Az Önce Güneşi Batırdım

...Az Önce Güneşi Batırdım...

Az önce güneşi batırdım,

Yosun gözlerinin maviye çalan ela tav'ında.

Gözlerinin irislerinde ne çok mavi gizli,

Ne çok gri, ne çok sarı, ne çok kahve.

Belki sen bile bilmiyorsun ama!

Ne çok yeşil saklı her bir haresi birer hazine gibi.

Birkaç damla gözün yaşı saklanmış kirpiklerinin ucuna,

Alıp usulca öptüm onları hissettin mi?

Sana...

"Beni şimdi sevme!" diyemem ama!

"Sakın ha, beni şimdi özleme, sakın ha kınalı kuzum."

Birçok şiir gibi...

Birbirimizden...

O son gün, son kez...

Geçip gittik biz.

Sen benden çoktan caydın,

Ben bana kaldım hepsi bu.

Az önce güneşi batırdım,

Yokluğunun bilmem kaçıncı akşamında

Geceye de selam olsun ki

Bazı bazı yokluyor bizsizliği!

Yoksa şiir dediğin ne ki!

Cemre.Y.

İnadına Gülümsemeli Hayata!

...İnadına Gülümsemeli Hayata!...

Yüzüne güneş değmiş gözlerimin,

Omuz başlarım sabah sıcağına dokunmuş.

Çıplak ayaklarım çimenlerle sırnaşmakta.

Az kalmış iyot kokusuna doymaya.

Öyle özlemişim ki kaç kulaç eder acaba!

Zülüflerim de süzülür denizin koynunda.

Benim mevsimim gelmiş belli.

İçim dışım kıpırdamakta.

Bir sevmek geçer kalbimden bir de sevilmek.

Öyle ya!

Geçmişse nihayet ayaz zamanlar,

Şimdi...

İlle de, inadına gülümsemeli hayata!

Cemre.Y.

Ağır Sabahlar

...Ağır Sabahlar...

Kirpiklerinin göz kapaklarına ağır geldiği sabahlar vardır hani,

Yatağına geri dönsen yorganın çoktan soğumuştur,

Kalkıp çay demlesen uyanamamışsın gibi ağır sabahlar vardır.

Tam battaniye altında kıvrılmalık bir gün olacak belli.

Uyumasan da kapatırsın gözlerini.

Cemre.Y.

Kaç Bakış Geçmiş Yüreğinden

...Kaç Bakış Geçmiş Yüreğinden...

Kim bilir,

Kaç bakış geçmiş yüreğinden!

Senden sonraki hangi fotoğrafına bakarsan bak,

Sana baktığı gibi bakmıyordur artık gözleri.

Cemre.Y.

Olur Biter!

…Olur Biter!...

Unutma!
Yosun gözlerinin o son bakışında,
Seni gözlerimin kahverengilerine hapsettim!
"Anmasın"demişsin ya, anmam adını,
Hiç doğurmadım sayarım!
Soran olursa da…
"Hiç yıllık evliyim ve hiç evladım yok!
Ne evlendim, ne doğurdum,
Ne de doğuruldum!" derim, olur biter!
Cemre.Y.

Ansız Olmasa

…Ansız Olmasa...

Gözlerin alıkoyar da beni yüreğinde,
Ah!

Bu habersiz gidişlerin,
Bu kadar ansız olmasa!
Cemre.Y.

Bilemezsin

…Bilemezsin…

Bir tek cümlen ile,
Gözümden yüreğime düştüğün gibi,
Bir tek cümlen ile de yüreğimden gözüme,
Gözümden de ellere düşürürüm seni!
Bensizlik sıkıntın olur da,
Sebebini sen bile, bilemezsin.
Cemre.Y.

Bekletme

…Bekletme…

Yüreğimdeki kelebekleri öldürme sevgilim,
Güneşimi söndürme!
Yeter artık bekletme!
Yokluğunun ardından bakmaktan kör oldu gözlerim.
Cemre.Y.

Günaydın, Kahve!

...Günaydın, Kahve!...
Gecesinde süslenip püslenmiş,
Zülüflerini yıldızlara takmış,
Yenilenmiş, gençleşmişti.
Bu gece onun için özeldi, önemliydi.
Etrafını saran kalabalıkta gözleri onu aradı.
Kadın, gelmemişti.
Kadının gözleri yaralıydı,
Beklendiğini bile hissetmemişti.
Sancılı geçen gecesi bitip gün doğunca,
Usulca çıktı sokağa!
Galata Kulesinin ihtişamlı açılışını,
Gazete manşetlerinde okumamıştı daha!
Gitmeden önce,
Eteğindeki kafeye oturdular kızıyla,
"Günaydın, kahve!" dedi kızı
Yosun gözleri, yorgunca gülümserken!
Geçecekti elbet bu yorgun gülümsemeler.
Eninde sonunda,
Sade kahveyle de güzelleşirdi hayat.
Vedalaşmadan ayrıldılar kulenin tepesiyle,
Nasılsa daha çok gelinirdi,
Şu gözlerin canı orada kaldıkça!
Hem kim bilir belki bir gün,
Balkonundan el sallarlardı sevdikleriyle.
Cemre.Y.

