Hiç Aldatmadım Ben Seni

...Hiç Aldatmadım Ben Seni...

Yorgunum biraz...

Biraz halsiz.
Üstüme üstüme nazar atıp
İçimden içeri girmeye çalışanlarla
Savaşmaktan hayli de mecalsiz!
Ama en çok da sensizim biraz...
Oysa bi katre nazar atsan yüreğime
Ki yüreğim hala sana yanar,
Ben sözümdeyim ey yar!
Hiç aldatmadım ben seni.
Ya sen?
Cemre.Y.

Çek Git Yoluna

...Çek Git Yoluna...

Yıllar önce dinlemiş olduğum sözsüz müziği,

Tam sekiz saat aralıksız araya araya sonunda bulmuş insanım ben.

Bana boşuna "İmkansızız!" deme istersen!

"Sevmiyorum." de mesela.

"Bi heveslenmiştim işte,

Şimdi de hevesim geçti!" de mesela.

Zira bu hayatta,

"İmkansız!" diye bir şey yoktur,

Olasılıksızlıkları,

Azaltabilmeye bakar her şey!

Şimdi çek git yoluna, bir daha da karşıma çıkma!

Cemre.Y.

Pamuktan Bulutlar

...Pamuktan Bulutlar...

Gökyüzünde pamuktan bulutlar dizilmişken.

Çocukluğumun hayaliydi onların birinde yüzüstü uzanıp,

Şöyle bir dünyanın seyrine dalmak.

Hayalimin hayali kırılmasın diye olamayacağını kimse söylemedi demek ki.

Bunu öğrendiğimde mecburen büyüdüm tabi.

Cemre.Y.

Yağmur

...Yağmur...

Ey benim gül yaprağındaki yağmur tanelerim.

Nasıl da güzelce, elini yüzünü yıkadınız İstanbul'umun.

Terasıma çıkıp kahveme birkaç damla yağmur damlatayım hele!

Seveyim, sevineyim hiç yoktan.

Öpeyim gülümseyişlerinizin kıvrımlarından.

Aylardır yokluğunuz kavuruyordu yüreğimizi.

Geldiniz, iyi ki geldiniz...

Hoş geldiniz.

Size söz verdim bu gece,

Sitem etmeyeceğim artık çatımdaki tıkırtılarınıza.

Yeter ki ağlatmasın odalarımın duvarlarını.

Cemre.Y.

Geçecek Elbet!

...Geçecek Elbet!...

Bugünlerde nazlı bir çocuk gibi,

Usul usul okşuyorum, artık uzamaya başlayan saçlarımı.

İncecik olsa da iki belik yapıp yanlardan sarkıtıyorum.

Sevilmeyi özledikçe acıyan ciğerlerimiyse,

Battaniye altı buharlı tencerelere solutuyorum.

Nicedir kendimi önemsemeyi unutmuşum ki,

Durduk yere hastalanıp yataklara düştüğümü anlayınca da,

Gündüz vakti birkaç mum yakıp,

Radyodan en güzelinden sözsüz bir müzik açıp,

Yavaş yavaş okşuyorum yüreğimin yufkasını.

Geçecek elbet!

Bugünler de geçecek.

Cemre.Y.

Yeter Ki Artık Sus!

...Yeter Ki Artık Sus!...

Sen daha küçükken,

Yaramaz bir laf ettiğinde,

"Ağzına acı biber sürerim." der idim!

Benden korkma diye de,

Sana ben sevdirdim acı biberi.

Şimdi ne diyeyim sana çocuk!

Kötü söz etmişsin benden yana!

Ağzını öpeyim çocuk senin.

Yine bebekliğinde olduğu gibi,

Yeter ki artık sus!

Cemre.Y.

Çakma Dünya

 ...Çakma Dünya...
Yıllar önce Sıla'nın,
Yazdığı şarkılarının sözlerini nasıl yazdığını açıklarken
Ağlak şarkılar ve oynak şarkılar diyerek,
Duygusuzca seçip yazdığını öğrendikten sonra!
Hayatı son kez sorgulamıştım.
Oysa ben düğünlerde
"Ankara'nın Bağları" çalarken ağlayandım.
Müziğinin arkasına saklanmış cümleleri yakıyordu ciğerimi.
Duyarken hissettiklerimden ziyade
O sözlerin içimden geçişine dokunuyordu duygularım.
Herkes gülerek oynarken, ben ağlayarak oynuyordum.
Halbuki, meğer, onlar bile
Duygusal devinimlerimize birer piyonmuş!
Bi Sezen kaldı yazdıklarını yüreğinden geçirmiş olan.
O da şimdilerde susuyor,
Hala, hep susuyor bu çakma dünyanın gelmişine, geçmişine.
Neyse!
Cemre.Y.

