Salacak Bile Aynı Salacak Değil

...Salacak Bile Aynı Salacak Değil...

Sen bilemezsin lakin...

Çaya da, papatyaya da, simide de, martıya da,

Epeydir küsüm.

Bir Kız Kulesi sızlatıyor burnumun direğini...

Ona da...

"Salacak bile aynı Salacak değil ki!" diye diye,

Yalnızlığımın omuz başlarına sarılarak

Kendimi avutuyorum.

Cemre.Y.

Yoruldum!

...Yoruldum!...

Yıllardır ömrümün papatyalarının yapraklarını,

Seviyor, sevmiyor diye koparıp durmaktan da,

Ben gülümsemeye çalıştıkça hayata, inadına,

Önüme yeni seller, yeni afetler, yeni depremler,

Yeni setler yıkılmasından da,

Haylice çok...

Yo-rul-dum!

Madem öyle...

Ben de vazgeçiyorum senden ey hayat!

Mümkünse müsait bir yerde,

Bu ömürden de, bu dünyadan da gidecek var!

Cemre.Y.

Evlat

...Evlat...

Evlat!
Değeri paha biçilemeyen
Tek hazinendir.
Mesela sen papatya severdin o ise lale!
Kim bilir şimdilerde,
Kim, neyi sevmekten vazgeçmiştir.
Oysa evlat...
Pahası edere denk gelemeyen
Ruhunun en eş, tek cevheridir.
Dinlenmeyi umma ondan.
Ondan sonra doğmadın sen!
Dinle...
Anla...
İdrak et!
Gerekiyordur kesin pes et, vazgeç!
Ama asla yenilme ve sakın ölme!
Doğurabildin diye de kendini,
Öyle çok da ana sanma!
Zira...
Güya analığımla övünürdüm ben en çok!
Oysa görüyorum bazen etrafımda,
Etrafındakilere yettiği yetmezmiş gibi,
Rahmetli anamın...
Bana hiç sunamadığı gözleriyle,
Gözümün dibine bakıyor şefkati.
Olası hata kararlarımdan dönüyorum.
Küsüp durduğum yaradanıma
Bir şans daha şükrediyorum....
Hala "Amin!" yani.
Cemre.Y.

Az Kaldı

…Az Kaldı…

Az kaldı,
Baharın hani o en taze yeşiline,
Çimen kokusunun sardığı huzura.
Papatyaların verdiği sevgiye,
Az kaldı, çok az.
Cemre.Y.

22.02.2015 Pazar 10:56

Günaydın Olsun

…Günaydın Olsun…

Gecenin kabuslu yorgunluğundan,
"Kirpiklerinin tanelerine kurban olduğum!
Sen ne zaman…
Yaş olup akıttın, benle olan zehrini de,
Ben göremedim!" diyerek gözlerini açtıysan,
Şöyle bir derin nefes alarak,
Geceyi, geçip gittiğine şükürle yollayıp,
Uykudan arınıp, güneşi görebildiğin her gün,
Yeni hayatının başlangıcı demektir.
Gülümseyişlerin solmadığı,
Yüreğimizin papatyaların,
Sevinci ile dolduğu bir gün olsun.
İçimiz, dışımız,
Pazar gününün keyfiyle dolsun.
Gün, sade kahveli,

Havaya ilk Cemre düşmüş gibi,

İlkbahar başlamış gibi bir günaydın olsun.
Cemre.Y.

Geçip Giden Yılların Ardından

…Geçip Giden Yılların Ardından...

"Günüm'e gelmedin,
Belki düş'üme gelirsin.
Uykuya teslim ediyorum gözlerimi,
Sakın ha!
Gelirken,
Papatyalarımı unutma!" demiştim ama!
Geçip giden yılların ardından…
Artık kır çiçeklerinin,
Hepsinin birden kokusu yok oldu.
Ortalık, yapay, sanal çiçeklerle doldu.
Gelme yani!
Bir papatyanın yaprağının kokusuydu özlediğim.
Onu koparırken katlanan çimen kokusuydu.
Şimdilerde, o da kalmadı.
Artık gelmene gerek yok yani!
Cemre.Y.