Gözyaşı

...Gözyaşı...
Acının dibeğinde geziniyorum bugünlerde,
Sanki gözümün içine milyonlarca sivri uçlu cam kırığı dizmişler de,
Göz kapağım kapandıkça,

İçim kıyım kıyım kıyılmakta.
Bakma sen böyle gülümsediğime!
Ağlarsam, ağlamalarımı durduramazsam...
Gözyaşımın tuzu,
Gözümün yarasını yakar da,
Canımın canı daha çok yanar diye korkuyorum.
Söylesene anne...
Tam olarak ne zaman geçer içimdeki bu acı.
Şimdi sağ olsan...
Yine öpmezsin biliyorum,
Hiçbir yaramı da öpmedin zaten de...
Ne var oncacık yarada diye söylenirken,
Kaynamış, durulmuş suyla pansuman yapsın desen.
Beni...
Uzaktan da olsa sevdiğini bilsem.
Ağlamamam lazım,
Yoksa gözyaşımın tuzu, gözümün yarasını yakar!
İyileşince,
Deniz kenarına giderim diye teselli ediyorum kendimi.
Suya söyler söyler ağlarım, o da geçer!
Cemre.Y.

Sakın Ha

...Sakın Ha!..

Sana daha...
Su yeşili rüyalarımın,
Nasıl hazana kestiğini...
Azur mavisi hayallerimin,
Nasıl da zemheriye estiğini anlatacaktım!
Sonra...
Yine gök gürledi bir yerlerde,
Yine yağmur ağladı ömrümün coğrafyasında,
Gözlerimin içinden içeriyi,

Yine hiç kimse göremedi!
Hiç yoktan...
Yine yıldırım düştü bir yerlere...
Gök gürültüsünden ve de şimşek çakmasından

Üstüne bir yerlerde yıldırım düşmesinden,

Çok korktuğumu bile bile,

Ne demeye...

Beni yalnızlığa mahkum yaratmış acaba yaradan?

 Hayır ben ona taa kalubeladayken ben ona,

Ne gibi bir hadsizlik yapmış olabilirim ki? 

Bildiğim kadarıyla şeytan da değilim!" demişken...

Durduk yere kendime yeni notlar yazarken buldum ben'i...

"Sakın ha!"

Cemre.Y.

Yürek Çiziğim

...Yürek Çiziğim...
Ah benim iki göğsüm arasında sallayıp,
Olmayacak masallardan ninniler uydurduğum.
Ah benim iki gözüm yaşım arası,
Koca koca kahkahalarımla gülümsediğim.
Ah benim iki yanlış kader arası,
Ömrümün anlamı, tek doğrum!
Ne çabuk öğrendin
Şu zalim dünyanın içinde,
Yaraların izlerini bile bile,
İnsan denen adam olamayanların kanattığını!
Ah benim yürek çiziğim...
Ah benim yosun gözlüm,
Vatanım, evim, can özüm, ah benim gönül gözüm.
Ne vakit öğrendin,
Yaralarının yare'lerini, çizip çizip kapatmayı?
Hani hep hayalimizdi oysa...
Şuraya da Bob Ross amcanın,
Bakır kalayı rengiyle iki güğüm konduracaktık,
Hemen üzerine de uçan bir Zümrüdüanka?
Ah benim alnının tam ortasından,
Taa ciğerinin dibine kadar öptüğüm!
Ne zaman öğrendin,
Bensiz de güzel masallar anlatılacağını?
Öyle, benim gibi, şiir şiir...
Sessiz birer fısıltıyla da değil ha!
Avazın çıktığı kadar derilerini yüze yüze, nasıl?
Cemre.Y.

Güz Yanığı

...Güz Yanığı...

Güz yanığı suskunluklara dişimi sıkıyorum bu aralar,

Ağzım, burnum karanfil yarası.

Ben de tıpkı onların bana yaptığı gibi,

Umarsızca, hiç de düşünmeden...

En ağulu cümlelerle onları zehirleyebilirdim lakin!

Yüreğe açtığı hasarı en iyi de bilen benim.

Güz yanığı hıçkırıklara gözümü yumuyorum bu aralar,

Yüzüm, gözüm bulut kümesi.

Ben de tıpkı onların bana yaptığı gibi,

Canının canına yüksünmeden,

En gerçek öfkelerle onları tam ciğerinden vurabilirdim lakin!

Ciğere ve beyne açtığı hasarı en iyi de ben bilirim.

Hadi şimdi bir ayna bulun kendilerinize ve...

Gözlerinizin dibine dibine bakıp...

Öfkenizi, kininizi, benimle olan alıp verememişliğinizi...

Tebrik edin!

Çünkü başardınız.

Çünkü bende artık...

Güz yanığı yaralar birer birer açılmakta kansere davetiye renginde.

Bütün o, her şey güzel olacakların hepsi birden iptal!

Gülümseyin.

Ölüyorum!

Cemre.Y.

Ömrümün Son Çeyreği

...Ömrümün Son Çeyreği...
Gelmeyecek belli.
Daha ne kadar yaşayacağım tanrım diye diye
Geçti gitti emsal biçilen ömrümün yarısından çoğu.
Şimdilerde ömrümün son çeyreğindeyim ey hayat!
Artık yoruldum beklemekten,
Yüzüm, gözüm, ellerim,
İlle de yüreğim talan edilerek terk edilmiş yangın yeri.
Gelmeyecek belli.
Vuslata dair bütün mektuplarım,
Adresini bulamayan şiirlerimin posta kutusunda şimdi.
Gelmeyecek belli.
Gelseydi şimdiye kadar gelirdi.
Kırgın gözlerin son umut kırıntılarıyla,
Buğulu pencerelerden bakıp durmanın anlamı da bitti.
Eskisi kadar sabrım da, gücüm de, hayalim de kalmadı ki.
Zaten misal biçilen ömrüme kalan vakit, ömrümün son çeyreği.
Artık gidelim mi?
Cemre.Y.

Yine Kimse'm Yok

…Yine Kimse'm Yok...
Kapı zillerime bakmıyordum ya nicedir,
Nasıl olsa alt katın haylaz çocuklarıdır diye,
Geçen akşam kuzenlerim gelmişler,
Üstelik ben kapıyı açmayınca da camdan beni izlemişler de,
Zahmet olmuş bir tık tık eylememişler,

Öylece kendime ait ömrümü seyreyleyip gitmişler!
Sonra yazmışlar, aramışlar ya,

Telefonumda değil ya gözüm duymamışım.
Şimdilerde her zile kapıya koşuyorum,

Eskisi gibi, ya var'larsa diye, yine kimse'm yok!
Cemre.Y.

Pastırma Yazı

…Pastırma Yazı… "Şimdi şuraya yağmurlu bir İstanbul'dan…" diye bi şeyler yazardım ya Sevmiyorum kendisini. İstanbul'u değil be gözüm, yağmuru sevmiyorum. Hele yalnızlığı, hele kararsızlığı, hiç mi hiç sevmiyorum! Şimdi pastırma yazından çalıntı güneşli günler geçiyor ömrümden. Her şey aslında, bir şeyleri umursamak ve umursamamaktaki o ince çizgide, Yeni bir kader kapısını açan iki yüreğin Aynı anda adım atması gereken bir sırdı...  Ve sen… Neyse ki o an… Orada değildin, sen bana hazır değildin!  Ben sensizliğin kapısından tek başıma geçtim de… Peki ya sen, bensizliğin kapısından geçebilecek misin! Bir sonraki kapıdan yalnız geçmeye niyetim yok çünkü… Senle veya sensiz! Ama kesin yanımda biriyle… Cemre.Y.

Kral Çırılçıplak

…Kral Çırılçıplak… Ama bence hala... Kral... Çırılçıplak! Göz tembelliğimden mütevellit olsa gerek! Cemre.Y.

Günaydın Ömrüm

…Günaydın Ömrüm… Gözümü uykulu gülüşlerine açtığım, Kaşlarını, kirpiklerini, burnunu öptüğüm. Günaydın ömrüm, sana da günaydın. Cemre.Y.

Günaydın Sevgilim

…Günaydın Sevgilim… Şehrimize uzak bir denizin gün batımında gün güneşe ayarken Hayat gözüme başka bir güzel göründü seninle "Günaydın sevgilim. Gel biz, bizi, her gün yeniden sevelim." Cemre.Y.

Olsun Gözüm

…Olsun Gözüm… Benim de güzel gülüşlerim vardı hayata dair... Sonra onlar hiç tükenmeyen bir azimle,  Bütün hayallerimin kanatlarını kırdılar. Şimdilerdeyse  Küçük birer tebessümle onarıyorum canımın kırık canlarını.  Olsun gözüm... Varsın onlar da öyle mutlu olsunlar. Bende daha çook eski fotoğraflara yeni şiirler var... Cemre.Y.