Şahit

…Şahit…

Sen...
Kimselere,
Bana bile söylemedin de bu yaşananları,
Bana bu aşk'ı da sır mı kaldı sandın?
Gündüz şahit,
Gece şahit,
Gökyüzü şahit,
Güvercinler şahit,
Rüzgâr şahit,
Güneş şahit,
Ay şahit,
Uçak şahit’ti amma!
En mühimi be sevdicegim!
Rabbim ve melekleri şahitti bu aşk’a...
Seni ilk tanıdığımda
Eşim kabul ettim de sevdim seni ve sen bunu bilmiyordun.
Ben senden gidince artık bilsen ne olur, bilmesen ne olur...
Korkma sevdiceğim yalnız bırakmıyorum,
Söz verdiğim gibi terk etmiyorum seni.
Ama artık anladım ki tüm şahitlere rağmen beni,
Bana ve kendine ve insanlara inkardasın!
Korkma sevdiceğim seni terk etmiyorum,
Seni şahitlerimize emanet edip, gidiyorum.
Sessizce ve seni asla incitmeden.
Cemre.Y.

Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!

…Işıklar, Yıldızları Söndürüyorlar!...

Kapatın ışıkları ne olur!
Işıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Düşündüğümü,
Düşündüğüm gibi,
Söylememek cezası verdim kendime.
Yürüyüş, bu gece…
Topuklu ayakkabılarla olacak!
Onlardan ve karanlıklardan korkmadığım için,
Muhtemelen, beni deli sanıyorlar.
Yalnız…
Kapatın ışıkları ne olur!
Zira, ışıklar, yıldızları söndürüyorlar.
Cemre.Y.

Nazara Geldik Biz Yine!

...Nazara Geldik Biz, Yine!...

Oysa...
Sonu bucağı yoktu seni sevmelerimin!
Durduk yere,
Gözlerimin içine özlemle bakışını severdim.
Durduk yere de,
Muzip bir tebessümünü severdim misal.

Durduk yere, yüreğinin bana yansımasını severdim.

Durduk yere de, ömrüme dahil olmuşluğuna şükrümü.
Durduk yere,
Okşamalara doyamadığım,
O güneş ışıltılı saçlarını severdim.
Durduk yere de,
Kalp dudaklarından dökülen,
Şefkat dolu sözlerini.
Sonu bucağı yoktu seni sevmelerimin.
Sana, daha, katrilyonlarca bahaneler sayabilirdim.
Ta ki...
Güvenimde artık kırılacak yer kalmayana kadar!
Göze geldik biz, söze geldik,
Nazara geldik biz,
Hiç olmayacak bir kazaya değdik!
Belki de...
Aslında bizimle hiç alakası olmayan o,
Uğraklara uğradık belki kim bilir?
Bittik, gittik!
Oysa...
Neyse!

Belli ki nazara geldik biz yine!
Cemre.Y.

Haziran Gülüşlü Tebessümler

...Haziran Gülüşlü Tebessümler...
Pencerelerimin perdelerini,
Üçerli beşerli, bembeyaz...
Zambak çiçeklerine terk ettiğimden beri,
Fesleğen yapraklı yalnızlıklarımın yanına,
Rengarenk çiçekli sardunyalar ektiğimden beri,
Asma ağacım yeniden yeşerdiğinden beri,
Biber çiçekleriyle, salatalık çiçekleri,
Ağız ağıza, sarmaş dolaş kavuştuğundan beri,
Haziran gülüşlü tebessümlerim var benim.
Hiç şaşmaz, her cumartesi,
Sabahında sulayıp, okşadığım hayallerim gibi,
Severim her birini teker teker.
Vakti saati gelince de...
Söverim herkeslerimin gizli ihanetlerine.
Sonra da,
Şöyle bir güzelce,
Affederim hepsini gelmişlerinden, geçmişlerinden!
Ne de olsa ömrün sonunda,
Musalla taşında yatan herkesin ardından,
"İyi bilirdik!" diyecekler nihayetinde!
Olsun.
Nasıl olsa...
O gün geldiğinde ben yine,
Düğün salonlarında,
"Ankara'nın Bağları." çalarken yaptığım gibi,
Sözlerinin acısıyla yutkuna yutkuna ağlarken,
Müziğinin ritmiyle de,
Haziran gülüşlü tebessümlerimi takınıp,
Bütün affedişlerimi savura savura söveceğim!
Cemre.Y.

Sonunda İnandı Kadın

...Sonunda İnandı Kadın...