Nilüfer Çiçeği

...Nilüfer Çiçeği...

Ömrü hayatımca papatyaları çok sevmiştim oysa,

Tıpkı onun da laleleri çok sevmesi gibi!

Sonra ne mi oldu?

Ben öyle kolayca kavuşulacak bir şey iken,

Hiçbir zaman vuslatına eremediğim papatyalara küstüm,

Tuttum ömrümde aslını hiç görmediğim nilüfer çiçeğini sevdim.

O...

Hiç bıkmadan, zaman zaman yorulsa da hiç usanmadan...

Lale mevsimi geçtikçe meyve çiçekleri ekmeye devam etti.

Benim o zamanlarımdan çok daha genç ve çok daha da akıllıydı tabi!

Cemre.Y.

Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine

…Gel Sen Yine Şiirim Ol Yine…
Sana…
Birkaç şiir değil…
Seri sıra bir roman yazmak gerek çocuk.
Lakin mısralarım soğur,
Lakin hecelerim kırılır,
Ve lakin kelimelerim biter de,
Öylece kifayetsiz kalır diye çok korkarım.
Gel sen şiirim ol yine bana.
Ne bileyim…
Belki bir gün…
Uzlaşırız papatya özlü bir lalenin kalp kapağında.
Cemre.Y.

Ey Yüreğim

...Ey Yüreğim...
Ne kaldı geriye?
Şu hayattan neyi fazla istedim de alamadım!
Sanki ben ona...
Çocukluğumda,
Tatil diye köye gittiğimiz zamanlardaki gibi
Kokusunun rayihasına doğru koşarken,
Dağ bayır arayıp bulunan,
Ararken de koca kayalarına tutunmuş kınalara kapılıp,
Tam da beş taş oynamacalık küçük çakıllı,
O yuvarlak yumrulara tükürük çalıp,
Ellerime yine kına yak dedim.
Sanki ben ona...
Yorgun bir gürgen ağacıyla,
Taze palamudun yaprağının gölgesinde,
Koparsam ölecek,
Sadece koklasam...
Kokusu ömrü billah burnumun direğine hasretim olacak,
O ilk ergenlik kokumu, hasretimi bul dedim.
Sanki ben ona...
Yol kenarı taze papatya olur,
Ne bileyim mezar kenarı olur,
Ya da ne bileyim,
Boş bir arsada öylece bahara öykünmüş olur,
Bir demet papatya dememişim?
Ey yüreğim!
Sahi be bu hayata ne dedim de,
Ulaşamadı benim gönlümü sevindirmeye!
Epeyce vakit oldu sayende,
Papatyaları dahi sevmemeyi öğrendim.
Evime giden sokağın başında bir iğde ağacı vardı.
Zaman bahara durdu muydu onun çiçeklerinin kokusu vardı ya!
Onu kesmişler kökünden!
"Ey yüreğim...
Kokmayan, adını sanını bilmediğin,
Rengarenk çiçeklere de mi "Günaydın" diyecektin sen?
Renklere bari mi, böyle mi öykünecektin!
Sen ki burnunun direğine hassastın?" diye hayıflanırken,
Durduk yere hanımeli kokusu sardı parkımın bahçe kenarlarını,
Bir iki leylak ekmiş birileri bir yerlere ya!
Gayrı gerisi ıhlamur, gerisi akasya, gerisi pembe bir gülün kokusu!
Varsın olsun, yarına ne kaldı ki şurada.
Cemre.Y.

Yağmur

…Yağmur…
Gülümseyişinin yüreğimi öptüğü zamanlardı
Düş kırığı yalnızlıklarımı terk ettim de yollarına estim.
Sıcak bir nefes kadar yakınken birbirimize,
Sen hep metcezirlerine yenildin.
Gelseydin hiç yoktan "Biz" olacak,
Şu yalan dünyaya gerçek nedir öğretecektik lakin!
Ne sen bir tastamam gelebildin,
Ne de ben belirsizliklerinin git-gellerini sevebildim.
Ki zaten artık papatyaları da sevmekten vazgeçtim.
Şimdi yağmur ağlatıyor şehrimin bütün sokaklarını.
Camlarıma dokunmadan nasıl da yağıyorlar hayret!
Halbuki, şu yağmurda puslu bir pazar sabahının yalnızlığına,
Ne güzel, ne melankolik şiirler yazılırdı oysa!
Sen, hislerimi de alıp gittin.
Üzülme ama!
Başlayamadan biten ayrılıklara çoktan örselendim ben.
Yağmura inat, puslu sabahlara inat,
Ben yine, yeni hazanımın rengine boyarım saçlarımı.
Yarın başka bir ben bakar aynalara olur biter!
Cemre.Y.

