefesimi bile aldırtmayan

Solumdan vurmasına alışık olduğum

Sağ göğsümün altının ağrısı da cabası

Hepi topu bir cam buğusu

Hayal kırıklığı.

Bir soldan vuruyor,

Bir sağdan…

Olamayan beyin tarafından. Cemre.Y.

Buğulu Camlar

…Buğulu Camlar…
Buğulu camlar boğuyor beni
Nefes alamıyorum
Hani kalp çizecek olsam
İçine yazacak tek harfim yok!
Cemre.Y.

Buğulu Camlara Kalpler

…Buğulu Camlara Kalpler…

Sesinden mi sevsem seni,

Yoksa sessizliğinden mi?

Korkma, birkaç buğuluk,

Nefes alacağım busenden.

Hani sen de gidersen,

Yokluğunun camlarına,

Bana son nefesinden

Yeni kalpler çizebilmek için.

Bilirsin…

Hazırlıksız bir eylemdir,

Her geçip de gitmeyen yağmurda

Nefesler dolu boş, kırılmış kalpler hayali… Cemre.Y.

Kimse Öpmesin Seni

...Kimse Öpmesin Seni...
Sakın ha!
Kimseciklere verme o öpüşlerimi!
Ne zaman belli olacağı
Hiç belli olmayan o sol gamzenden,
Ve sol dudağının üzerindeki
Gizlice beliren ve yok olan ben’inden,
Kimsen öpmesin, hele sinenden.
Sakın ha!
Son buğulu bakışın gibi bakma sakın
Sakın bana baktığın gibi bakma sonlara,
Başkaca hiç kimseye,
Bana o son baktığın gibi bakma!
Olur a kıyarlar geleceğine de
Umursamazlar yanlarındaki mutsuzluğuna da
Gitme “Kal” derler, kalırsın!
Olur a benden çok seversin onları
Gelmezsin bir daha bana
Emanetime hıyanet etme sakın ha!
Cemre.Y.

Kitaplara Küsme

....Kitaplara Küsme....
Sen öylece pervasızmış gibi bürünürken bana
Aslında hiç sen olmayana
Ansızın çığırırken suskunluklarına!
Nihayet dimağım,
Bir dere kenarı papatyaların sarısında kaldı.
Sular ah!
O akışını bir türlü durduramadığım akarsular…
Çocukluğumun gözyaşlarını ne de güzel yıkıyordular.
Ben toplamaya çalıştıkça ömrüme hatırat olsun diye
Bütün akan sularımın sarılarının
Artık ne diye gereksiz yere bulandığını
Aynı taşları yerli yerince koyup
Durultabildiğimde ve hilesiz, amansız, zamansız
İlle de bana göre vakitsiz
Yerlisiyse yerine dizebildiğimde anladım.
Şimdi sen
Sensizliğe bedel bütün şiirlerimin üstüne
Bir de kitaplara!
Benimle hayatını hiç eden
Ama piç edemeyene,
Hiç alakasız yere
Kitaplara küstün hee!
Daha ben bile bunca yaşımca
Yürüdüğüm bütün yolları kitapsız yürüsem
Ayağım burkuluyor hiç yoktan
Üstelik hiç olmayacak yerde
Kış ortası mesela!
Son kapişonlu kabanımı
Bir Suriyeli velet giyebilsin diye
Üstelik ekmeksizliğimin dibindeyken
Şimdi hala bile
Mandalina kabuğu bütün ayak ağrısı yaralarım!
Etme çocuk!
Ne kimseye gereksiz iyilik
Ne de kendine sebepsiz kötülük etme!
Şimdi bunca şiirlerimden sonra
Üstüne kitaplara da küselim he!
Küstün yani epeydir
Haberime almak istemediğimce küstün yani
Bütün yazılı kitaplara! ?
Yansın dersen…
Bilirsin sen için yine yakarım onları bile! ?
İster misin tutuşsun sağdan sola yine!
Tam tamına iki yıl öncesi gibi!
Bu sefer daha da büyüdü yüreğin
Ayak tabanların hayli küçülürken
Sen için kendimi bile yakarım bilirsin.
Ben suskunken
Seni hiç duymadım sanırken
Bir daha ama asla ve kat'a
Aptallıklar ettim, çocukluklar! deme ama!
Bu sefer bana sen, bari sen...
Hala göz yağmurum olmadan gel...
Pencerelerimi mesela
Yeni silmişken.
Uzuunn bir hayal ötesi senle…
Gel be gözleri yosunu yeşilim
Ciğerimin en ilk çiziğim
Biliyorsun beni
Hayata 1-0 eksikliyim!
Kimsem kız olayım diye dualar savurmadı bana
Oysa sen...
Kıpkırmızı pabuçları bütün damlardan
Hala aynı hevesle görünensin
Adın Ece olacak kadar kolay değildi elbet de
Sen benim
Sen bizim hala
Eee! Eylül lü, Lülücan'lı
Kraliçeeemmmizsin!
Ne diyorsun şimdi
Yansın mı bütün kitaplar?
Ama bil ki
O terastaki şöminede yanan şiirlerin
Bir tekin bile yazamadım ben
Hala
Hee?
Öleyim mi bir kere daha?
Cemre.Y.