Uzanıp, usul usul öptü şakaklarını kadının.
Yorgun kirpiklerine tel tel dokundu sonra.
Yaşından erken çökmüşlüğüne aldırmadı hiç!
Ağarmış saçlarını okşadı yumuşacık.
Yüzünün hüzün yüklü çizgilerinde gezindi eli.
Konuşmadı.
Hiç!
Konuşmadı.
Sessizce sevdi, sevdiğini.
Öyle boş sözleri sarf etmedi,
Yok "Ölüm bizi ayırana kadar."lı,
Yok "Seni sonsuza kadar seveceğim."li,
Tek kelam etmedi tutulamayan sözlere dair.
Biliyordu çünkü!
İnanmazdım,
Çeker giderdim yalanının tam ortasında.
Susa susa sevdi kadınını,
Susaya susaya.
İnsan olan hiç!
Susuz yaşar mıydı?
Sonunda inandı kadın,
Dudaklarının kenarına,
Gülen yüzlü gelecekler için,
Gül kıvrımlı bir gülümseme yerleştirdi.
Sonunda,
Nihayet!
Her şey çok güzel olacaktı.
Cemre.Y.

Gider Kadın

…Gider Kadın…
Ne vedalar ettim sevdama…
Sitemli, ünlemli, soru işaretli gidişlerdi hep!..
Bir bakışı gözlerinden yüreğine akan,
Bir tek tatlı sözü, bir tek ses tınısına,
Affedişlerle yeniden başlayan, o yürek sancısı.
Oysa bir tek aldatılışla,
Bakışsız, işaretsiz ve harfsiz gider kadın.
Yeter ki inansın,
Artık onda bir değerinin kalmadığına.
Yeter ki inansın,
Güveninin de yeterince kırıldığına.
Ondaki yokluğuna inandığında vazgeçer kadın,
Bir tek kerecik daha olsa sarılıp, onu koklamaktan.
Bir tek kerecik daha olsa gözünü gözüne değdirmeden.
Bir tek sitem dahi demeden,
"Gidiyorum" bile demeden,
Anahtarı içeride bırakır ve kapıyı usulca yüzüne çeker ve....!
Gider kadın!...
Cemre.Y.

Öylece Gitti Kadın

...Öylece Gitti Kadın...

En ilk...
Sözlerinin anlaşılmaz,
Yüreğinin sızılarının da,
Umuda hasret neşe kıpırtılarının da,
Anlaşılmaz, paylaşılmaz olduğunu fark etti kadın.
Sonra doğru hatırladığı anıların,
Ne kadar da çarpıtılıp karartıldığını,
Neredeyse unutkanlık hastalığına tutulduğuna,
İnandırılmaya çalışıldığını fark ettiğini anladı kadın.
Öyle ki...
Neredeyse yetememezlikten,
Hiç durmadan güncellenen dertlerine,
Yeni yeni kederler ekleyecekti.
Sonra sonra...
Onun ne kadar da çok...
"Ben."
"Ben."
"Ben." deyip durduğunu fark ettiğinde anladı kadın,
Aslında hiçbir zaman,
O'nda bir tek kere "Sen." etmediğini.
Sözler, yeri göğü delip deşip,
Ömrünün bütün fedasınca,
Bir intihar mektubuna zorladığında anladı kadın.
Kalp kapısı kırıldığında anladı kadın.
Sus kere sus yandı da tek kelam eylemedi.
Bütün bu kırılıp dökülmelerinden sonrası,
Hani ay dolunayken, birdenbire,
Onun ömrüne, uğur getirsin diye,
On yedi yaşında...
Boynuna taktığı kırlangıçların,
Artık uçmadığını gördü kadın.
Kapılar kırılmadan,
İntihar mektuplarına zorlanmadan,
Sözler birbirine dokunmadan,
Yürekler uzaklaşmadan öncesine kadar aradı kadın,
Bulamadı.
Belli ki...
O...
Çok daha önce...
Vazgeçilmişti,
En sevdikleri yerdeki hatıraların,
En çoğundan da caymıştı çoktan.
Nihayetinde bunca anlamalarına da,
Ne de çok geç kaldığını da anladı kadın.
Çoktan vazgeçilmişti ondan,
Kadının sandığından da çoktan!
Acının, her deminin,
Her bir ilmeğini, çoktandır...
Şiir şiir dokunup bitirdiğine göre!
Küçük bir valiz hazırladı kendine,
Bütün olması ya da olmaması gerekenlere,
Şöyle bir selam çakıp,
Kendi kırlangıçlarından ilk kez emin olup,
İlk kez gerçekten mutlu olduğu,
O yere...
Öylece gitti kadın.
Şimdi, o yoksa bile...
Çocukluğu sırnaşıp duruyor elleri elinde!
Yüreğinin telleri yüreğinin ta dibinde.
Cemre.Y.