Ömür Yüküm Ağır Be Sevdiceğim Zamanı Geri Sar

...Ömür Yüküm Ağır Be Sevdiceğim Zamanı Geri Sar...
Adını hatırlayamadığım yeşil çimenli yollardan geçtim,
Kenarları papatyalı dereler aktı gümrah ırmaklara çocukluğumda!
Beni gecenin bir yarısı ameliyat masasına yatırdılar yüzüstü,
Tertemiz çarşafları çocuk korkularımla pisletip kurtardım ömrümü!
Hani diyorsun ya en ihtiyacın olduğun anda ya ben olamazsam yanında?
Sen Allah mısın be sevgilim,
Ki o bile olamamış en lazım olduğu zamanlarımda!
Ömür yüküm ağır be sevdiceğim zamanı geri sar,
Yüküm ciğerim kadar, yoksa sensizlikten öleceğim.
Bırak, azıcık bi kokunla nefesleneyim.
Sana az gelirse sende kalmışlığım o vakit yine yeniden,
Ömür yüküm ağır be sevdiceğim zamanı geri sar, beni sana sar!
Cemre.Y.

Yitirilmiş Sevdalar

...Yitirilmiş Sevdalar...
Epeyidir güllere dargın, papatyalara da küsüm ya!
Yitirilmiş sevdalar çıkmazından geçtim bugün.
Küçümen bir çingene kızı kaldırıma çökmüş
Sevgililer günü için papatyalar, güller,
Artık ne hükmü kaldıysa karanfiller satıyordu.
Soğuktan dudakları morarmış, sesi kırılmıştı.
Gönül nergisler, yaseminler satsaydı keşke diye hayıflanırken
Ki hepsini kendime alırdım.
Öz'ünden alsam köz'ü öksüz kalacaktı,

Köz'ünden alsam kül'ü yetim kalacaktı!
Yine de bütün çiçeklerini satın aldım pazarlık etmeden.
Cumhuriyet Meydanından yavaş adımlarla geçerken,
Nerede elinde çiçekle geçen o kadına özentiyle bakan bir kız görsem,
Gülümseyerek tutuşturdum ellerine demetleri birer birer.
Sevgilileri yok diye,

Diğerinin haspa çatlatma bakışlarına maruz kalmasınlar değil mi?
Ben mi?
Çiçeklerin hepsini alan bendim ya hani!
Meydandan geçerken herkes, en çok ben seviliyor muşum gibi bakıyordu.
Akşam geceye gebeyken bana kalan...
Onların kem göz nazarlarına, çiçekleri dağıttığım kızların gülümsemeleri.
Yitirilmiş sevdalar çıkmazından geçtim bugün.
İhtimalsiz bir günde rastlasaydım eğer ona!
"Kalan ömrüm kadar,

Bir süreliğine yüreğini işgal edebilir miyim?" diyecektim.
Cemre.Y.

Kurutulmuş Güller

...Kurutulmuş Güller...
Geçmişin tozlu sayfalarından arındıktan sonra,
Yaprak döktü ömrümün duvarları.
Hücrelerime kadar soyundum karanlıktan.
En son...
Kurutulmuş güller kavanozuna uzandı elim.
Kandil yağı döktüm üzerine bolca,
Önce bir sigara daha yaktım alevlediğim çakmağımla,
Sonra ateşe verdim yüreğimi yakan ne kaldıysa.
Burnumun direğini sızlatırken,
Yanık güllerle, papatyaların kokusu
Söz vermiştim kendime,
Ardıma dönüp bakmayacaktım bir daha.
Cemre.Y.

Papatyalar

...Papatyalar...
Nicedir papatyalara da küsmüştüm oysa.
Günler, güneş güzeli aydınlıklara doğmaya başladıkça
Umudum da artar oldu mutluluğa dair.
Kim bilir belki bir gün,
Güne gözlerimi açtığımda
Kahveyi iki kişilik yapar, iki kişi uyanırız geleceklerimize!
Cemre.Y.

Kurutulmuş Güller

...Kurutulmuş Güller...
Sevenle sevilenin üçüncü şahıslarca aldatıldığı bu dünyada,
Kurutulmuş güllerle, papatyalar biriktiriyordum kitap aralarında.
Ne vakit bir dost eline ihtiyaç duysam,
Ne zaman sıcacık bir yüreğe hasret kalsam.
Açarım ömür kitabımın kapağını,
Usul usul okurum yazdığım şiirlerimi.
Arada bir elim gider kurumuş güllere, papatyalara ama
Zaten yeterince yıpranmışlar toz olmasından korkarım.
Cemre.Y.

Mevsimsiz

...Mevsimsiz...
İnsan yalnız kalmak istediği zaman,
Bunu yalnızlığına bile söylemez.
Olur ki yalnızlığı,
Kıyamaz bunca yıllık yaren'ine!
Olur ki,
Yine yalnızlığı ona, yeniden dost olur diye.
Alır mey'ini...
Birbiriyle alakasız en sevdiği şarkılarını listeler,
Sözleri, ömrüne cevap olanları,
Birbiriyle kolajlayıp kolajlayıp dinlerken,
Sessizce akıtır gözyaşlarını....
İçini kanser edecek olan,
Bütün o zehrini akıtana kadar.
Zira artık...
Yeterince değerli değildir,
Kimine gül...
Kimine orkide...
Kimine papatya...
Artık yeterince değerli değildir,
Mevsimsiz açan hiçbir lale!
Zamanında bir tastamam gelmediyse.
Mevsimsiz soldu bütün zamanlarımız azizem!
Bizim mutluluk şiirimiz, nerede?
Cemre.Y.

Siktir Git Ömrümden!

...Siktir Git Ömrümden!...
Şimdi, derhal!
Siktir git ömrümden!
Mümkünse var olmamış gibi
Zira artık kokladığım hiçbir papatyada
Var mısın diye sormaya mahal kalmasın.
Cemre.Y.

Papatyaları Da Unutmuşum Diyorlar!

...Papatyaları Da Unutmuşum Diyorlar!...
Papatyaları unutmuşum diyorlar...
Vallahi yalan!
Soluk, puslu, gri
Yağmurlu günler yüzünden
Onları unutacak değilim.
Nasılsa dünyamın bir yerinde
Yeni yeni açıyor papatyalar
Gün de döner, devran da döner elbet.
Cemre.Y.

Bir Önceki

...Bir Önceki...
Biliyor musun sevgilim,
Bunca papatya bolluğunda,
Kimse saçlarıma taç yapmadı benim.
Hepsinin aklı...
Seviyordu, sevmiyordusundaydı bir öncekinin.
Cemre.Y.

Sanıyorlar

…Sanıyorlar…
Ruhumun yaralarına ruh dinginliği sunmaktan dönüyorum...
İlk defa yüzümde bir tutam sevinç,
Bir tutam huzur, bir tutam da intikam var.
İntikam?
Çünkü ellerimde bana aldığım papatya ve sümbüller var!
Hiç bu kadar izin vermemiştim,
İnsanların hakkımda ne istiyorlarsa onu sanmalarına…
Sanıyorlar!
Misal bu çiçekler sevgilimdenmiş!
Yüzümdeki gülüşü görünce öyle sanıyorlar!
Bir demet çiçek uğruna ben ne çok şeye fedaymışım!
Artık o ne zaman gel dese gidermişim sanıyorlar.
Oysa be başım dik, alnım ak…
Bu bir demet çiçeği sadece kendim, kendime,
Her sabah aynada yansıyan yüzüme almıştım.
Cemre.Y.