Seni günümün güneşinde sakladım.
Ve dahi gecemin en ışıklı yıldızında.
Seni insanların ruhumu ezip kirlettikleri bütün anlardan,
Seni kabusların canımı yakıp yıktıkları bütün zamanlardan,
Seni cinlerin sinsi muskalarından uzak kılmaya çabaladım hep!
Sen hep, sımsıcak son yaz akşamından birinde gebe kalınıp,
Bir bahar sabahı ansızın karşıma çıkan o tek gülümseme gibiydin hep sen!
Pazartesilerini gelişin ve dahi gelişime denk olduğundan nice çok sevsem de.
Salı'larım hep buruk geçmiştir benim.
Seni bir geceden bir tek sabaha, benden yoksun,
İçine sığamadığın o küçücük kuvözde bırakmalarına sebep ben değildim oysa!
Ya da beni, aile meclislerimizin görüş gününde cinsimi beğendiremeyen de ben değildim.
Sanki birileri özene bezene bir örnek yaratmış da,
Kaderlerimizin ipekli renkleri bitince, üzerine haraşo yün urgan geçirilmiş gibi.
Cemre.Y.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder