Ey Ruhum

…Ey Ruhum…

Ey ruhum!
Kaça yarıldın sen bugün!
Kristal bir cam vazo muydun ki
Sen hariç iken,
Binbir parçaya bölündün!
Sensizlikten korkanlar
Ya bir hayli geç kaldılar,
Ya da hiç oldular…
Ahhh!
O kalan sağlar!
Cemre.Y.

Sen Uyu Sevgilim

…Sen Uyu Sevgilim…
Sen uyu sevgilim,
Ben nefesini dinlerim.
Göğsündeki başımı kımıldatmam bile!
Yeter ki yüreğinin ritmi değişmesin.
Yeter ki yüreğimin ritmi değişmesin.
Cemre.Y.

Y/Anma!

…Y/Anma!...

Sana alfabenin ilk harfi ile başlamayan,
Milyonlarca üç harf kurabilirdim.
Sen y/anma diye y/andım ben yıllar yılı adını.
Bir tek onu, ciğerimden kan damlatarak anlattım sana.
Bile isteye
Yeter ki, sen y/anma diye y/andım ben yıllar yılı adını.
Sadece ve sadece üç harf idi hepi topu!
Ben, gibi bencil sonsuz bir Güneş,
Sen, gibi her kara geceye ay aydınlık bir mehtap.
Cin, gibi görünmeze karabasan kabus,
Can, gibi bir nefeslik ömür’dü adı.
Sana alfabenin ilk harfi ile başlamayan,
Milyonlarca üç harf kurabilirdim.
Hem de bütün dünya dillerinde!
Sen gittin o üç harfi seçtin!
Y/ANMA!
Lanet olasıca adı “AŞK” olsada.
Cemre.Y.

Hoşça Kal Can Kırıklarım

...Hoşça Kal Can Kırıklarım...

Ona deki...
Ben o günlerin hiçbirini unutmadığım gibi,
Ben bugünü de asla unutmayacağım!
Artık ne kadar delirebilirse delirmesine gerek yok.
Onu yüreğimden azat ettiğim gibi,
Bugün ruhumdan da azat ettim.
Hoşça kal can kırıklarım.
Hoş kal, mutlu kal.
Cemre.Y.

Kim Bilir?

...Kim Bilir?...

Günün birinde...
Öylece derinlere dalmışken...
"Ve öğrenmek ondan, aşkın ve musikinin derinini.
Bilemedim ki ben, ne zaman büyüyeceğim.
Ona bari geç kalmasam!
Oysa...
Sesinden başka hiçbir şey bilmiyorum.
Ve ben ona ve sesine meftunum!" dedi kendi kendine.
Sanki ruhunun ruhunu,
Biri çağırmış gibiydi.
Usulca kalktı yerinden,
Silkelendi.
"Kim bilir?" dedi kendi kendine!
Kim bilir ki gün olup gelecektir o sesin sahibi.
Kim bilir...
Gün olup sarılacaktır benim de ruhumun sessizliği!
Cemre.Y.

Bahar Gelmiş

…Bahar Gelmiş…

Aylardan bahar gelmişken,
Ağaçlar, rengarenk çiçeklerini giyinmişken,
Hadi gidelim Bozcaadaya...
Sen bana bisiklet kullanmayı öğretirsin,
Ben sana,
Bana sevdalanmayı.
Cemre.Y.

Yoktum

…Yoktum…

Derecesinden bellidir,
Şiirsizliğim!
Kim bilir…
Ne kadar zamandır?
Yoktum aradığın/ız adreste?
Kız/ın!
Kıskan/ın!
Ya da hiç ipleme/yin!
Sana/Siz'e artık yoktum işte.
Cemre.Y.

Kader

…Kader…

Leblebinin kaderidir bu!
En iyi kavrulmuş leblebi de olsa,
En zengin karışık kuruyemiş tabağında olsa da...
Ortaya şöyle karışık fakir sofrasında da olsa...
Sona kalır!
Lakin günün sonunda, içindeki o acı suya,
İlk ilaç diye koşulan da odur!
Cemre.Y.

Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor

…Lakin Ömür Keşke'lerle Geçmiyor…

Epeyce bir vakit…
İçim, dışım, "Sen." doluyken,
Nasıl olup da…
Yapayalnız kaldığımı sanıyorlar,
Anlam veremiyorum!
Ben seviyorum ya onu...
O'na ne diye diye avuttum kendimi.
Epeyce bir vakittir de
Sessiz bir kabullenilişindeyim ihanetinin.
Her özlemimin birer hançeri var sırtımda.
Lakin ömür keşke'ler le geçmiyor.
Öyle bir hissizlikteyim ki…
Artık hiçbir şey acıtmıyor canımı.
Cemre.Y.

Yüreğime Sen Yağıyorsun

…Yüreğime Sen Yağıyorsun…
Nerede hıçkırarak ağlayan bir genç kız görsem,
Yüreğime sen yağıyorsun!
Oysa yıllar var ki
Yanımda hiç hıçkırarak ağlamamıştın.
"Ya şimdi?" diyorum
Tam da yine bensizken,
Öylece ağlıyorsa ve ben ona,
Sar-ı-la-mı-yor-sam!
Cemre.Y.