Çocuk

...Çocuk!...
Ben seni,
Çocukluğunun eksik yanlarından sevdim çocuk!
Hani en sevdiğin piyano'nunla,
En sevdiğin resitali sergileyip,
Büyüklerinden övgülü alkışlar toplamayı umarken,
Notaların en sol fejinde kopar ya,
Piyanonun nota telinin en son notası...
Artık ayak pedalına bassan ne fark eder,
Ellerini tuşlardan kaldırıp, pes etsen ne?
Ben seni,
Çocukluğunun eksik yanlarından sevdim çocuk!
Daha kemana geçmedik, dikkat et.
Daha kanun çalacağız birlikte.
"Aşk kere aşk, kaç eder çocuk,
Söz...
Bilirsen bundan sonra seninim."
Daha sana yürek çiziğimi,
Daha sana...
Gülüşünün her kıvrımına ayrı hayran olduğum,
Göğsünde lale gülüşlü kızımı anlatacağım!
Ki...
Bütün notaları sunsalar ömrüme,
Bütün sesli ve nefesli ve de telli çalgıları sunsalar ömrüme!
Tek bir yosun yeşili bakışına,
Ömrümü çok sesli dünya eylediğim!
Cemre.Y.

Neden

...Neden?...
Hangi söz geri getirebilir ki yitip gideni!
Hangi kelime, hangi cümle, hangi imleç anlatabilir,
Bir ananın ciğerinin ta içindeki o kor alevi.
Ah be evladım, ah be gözümün nuru,
Ah benim uykusuz geçecek gecelerimin yürek çiziği.
Şehit diyorlar şimdi sana cennete gidecekmişsin öyle mi?
Açık kalmış gözlerin soruyor bana,
Bu cennet neden bu kadar ağır bedelli!
Ve neden hep fakir çocuklarına uğruyor şehitlik mertebesi?
Neden zenginler cennet garantisi olan siperlere yollamıyor kimsesini!
Hangi söz geri getirebilir ki yitip gideni!
Hangi kelime, hangi cümle, hangi imleç anlatabilir,
Bir ananın ciğerinin ta içindeki o kor alevi.
Cemre.Y.

Neyse

...Neyse...
Yalnızlığıma kimsenin bir sözü yok da,
Sensizliğimi yüzüme vuruyorlar sıklıkla.
Hiçbir fikrim dinlenmiyor sevdanın geçtiği meclislerde.
Hiç kimsenin umurunda değil,
Vaktiyle güzel sevmiş,
Güzel de sevilmiş olmamın geçmiş zaman kipleri!
En nihayetinde, artık, sen kim isen, epeydir sensizdim işte.
Neyse.
Cemre.Y.

Nicedir

...Nicedir...

Nicedir yüreğinin üstüne kilit üstü kilitle kilitlediği,

İç dış sürgülerle sabitlediği asma kilitleri paslanmıştı çoktan.

Hani yürek dolusu güven sunsan çözülürdü pası falan.

Ya da ne bileyim yürek dolusu saf sevda da yeterdi hani.

Nicedir...

Kendisi bile unutmuştu kalbinin odalarına açılan o sihirli sözü!

Ne çok yeni anahtar taşıyordu oysa...

Kendi cevherinden bambaşka kapılara açılan.

Şimdilerde yeni bir kilit daha astı sinesine!

Ne pas, ne kir, ne de başka bir şey barındırmayan.

Öyle bildiğin anahtarlara da uymayan!

Mevsimi de geçmez ki uzun yıllarca.

Gayri bekle ki dokunsun sevdiceğinin kilidi, sinesindeki kilidine...

Cemre.Y.

Deprem

...Deprem...

Korkmuyordu tabi,

Hem neden, niçin korksundu ki,

Altı üstü bir depremdi yine o gün gibi!
Altı üstü, yer kabuğu, yine,

"Deprem!" diye diretmiş,

Yarmıştı içinin ağusunu en dibinden.
Derdest etmişti "Hiç değilse o beni korur,

Hiç değilse o tutar kolumdan, bir sarılır sımsıkı...
Ömrümde ilk defa,

Hadi birinci derecede kan bağı olanı geçtim de,
Ömrümde ilk defa,

Yürek bağı, ruh ağı olan birisi bari, birisi!
Ne bileyim kaçmak yerine,

Sarılırdı belki sımsıkı." dediklerinin hepsini!
Ne bileyim,

"Korkma,

Bundan sonra yanında ben varım!" derdi belki.
Ne bileyim,

Biri olsun bari,

Sözünün ardında dimdik dururdu belki,

Yüreğinin titreyişi dinerdi!
Yoksa deprem dediğin ne ki,

Zaten her gün artçı sarsıntılarla yarılıyordu ciğeri!
Cemre.Y.

Eylül Akşamı

...Eylül Akşamı...

Akşamın serinliğinin ayaza çekmeye başladığı bir eylül akşamında,

Şöyle dudaklarından dumanı tüten birkaç damla kahve içemedikten sonra!

Neyleyim içinden şehvet ırmakları akan şiirsel sözleri ben.

Neyse biraz daha yalnızlık içeyim ben.

Cemre.Y.