Deprem

...Deprem...

Korkmuyordu tabi,

Hem neden, niçin korksundu ki,

Altı üstü bir depremdi yine o gün gibi!
Altı üstü, yer kabuğu, yine,

"Deprem!" diye diretmiş,

Yarmıştı içinin ağusunu en dibinden.
Derdest etmişti "Hiç değilse o beni korur,

Hiç değilse o tutar kolumdan, bir sarılır sımsıkı...
Ömrümde ilk defa,

Hadi birinci derecede kan bağı olanı geçtim de,
Ömrümde ilk defa,

Yürek bağı, ruh ağı olan birisi bari, birisi!
Ne bileyim kaçmak yerine,

Sarılırdı belki sımsıkı." dediklerinin hepsini!
Ne bileyim,

"Korkma,

Bundan sonra yanında ben varım!" derdi belki.
Ne bileyim,

Biri olsun bari,

Sözünün ardında dimdik dururdu belki,

Yüreğinin titreyişi dinerdi!
Yoksa deprem dediğin ne ki,

Zaten her gün artçı sarsıntılarla yarılıyordu ciğeri!
Cemre.Y.